stil zijn

  • stil zijn

    hallo,
    mijn man en ik zijn niet de grootste praters. Allebei wat verlegen, niet graag in de belangstelling. Ikzelf bv praat moeilijk in de groep. Zelfs al is dat groepje vriendinnen van 4-5 mensen, ik heb het moeilijk om te weten hoe ik me moet gedragen. Plots besef ik dat iedereen naar me aan het luisteren is, en knapt er precies iets waardoor ik het verhaal door elkaar begin te slaan, over mijn woorden struikelen, niet meer weten naar wie ik moet kijken, enz.. Dus ja, tegen 1 of 2 mensen praten vind ik niet zo erg, maar zodra het er meer zijn hou ik me liever op de achtergrond.
    Mijn man is idem dito.

    Maar nu wat allebei eind de 30 zijn, merk ik dat dit invloed begint te hebben op ons sociaal leven. Af en toe een feestje waar we niet uitgenodigd zijn (vergeten? of zijn we niet interessant/lawaaierig genoeg voor een feestje?). Of dan hoor ik van vrienden dat ze met enkele koppels hebben afgesproken om iets te doen, of iets gedaan hebben. Denk ik dan: waarom mochten wij er niet bij?
    Nochtans proberen we zelf ook regelmatig het initiatief te nemen, en ook eens iets te organiseren, of enkele koppels uit te nodigen.
    Maar wij zijn dan niet zo die sfeermakers die de eerste stap durven te zetten, waardoor het meestal geen 'topavond' wordt. Wel leuk, maar niet zoals sommige andere dingen.

    pffft, ik voel me hier regelmatig slecht bij. Voor de zomervakantie hebben wij gewoon nog niks gepland of uitnodiging gekregen. Terwijl veel vrienden ieder weekend al bijna vol zit. Ook al meermaals meegemaakt de laatste jaren dat we eens 'nieuwe' vrienden/kennissen uitnodigen voor een stukje taart, of een klein etentje bij ons thuis. Maar dan worden we nooit meer teruggevraagd. Dat hoeft niet van mij, maar dan heb ik zoiets van: OK, ik heb initiatief genomen om samen dingen te doen, maar er komt geen reactie.

    zou mezelf zo graag veranderen in vrolijke, sociale vrouw.
  • Hoi,

    Ik zou jouw tekst (bijna) zelf geschreven kunnen hebben.
    Mijn man en ik zijn half de 30, ook niet super sociaal te noemen. Bij mijn man komt dit grotendeels doordat hij als kind heel erg gepest is geweest (dat heeft er toen heel erg ingehakt waardoor zijn zelfvertrouwen enorm gedaald is en hij alleen 'zichzelf' durft te zijn bij mensen die hij 200 % vertrouwt: zijn ouders, broer en zussen, de kinderen en ik), bij mij is het gewoon mijn karakter. Ik vind het lastig om aan de schoolpoort bv. op 'de mama van' toe te stappen voor een praatje, naar een groepje ga ik al helemaal niet. Op het werk lukt het dan bv. wel om tegen collega's spontaan te zijn. Ook via mail of sms-jes ben ik een sociale grappige versie van mezelf.
    Veel echte vrienden hebben we dan ook niet. Ik heb 1 goeie vriendin (ken ik al uit mijn jeugdjaren). Die heeft sinds een paar maanden een nieuwe vriend (we hebben hem, omwille van zijn drukke agenda, nog maar 1 keer gezien). Ik hoop dat het tussen hem en ons gaat klikken, dat zou ik wel heel fijn vinden, om een koppel te vriend te hebben.
    Verder hebben we wel wat kennissen, waardoor we wel eens worden gevraagd voor een babyborrel of zo, maar nooit voor een etentje.

    Mijn man heeft een hele drukke agenda (hij is bijna elke avond weg, voor zijn werk of zijn hobby), veel tijd om met mensen af te spreken zou er sowieso niet over schieten.
    Soms mis ik het wel eens, als je dan op Facebook fotootjes ziet passeren van gezellige BBQ's met een hoop vrienden bij elkaar.
    Maar ja, de appel valt blijkbaar niet ver van de boom: ik weet nog toen ik een kind was, ik het ook altijd jammer vond dat er bij ons nooit veel vrienden van mijn ouders op bezoek kwamen. Ik was vastbesloten om dat anders aan te pakken, maar blijkbaar zit het toch ook wel wat in de genen dan goofy.gif

    Groetjes!
  • Hier ook zo'n koppel.

    Ik heb soms het gevoel enkel ergens gevraagd te worden omdat we nu eenmaal familie zijn of omdat we nu eenmaal gaan werken en dan uitgenodigd worden op het personeelsfeest ...

    Ik denk dat dat gewoon voor de rest van ons leven zo zal zijn.

    Wij hebben van de klas van onze dochter een facebookgroep. Ik zie dat vele mama's onderling bevriend zijn maar ik heb niet echt een band met een van de mama's.

    Ach ja, heel veel pieker ik er eigenlijk niet over, maar soms wel eens smile.gif
  • dat van die appel zou kunnen... mijn ouders hadden een kleine maar redelijk hechte vriendengroep en wij hebben nu hetzelfde.
    We hebben dus zeker een ok sociaal leven. Maar geen 'elk weekend weg en de vakantie is volgeboekt met dit en dat' sociaal leven.

    Ik heb me onlangs ook nog afgevraagd hoe je als middertiger nog nieuwe vrienden maakt... aan de schoolpoort? Ik wil me niet opdringen, en dan merk je wel dat andere mamas opeens wel vaak samen zijn en afspreken (maw nieuwe vrienden maken). Ik heb al gedacht om in de ouderraad te stappen, in de hoop dat... Ik praat wel met de andere mamas aan de schoolpoort, maar daar blijft het dus bij.

    Collegas? ik heb in het verleden daar slechte ervaringen mee en ergens hou ik mij nu liever wat aan de oppervlakte. Maar ik moet zeggen dat ik mijn huidige collegas best graag heb, en dat zij vaak dingen doen (smiddags lunchen, na werk drinken, als er een evenement in stad is afspreken...) Tot nu toe altijd meegevraagd, maar niet vaak meegegaan... (is moeilijk met kleine kinderen na het werk, vele collegas zijn ofwel jonger, ofwel ouder - met geen of oudere kinderen, of zijn gescheiden en gaan mee op de weken dat ze de kinderen niet hebben)

    Aan de ene kant ben ik blij met mijn huidige vriendengroep en sociaal leven en heb ik niet echt nood aan nieuwe vrienden, maar aan de andere kant denk ik soms toch wel: maak toch maar nieuwe vrienden want 1 vrienden heb je nooit genoeg en 2 je weet nooit wat de toekomst brengt (waardoor je altijd een nieuwe vriend of een vriend die niet met de huidige te maken heeft kan gebruiken)

    alleen ik ben oprecht vergeten hoe het moet blijkbaar...
  • Hier ook zo.
    Door te verhuizen en 60km verder weg te gaan wonen is de vriendgroep van vroeger heel erg geslonken.
    Nu hebben we geen echte vrienden meer.
    We hebben familie, buren, mensen die hier eens langskomen op iets te drinken enao maar wij hebben moeite met dat te onderhouden.
  • Ik herken het verhaal een beetje.

    Mijn vriend heeft nog altijd zijn vrienden van toen hij op middelbare school zat. Nu en dan spreken we eens af om samen lekker te gaan eten. Wij tweeën zijn niet echt zo een grotere praters maar luisteren graag naar hun verhalen.

    Overlaatst was mijn vriend niet goed gezind: Als we afspreken voor een etentje en wij kunnen bijvoorbeeld niet door omstandigheden dan gaan ze zonder ons, maar als iemand anders van het groepje niet mee kan, dan kijken ze voor een andere datum. Daar ergeren wij ons wel aan.

    Wat wij ook al zijn tegengekomen is: We plannen samen om naar een pretpark te gaan en we zochten voor een gepaste datum dat voor iedereen paste en plots waren er al 2 vrienden samen weggeweest, zonder iets te zeggen. Dit verneem je dan nadien van hen zelf sad.gif

    Bij de zelfde vrienden was ik uitgenodigd voor een demonstratie en ik heb daar toen aantal dingen besteld. De zondag mocht ik erom komen, dat was zo afgesproken en plots kreeg ik een berichtje dat het niet door ging. Ze wou liever weg gaan met haar familie sad.gif , Dus heeft ze mijn materiaal op een andere adres afgeleverd waar ik nadien achter moest.

    Ik weet niet of dit allemaal normaal is, maar volgens mij is dat zeker niet plezant.
  • Dat gevoel van iemand uitnodigen, maar nooit teruggevraagd te worden herken ik helemaal.
    Denk dat wij toch al 5-6 keer mensen uitgenodigd hebben, maar nooit hebben moeten teruggaan.
    Vraag me dan echt af wat we verkeerd gedaan hebben. We hebben wel nog af en toe contact met sommigen van hun.
    Misschien ligt het aan de opvoeding? Bij mijn ouders was het de gewoonte dat ze bv. hun broers en zussen één keer per jaar uitnodigden voor een etentje. Niet allemaal tesamen. Maar gewoon een zaterdagavond één gezin uitnodigen, aperitiefje, biefstuk/friet, en taart bijvoorbeeld. En dan half jaar later of zo moesten we naar die tante/nonkel teruggaan voor een avondje. En zo ook met hun vriendenkring. Meestal spraken ze met hun vrienden wel af om gewoon iets te gaan eten. Geen uitgebreide dingen, maar gewoon een kipje of zoiets.

    Ik vind het soms moeilijk om vrienden te vinden die op dezelfde golflengte zitten. We hebben bv. koppel waar we heel goed mee overeenkomen, maar die willen geen geld uitgeven aan uitgaan. Iets gaan eten met het gezin doen ze nooit (tenzij ze getrakteerd worden). Of andere dingen die geld kosten (optreden, pretpark,..) ook nooit. Paar weken terug belden ze bv. dat er gratis optreden was in de stad, of we geen zin hadden om mee te gaan. Leuk, dus direct toegezegd. Maar die hebben bv. flesjes drank mee van thuis, en na het optreden is het naar huis. Als wij met ons gezin zo'n dingen doen, is dat bv. optreden, nadien nog iets gaan eten, of terrasje doen, enz...
    Ik heb respect voor hun manier van leven, die mensen komen zeker weten niks tekort maar dat was gewoon hun opvoeding. Maar soms is het vervelend. We waren eens op kermisstoet, en het naderde de avond. Onze kinderen hadden zin in een braadworst, en we dachten van OK, ze hebben al 5-TAL uur niks gegeven, het is tenslotte kermis, we eten er zelf ook één en als we dan thuiskomen moeten we niks meer eten. maar die vrienden hun kinderen mochten er geen hebben 'we zullen straks wel iets eten als we thuis zijn'. Dan zaten die kinderen daar echt te hunkeren en watertanden hoe onze kinderen hun hotdog opaten... Ik voelde me er ook niet goed bij.
  • @ a.

    Amai die mensen zijn gierig. Ik vind dat toch jammer, voor mensen die mee zijn met hun.

    Men moet sparen maar men moet ook niet overdrijven vind ik persoonlijk.
  • Hier een gemixt koppel content.gif
    Ik ben een hele stille en heb 3 vriendinnen and that's it.
    Mijn vriend daarentegen... superveel vrienden wat dan onrechtstreeks natuurlijk ook mijn vrienden zijn. Mijn vriend nodigt dus regelmatig mensen uit en zij nodigen ons dan uit maar eerlijk gezegd is dat voor mij altijd een opgave. Er is een reden waarom ik maar 3 vriendinnen heb, ik ga gewoon niet graag weg tongue.gif Ik vind het dan ook heerlijk dat mijn 3 vriendinnen mij niet meer pushen om overal mee naartoe te komen. Ze doen regelmatig dingen zonder mij en het enige wat ik dan kan denken is: OEF blush.gif
    Bij elk van deze 3 vriendinnen ben ik bruidsmeisje geweest en dat was elke keer weer de hel. Gelukkig heb ik nu geen vrienden meer die moeten trouwen bigsmile.gif
    En hier is het net het tegenovergestelde van mijn ouders. SUPER sociale mensen die mij echt elk weekend weg waren en mij en mijn zus overal mee naartoe gesleept hebben bored.gif Ik denk dat ik daar mijn "degout" aan een druk sociaal leven heb opgelopen goofy.gif

    Je geeft zelf aan een rustig persoon te zijn. Misschien denken ze gewoon dat je zoals mij gewoon liever niet veel weg gaat? Ik zou het eens met hun bespreken ! content.gif
  • @ h.

    Ik ben ook eerder een stil type als we met vrienden weg gaan, ik verplicht mezelf om soms te praten. Ik kan zo genieten van de stilte, maar te stil is ook niet goed haha. Ik luister vooral naar de anderen wat zei te zeggen hebben.

    Ik merk wel op dat andere mensen vooral praters zijn in mijn vriendenkring, daarom doe ik meer mijn best om te praten.

    Ik kan bijvoorbeeld in de auto heel de rit stil zijn en niet praten, ik kijk liever om mij geen en geniet ik daar van.
  • Ik vraag me ook af hoe je als 'ouder' persoon nog vrienden maakt. Wij hebben eigenlijk ook geen echte vrienden. Eerlijk: ik vind van mezelf dat ik geen close vriendin heb. Ben ook wel niet het meest sociale type. Ik doe wel mijn best, maar op één of andere manier komt dat dan geforceerd over of zo.
    heb me al eens ingeschreven in sportclub, deed het wel graag maar bijna allemaal waren ze al 10 jaar of langer lid. Dan maken ze uitstap, zijn de auto's al zoals jaarlijks gepland vol, en mag je alleen achterrijden.
    heb me ook eens ingeschreven voor hobby cursus avondschool, maar was ook zo echt een kliekje. In de pauze gingen ze dan echt aan een tafel zitten met exact 10 stoelen, dan sta je daar... als je vraagt of je erbij mag zitten en een stoel wil bijzetten is er niemand die reageert (omdat ze doen alsof je niet horen)
  • Dit is bij ons ook zo en in de zomer valt dat nog meer op.Iedereen gaat naar BBQ's,festivals,optredens,...net alsof iedereen echt alles moet gezien hebben of hun zomer is niet geslaagd.Ik ga bijna nergens naartoe maar heb daar geen last van.We hebben 1 koppel waar we regelmatig mee afspreken.Al jaren de beste vriend van mijn man en zijn vrouw.Moesten we uit elkaar gaan weet ik dat die vriendschap voor mij zal verwateren.Ik heb wel nog vriendinnen uit de middelbare school en dat is raar we zien elkaar soms maanden niet maar als er iets is zijn we er voor elkaar en als we eens samen zitten dan is het net alsof we elkaar elke dag zien.Soms zou ik echt wel een hartsvriendin willen hebben nu zeker nu de kids wat ouder zijn en ik vaak alleen thuis ben lijkt het me wel leuk om af en toe eens iets te gaan drinken of eten met een vriendin maar het is moeilijk om daar achter te gaan 'zoeken'...
  • "Iedereen gaat naar BBQ's,festivals,optredens,...net alsof iedereen echt alles moet gezien hebben of hun zomer is niet geslaagd"

    dat is ook maar een veronderstelling...en eerlijk gezegd, het zegt meer over jou, dan over de mensen die dit doen.
    Misschien doen die mensen dit gewoon graag.
  • Ik heb daar idd geen zin in...het valt ook gewoon meer op door sociale media sommige mensen smijten ook alles op Facebook dat je er haast niet rond kunt.Ik doe dat wel eens in mijn verlof maar sommige mensen gaan gewoon overal naartoe en ik woon aan de kust hier is altijd wel iets in de zomer...Wel een leuke sfeer in het algemeen maar verder blijf ik liever weg van drukke evenementen en optredens.Daarom heb ik idd geen horde vrienden ben ik me wel van bewust hoor wink.gif
  • Tja... sociaal leven bouw je nu eigenlijk grotendeels zelf wat op..
    stilletjes zijn, is geen rede tot geen vrienden hebben.
    Zelf niet buiten komen of enkel afwachten tot andere je vragen, is wel een rede

    Ik heb misschien makkelijk praten, want ik ben een enorm sociaal dier!
    Mijn leven heeft een 2tal jaar stilgestaan, toen ik koos om kinderen te krijgen en tussen nummer 3 en 4 huisvrouw even was.
    Na een dik jaar kroop ik de muren op, want mijn sociaal leven was niet enkel vriendenkring, maar ook collega's.

    Dat is nu 5 jaar geleden.
    En ik heb een fantastisch netwerk van vrienden. En op verschillende vlakken. We hebben vrienden die graag in groep dingen doen zoals evenementen, optredens, Gentse feesten, enzo.. én kinderloos.
    Dan hebben we vrienden die NIETS kinderloos willen doen, daar gaan we mee naar de zoo of pretpark..
    ik heb vriendinnen waar ik gewoon met 2 mee afspreek om te gaan eten...
    Maar ik bel! Ik spreek af... we leggen nadien direct agenda bij elkaar en leggen dingen vast..
    Ik heb een hele grote vriendenkring opgebouwd via 3 verschillende wegen: werk, club waar ik inzit en door in ouderraad te stappen. Maar ding is wel dat ik dan ook telkens bij de actieve mensen hoor en niet bij diegene die stil erbij zitten. Mensen kennen je dan ook sneller.

    het is toch ook normaal dat je mensen zoekt die beetje zelfde willen??
    2 mama's van school van de kinderen spreek ik héél af en toe mee af.. maar ik ga ze niet bellen om mee te gaan naar de Gentse feesten. Die doen gewoon niets zonder hun kinderen. En ze zullen misschien wel mee willen mét kinderen, maar als ik kies voor een avond zonder kinderen, kies ik ook wel vrienden te vragen die ook een avond zonder kinderen willen gaan... Kan misschien oneerlijk overkomen bij die vrienden, maar wij hebben soms nood aan een avondje uit, zonder kinderen achter ons aan.

Reageer

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld