als je voelt dat het niet meer gaat...

  • als je voelt dat het niet meer gaat...

    hallo,
    een 10 jaar terug zijn mijn man en ik een eigen bedrijf gestart. de zaken draaien goed, te goed eigenlijk. we hebben teveel werk, vinden moeilijk personeel, en de klanten worden er niet makkelijker op.
    ik voel de laatste jaren dat ik helemaal aan het leeglopen ben. ik verlang zo eens naar rust...
    Probleem is dat mijn man het bedrijf niet kan loslaten. Voor hem is 24/24 7/7 bereikbaar zijn een must. De concurrentie is hard, klanten veeleisend.
    Ik heb meer en meer dagen dat ik me zo moe voel, het huilen staat me nader dan het lachen, geen fut om te werken.
    Mijn man begint ook last te krijgen van de nooit stoppende stress, al geeft hij dat niet toe. Voor het kleinste is hij op zijn tenen getrapt, en wie vangt er dan de vlaag: ik natuurlijk, of de kinderen.
    Als we er eens uit zijn, weigert hij zijn GSM af te leggen. Hij wil zelfs niet meer gaan zwemmen of zo, gewoon omdat hij dan niet bereikbaar is.
    Ik voel de laatste maanden dat het zo niet meer verder kan. Ik wil echt eens moment rust. Verlof staat wel voor de deur, maar zoals gewoonlijk gaat dit weer de weken vooraf pure stress zijn om alles klaar te krijgen. En als we dan thuiskomen een stapel werk dat ik het me al beklaag dat we op reis geweest zijn.
    Ik heb al meer maals gezegd tegen mijn man dat het zo niet verder kan met mij. Ik voel constant angst (dat hij weer gaat uitvliegen tegen mij als er iets foutloopt), het zoveel stress, voel me futloos,... Hij zegt er nooit veel op. 'nog beetje op onze tanden bijten, we slaan er ons wel door'.
    Ik heb niks meer van hobby's. Vroeger ging ik af en toe tennissen met vriendin, maar dan belt hij om de haverklap om vanalles te vragen (waar ligt dit, heb je dit gedaan,...) of als ik thuiskom is hij boos.
    Ik wil echt dat er iets veranderd, maar tegen wie moet ik hierover praten?? Heb het al eens tegen de huisarts aangekaart, maar dat is een even grote werk-maniak dat hij mijn man begrijpt. Oorzaak ligt dan bij mij en heeft hij pillen voorgeschreven. Blijkbaar gewoon anti-depressiva toen ik bijsluiter las. Heb ze nooit genomen omdat ik vind dat de basis moet aangepakt worden.
    Moesten we echt één dag in de week (zondag) eens volledig 'vrij' zijn, ik zou al zo blij zijn. Maar dat is niet. Zelfs als we gesloten zijn, staan klanten hier aan de deur te bellen. Vroeger durfde ik nog zeggen dat we gesloten waren, maar dan was mijn man boos omdat hij bang was dat ze dan op een ander zouden gaan. Dus nu zijn we zondagvoormiddag vaak gewoon open. Zondagmiddag dan eten, namiddag zijn we zo moe dat we vaak gewoon slapen, rond 16u taartje eten van bij de bakker, en dan terug alles beginnen klaarmaken voor de maandagmorgen. Dat zijn héél vaak onze weekends. Heb medelijden met onze kinderen. Als ik zeg dat we eens iets zullen doen de zondagnamiddag met de kindjes, en we hebben leuk namiddagje, mag ik het zeker de rest van de week horen dat hij zo moe is, dat hij zijn zondag niet gehad heeft, enz... en voel ik me weer schuldig.

    Zou ik eens bij een andere huisarts langsgaan? Of waar kan ik terecht met ons probleem? Ik zou willen dat iemand eens echt op mijn man doorpraat dat het zo niet verder kan. Maar waar kan je daarvoor terecht?
  • Begin eens met voor jezelf te zorgen. Sluit je af voor zijn opmerkingen, zet je telefoon uit als je zelf op stap bent, ga zelf met de kinderen er op uit op zondag.

    Ik begrijp die vrouwen eerlijk gezegd niet die maar achter hun man aanlopen en ja en amen zeggen bij alles wat hij doet, zegt of eist...
    Als hij op zondag wil werken: dat hij werkt, moet jij toch niet doen?
    Ik zou eigenlijk ook uit de zaak gaan en terug gaan werken als ik van jou was. Als jullie relatie gedegradeerd is tot een baas-secretaresse relatie, dan is deze niet meer evenwaardig en dan zet je niet alleen je gezondheid maar vooral je eigenwaarde op het spel.

    Zet al je klachten op een rijtjes (mss een brief), reik oplossingen aan en vraag je man om hierop te reageren. niet voldoende respons: TREK JE CONCLUSIES!! of ga ten onder aan anti-depressiva ed
    En dat wil niet zeggen: ga weg bij je man, maar wel: zoek je eigen professionele weg. Je bent zijn vrouw niet zijn ondergeschikte!
  • "de ondergeschikte van haar man" ????... Ik lees dat ze veel werk hebben en haar man moeilijk neen durft te zeggen tegen de klanten, waardoor er wordt verder gewerkt. En het gezin hiervan de 'dupe' is.

    ik kan alleen maar zeggen, zoek eens een moment waarop je kan bespreken dat het zo niet verder kan. niet op deadline momenten, hoewel ik besef dat dit makkelijk gezegd is dan gedaan. Mss tijdens de vakantieperiode? en plan effectief rust in. Wat wij doen, is bijvoorbeeld al thuis klusjes uitbesteden, zodat hij dit niet al in zijn verlof moet doen, en effectief ook wat kan bekomen.

    Wat wij ook doen, is om half 9 gaat de iphone op stil, de mails die hij dan nog binnenkrijgt zijn zowieso voor de volgende dag. Want niets zo gevaarlijk om niet goed te slapen als hij om 10u nog ambetante mail gelezen heeft over een klant die niet tevreden is, en daarom niet wil betalen. Dat werkt hier ook wel al, om de avonden rustig te laten verlopen.

    k weet natuurlijk niet of de opbrengst op zondag zo groot is dat hij daarom moet openen. eventueel moet je dit boekhoudkundig eens nakijken en dit dan met hem opnemen?
    hopelijk ben je er iets mee
    groetjes,
Reageer

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld