Leven op pauze zetten, weekje alleen weg

  • Leven op pauze zetten, weekje alleen weg

    Hoi dames,

    ik zit regelmatig op dit forum, maar nu even anoniem vraag stellen...

    Ik ga stilaan naar de 40. ik mag écht niet klagen over mijn leven, fantastische kinderen, héél leuke man en onze relatie is super, we hebben tof huis, beide goed werk. Leuk actief sociaal leven, vrienden, uit eten, hobby's enzo.. komen niets tekort!

    Maar toch knaagt er al een klein jaar iets in mij.. midlife crisis???
    Ik moet er eens tussen uit. Letterlijk een week weg.. zonder kinderen, zonder man...
    De afgelopen 17 jaar, sinds ik afgestudeerd ben, tot nu, zijn zo hard gegaan, zo snel, nu lijkt het net alsof het amper een oogwenk lang was
    Ik heb het gevoel van een kantelmoment in mijn leven. Alles gaat vlotter: kinderen worden groter, financieel staan we er beter voor, huis is afgewerkt,
    Maar ik heb ook het gevoel dat ik even op een pauzeknop moet duwen en week alles stil moet zetten voor ik weer start aan volgende deel in mijn leven. En klinkt misschien raar, maar ik wil ook dat de rest van de wereld verder gaat. ik wil echt dat gevoel hebben dat de tijd enkel voor mezelf even stil staat.

    Nu ben ik afgelopen weken aan het kijken om week weg te gaan. Geen strandvakantie, warm weer.. dat is niet zo mijn ding. Ik weet waar ik heen wil gaan, volle natuur, weinig toerisme, open mensen..

    Nu is de vraag: is dit niet gewoon egoïstisch van mij??
    En zijn hier nog mama's die hetzelfde gevoel kennen??
    Met mijn man ook al over gesproken en ook al lijkt hij niet 100% te begrijpen wat ik voel, hij zegt dat ik mijn gevoel moet volgen en dit moet doen als ik daar nood aan heb.
    En waar ik ook wat mee zit, wat als ik na een weekje weg te zijn nog steeds dat gevoel heb??

    Raad, tips, gevoelens gevraagd dus!

    Bedankt alvast!
  • Goh, ik denk dat iedereen dat gevoel wel eens heeft. Aan jou om te beslissen of je eraan toegeeft of niet natuurlijk.
    Persoonlijk zou ik het nooit doen, puur om het feit dat als ik een week verlof neem voor mezelf, ik daarna de kinderen een week meer naar de opvang moet brengen tijdens de vakantie. Ik neem dan liever mijn vakantiedagen samen met mijn kinderen op.
    Als jij dat geen probleem vindt om hen een weekje extra naar de opvang te brengen of als je sowieso geen opvangproblemen hebt voor de kinderen, dan kan je dat natuurlijk wel doen.
    Als ik in jouw plaats zou zijn, dan zou ik eerder opteren om een leuke hobby te zoeken die je bv. wekelijks een avondje kan doen terwijl je man bij de kinderen blijft. Dat lijkt mij meer een lange termijn oplossing ipv één weekje ertussen uit. Want zoals je zegt, na die week, val je waarschijnlijk heel snel terug in dezelfde sleur.
  • Vakantie is hier geen probleem. Dat kan ik perfect inplannen. Ik ben bijna alle vakanties thuis en kan dat weekje ook inplannen tijdens schoolperiode van de kinderen.

    Een hobby zoeken is het ook niet.. die heb ik. Al een aantal jaren dat ik op woensdag en zaterdag 2 uurtjes voor mezelf in plan.

    Het is zoals ik al schreef, ik mag totaal niet klagen over mijn leven! Het is niet dat ik continue thuis zit zonder sociaal leven, of dat ik op werkvlak enorme druk heb, of dat we als gezin te weinig tijd hebben enzo.. dat is allemaal perfect. Het ligt gewoon bij mij.. ik heb nood aan een week stilte, geen man, geen kinderen , geen gsm of internet... zet me morgen voor een week in mijn blootje op een onbewoond eiland met enkel eten, slaapplaats.. dat klinkt gewoon aanlokkelijk. Het is de snelheid van het leven dat me precies even teveel is. Vooral de grote 4 die nadert.
    Misschien kan ik het beter omschrijven als afscheid nemen van een hoofdstuk in mijn leven en leren omgaan met een nieuw hoofdstuk..
  • Gewoon uitproberen want anders gaat het blijven knagen.
    Ik ben soms ook een week van huis. Kinderen en man hebben er geen probleem mee.
    Op voorhand wel alles goed organiseren en bespreken en dat komt in orde.

  • Het LIJKT aanlokkelijk. Ik heb hetzelfde gevoel hoor, en ik ben net 41 geworden. Ik wil wel niet naar een onbewoond eiland, ik zou na 2 dagen stapelzot zijn:)
    Ik ga binnenkort voor het eerst zonder man en /of kinderen een weekend weg. Met collega's. Een week is onmogelijk, ik sta in het onderwijs en ik ga geen week alleen weg en dan mijn kinderen in de vakantie achterlaten... bij wie dan? Papa heeft bijlange zo veel verlof niet, dus die kan geen verlof nemen tijdens die week, dat is dan idd een week minder als gezin.
    Het besef dat als ik een weekend weg ben, er zo veel meer werk op de andere valt, en bovendien ook op mij de week nadien omwille van alle dingen die ik niet gedaan heb tijdens het weekend.... daar zie ik harder tegenop dan dat ik uitkijk naar alone time. Maar....ik weet nu al dat man alles kei goed in orde gaat hebben, dat hij alles alleen rondgereden gaat krijgen, no problem:)) Ik moet zelfs niet voorbereiden die trekt zijn plan.

    Wij hebben het wel erg druk, ik combineer 2 jobs, man een meer dan volle job, twee opgroeiende kinderen die minder zorg maar daarom niet minder tijd vragen. We willen ze alles geven, alles gunnen en dat vraagt een enorme organisatie. We doen dat graag hoor, maar veel rust is er niet.
    We zijn afgelopen weekend weg geweest,.. wel de mails die ik heb moeten sturen om alles te annuleren wat normaal moest gebeuren?? muzieklessen, balletlessen, twee grote wedstrijden van de kinderen...Ik voelde me echt al schuldig dat ik mijn verjaardag ging vieren:) En zo zijn ALLE weekends in het schooljaar, dus een ander weekend kiezen zou niet geholpen hebben.

    De eerste week van de grote vakantie ben ik ook echt een week alleen thuis, de kinderen zijn allebei weg en man gaat werken van 8 tot 19u ... misschien moet ik me dan maar eens een paar dagen weg toveren van huis smile.gif


  • ik heb dat vaak, dat ik denk: ik wil even rust. Gewoon een week zonder... zonder job, zonder kinderen, zonder huishouden, zonder man, zonder familie, zonder vrienden, zonder sociale media of nieuws in het algemeen... RUST

    ik denk niet dat het perse een midlife crisis gevoel is, eerder een signaal dat het allemaal te veel wordt.
    Ik vrees ook dat een week niet genoeg zal zijn, of mij gaat doen verlangen naar nog meer rust ...

    Als het in jouw geval een soort overgangsritueel is, zou ik het zeker doen, wat is nu een week? Ik ben vaak genoeg meer dan een week alleen thuis met de kinderen, dus waarom zou dat niet lukken met de thuisblijvers? (man en kinderen) dan denk ik: als ik morgen dood ben moeten ze het ook zien te doen zonder mij...
    de enige reden waarom ik nog nooit een week alleen ben weggegaan, is omdat het nog niet goed durf, en ook niet goed weet waar ik dan naartoe zou gaan. Mij kenende is het beter om dan een week georganiseerd te gaan trekken dan gewoon te vertrekken en te zien waar ik uitkom. Want in dat laatste geval zou ik gewoon niks doen (mss wat lezen) en daarna het gevoel hebben dat ik tijd heb zitten verdoen smile.gif
  • Ik ben binnenkort een weekje weg met collega's.
    Thuis zal het wel blijven draaien, en wij hebben genoeg verlof om er eens een weekje tussenuit te zijn
Reageer

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld