Kinderen uitstellen of niet?

  • Kinderen uitstellen of niet?

    Hoi iedereen.

    Ik heb nooit kinderen gewild, maar nu de 30 eraan komt is er precies toch iets veranderd en heb ik toch het "verlangen" naar een kindje.
    Het ding is ik woon samen met mijn vriend (feitelijk samenwonend) in zijn huis.
    Om toch een beetje zekerheid te hebben zou ik graag trouwen of toch op zn minst wettelijk gaan samenwonen, gwn mocht er iets met mijn vriend gebeuren dat ik toch nog zeker een dak boven mijn hoofd heb.
    Mijn vriend zit dit nog niet zitten maar wil wel ook al heel graag aan kinderen beginnen.
    Ik beb hem al meermaals gezegd dat we er niet aan beginnen zonder dat er iets op papier staat dat mij wat zekerheid geeft. Hij vind mij hierin onredelijk en wilt eerst kinderen en we zll daarna wel zien.
    Is dit nu echt zo onredelijk en is het een stomme reden om kinderen uit te stellen? We worden er ntrlk ook niet jonger op.

    Grtjs
  • Ik begrijp u reden ook niet zo. Als er kinderen zijn krijgen die het huis en daardat jij de mama bent mag jij het huis beheren tot ze volwassen zijn. Voilà dan heb je toch zekerheid? En ik ken je situatie niet maar ik vermoed dat een job hebt? Dan brengt die vooral zekerheid. Zekerheid in de liefde heb je nooit. Ook niet als je trouwt. En als hij sterft... Heb je net baat met kinderen te hebben.
  • Mijn post komt mss wat grof over maar tis zeker niet grof bedoelt hoor
  • Ik snap niet waarom je vriend niet wilt trouwen, nóg niet althans.
    Want kinderen verbinden u veel meer dan trouwen naar mijn mening, raar dat hij daar wel dan klaar voor is.
    Natuurlijk sommigen willen nooit trouwen om diverse redenen, dat is een ander verhaal.
  • @Elaria mijn vriend wil ook niet trouwen, simpelweg "omdat hij geen papier nodig heeft om te bewijzen dat hij mij graag ziet". Maar een kindje willen we wel samen 😊

    @Martine in mijn ogen zie ik ook niet in waarom je daar zon punt van maakt. Mijn ex en ik woonden ook in zijn appartement toen ik zwanger werd. Toen ik 5 maand zwanger was heeft hij dan ons kindje erkent en hebben we terwijl beslisy van wettelijk te gaan samenwonen. Ondertussen zijn we ook uit elkaar...
  • Trouwen of wettelijk samenwonen geeft volgens mij niet per definitie zekerheid over het dak boven je hoofd als het je vriend zijn huis is. Het is maar net onder welke voorwaarden je al dan niet trouwt of wat er wordt vastgelegd bij het wettelijk samenwonen dacht ik (maar ik kan uiteraard ook mis zijn). Ik zou mij vooral afvragen waarom mijn vriend niet wil dat ik iets met zijn huis te maken heb... Veel hangt natuurlijk ook wel af van hoe lang jullie samen zijn misschien. Maar daarover zou ik wel het gesprek aangaan. Als dit voor hem gaat over een stukje zekerheid en onafhankelijkheid kan ik dat ergens wel begrijpen. Anderzijds, is het de bedoeling dat jullie daar in de toekomst blijven wonen of zijn jullie van plan om op termijn te verhuizen ? Wil hij dan verkopen of verhuren ? Wordt de volgende woning dan wel een op twee namen,... Hoe ziet hij dit inderdaad naar de kinderen toe (vruchtgebruik naar u toe moest er hem iets overkomen, eventueel iets laten opnemen bij de notaris,...)
    Mijn vriend is aanvankelijk ook in "mijn" huis komen wonen en had hier zelfs zijn adres niet staan. Ook toen onze dochter geboren is, woonde hij officieel niet bij ons in (alleen feitelijk, zonder adres). Ondertussen hadden we wel een bouwgrond gekocht met het oog op het verkopen van "mijn" huis en het bouwen van "ons" huis, waardoor het verzetten van adres en dan een jaar later opnieuw die administratie gewoon nogal veel gedoe leek. Het is maar net welke beweegredenen erachter zitten en hoe jullie hier samen naar kijken lijkt mij...
  • Wij zijn op deze moment iets langer als vijf jaar samen, en mijn vriend is er ook heel duidelijk in dat hij niet wil verhuizen en in zijn huis wil blijven wonen.
    Jullie hebben wss wel gelijk en ik denk er mss te hard over na. Ik heb gwn bang dat mocht hem iets overkomen ik in de moeilijkheden geraak.
    Als hem iets overkomt moeten er wel successierechten betaald worden, dit heb ik al eens berekend en zolang we niets op papier hebben en de erfenis dus naar onze toekomstige kinderen zou gaan zou dat ongeveer zoon 30.000 euro aan belastingen zijn die moeten betaald worden en als onze kinderen nog minderjarig zijn, zal ik die wss moeten betalen.
    Maar wat als de kinderen dan later zelf in hun huis willen wonen en ik eruit moet, dan is er al een hele hap uit mijn spaarrekening.
    Of wat later als hij vroeger dood zou gaan dan mij en de band met de kinderen niet zo goed is, sta ik dan als bejaarde ook ineens op straat.
    Volgens mij denk ik er allemaal veel te hard bij na 🤔.
  • Ik zou me dan eerder zorgen maken over het feit dat je vriend zich financieel niet wil/durft binden maar wel kinderen met je wil maken...
    Komt mss nogal hard over...
  • Wij zijn ook eerst aan kinderen begonnen en daarna pas getrouwd. Wij, vooral hij, had echt nog geen behoefte om te trouwen. Ik heb daar alleen nooit zon drama van gemaakt of iets achter gezocht. Op onze oudste dochter haar eerste verjaardag zijn we dan getrouwd.

    Krijg wel het gevoel dat je je compleet gek laat maken met je gedachtes, wat als, stel dat, hoe moet dit en hoe moet doet.

    Niemand kan de toekomst vooorspellen. Laat het los.
  • Ik vind dat toch normaal hoor dat je daar over nadenkt.
    Nu woon je bij iemand in en kan je iedere moment uw boeltje moeten pakken (daar gaan kinderen idd niets aan veranderen)
    Je onderhoud een huis, dat nooit echt van u word.
    Het probleem zou voor u wss groter zijn bij scheiding, dan bij overlijden.
    Ik zou dat zelf ook allemaal tot in detail bekijken en over praten.

    Dat hij niet wil trouwen zou ik niet zo erg vinden. Wij zijn getrouwd toen onze 2 oudste 1 en 2 waren. Maar wij hadden alle 2 niets toen we een koppel werden. Je kan ook zonder huwen bij de notaris iets laten opstellen
  • Helemaal eens met Louise2017! Ik zou nooit aan kinderen beginnen met iemand die nog niet wettelijk met mij zou willen samenwonen. Samen kinderen krijgen is toch een veeeeel grotere stap en daarvoor moet je toch al veel zekerder zijn van mekaar dan wettelijk samenwonen / trouwen.
  • Het is zeker niet slecht denk ik om erover na te denken...
    En als ik hoor dat je vriend per sé in zijn huis wil blijven, ook in de toekomst, maar jou hierin niets van 'zeggenschap' in kan/wil geven... daar zou ik toch ook problemen mee hebben. Want dan blijf je altijd in een afhankelijke positie zitten. Wat met kosten die gemaakt worden rond het huis ? Ik veronderstel dat hij deze dan allemaal voor zijn rekening neemt ? Hoe gaat dit dan gaan wanneer er een gemeenschappelijke rekening komt bijvoorbeeld ? Wat met zaken die jij bijdraagt ? Daarom niet alleen financieel, maar ook als hij bijvoorbeeld ooit minder gaat werken in functie van de kinderen of dergelijke en het huishouden runt. Dan nog kan jij van vandaag op morgen op straat staan met niks...
    Als het toekomstperspectief anders zou zijn (u wel mee betrekken, verhuizen,...) dan vind ik het een ander verhaal
  • Ik ga hier akkoord met neuzeke. Over zo'n zaken moet je als koppel toch nadenken als je aan kinderen begint. Je weet inderdaad nooit wat er gebeurt in de toekomst en net daarom. Als één van beiden komt te overlijden kan dat altijd heel wat met zich meebrengen. Om hier dan helemaal niet over te willen spreken, dat vindt ik dan toch wel een beetje vreemd.
  • Met iemand die nog niet eens wil wettelijk samenwonen (wat hij trouwens ook gewoon 1zijdig weer kan opzeggen) zou ik geen kinderen krijgen.
    Ik vind het een beetje egoistisch van hem: hij heeft een eigen huis en wil niet verhuizen, maar tegelijk mag jij officieel niets met hem of het huis temaken hebben en jij gaat straks zijn kinderen moeten dragen. Trouwen kan ik begrijpen, niet iedereen wil dat, maar wettelijk samenwonen of zelfs iets bij de notaris vastleggen is geen grote ingreep.
    Wat als (wat dat kan nu eenmaal altijd) jullie over 6maand uit elkaar gaan. Dan sta je zwanger of met baby op straat, en hij heeft nergens last van?

    Zeer goed van jou dat je hier wel degelijk op voorhand even over nadenkt, en nog belangrijker: heb nog een goed gesprek met hem erover, en verteld hem je bezorgdheden!
    Succes!
  • Ik ben het helemaal eens met de voorgaande reacties. Waarom wil hij niet dat je iets met het huis te maken hebt? Het lijkt wel of hij de zekerheid wil hebben dat hij je op elk moment kan buiten zetten.
    Betaal je ondertussen iets mee aan het huis? Bv. een deel van de lening of een deel van verbouwingen?
  • Ik denk dat veel te maken heeft met je voorgeschiedenis ook, hoe je tegenover trouwen en wettelijk samenwonen staat. Iemand met weinig of geen drama in het leven zal mss sneller kinderen maken met iemand zonder dat er voor de rest iets geregeld is. Als je al eens financiële katers hebt mogen meemaken uit andere relatie(s) dan begrijp ik volkomen dat je zekerheid wil.
    Ik zou ook altijd gaan voor zekerheid. (zelfs zonder dat er kinderen zouden komen);
    Wij zijn getrouwd en hebben bij de notaris nog extra's laten toevoegen over de verdeling van het geld en erfenisrechten naar familie en dergelijke toe. Ik zou me zeker behoeden van het feit dat je van de ene dag op de andere op straat zou kunnen belanden (met of zonder kind).
    Maar dat ben ik ...
    Ik vind het zeker niet slecht dat je hier echt goed over nadenkt !
  • Ik zou me zeker behoeden van het feit dat je van de ene dag op de andere op straat zou kunnen belanden (met of zonder kind) zonder iets achter de hand te hebben (moest er nog bij wink.gif)
  • Ik had ook een huis voor we huwden gekocht, we hebben daar samen 2 jaar serieus aan verbouwd, veel zelf gedaan (feitelijk samenwonend intussen)
    beslist om samen aan kinderen te beginnen, getrouwd toen ik 7mnd zwanger was (was wel al beslist vooraf dat we zouden trouwen)

    Als je volgens het wettelijke stelsel trouwt blijft van jou wat je voor je huwelijk verworven had (in mijn geval dus 3 jaar kapitaal die afbetaald was van huis). We hebben 2 tal jaar geleden (na 3 jaar huwelijk) uitgekeken naar een herziening van onze lening en intussen ook bij de notaris het huis in de huwelijksgemeenschap gebracht waardoor het evenveel van beide is (kost je wel bijna 1000€ om huwelijksacte aan te passen, maar is snel terugverdiend en ook stuk interessanter voor belastingen omdat je beide kan aftrekken). Nu betalen we beide af (wordt zowiezo verondersteld als je gehuwd bent aangezien het betaald wordt met verworven geld van tijdens huwelijk), maar staat nu ook in lening zo en hebben we beide schuldsaldoverzekering als ons iets overkomt en staan we beide in de notariële akte van het huis.

    Wou gewoon even situatie schetsen en wat mogelijk is ifv huis die op 1 partij staat en achteraf dingen nog regelen.

    Het belangrijkste is hoe jullie zelf in jullie relatie staan en hiernaar kijken.
    Ik denk dat het in jou huidige situatie vooral nadelig zou kunnen zijn bij eventuele breuk tussen jou en je vriend.
  • Ondertss al een paar maand verder en een lichte stap vooruit.
    Trouwen wil hij niet omdat het geen nut heeft. Wettelijk samenwonen wil hij ook pas vanaf dat we een kind hebben omdat het anders ook geen nut heeft zegt hij.
    Ik zou graag wat zekerheid hebben voordat we aan kinderen beginnen ipv er maar blind op te vertrouwen dat hij ineens wel wil samenwonen als we ki deren hebben.
    Volgens een dicht familielid van mijn vriend heeft het allemaal met zijn vader te maken, die hem verboden heeft om met mij te trouwen of wettelijk samen te wonen zonder dat er kinderen zijn.
    Om dit even te schetsen wrm: wij wonen nu in het ouderlijk huis, mijn vriend heeft hier 20% van de waarde gekocht en de rest geschonken gekregen. In het schenkingscontract staat dat ik nooit geen aanspraak kan maken op het huis zolang er feen kinderen zijn. Als er wel kinderen zijn krijg ik wel het vruchtgebruik. Voor mij allemaal prima, als we uit elkaar gaan wil ik ook niks met het huis te maken hebben (ik betaal ook niets, behalve mijn verbruik). Het probleem is dat de 20% die hij zelf gekocht heeft niet onder die clausule vallen en op die 20 zou ik wel vruchtgebruik krijgen oik al hebben we geen kinderen en drm mogen we niet trouwen of wettelijk samenwonen.
    Ik weet even niet meer hoe we hier uit geraken. Ik heb op zoveel gebieden al water bij de wijn gdn dat er al geen wijn meer in het glas zit en nu dit weer. Ik wil niet de moeilijke onzekere vriendin zijn die iets op papier wil, maar ook niet de domme trien die ook overal maar aan toegeeft omdat ze haar vriend graag ziet en later in de shit zit. Want wie zegt dat nadat we kinderen hebben zijn vader niet van gedacht veranderd en we toch niks op papier mogen hebben. Want ook al wonen we wettelijk samen, dan nog knn ze me mijn vruchtgebruik afnemen zonder dat ik het weet.
  • Wij, zijn zo'n koppel waarvan de eigendommen niet samen werden aangekocht. Alles staat op onze eigen naam en we zijn niet wettelijk samenwonend en ook niet getrouwd (hier is ik het dat er de kriebels van krijgt). Uiteraard wordt momenteel met gemeenschappelijk geld geïnvesteerd in elkaars eigendommen en er wordt niet bijgehouden hoeveel geld er in welke eigendom gestoken wordt. Uiteindelijk ga je toch samen voor hetzelfde doel..

    Wij zijn toen ons eerste kindje geboren werd onmiddellijk naar de notaris gegaan. Er is een testament opgemaakt (door ons beide, een apart testament) dat als er met één van ons iets gebeurd de andere partner het vruchtgebruik krijgt van het woning en de kinderen krijgen dan meteen de naakte eigendom. Buiten onze eigendommen hebben wij wel niets apart. Al ons geld staat op gezamenlijke rekeningen.
Reageer

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld