HIJ wou perse kinderen, maar is er nu nooit meer...

  • Ik vraag mij toch af waarom jullie dat allemaal niet kunnen combineren? Ik werk voltijds in een hoge functie, doe heel het huishouden en zorg voor de kinderen. Mijn man zal occasioneel wel eens iets doen als ik het vraag maar 95% valt op mijn schouders (ja, zelfs het gras afdoen tongue.gif ). Ik vind het niet erg doordat papa veel quality time heeft met de kids (het is niet zo dat hij steeds van huis weg is voor hobbies of vrienden of werk ofzo). Hij is echt de beste papa dat mijn kinderen zich kunnen wensen bigsmile.gif
    Natuurlijk zijn er veel die hier kritiek op gaan hebben , maar ik heb hier zelf voor gekozen. Ik heb altijd al geweten dat mijn man liever lui dan moe is.
    Het punt dat ik dus wil maken is dat je gerust alles kan combineren als je WIL, je moet er wel wat moeite voor doen natuurlijk. TS zou in mijn ogen dus perfect haar carriere kunnen uitbouwen , zonder haar kinderen op internaat te moeten sturen.
    Het enige waarin ze wel gelijk heeft is dat haar man loze beloftes heeft gemaakt. Ik wist op voorhand al dat ik niet veel hulp moest verwachten, zij daarentegen niet.
  • Zonder boe of ba, dat weten wij toch niet ?
    Het zou evengoed kunnen dat de opstarter het gewoon wat tegenvallen vind maar destijds wel akkoord is gegaan met de keuzes van haar partner en nu plots wil dat alles terug anders word. Dat weten wij toch allemaal niet e.
  • Ze zegt toch dat ze overal alleen voor staat en dat haar man geen rekening met haar houdt...En dat hij haar voor alles alleen laat opdraaien en dat hij dat blijkbaar allemaal normaal vind...'zonder boe of ba'...dat is wat ik wou zeggen...
  • @anoo: Is het omdat je een HOGE functie hebt dat je hard moet werken? Kan zijn van wel hé. Ik wil niet oordelen, maar ik ken ook heel wat laaggeschoolden die een "lage" functie hebben die ook heel hard werken hoor!
    Het is niet zozeer de combinatie werk-huishouden, wel werk-huishouden-kinderen-relatie-vrije tijd die het soms moeilijk en heel zwaar maakt! Iedereen kan het eens overkomen dat hij/zij het even niet meer goed ziet zitten en eens zou willen ontsnappen uit de dagelijkse sleur!
    's Morgens is het soms een "gevecht" met mijn kleuter om hem naar school te krijgen. Ik ben dan blij dat mijn man (die net zoals mij er een hele werkdag heeft opzitten) eens bijtreed wanneer onze zoon niet luistert, niet wil gaan slapen, ... Ik weet dat mijn kleuter dit ook enkel maar doet omdat hij moe is van school, maar na een lange werkdag (waarbij ook niet altijd alles loopt zoals je zou willen) is mijn geduld toch een pak minder dan wanneer ik wat meer vrije tijd heb...
    Iedereen moet daar zijn eigen balans in vinden, zowel jezelf als je partner en eens je ze gevonden hebt moet je ze nog op elkaar proberen afstellen...
  • Het gaat niet om KUNNEN combineren, maar om WILLEN. Beiden voltijds werken betekent kinderen elke avond en woensdagnamiddag naar opvang en dat wil ik niet. En zij nog minder. En goed voor jou dat jij dat wil en allemaal aankan, maar ik wil ook nog graag 2 uurtjes gaan sporten met vriendinnen per week en af en toe eens een uurtje lezen 's avonds. Als wij elke avond om 18u30 zouden thuiskomen - als ik voltijds zou werken, zouden we elke ochtend samen vertrekken om 7u45 en thuiskomen rond 18u30, met 2 lagere schoolkinderen en een peuter - betekent dat 1u voor de kleinste en 2u voor de oudsten om te koken, eten, huiswerk, spel/lezen, opruimen, bad en bed. Dan zie ik de kleinste dus een uurtje in de ochtendrush en een uurtje in de avondrush thumbdown.gif En dan is het makkelijk 21u voor we nog maar kunnen beginnen aan was, strijk, tuin, boodschappen, administratie... Nee, dankjewel, tegen 21u wil ik graag rust en uitbollen, lezen, babbelen, film kijken...
  • Man heeft 3 jaar eerst alles eraan gedaan om mij te overtuigen om kinderen te krijgen.. met alle mooie positieve dingen te blijven herhalen.
    Als het mijn keuze had geweest, had ik kinderloos gebleven. Ik weet dat ik van aard een vrij egoïstisch iemand ben en ik zeg dit niet met trots of schaamte, wel omdat ik over genoeg zelfkennis beschik. Ik heb graag mijn eigen leven, ook al zal ik altijd klaar staan voor anderen, heb ik altijd al de drang gehad mijn ding te doen, zonder(!!) dat er iemand de dupe moet van zijn.
    En ik zou er mee om kunnen als er een compromis zou zijn. Maar nu lijkt het teveel op: ik heb de kinderen die ik doodgraag wou, maar nu ga jij er wel voor 95% voor zorgen.

    ik lees hier van sommige mama's bij hun ook zo is..
    zoals al gezegd, ikzelf ken er genoeg waar het zo is!!
    Mannen die meer van huis weg zijn, dan thuis.
    MAAR daar is als koppel voor gekozen. Die mama's klagen daar dan soms wel over maar beseffen ook dat de man ervoor zorgt dat ze vrijheid krijgen om te doen wat zij willen, want diegene die ik ken zijn huisvrouwen of werken max halftijds. Dat is totaal anders! Die hun mannen werken zo hard omdat het ook héél wat geld binnen brengt. Mijn man verdient bijlange niet dat geld.. en niet dat ik het zou willen, maar ik kan geen huisvrouw zijn... noch halftijds gaan werken.

    Kinderen missen trouwens hun vader enorm.
    Gisteren hebben ze hem na 4 dagen voor het eerst weer even gezien, welgeteld een uurtje voor het slapen gaan.
    Jongste vroeg of ze morgen terug beetje gingen spelen waarop man dan zegt dat we wel zullen zien.. goed wetende dat de kinderen pas donderdag na school weer even tijd krijgen met de papa.
    Ze worden lastig en hyper als de papa zien want ze willen dan ook in die kort mogelijke tijd zoveel mogelijk doen en zeggen, alsof ze hem nadien weer weken niet zien.

    Laatste jaar doe ik alles alleen met hun en laatste 3 maanden vraag ik het hem zelfs niet meer.
    einde van deze maand ga ik 2 dagen met hun naar de zee, voor schoolvakantie begint, nu het nog kan. Ik zit in de fase dat ik het hem niet meer vraag. ten eerste omdat het toch ruzie gaat zijn, want hij moet vrije dagen minstens 2 maanden op voorhand aanvragen. en ten tweede mij maakt het eigenlijk niet meer uit of hij meegaat of niet.
    Ik wou in eerste instantie geen mama zijn.. maar ik weet wel dat ik nu een héél goeie mama ben. Ik probeer zoveel mogelijk in teken te doen van de kinderen.
    En internaat.. het zou voor véél zaken een oplossing zijn.. maar ik ga zo toch nooit gelukkig zijn in mijn werk, als ik in ruil de kinderen dagen per week ergens moet 'droppen'.. dat zijn van die ideeën op kwade momenten.

    Ik voel me gewoon alleenstaande en ga zo ook overal overkomen.
    Ik ga alleen zwemmen, alleen uit eten met hun, ik leer hun fietsen, ik ga naar het park, hele weekenden na elkaar doe ik alles alleen met hun, alles... en ik heb daar niet voor gekozen...
    En hij weet het, hij weet het goed genoeg. De laatste maanden praten we niet meer! Ik ben op dat vlak echt wel mijn partner kwijt, en als we praten is het ruzie over zijn werk. Zelfs als ik hem vraag om tegemoet te komen.. zelfs dat lukt niet...
    EN ik ben zijn moeder niet. Hij kent de verjaardagen van zijn eigen 2 kinderen... zelfs die dagen niet aanvragen en heel het verjaardagsweekend uit werken zijn, zelfs niet 1 stuk taart kunnen mee eten.. sorry, maar dan ben je in mijn ogen als vader vrij slecht bezig...
  • Hopelijk komen jullie eruit zonder dat er drastische beslissingen moeten genomen worden...maar hoe dan ook zo kan het ook niet verder denk ik.Gewoon eens alles op een rijtje zetten,...wat als je uit elkaar zou gaan?Zou je een beter leven hebben?Of wat als de kinderen op internaat zouden zitten...?Hoe dan ook soms moet je knopen doorhakken in het leven hoe moeilijk ook.Ik had het na mijn scheiding ook druk met 2 kleine kindjes maar had wel een soort van innerlijke rust wat veel goed maakte.
  • ik ben ook een mama die zich vaak alleenstaande moeder voelt en ik wou ook nooit kinderen....

    mijn man gaan binnen een week 2,5 weken op vakantie, alleen. De kinderen weten dat papa ofwel werken, ofwel vissen is... ze weten ook dat hij niet elke nacht thuis slaapt en vragen zich daar al lang niets meer bij af

    Het is niet wat ik mij had voorgesteld, maar het is zo. Weggaan heeft nog meer nadelen dus dat is voorlopig nog geen plan van mij...

    als je als koppel geen eenheid meer vormt is het heel moeilijk om te plannen, een doel te stellen, minder of net meer gaan werken, ... dan ploeter je voort en maak je er het beste van

    Ik ga trouwens ook het eerste weekend van de grote vakantie met hen alleen op weekend, en ik heb dan altijd het gevoel dat mensen denken dat ik een alleenstaande moeder ben. Niet dat dat erg is, maar als het wel zo was had ik meer 'opties' dan nu smile.gif
    Het vervelende is dat altijd alleen opdraven, niks kunnen organiseren, en toch ook het jaloers kijken naar stellen die wel samen vakantie vieren, uitstapjes maken, ... Ik ben de laatste om te vinden dat koppels altijd alles samen moeten doen (brrrr) maar de basisdingen zou toch al leuk zijn (verjaardagen, schoolfeesten, vakantie, ... )
  • dat van die opties is herkenbaar!
    Als we uit elkaar zouden gaan, dan zou het zijn dat hij ze om de 2 weken een weekend eens heeft, want meer gaat bij hem niet lukken... tenzij hij dan verandert van job (en dat zou pas ironisch zijn)
    Maar dan heb ik wel eens weekend alleen, om uit te slapen of eindelijk nog eens met vriendinnen af te spreken, zonder dat het playdate van de kids is, of naar de kapper rustig gaan, zonder kinderen die in de speelhoek je aandacht vragen enzo...

    Maar eigenlijk wil ik niet van hem weg. Ik zie hem nog graag en ik ben ergens in de afgelopen jaren mijn maatje kwijt geraakt. Want tot voor die job, waren we eigenlijk een heel goed koppel... We waren niet enkel man en vrouw maar eigenlijk ook wel hét cliché van beste vrienden... En ik mis dat.
    Hij moet zijn job niet opgeven als hem dat gelukkig maakt, maar hij gaat me wel wat meer tegemoet moeten komen op vlak van de kinderen! Dat ik zelfs mijn carrière voorlopig moet opgeven of dat ik voorlopig geen hobby kan doen zonder babysit...tot daar aan toe... daar kan ik als volwassen vrouw mee om. Als man moet hij wel méér aanwezig beginnen zijn én dan vooral als vader.
    Want ik wil het niet alleen blijven doen en ik wil ook niet toezien hoe de kinderen hun vader missen om op den duur zelfde gevoel als mij te krijgen en eigenlijk niet meer erg vinden.
    cry.gif
  • ik ken zo wel een koppel..;zelfde verhaal, papa nooit thuis, kijk niet naar thuis om. tot ze uit een gingen en hij CO ouderschap voor de kinderen eiste en ineens van job veranderde en de week van de kids thuis is om 16u en thuis werkt enz..

    misschien is hij net die uren gaan werken om niet bij jou te zijn? Het is niet fijn om te lezen, maar het kan wel...
  • Ik heb precies hetzelfde meegemaakt.

    Ik heb jaren getwijfeld maar mijn beslissing was 6 jaar geleden om te scheiden. Ondertussen 1 jaar opnieuw gelukkig getrouwd en een 4de kindje op komst.

    Het was wel een echte vechtscheiding. En andere mensen moeten natuurlijk van hem horen dat hij degene was die er altijd voor de kinderen was en dat ik altijd weg was. De kinderen ook, maar die weten natuurlijk wel beter en hebben herinneringen aan wie er altijd was en wie niet. Maar de hele scheiding heeft wel van mijn ex-man een vele betere en aanwezige papa gemaakt, en dat is alleen maar goed voor de kinderen, toch?

    Mensen die zeggen dat je zonder boe of ba de beslissing maakt weten niet waarover ze het hebben. Mensen die zeggen dat ze niet snappen wat het probleem is omdat ze het zelf allemaal alleen doen weten ook niet waarover ze het hebben. Ze zitten niet in jouw situatie en goed voor hen dat alles goed gaat in hun leven.

    Doen wat je gelukkig maakt en vergeet daarbij vooral je kinderen niet. Het leven is veel te kort om dag in dag uit ongelukkig te zijn.
Reageer

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld