Kinderen uitstellen of niet?

  • Stof tot nadenken

    Wat jammer dat je vriend qua wettelijk samenwonen zijn verantwoordelijkheid niet wil nemen. Als hij ook een kind wil, zou hij moeten beseffen dat dit een verantwoordelijkheid voor het leven is en daar hoort een ‘echte’ relatie ook bij. Als hij niet bereid is deze stap te zetten, zou ik eerlijk gezegd ook nog niet aan kinderen beginnen. Ik vind je vraag naar hem toe helemaal niet onredelijk. Anderzijds begrijp ik je verlangen naar een kind maar al te goed. Hmmm ... stof tot nadenken, maar ik zou er hem toch wel op zijn verantwoordelijkheden wijzen.
  • niet toegeven en wel hierom: zij geven ook absoluut niet toe en hebben het al zo geregeld dat jij achtergesteld bent van in het begin. Ik zou eerlijk gezegd deze relatie opgeven en opnieuw beginnen alleen...

    dit is geen relatie wat je hebt, dit is damage control. Vreselijk! waarom zou je je zo laten vernederen?

    en dat voor 'de liefde' die binnen vijf jaar toch volledig over zal zijn … (liefde blijft nooit duren en zeker geen die op zoveel achterdocht en 'elkaar niets gunnen' gebaseerd is)
  • Ik heb exact hetzelfde meegemaakt, alleen was ik van te voren niet zo slim als jij nu wel bent!
    Ex en ik kregen iets sneller dan verwacht ons eerste kindje, we trouwden, wilden een huisje kopen en alles goed (en evenredig) regelen bij de notaris. Maar zonder hulp van zijn moeder konden wij geen huis financieren op dat moment.
    Voorwaarden van schoonmoeder waren dat ik niet op de koopakte kwam, geen eigendom had en nooit aanspraak kon maken op het deel waar zij mee geholpen had. Omdat de nood hoog was en ik jong en naief, heb ik daar uiteindelijk mee ingestemd, met het idee (en de belofte) dat als we schoonmama uit konden kopen/af konden lossen op termijn, we dat ook zouden doen en dat ik dan netjes bijgeschreven zou worden en mede-eigenaar zou worden. We waren zo verliefd en we hielden zo veel van elkaar, wij gingen samen oud worden, dus waarom zou ik het nu niet vertrouwen? Zo ontzettend naief! Als ik het zo neerschrijf kan ik mezelf nog een schop onder mijn kont geven.

    Ons gezin groeide, ons inkomen groeide en ik heb altijd netjes meebetaald aan alle woonlasten. Het moment kwam dat we konden herfinancieren en alles op onze eigen naam konden zetten. Maar je raadt het al, mijn ex was dat niet van plan. Hij vond het wel prima geregeld zo, rentevrije lening, lage lasten en hij die alle zekerheid van de wereld had. Uiteindelijk was dit een van de redenen (echt niet de enige, maar voor mij was dit zeker wel een factor) om een punt achter ons huwelijk van inmiddels 14 jaar te zetten.
    En daar zat ik dan bij de mediator, met alles zwart op wit dat ik nergens recht op had. Niet op de overwaarde, niet op de inhoud van de spaarhypotheek en niet op de spaarrekening, die 'toevallig' ook enkel op zijn naam stond en waar ik, zo bleek, enkel zicht op had, maar geen zeggenschap.

    Gelukkig vond de mediator het een belachelijke overeenkomst (let wel, dit waren huwelijkse voorwaarden, dus een notariele akte) en is hij de strijd aangegaan om mij toch mijn deel mee te laten krijgen. Na heel veel overleg, strijd en uiteraard de bewijzen dat ik altijd substantieel heb meebetaald aan alles, is dat uiteindelijk gelukt.

    Maar bespaar jezelf alsjeblieft deze ellende en regel het vantevoren goed. En zie de rode vlaggen voor wat ze zijn, rode vlaggen! Waarschuwingen dat deze man helemaal niet van plan is iets met je te gaan delen!
  • Ik ga akkoord met ano... al maar te vaak gezien wat dit type narcistische (van zijn kant en zijn ouders) relaties voortbrengt...
    Heel veel verdriet voor de tegenpartij. Kan je beter maken dat je wegkomt en opnieuw begint.
    Gaat ook leuk zijn als er eenmaal kinderen zijn. Ben jij een wandelende baarmoeder, trekken ze de kinderen waarschijnlijk voor maar jij blijft steeds een wandelend, potentieel 'gevaar' voor het familie vermogen...
  • Moeilijke situatie. Ik snap zeker en vast dat je niet naïef wil zijn, en ook dat je je niet goed voelt bij de huidige situatie. Anderzijds is het zo dat ook de andere partij (de partij met meer inbreng) soms naïef kan zijn en daar later spijt van kan krijgen. Zo hoor je wel eens schrijnende verhalen van mensen die bij de aankoop van een huis quasi alles alleen hebben ingebracht, in goed vertrouwen het toch op 50-50 laten beschrijven en enkele jaren later in de steek worden gelaten en zo naast veel emotionele pijn ook nog financiële stress te verwerken krijgen.

    Nu hangt natuurlijk heel veel af van de precieze omstandigheden. Zelf ben ik eerder het type van 'we zijn een gezin, we gaan er samen voor en verdelen alles wat we opbouwen nadat we aan ons gezin (d.i. het moment van samenwonen/huis aankopen) begonnen zijn. Er zullen periodes zijn dat jij misschien meer verdient en andere periodes dat ik misschien meer verdien (al dan niet gerelateerd aan zorg voor kinderen, waarbij één van de partijen misschien tijdelijk een stapje terug zet), maar dat maakt niet uit. Vanaf het moment je samen die stap zet, is alles wat daarna komt iets dat samen wordt opgebouwd'. In ons geval (zoals wel bij meer koppels het geval is) werkt(e) dit goed, omdat we allebei evenveel in ons huis gestoken hebben en allebei evenveel hebben overgehouden (wat vlak na aankoop amper iets was wink.gif ). We zijn dus gelijk gestart en alles wat daarna kwam, viel onder 'het gezin'.


    Als natuurlijk één van de twee partijen véél meer heeft opgebouwd in zijn of haar single-tijd (vóór je je partner nog maar kende) snap ik dat voor dat specifieke stuk een aparte regeling wordt uitgewerkt. Ook voor zaken die van de ouders komen, snap ik dat een uitzondering wordt gemaakt. Zelf zou ik absoluut niet willen dat grote schenkingen van mijn schoonouders aan mijn partner op mijn naam zouden komen. Zou ik me niet goed bij voelen. Dat is de verdienste geweest van hún, niet van mij of mijn partner (niet van ons gezin).


    Ik kan dus ook snappen dat je als ouder je kind wil veilig stellen als je er zelf heel veel hebt ingestoken, MAAR (nu komt de 'maar') dat wil niet zeggen dat de huidige situatie voor jou fijn is, want jij krijgt de kans niet zelf iets op te bouwen met je partner. In een ideale wereld zouden je man en jij samen iets anders kopen en daar allebei jullie eigen middelen insteken... Dat is waar ik op zou aansturen (en wat jij ook lijkt te doen), maar je man moet wel meewillen natuurlijk. Persoonlijk vind ik het ook véél meer voldoening geven om zelf voor je huis te sparen (aankoop, renovatie, onderhoud, ...) dan wanneer je het zomaar cadeau krijgt van je ouders. Niet dat ik dat wil veroordelen ofzo (ik snap ook dat dat voor iedereen anders is), maar zelf ben ik daar geen fan van, en ik vind 'onafhankelijkheid'/'zelfredzaamheid' best een aantrekkelijke eigenschap in een partner.


    Los van het feit of je je ouders nu wel of niet aanzienlijk laat helpen, is het belangrijk dat er tenminste fatsoenlijk over gepraat kan worden. Want hoewel ik snap van waar de redenering komt, snap ik ook maar al te goed dat het voor jij geen droomscenario is. Dus je hebt tenminste recht op een fatsoenlijk gesprek waarbij gezocht wordt naar een redelijk compromis...
  • er is wel een zeer groot verschil tussen schenkingen, eigen kapitaal etc te laten vastleggen in een CONTRACT (zoals bij een huwelijk), en het gewoon HELEMAAL NIET WILLEN OVERWEGEN...
    Deze mensen zijn verkeerd bezig, niet omdat ze hun eigen geld willen veilig stellen( dat kan ik wel begrijpen) maar omdat ze verwachten dat de partij die in hun ogen 'niks' bijdraagt nu, maar later of over tijd wschl wel via meebetalen en/of inbreng achteraf (wie weet wat het leven brengt uiteindelijk), wel zal bijgedragen hebben ook volledig buitenspel zal staan. Dat is vies, lelijk, gemeen, en egoistisch… DAT is waar TS mee wil trouwen... zij liever dan ik!
  • Zou hij het fijn vinden om jullie kindje pas te mogen erkennen nadat hij a of b gedaan heeft ? Want zo spelen zij het naar mijn gevoel wel wat naar jou... als jij kinderen maakt, dan krijg jij een deeltje.
    Nuja, dan moet hij zijn zoon/dochter ook maar erkennen nadat hij wettelijk samenwoont met jou...
    Ik snap dat ze een aantal zaken geregeld willen zien, maar dat kan perfect samen gaan lijkt mij. Wettelijk samenwonen en een aantal zaken heel goed laten beschrijven. Nu lijkt het mij inderdaad heel veel geven, met het risico om heel weinig (niets) te "krijgen"
  • Dat is allesbehalve onredelijk !
    Er zal hem maar onverwacht iets overkomen, dan sta jij (zwanger of met een kind) op straat !
    Want feitelijk samenwonend heb je nergens recht op. Behalve op torenhoge successierechten op wat je kind eventueel erft !
    Ik zou het niet doen.
    Als hij dát onredelijk vindt, is hij duidelijk niet klaar voor een kind !
    Anderzijds heb jij dan wel de vrijheid om het gewoon, zonder gevolgen, af te trappen en heeft hij ook geen enkel verworven recht mbt het kind.
    Als hij dan ook.nog eens weigert om het kind officieel te erkennen, sta je helemáál nergens !
    Mijn mening.
    Jammer genoeg zo al enkele gevallen gekend.
    X
  • Maar de threadstarter moet natuurlijk niets afbetalen en kan eventueel zelf investeren in iets en het verhuren?

    Ik heb een schoonzus in gelijkaardige situatie, die heeft dus al heel haar carrière haar loon voor een groot stuk kunnen sparen. Moest er dus ooit een relatiebreuk komen, komt die ook niet zonder iets op straat zoals sommigen het hier voorstellen.
Reageer

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld