Glientje

De weg naar onze eerste spruit:

In 2007 beslissen we om met de pil te stoppen. In juli hebben we onze eerste positieve test in ons handen. In september krijgen we bij de 12 weken echo slecht nieuws. Het hartje klopt niet. Het vruchtje komt niet vanzelf en ik krijg een curretage. Alles gaat vlot. Het bloedverlies stopt snel en ik moet 1 cyclus wachten.(miskraam 1)

In oktober weer posietieve test. Ik heb een goede zwangerschap gehad die geëindigd is met een prachtige zoon op 28 juli 2008. Wat zijn we blij en trots op onze jongen.

De lijdensweg naar onze tweede spruit:

December 2008 laten we de pil. Februari laatste menstruatie, maart een positieve test! De 12 weken echo in mei geeft weer slecht nieuws, geen kloppende hartje. Ook deze keer komt het vruchtje niet vanzelf. curretage dus. Een 2de curretage moet worden gedaan omdat er nog stukjes placenta blijven zitten zijn. Na maanden bloedverlies krijgt ik op 1 augustus mijn echte menstruatie door. (miskraam 2)

In september 2009 hebben we weer een positieve test in onze handen! Weeral de eerste ronde prijs!!Op 30 december 2009 beval ik na 21 weken. Veel te vroeg, het is niet levensvatbaar. De oorzaak een infectie in de baarmoeder. We zijn er kapot van. Waarom? Met het kindje was niets mis, waarom mogen we het dan niet houden? We verlangen zo naar een brusje. (vroeggeboorte)

Augustus 2010: positieve test, eindelijk. Op 10 weken weer geen hartslag meer, weer curretage. Waar vinden we nog de hoop om verder te doen? In december zal het weer 2 jaar geleden zijn dat we begonnen voor een Brusje. 3 mislukte zwangerschappen verder is moed ver te zoeken. (miskraam 3)

April 2011: positieve test. Ik moet nemen: progesteron en kinderaspirine. Augustus 2011: Op 2 weken tijd was mijn BMH verkort van 4,3 naar 2,2 cm. Er werd een noodcerclage geplaats en ik zit op volledig platte rust met progesteron en weeënremmers. Ook wekelijkse controle met wisser voor infectie. September 2011: Door een serieuse blaasontsteking heb ik weeën gekregen. We zijn net geen 28 weken ver. Ik blijf in het ziekenhuis de hele tijd aan een baxter met weeënremmers (bovenop al de pillen die ik pak). De blaasontsteking krijgen we niet klein dus ik zit op een constante dosis AB. Iedere poging tot afbouwen van de baxter resulteert in weeën. Op 24 oktober mag ik naar huis (dan zijn we 34 weken). Oktober 2011: Cerclage werd geknipt omdat ik weeën kreeg thuis. Alles valt stil. We komen Oktober door ZONDER bevalling!! November 2011: mijn water breekt op 22 nov (38 weken ver) en diezelfde dag wordt onze dochter geboren! Wat zijn we blij en fier!!

Een derde?

Na lang overwegen en zagen van mijn kant beslissen we voor een 3de te gaan. Na 3 rondes is het zover. Dat ging weer vlot. Meteen aan de cardioaspirini en progesteron om een miskraam te voorkomen. En ja hoor, 12 weken door zonder problemen. Op 15 weken werd een cerclage geplaatst om een vroegtijdige bevalling te voorkomen. Op 21 weken blijkt die cerclage al hard nodig te zijn! Volgens de gyné zou ik het kindje al kwijt zijn geweest zonder de cerclage. Weer op strikte platte rust. Het zijn lastige weken omdat ze voor 24 weken niets doen om een bevalling tegen te houden. Maar we komen de tijd door. Op stipt 24 weken mag ik naar het ziekenhuis voor longrijping. Het lijkt allemaal nog vrij goed te gaan. Op 27 weken krijg ik nog een controle waar alles er vrij goed uit ziet (gezien de omstandigheden). Maar de volgende nacht breekt mijn water. Via de spoed binnen in het ziekenhuis en meteen aan weeënremmers, antibiotica en een nieuwe dosis longrijping. Ook overbrenging naar een groter ziekenhuis waar ze kindjes onder de 32 weken zwangerschap opvangen. Daar heb ik nog 5 dagen geleden en toen hebben de weeën alsnog doorgezet en op 25 mei 2016 kwam onze tweede dochter ter wereld na 27,5 weken zwangerschap.

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld