HIJ wou perse kinderen, maar is er nu nooit meer...

  • HIJ wou perse kinderen, maar is er nu nooit meer...

    Ben ik aan het overdrijven of niet??

    Man heeft 2 jaar geleden gekozen voor een andere job. HIj werkt 3/4de. Hij is dus alvast niet de kostwinner in huis. Ik verdien 1000 euro meer per maand.
    Hij is 'zijn droom' gevolgd als kok.
    Hij werkt dus 3/4de.. ELK weekend, bijna altijd avonden in de week, elke woensdag.
    Ik sta er dus helemaal alleen voor.

    We hebben samen 2 jongens. Hij wou perse kinderen, ik was twijfelachtig.
    Maar nu zijn ze er en is ALLES voor mij.. ik zit hele dagen alleen met de kinderen.
    Ik heb/had nog 1 hobby waarvoor ik elke woensdagavond 2 uur weg ben. Hem gezegd dat ik dat graag wou blijven doen hij: Geen probleem!! Ik regel dat.
    ik ga nooit meer. Laatste 4 keren dat ik kunnen gaan ben, was dankzij een babysit of omdat ik de kinderen meezeulde.

    Ik ben het BEU...
    Hij kiest een job boven alles.
    Ik sta op het punt drastische beslissingen te nemen.

    Ik zie mijn kinderen doodgraag! maar het is teveel.. gaan werken, ik enkel de zorg voor hun , huishouden enzo..
    Ik denk eraan om ze in de week naar internaat te brengen hier in de buurt.Zo kan ik werken, huishouden doen, enzo..
    OF ik gooi hem buiten, bijt door en doe het gewoon alleen. Ik doe het nu toch ook alleen dus ik weet dat het kan.
    We zijn 12 jaar getrouwd maar de laatste jaren is hij een klaploper geworden en ik kan er niet mee om. Hij is kwaad omdat ik zijn leven wil verpesten, want volgens hem is het goed zo.
    De kinderen, ik mag niet klagen, maar ik kan het niet meer opbrengen, zoveelste ruzie of stout gedoe, ik ga van 0 naar 1000 op vlak van kwaad zijn tegen hun.

    Vriendinnen van mij zeggen dat ik overdrijf, want hun mannen werken ook veel en zien ze ook amper.
    En dat is juist, maar die vrouwen werken wel niet! Hun man werkt hard en véél maar verdienen dan ook wel 4 keer wat mijn man verdient. Hun mannen verdienen zoveel dat zij huisvrouwen kunnen zijn.

    Raad dus gevraagd.. andere tips om het tij te keren, want ik sta op het punt te ontploffen en niet in de juiste richting.
    Deze ochtend nog zo kwaad geweest op de kinderen, zonder reden. Ik ben gewoon een half uur in de auto gaan zitten in de garage...
    Ik moest weg uit mijn eigen huis en ik heb bijna op punt gestaan om buiten te rijden en ze gewoon achter te laten;
    Man weet dat het zo hoog bij mij zit.. maar negeert...
    zelfs erger dan negeren, moederdag hebben we niet gevierd. Hij was gaan werken met de woorden: gij zijt mijn moeder toch niet.. waarom zou ik dan iets moeten doen voor u..

    Raad voor ik domme dingen doe cry.gif
  • Als hij maar 3/4e werkt, dan kan het toch niet dat hij elk weekend en elke avond in de week werkt? Dus dan kan je er toch niet altijd alleen voor staan?
    Ik ga ervan uit dat hij dan toch meerdere avonden in de week thuis is en hij er 's morgens ook is om de kinderen naar school te brengen?
  • ja.. sorry.. 's ochtends is hij er altijd, dat zegt hij ook..
    super voor de jongens die tijd met hun vader. Hij slaapt tot 7h30, staat op en maakt hun boekentassen en brengt hun tegen 8h naar school.

    Hij heeft een contract van 28u. Meer weigeren ze te geven op zijn werk.
    Hij werkt heel wat overuren en die worden uitbetaald om de 3 maanden.
    Die overuren moet hij niet doen, maar hij gaat toch telkens op. Hij is vorige maand eerste keer ziek geworden en dag nadien stond er een controlearts aan de deur. en neen is niet standaard, dat moeten ze aanvragen.
    Voorbeeld van zijn week: gisteren van 12h tot 22h
    vandaag van 11h tot 22h
    morgen van 9h tot 19h
    dinsdag van 16h tot 22h
    woensdag van 14h tot 22h
    donderdag eindelijk nog eens thuis..
    vrijdag van 14h tot 20h
    zaterdag thuis
    zondag van 13h tot 22h
    Dus 2 dagen thuis ja... en die zaterdag is eigenlijk eens toevallig.

    Verjaardag van de kids: hij was er niet. Kon dit aanvragen, maar vergeten doen
    Schoolfeest van de kids: hij is vergeten aanvragen, dus hij moet werken
    trouwfeest vorige week van vrienden, hij is gekomen tegen 23h. was het vergeten aanvragen.

    ALS hij samen met zijn gezin iets wilt doen, dan moet hij dit dikke 6 weken op voorhand aanvragen.
    Hij krijgt elke maandag de uren pas voor de week erop. Langer dan week op voorhand iets inplannen als gezin lukt niet.

    EN het is horeca... denk niet dat ik hier ga moeten uitleggen dat hij zelfs met al die overuren niet al teveel verdiend. Een goeie maand met feestdagen, zal hij eens een 1300 netto hebben mét overuren bijgerekend. En dat is dan een goeie maand!!

    Ik vind gewoon, als ik dit had geweten, had ik nooit aan kinderen begonnen met hem. Ik wou er eigenlijk al geen hebben, maar hij heeft me overtuigd dat dit fantastisch ging zijn.. maar in de plaats zit ik er hele weekends alleen mee en ik wil dit niet meer... ik ben geen happy mama en zij merken dat enorm. Hij mag doen wat hij wilt, zoveel uren gaan werken als hij wilt tegen minimum uurloon en gebruikt te worden, maar ik wil ook een deel van mijn leven terug. Ik heb niet getekend om sloofje te zijn.. Ik heb gestudeerd , heb een goeie job en heb voor die kinderen een carrière op laag pitje gezet.
    Dus weg van hem of internaat... ik zie op dit moment weinig andere opties.. want hij wilt NIET stoppen met werken daar, heeft hij al héél duidelijk gesteld.
    En weg van hem, dan kan hij het maar zelf regelen de week dat ze dan bij hem zijn. Want ik ben nu goedkope opvang geworden voor hem.
  • Als hij met die uren (inclusief overuren die meer betaald moeten worden) maar dat nettoloon heeft, dan wordt hij onder barema betaald en moet hij naar de vakbond stappen.
    Ik snap dat hij kok wil blijven, maar dan moet hij een werkgever zoeken die wel correct uitbetaald en wel correct met de uren omgaat. Meer dan 10 uur werken per dag mag bv. al niet, tenzij de extra uren als overuren uitbetaald worden.
    Dat vergeten vakantie aan te vragen is toch typisch iets voor mannen smile.gif Ik heb tegenwoordig de login van de vakantieplanner van mijn man en ik vraag het zelf aan, zo ben ik zeker dat het gedaan is goofy.gif Tegelijkertijd laat ik het hem in de agenda van zijn telefoon zetten. Sindsdien is hij er veel vaker wel bij content.gif

  • Het lijkt er inderdaad op dat je gefrustreerd bent door je man. Je kinderen mogen daar toch de dupe niet van zijn door hen op internaat te sturen?

    Als je man overdag thuis is, dan kan hij toch het huishouden voor een stuk doen? Of je schakelt een poetshulp in? En als hij kok is, kan hij toch al het eten voor jullie klaarmaken voor 's avonds?

    Heb je al met hem gepraat over hoe je erover denkt, en vooral wat volgens jou de twee uitwegen zijn? Als hij snapt dat het 5 voor 12 is, zal hij zich misschien wel aanpassen?
  • Ik vrees dat jullie een nieuwe weg gaan moeten zoeken in hoe dit te combineren... Hou er wel rekening mee dat anders NIET altijd beter is. Ik hoor de laatste tijd veel mensen klagen over de combinatie werken-gezin (en dat beetje vrije tijd dat er nog is).
    Probeer eens een dag alles te laten liggen, ga met je jongens iets plezant doen, dat helpt soms al veel!

    Mijn vriend werkt als postbode ook zeer lange en zware dagen (en al 1000x gaan klagen bij de vakbond, maar geen haan die daar kraait!). Hij start om 5u, dus 's morgens sta ik er altijd alleen voor en 's avonds gebeurd het vaak dat hij pas na 17u a 18u thuis is sad.gif
    Een man die ongelukkig is met zijn job wil je jammer genoeg niet in huis hebben! Je man vragen om iets anders te zoeken zou gemakkelijk zijn, maar is dat wat je zelf zou willen? Dat je partner beslist over jouw job?

    Probeer zeer duidelijk en concreet te zijn in wat je verwacht van hem desondanks de omstandigheden. Moet hij koken, stofzuigen,... wanneer verwacht je dat hij helpt, wanneer verwacht je dat hij verlof neemt om extra bij het gezin te zijn? Stuur je best een sms dat hij niet vergeet om het aan te vragen?

    Het is een moeilijk proces, maar geef de moed niet op! Jullie komen er wel!
  • Hoezo hij is er nooit? Huh??? Ik zou willen dat mijn man zo vaak thuis is. Mijn man is vrachtwagen chaffeur en soms dagen van huis. En zo niet dan vertrekt hij om 4 uur smachts en komt pas weer rond 22uur thuis. Er zijn weken dat ik hem pas alleen in het weekend zie. Dus wat zit je te klagen? Wat wij doen op momenten dat hij er WEL is, zijn super leuke dingen samen. Gister nog naar een dierentuin geweest met de kinderen. Maar ook gewoon een leuke speeltuin als gezin heen gaan is goed. Je moet toch werken aan je huwelijk. En je komt op mij zeer gefrustreerd over. Alsof je graag ruzie zoekt met je man en de handdoek in de ring aan et gooien bent.

    Hij doet wat hij leuk vind (mijn man ook) dan kan je hem ook gewoon proberen te steunen ipv omlaag te halen. En dat hij vergeet vrij te vragen tsja, dat is menselijk. We vergeten allemaal iets..

    En dat van op je kindjes afkuren. Kom op zeg hoe oud ben jij. Gedraag je als volwassenen en los je problemen op als volwassenen. Arme kindjes, die zullen waarschijnlijk de spanning in huis voelen en op hun tenen lopen, want mama zal maar boos worden om niks.

    Je wil tips. Zoek iets om je frutratie op te uiten. Hardlopn, sport, van mij part ren je thuis ff tien keer de trappen op en af om je opgekropte (negatieve) energie kwijt te kunnen. En bekijkhet eens vanuit een andere kant ipv je eigen "ik". En praat met elkaar. Als volwasssenen.Aangepast door Lynne op 05/06/2017 09:55
  • Ik begrijp je frustratie. Je man wil dolgraag kinderen, maar weigert zijn carrière er voor op te offeren. Jij hebt niet echt een kinderwens, maar eerder de wens naar een mooie carrière. Door de carrière van uw man kan jij echter jouw wens niet uitvoeren.
    Ik kan me best voorstellen dat een internaat voor jullie situatie wel een goede oplossing kan zijn. Dit geeft jou de mogelijkheid om aan je carrière te werken en in het weekend een gelukkige mama te zijn voor jouw kinderen. Misschien moet je eens concreet gaan informeren voor een internaat en met uw man en kinderen bespreken. Misschien kan je het volgend schooljaar eens een maand of een trimester proberen. Ik denk dat dat de betere oplossing is dan een scheiding, want dan zal je nog gefrustreerd zijn, denk ik. De ene week kan je dan aan je carrière werken en de andere week totaal niet.
    Ik zit zelf zo niet in elkaar, ik heb eerder een wens om voor mijn kinderen te zorgen dan een carrière uit te bouwen, dus heb er geen ervaring in.
  • Als uw man een job als kok super vind dan heeft.hij een top.plek gevonden met zo een uren.
    Overuren moet hij niet doen zeg je maar ik heb nog nooit een kok geweten die vertrekt of op zijn klok kijkt.
    Ik heb ook in de horeca gewerkt en had altijd een start uur maar geen eind uur. Mooie tijd en goeie tijd geweest op financieel vlak maar geen job die deftig te combineren was met een gezin en kinderen (voor mij dan ).

    Uw kinderen uit huis sturen snap.ik niet goed.
    Jullie als ouders moeten dit oplossen en hrn wegsturen is hen de schuld geven van dit alles. Terwijl jullie 2 de volwassenen zijn en dit moeten uitdokteren.
    Schakel densoods hulp in ipv hen weg te sturen.Aangepast door Neuzeke op 05/06/2017 10:40
  • Hoog tijd om eens als volwassen mensen met elkaar te praten, denk ik...

    Ik vind het ook wat wringen als je zegt, ik wou geen kinden, hij wou er.... Zoiets beslis je samen... en daar maak je samen afspraken over... Jammer dat er dan "verwijten" komen van; hij wou er, ik niet...
    Ook vind ik het pijnlijk te lezen dat de kinderen hier de dupe van zullen worden... Weg sturen, op internaat sturen...

    Komaan luitjes PRATEN... dit verdient niemand...
  • Ik denk dat de topic starter meer dan reden genoeg heeft om gefrustreerd te zijn. Ze kiezen samen voor kinderen maar uiteindelijk moet ze er alleen voor opdraaien. Terwijl ze eigenlijk graag aan haar carrière wilt werken en uiteraard ook nood heeft aan tijd voor zichzelf. Daarbij komt het huishouden ook nog op haar terecht.
    Ik vind geld minder belangrijk dan een leuke job hebben. Als die man zijn job graag doet dan is het wenselijk dat ze hier samen een manier vinden om dit te doen werken. Samen betekent alles behalve dat hij zijn zin kan doen en zij totaal geen ademruimte meer heeft.

    Ik begrijp niet goed waar die ontzetting vandaan komt over het internaat. Er zijn nog mensen die omwille van hun job hun kinderen op internaat sturen. Zoals schippers bijvoorbeeld. Ik ben daar nu ook geen grote fan van maar als dat een oplossing kan zijn dan waarom niet?
    Er zijn genoeg mensen die hun kinderen maar zo vaak zien. Dan zorg je er toch gewoon voor dat er meer quality time is. Veel tijd samen doorbrengen met ruzies en frustratie is slechter dan minder maar leuke tijd.

    Ik denk nu persoonlijk niet dat de ts er zich beter gaat bij voelen als de kinderen op internaat zijn. Ze zal dan mss meer tijd hebben dan ze nodig heeft voor zichzelf in de week en zich schuldig gaan voelen. En haar partner nog steeds niet. Hij zal mss blij zijn met die regeling.

    Ik ben zelf ook thuisblijfmama, ik kan me dus totaal niet inleven in de situatie maar ik kan er wel begrip voor opbrengen. Werken plus kinderen plus huishouden is gewoon zwaar als je er grotendeels alleen voor staat. En het is nog zwaarder als je het gevoel krijgt dat je partner geen moeite doet om ook deel uit te maken van het gezin.
    Ik begrijp niet hoe sommigen hier zo hard naar de ts kunnen uithalen.

    Ik ben het wel eens met de meesten hier die zeggen dat je moet praten met elkaar. En ik denk dat het zelfs niet slecht is om je eens boos te maken. Hij moet voelen hoe hoog het zit bij jou.

    Als het gaat over verlof plannen, zorgen dat ze ergens bij kunnen zijn, dan kan ik je wel zeggen dat er zo nog mannen zijn. Dat is niet altijd uit slechte wil. Of omdat ze er liever niet bij zijn. Dat is uit eerlijke verstrooidheid of ongeorganiseerd zijn.

    Veel moed alvast!

    Grts
    G
  • Wij hebben twee kindjes van 2,5 en 10 maanden. Ik werk 4/5 met woensdag als vrije dag. Mijn man werkt ook als kok, in een restaurant met zondag en maandag als sluitingsdagen. Voor groepen/feestjes vanaf een bepaald aantal personen openen ze op vraag wel zondagmiddag. Dit valt gemiddeld 1 keer per maand voor. Ongeveer 3 zondagen per maand hebben we dus een zondag met het hele gezin. Die dag is dan ook echt quality time: de ene keer blijven we rustig thuis, spelen we gezelschapsspelletjes, werken we in de tuin, kijken we een film o.i.d. De andere keer gaan we op bezoek bij familie of vrienden of maken we een uitstapje naar de dierentuin, het bos, het park... Op maandag is mijn man thuis en moet ik werken. Onze dochtertjes gaan een halve dag naar de crèche zodat mijn man in de voormiddag wat huishouden kan doen, in de namiddag haalt hij de meisjes af en spendeert hij tijd met hen. 's Avonds staat er eten op tafel wanneer ik thuis kom van het werk.

    Alle andere dagen werkt mijn man met service coupé ongeveer van 10u tot 22u30, 23u wanneer de laatste gasten vertrokken zijn. Sommige dagen loopt dit uiteraard nog uit. In de horeca ken je altijd het startuur, maar weet je nooit zeker wanneer je naar huis kan. Hij komt 's avonds thuis eten, maar aangezien hij slechts een uurtje thuis is, is het koken dan voor mij. Ook het huishouden valt dus grotendeels op mij, aangezien hij vijf dagen in de week meer dan voltijds werkt en ik erop sta dat we zondag spenderen als gezin.

    Waar ik het wel moeilijk mee heb, is dat ik vaak alleen dingen moet ondernemen met de kindjes. In het begin liet ik me daardoor tegenhouden en stelden we uitstapjes of familiebezoekjes uit naar een passende zondag, maar intussen ga ik gewoon alleen met de kindjes als hij moet werken. Op Hemelvaart moesten we bijvoorbeeld naar de communie van een neefje, maar mijn man moest werken. Vroeger zou ik nogal snel thuisgebleven zijn, maar ik ben gewoon alleen gegaan met de meisjes en we hebben ons alle drie prima geamuseerd. Ook wanneer ik wil gaan sporten of eens op stap met vriendinnen lukt het meestal wel om dat in te plannen: ofwel op maandag, wanneer mijn man thuis is, ofwel vraag ik een babysit of een van de grootouders om eventjes op de kindjes te passen.

    Een lange lap tekst om maar te zeggen: praat met elkaar, zoek naar oplossingen, compromissen, probeer dingen uit zodat je vindt wat voor jullie werkt. Laat je niet tegenhouden door het werk van je man, want dat maakt je ongelukkig. Wil je weg op woensdagavond? Regel een babysit, desnoods een student(e) die elke week een paar uurtjes kan komen. Onderneem dingen met je kinderen, het is niet omdat je man er niet is dat jullie thuis moeten zitten. Onderneem dingen als gezin wanneer hij wel eens thuis is. Herinner hem er via sms aan als hij vakantie moet vragen, want dat is iets waar mannen niet aan denken (weet ik uit ervaring wink.gif ) Ga zo snel mogelijk het gesprek aan met je man, want op deze manier hou je het niet lang vol! En nog iets, trek je niets aan van andere mensen die zeggen dat je niets te klagen hebt, want hun man is ook veel weg of zelfs de hele week of bla bla bla. Focus je op jouw situatie en op hoe je het beter kan maken voor je gezin. Succes hug.gif
  • zij zit ook niet in een situatie waarin zij gelukkig is, omdat ze haar carrière niet verder kan uitwerken. Dat moet zij dan maar normaal vinden, want haar man moet een job hebben die hem gelukkig maakt? Wat met haar wensen?

  • Op zich vind ik de werkuren niet per se abnormaal - lijkt toch een beetje op een koppel dat in verschillende shiften werkt? Zo zijn er veel... Elke ochtend en voormiddag zijn voor de papa qua kinderen/huishouden, elke avond voor de mama. Op zich zie ik daar niet zoveel problemen in en zelfs ook wat voordelen tegenover bv. elk op kantooruren werken. Het enige wat mij 'stoort' in je verhaal is dat jij geen ruimte krijgt om de carrière uit te bouwen die je wil. Hij mag een job kiezen die hij graag doet, maar zij toch ook? Internaat zou een perfecte oplossing zijn, volgens mij. Dan heb je door de week alle tijd voor werk en huishouden (dat trouwens toch ook 80% minder intensief is zonder kinderen in huis) en in het weekend een dag volop tijd voor de kinderen en een dag voor het hele gezin. Praten met elkaar en met de kindjes dus.
  • Allebei het werk kunnen doen wat je echt wil in combinatie met gezin ... je moet al wat geluk hebben om dat te kunnen.

    Ik heb al lang het gevoel dat ik meer in mijn mars heb dan de job die ik nu doe.

    Maar dan ga ik verder moeten werken en langere dagen.

    Wellicht beide niet voor 18u thuis en geen 4/5 meer.

    Wanneer gaan we dan nog moeten helpen met het huiswerk of rondvoeren naar - in ons geval - de muziekles ...



  • Ik zou ook veel verder kunnen staan qua carrière dan ik momenteel doe in mijn huidige, comfortabele 4/5de job, afgestemd op de schooluren. Maar ik zie zelf meer en verder niet zitten omdat ik dat niet WIL. Ik wil er zijn voor de kinderen en de rust in het gezin. Bij de TS is dat anders. Zij wil WEL vooruit en hogerop op werkvlak. Dan is het toch niet zomaar de papa boven de mama stellen? Zeker niet als de mama meer verdient? Op zich zou dit laatste misschien geen meespelende reden mogen zijn, maar als beide ouders een carrière willen en toch willen ze allebei dat er ook iemand is voor de kinderen, zal er toch iemand moeten buigen? Als niemand wil buigen, is de kinderen uit handen geven toch de enige oplossing?
  • Zielig. De kinderen zijn dus de dupe wil je zeggen. Persoonlijk vind ik dat egoistisch. Mama wil carriere maken. Papa wil zijn droombaan blijven doen. Niemand wil water bij de wijn doen. Kom gooien we de kinderen op een internaat. Zijn we er ook van af...
  • Ik begrijp TS wel... het is HIJ dat haar over de streep heeft getrokken voor kinderen. Bij de meeste gezinnen is het andersom en er is geen haai dat er naar kraait dat de vrouw daarna alles alleen moet doen, want nee, zij wou perse kinderen. Het is nog altijd zo clichématig dat het huishouden en het gezin gewoon op de vrouw terecht komt. Ik zie dit overal en het is ook overal zo... weet de man wanneer het facultatieve verlofdagen op school zijn of wanneer het de schoolvakanties zijn en wie wanneer verlof pakt? Of er brood in huis is en wat er gegeten wordt? Of de was gedaan is en de propere kleren in de kast liggen? Draai of keer het hoe je wilt 9 van 10 gevallen zorgt de vrouw hiervoor.

    Daarbij komt nog eens dat ZIJ 1000 euro per maand meer verdiend als hem en daar bovenop ook nog een carrière wilt maken... wat ik ook begrijpelijk vind. Ik vind dat hier de rollen wel omgedraaid mogen worden, dat hij een stap op zij mag zetten zodat zij carrière kan maken en het gezin kan onderhouden en dat hij eindelijk eens zijn plichten opneemt die hij moet opnemen.

    De ene partner brengt de centen binnen en de andere partner zorgt voor het gezin, alle twee alles willen... dat gaat nu eenmaal niet (of je steekt de kinderen op internaat). Hij verdient veel minder als zij, dus de beslissing zou hier snel gemaakt mogen worden. Hij zorgt voor het gezin en zij zorgt dat er geld binnen komt. Zo moeilijk is dit toch niet? Mocht het omgekeerd geweest zijn, had er niemand een spel van gemaakt.
  • Waar ik me persoonlijk enorm aan stoor in jouw bericht is die " 'HIJ' wou perse kinderen". Vooral die nadruk op die 'HIJ'. Ik vind dit zeer grof tegenover je man én je kinderen! Jullie hebben die keuze uiteindelijk toch samen gemaakt?! Akkoord dat je mogelijks twijfelde over je kinderwens, maar op een moment heb je toch gekozen om voor kinderen te gaan (daar zijn je kinderen het bewijs van). Dat je nu perse moet benadrukken dat hij kinderen wilde, vind ik onverantwoordelijk van jou.

    Dat gezegd zijnde begrijp ik dat de vele taken die op je schouders terecht komen zwaar kunnen zijn. Zeker wanneer het niet je bewuste keuze was 'huisvrouw' te spelen en dit combineren met je job. Zoals hierboven al vaak aangehaald denk ook ik dat je zeer dringend eens deftig moet praten met je man. Een grondig gesprek waarbij jullie beide jullie standpunt, gevoelens en wensen bespreekbaar maken en vooral waarbij jullie samen kunnen zoeken naar mogelijkheden waarin jullie je beide kunnen vinden. Ik zou dit gesprek niet te laten uitstellen. Zeker niet met hoe je je nu voelt.

    Op zeer korte termijn denk ik dat het nu eerst en vooral belangerijk is dat je terug wat tijd voor jezelf hebt. Misschien kan je op zoek gaan naar een vaste babysit op woensdag zodat je je hobby kan blijven uitoefenen? Die tijd voor jezelf zal je zeker goed doen. Daarnaast lijkt het mij ook nodig om meer tijd met je gezin door te brengen. Ik weet niet hoe oud je kinderen zijn, maar het lijkt me een leuk idee om samen eens leuke activiteiten te bedenken om samen met mama en papa te doen. Dit kunnen activiteiten zijn als samen in de tuin spelen, een gezelschapsspel spelen, fietstochtje maken, naar de speeltuin gaan, naar het bos/park gaan, gaan zwemmen, samen iets koken bv koekjes op een lekkere cake,... Deze activiteiten zijn toch zeker haalbaar? Daarnaast kan je ook grotere activiteiten zoals een daguitstap naar de zoo, dagje naar de zee,.. toevoegen. Probeer te luisteren naar wat je kinderen zelf graag willen doen. Soms verbazen ze je van de eenvoud van activiteiten die hen al gelukkig maken.
    Misschien kan je een poetsvrouw je taken ook wat verlichten of kan je bijvoorbeeld je strijk door iemand met dienstencheques laten doen?

    Ik hoop in ieder geval dat je je snel beter voelt en terug kan genieten van/met je gezin!
  • Eigenlijk doet het er niet toe welke job je hebt of welke uren maar wel dat je rekening houdt met elkaar en dat er een goede samenwerking is.Mijn man is altijd 4 of 6 weken weg voor zijn werk,dan is alles voor mij...Daardoor werk ik maar 24u / week,ik doe het huishouden en regel alles voor de kinderen..Dat je man je laat opdraaien voor alles zonder boe of ba vind ik niet kunnen.
Reageer

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld