zwangerschapswens definitief opbergen

  • zwangerschapswens definitief opbergen

    Ik moet het even van me afschrijven..
    Diegene die regelmatig berichtjes meelezen, kennen mijn verhaal wel.

    Ik heb een fantastische dochter, die vandaag in de eerste kleuterklas gestart is. Ze is mijn alles, mijn wereld, mijn steun, mijn beste maatje,..
    Ik wou altijd 2 kindjes. Maar ik ben op.
    Na 2 jaar strijd om haar te kunnen krijgen en 4 miskramen, hadden de dokters me toch hoop gegeven dat een 2de wel wat vlotter zou lukken. DIt zien ze eenmaal wel vaker. Eens je zwanger geweest bent, de 20 weken gehaald hebt, dat alles net iets vlotter lukt.
    We waren al snel klaar om opnieuw te starten, helaas stak mijn gezondheid daar een stokje voor.
    Dan blijk ik nog een erfelijke aandoening te hebben waardoor we in het straatje IVF met PGD kwamen.
    En nu ben ik op. Ik heb zo een schrik voor verder te gaan, voor opnieuw een pick up te doen, heb daar zo van afgezien.
    Hoe langer ik erover nadenk, hoe meer ik er vrede mee heb dat het bij enkel onze dochter zal blijven. Maar voor nu heb ik vooral schrik dat ik spijt ga krijgen dat ik toch niet doorgezet heb. Waarom zet ik dan niet door? Ik heb schrik voor onze relatie. Mijn man en ik zien elkaar ongelofelijk graag. En hij gaat me echt niet zomaar laten vallen, maar te veel is te veel. We hebben samen de afgelopen 5 jaar al zoveel waters doorzwommen dat het ons beide te veel aan het worden is. Ik heb schrik dat als ik nu verder ga, ik door alle bijwerkingen en moodswings ed hem van me weg gaat duwen. En eerlijk? Ik zou het hem niet kwalijk nemen. Wat heb je aan een vrouw die in het weekend meer slaapt dan wat anders? Wat heeft mijn dochter aan een mama die er steeds minder voor haar kan zijn omdat ik fysiek volledig op ben.
    Mijn gedacht was, we laten het allemaal even bezinken. En we zien wel, binnen 1 jaar misschien 2 jaar misschien 6 maand.. Of ik het dan terug zie zitten. Maar door de PGD komt daar steeds nog eens 2 maanden extra bij en dat ziet mijn man niet zitten. Voor hem word het leeftijdsverschil echt wel te groot dan. Hij heeft schrik als we het niet definitief afsluiten, ik 1 jaar ga piekeren van wel/niet/wel/niet/.. dat we ook weg gaan groeien van elkaar en dus schrik dat de relatie niet stand houd.

    Dus hier zit ik dan, deze ochtend een laatste keer bloed laten nemen voor hcg bepaling, resultaat ken ik al.. Negatief, urinetest was gisteren negatief en ondanks de utrogestan begin ik licht bruinig bloedverlies te hebben. Dit betekend dus echt het einde.
    We hebben dan ook besloten om te stoppen. We gaan na het slechte nieuws deze middag, alles verkopen, de babykamer weg, de bureau naar daar verhuizen en de 2de kinderkamer gebruiken als extra zolderruimte of extra kamer voor onze dochter. We gaan alles veranderen in ons huis zodat er maar plaats is voor 1 kindje, in de hoop dat het de pijn verzacht.

    Ga ik spijt krijgen, geen idee. Maar op deze manier kan het ook niet verder. We moeten iets doen, mijn relatie is me teveel waard om dat volledig te riskeren. Ik ga zeker lastige dagen hebben. Ik loop voor de moment ook bij de psycholoog van fertiliteit, moet normaal woensdag terug beginnen werken, terug mijn leven opnemen. Gaat dit lukken, echt geen idee...
  • 1st en vooral had ik gehoopt, dat je ander nieuws had. Toch heel veel sterkte gewenst, in deze emotionele periode !
    MAAR
    Dat je in zo een emotionele periode, toch de grenzen in het oog blijft houden, vind ik zeer sterk JAR.
    Mijn diepste respect .
    Bewijst echt wel dat jullie een goed team zijn !.



  • @JAR Oh Jar ik had het je zo hard gegund. Ik heb je verhaal al wat meegevolgd van toen ik hier 2-3 jaar geleden ook vaak kwam. Ik had zo gehoopt voor jullie dat het bloedresultaat nu wel positief zou uitdraaien.

    Uit je verhaal lees ik echt wat voor een moedige dappere vrouw je bent. En zoals Neuzeke zegt, het feit dat jullie tot dit punt al gekomen zijn als koppel, bewijst wat voor een sterke relatie jullie hebben.

    Ik hoop dat jullie dit samen een plaatsje kunnen geven. Laat je goed begeleiden want het zal een rouwproces worden.
    Ik wens je veel moed de komende tijd candle.gif
  • Dank jullie dames!

    Ik heb een zekere soort van rust gevonden. Een teken voor mij dat het echt wel genoeg geweest is..
    Ben nu begonnen met alle kleertjes ed te verkopen. Hoe vlugger alles weg is, hoe beter. Voor mezelf.

    Natuurlijk die rust die ik heb neemt het gemis niet weg. Ik zal altijd moeilijke periodes blijven hebben, en ik zal altijd blijven dromen van een 2de kindje.

    Morgen heb ik ook al afspraak bij de gynaecoloog voor een spiraal. Lijkt misschien raar, maar hoe vlugger dit alles gebeurt is, hoe beter voor mezelf. We hebben genoeg afgezien voor onze kinderwens.
    Vrijdag terug beginnen werken. Alhoewel de psycholoog me liever wat langer had thuis gezien. Maar dat is wie ik ben. En vroeg of laat zal ik wel eens terug mijnen klop (zoals we hier zeggen) krijgen.



  • Ik kom nog even van me af schrijven... Ben zonet terug volledig gecrasht, kan niet stoppen met wenen.
    Ik vind het zo moeilijk om te weten dat er nooit geen tweede meer zal zijn. Maar terzelfde tijd zie ik al die behandelingen echt niet meer zitten.
    Ik voel me terug mens, nu, afgezien van vandaag. Leef terug mijn eigen leven. En ben niet verdoofd door alle bijwerkingen van de medicatie. En dat leven is me zoveel waard. Het is en het blijft allemaal heel dubbel en heel verschillend wat ik voel.
    Ik weet nog steeds niet wat de juiste manier is om ermee om te gaan. Maar door het neer te schrijven, wetende dat het gelezen word kan ik precies toch telkens mijn gedachten beter ordenen dan dat ik er niks mee doe.

    Waarom ben ik vandaag terug gecrasht, geen idee. Echt, misschien door de vele 'perfecte gezinfoto's ' op sociale media de laatste tijd. De kinderen die zo goed lijken overeen te komen op foto. Misschien omdat ik bijwerkingen krijg van mijn spiraal die mij aan zwangerschap doen denken... ik weet het niet. Ik zal wellicht nog wel crashen zonder een reden. En toch zoek ik naar die reden, dan kan ik misschien een manier vinden om minder hard te crashen of minder vaak....
  • Het is ook heel wat e JAR.
    Jij moet een heel proces door.
    Dit was nu eenmaal niet het beeld, dat je had van uw leven en dat is niet op 1-2-3 verwerkt e.
    Dikke virtuele knuffel.
  • Het helpt echt om het van me af te schrijven, dus hier ben ik maar weer eens.
    Terug een moeilijk moment.
    Ik weet niet goed waar ik zit in het rouwproces. Bij alles wat we verkopen betrap ik mezelf erop dat ik denk, wat als...? Dan kopen we het opnieuw...
    Misschien is dit gewoon een fase in het proces, ofwel heb ik het echt nog niet achter mij gelaten.
    De reacties uit de omgeving doen er ook geen goed aan. Langs ene kant krijgen we begrip, maar dan op andere vlakken zegt diezelfde persoon dat we onze dromen moeten volgen. Zeer tegenstrijdig dus, want DE droom is natuurlijk nog steeds 2 kindjes en niet persé ons droomhuis. Waar we nu wonen zitten we goed en wonen we graag. Maar het mag altijd beetje meer zijn. Beetje dromen mag altijd denk ik dan. wink.gif
    Maar de 2 kindjes willen is een ander soort droom, een ander verlangen..
    En dan zijn er ook personen die niet begrijpen dat we negatief zijn en zeggen dat er geen kindje meer komt. Want, je bent nog zo jong. Echt waar, ik kan niet zeggen hoevaak ik al zei tegen haar dat het niks met mijn leeftijd te maken heeft. Ze kent de hele situatie. En ergens relativeer ik haar opmerkingen gezien ze zelf nog geen kinderwens heeft en ook niet gezien heeft hoe de miskramen er bij mij hebben ingehakt. Maar het komt toch telkens binnen.
    Ik ben precies een continue strijd aan het voeren, enerzijds om mijn eigen gevoelens een plaats te geven en anderzijds om telkens weer in te gaan op de meningen van de omgeving... sad.gif
  • Het is voor buitenstaanders ook gewoon enorm moeilijk om juist te reageren natuurlijk.
    Mensen voelen uw verdriet niet en weten natuurlijk niet op welke manier alles een impact had en heeft natuurlijk.
    Jullie hebben zelf aangevoeld dat jullie de grens hadden bereikt en het is straf om daar aan toe te geven en)dan ook echt knopen door te hakken.
    Die knopen doorhakken terwijl dit zo tegenstrijdig is met wat je echt wil moet enorm moeilijk zijn en dat kunnen wij als buitenstaanders ook moeilijk begrijpen natuurlijk.
    Want jullie zijn nog jong en mss kan het wel nog en mss dit of mss dat maar jullie zijn de enige die weten wat het verleden met jullie deed e.

  • Het is hier een hele tijd redelijk goed gegaan.
    Ondertussen krijg ik het terug vaker moeilijker, begin ik me meer af te vragen of we wel de juiste beslissing genomen hebben.
    Ik heb het gevoel zoveel af te nemen van onze dochter ook, door niet door te zetten voor een broertje/zusje. En niet perse nu, maar naar later toe. Ik heb zelf een broer, we zijn nooit echt beste maatjes geweest als kind, maar als prille twintigers dan eigenlijk wel. Op dit moment zien we elkaar terug minder vaak, maar als er iets is, met ons of onze ouders, kunnen we wel op elkaar rekenen..
    Ik heb echt hele hoge up en downs in mijn emotie's, ik loop er ook echt moe door. Emotionele vermoeidheid.
    Ik weet niet wat ik nu het beste doe,
    naar de huisarts? en dan? anti deppresiva nemen? Daar zou ik liever niet mee starten.
    De psycholoog van fertiliteit, gezien zij mijn geschiedenis het beste kent? Goh, eerlijk een gesprek zou misschien wel deugd doen. Maar uiteindelijk moet ik het toch zelf zijn te verwerken, zien op te lossen. En om nu in de wachtzaal van fertiliteit te gaan zitten.. Daar zit ik nu ook op te wachten.
    Ik weet het allemaal eventjes niet meer....
  • Dag @JAR, wat jammer dat je het nog steeds zo moeilijk hebt. Ik heb je verhaal altijd wat gevolgd, omdat het zo herkenbaar was voor ons.
    Hier ook genetische foutjes, een paar prille miskramen en een heel late. Telkens weer die hoop, dat verdriet, zo slopend! Ik heb echt gaten in mijn geheugen van de slechtste momenten, die heb ik niet zo bewust geleefd. En ik voel me nu nog steeds schuldig, want die momenten heb ik ook van mijn zoon gemist. Ik had er beter kunnen zijn voor hem.
    Een half jaar geleden zijn wij ook serieus de afweging beginnen maken, is het dit nog waard? En wat met het leeftijdsverschil etc? Ik las toen je bericht en dacht knap dat je dit kan. Want ik wist dat het voor ons eigenlijk ook beter was, maar ik kon het nog niet opgeven.
    Het lot heeft er bij ons anders over beslist, en wij werden wel zwanger enkele maanden geleden. Ik zal zelf die moeilijke beslissing hopelijk nooit moeten nemen. Maar zelfs dan spookt het door mijn hoofd, als het nu weer misgaat, was het dit dan? Is het echte de laatste keer dat we die eerste stressmaanden willen doorstaan?
    Je hoofd weet dat het ene beter is, maar je hart wil niet altijd meteen volgen. Ik kan je geen goeie raad geven, ik weet wat een mentale tweestrijd het is. Ik kan alleen maar hopen dat je rust kan vinden in wat je ook doet.
    Ik zou wel eens een keertje gaan praten, al is het gewoon met de huisarts, om alles eens op een rijtje te zetten. Iemand die kan helpen er anders naar te kijken. Zodat je zelf meer achter je keuze staat en terug meer kan genieten en naar de toekomst te kijken, ipv te blijven twijfelen of je juist kiest.
    Heel veel succes!
  • Stilletjes aan weet ik, besef ik dat er waarschijnlijk geen wondertje meer zal komen. Of ik het momenteel kan aanvaarden is een andere vraag... Het gemis van onze Sterrendochter,
    Onze leeftijd, het medische geloop, zorg voor onze andere dochter...
    Hart van verstand 😥
  • Twee maal zelfde post
  • @MamaEmromi* Heel veel sterkte! En heel erg veel moed en geduld.
    We zijn nu bijna 6 maanden verder, en ik moet zeggen, pas nu begin ik het echt te aanvaarden. De laatste keer dat ik er volledig doorzat met huilbuien is nu een maand geleden. Zie ik hier, want in de ergste periode's kom ik hier steeds van me af schrijven. Uiteraard zijn er nog moeilijke momenten, dit zal ook zo blijven. Maar ik begin echt te aanvaarden en te genieten van andere dingen.
    We plannen nu uitstappen die we met een tweede kindje niet zouden doen. Zowel met het gezin als enkel als koppel zijnde. Ik heb bijna 3 jaar mijn relatie met mijn man als bijzaak genomen, erg om te zeggen eigenlijk, maar onze dochter kwam altijd op de eerste plaats. Pas op, nu nog. Maar nu plannen we net iets vaker 'koppeltijd' in. Ze gaat heel graag gaan slapen bij mijn ouders en schoonouders. Dus eigenlijk geniet iedereen er van. Waar ze het eerste jaar nooit ergens ging gaan slapen, de afgelopen 2 jaar, slechts 2x per jaar. Beginnen we nu langzaam aan haar iets vaker te laten slapen.
    Als voorbeeld, ze is 2 weken geleden bij mijn schoonouders blijven slapen, in mei zal ze ook ergens gaan slapen, in augustus gaat ze ook 2x ergens gaan slapen (1x uitstap voor ons, 1x werk-opvang gerelateerd).
    Ik besef ook dat ik die uitstap in augustus anders zeker niet zou doen, niet met een kleintje, niet zwanger zijnde.. Ik zoek met andere woorden de positieve punten aan heel het verhaal. Dit kon ik niet zo goed, tot een paar weken terug.
    Het is echt een aanvaardingsproces dat moet groeien. En ik ben er nog lang niet volledig. Ik hoop voor jou dat het bij jou iets vlotter lukt.
    Het gemis van je sterrendochter maakt het daar natuurlijk niet gemakkelijk op... Hele dikke knuffel ook daarvoor, hier hebben we ook een sterrenkindje in de familie (niet in ons gezin, maar bij een schoonbroer), ik vond dat al verschrikkelijk om te aanvaarden en verwerken. Kan me niet voorstellen hoe dit voor jullie moet zijn.

    Als je van je wil afschrijven, doe gerust! Ik lees hier nog regelmatig mee... Waarschijnlijk tot ik het echt volledig aanvaard heb..
Reageer

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld