Prioriteiten stellen

  • Prioriteiten stellen

    Hoi,

    Het moet gewoon even mijn hart. Ik ben gelukkig met mijn vriend maar nu begin ik me toch te ergeren aan hem. De ergernissen zijn allemaal rond ons dochter.

    Het lijkt, in mijn ogen, dat hij soms de verkeerde prioriteiten stelt.

    Als hij het 's avonds overpakt van mij en hij gaat ze net eten geven en toevallig gaat zijn gsm af (sms) dan moet hij perse eerst zijn gsm nakijken. Terwijl onze dochter ligt te huilen of ongeduldig wordt. Zodra ze een bavet om krijgt weet ze dat ze eten krijgt en dan moet alles in top tempo voor haar. Die gsm nakijken kan toch na het voeden?

    Bij mij moet ze ook niet huilen om eten, ik zie de eerste symptomen en ze krijgt een fles. Ik moet echt soms de hint geven van: schat, ze heeft honger... 's Nachts (in het weekend mag hij opstaan) als ze honger heeft, en dat gebeurt niet vaak meer, probeert hij haar te sussen door de tut erin te steken en weer om te draaien. In de week als ik moet opstaan krijgt ze direct fles. Maar zaagt meneer wel omdat ik het nachtlampje moet aandoen. En dan ga ik nog in de living eten geven maar moet wel in de slaapkamer terug geraken he! Ik ben nachtblind btw. Kom ik terug, is mijn lampje uit. Laatste keer, gelukkig zonder baby, kei hard mijn knie gestoten aan de rand van het bed.

    Nuja, ik ben echt "pissig" door deze woensdag. Onze meid heeft haar eerste vaccins gekregen. Papa is meegegaan maar is daarna naar vrienden gegaan om te helpen met het opbouwen van tenten enz voor een evenement dit weekend. Hij is dus niet echt verplicht om daar te zijn. Ik kom thuis en na een half uurtje begint dochterlief te krijsen van de pijn. Wat wil je nu? Twee enorme prikken in beide billen, ik mocht er niet aankomen.
    Ik kreeg haar maar niet gekalmeerd. Uiteindelijk haar in de draagdoek gelegd en dat kalmeerde haar gedeeltelijk. Om het kwartier schoot ze wakker en krijste ze het weer uit. Een baby vergeet dus niet snel zo'n trauma. Nuja, ik werd een beetje moe van heel de tijd met haar te sleuren. Ik kan moeilijk mijn kind met pijn in bed leggen en troost weigeren. Ik bel de papa in paniek op om te vragen wanneer hij thuis komt want dat ik echt moe was, honger begon te krijgen, ... Koken met een draagdoek gaat echt niet, zeker niet hoe zij zich er in had gewrongen. De katten waren aan het zeuren voor eten (lukte me ook niet), want bij de minste beweging krijste zij het uit.
    Hij wist het nog niet en ooh ja ik moest niet op hem rekenen voor het eten. Great!
    Na twee uur bel ik opnieuw om te vragen hoe laat hij thuiskomt, het is ondertussen 20u. Nog steeds niet gegeten en ik leg alles weer uit. We hebben nog zeker anderhalf uur werk. Pffff hij negeerde precies de wanhoop in mijn stem.
    Om 22u heb ik dochterlief eindelijk in bed kunnen steken. Ondanks geen koorts een perdolan gestoken (na paniek telefoon naar mijn moeder), ik dacht dat je die alleen mocht geven bij koorts. Om 22u30 eindelijk zelf gegeten. Stuur sms: kom je eigenlijk nog naar huis?
    Sms terug: ja, we hebben pas om 21u kunnen eten en k ben nog even snel ergens suikerbonen afgeven (dat ergens is een café), maat naar huis doen en dan ben ik er. Ik kreeg achteraf nog een fleem sms of ik iets wilde van pitta of whatever. Ik: nee danku! Om half 12 ben ik in bed gekropen. Uitgeput! Om 12u was hij eindelijk thuis. Denk je dat hij even komt vragen hoe het met ons gaat? Neen hij gaat in zijn luie zetel nog even whisky drinken.

    Ik wil even zeggen, hij werd niet betaald om daar te zijn. Totaal vrijwillig en ze konden hem heus missen. Hij heeft er geen seconde aan gedacht om te zeggen: Mannen, vriendin is in paniek met dochter. Ik wil haar gaan bijstaan. De pintjes zullen hem wel daar gehouden hebben. Waardoor ik vermoed dat hij weer met een pintje te veel op heeft gereden.


    Overdrijf ik nu? disappointed.gif
    Ik voelde mij echt in de steek gelaten deze woensdag. down.gif

  • Eerlijk? Ja, ik vind dat je overdrijft, sorry.
    Het is niet omdat je een baby gekregen hebt, dat je leven stilstaat en dat je constant met 2 voor de baby zorgt.
    Ik heb ook de indruk dat je heel overbeschermend bent. Het kan geen kwaad dat je kindje eens een paar minuutjes zeurt of huilt vooraleer ze eten krijgt. Je moet haar goed verzorgen natuurlijk, maar haar constant op haar wenken bedienen zodat ze toch maar geen traantje laat, dat is niet nodig.
    Over die nachten, ik neem aan dat jij nog thuis in zwangerschapsverlof bent en dat je man een hele dag gaat werken? Dan zou ik hem gewoon laten doorslapen en zelf de nachten doen. Je zegt zelf dat ze nog maar af en toe wakker wordt om te eten 's nachts, dus jij kan de meeste nachten ook doorslapen en je bent de hele dag thuis, dus waarom moet hij dan opstaan terwijl hij al een hele dag gaat werken?
    Over die woensdag, ik begrijp niet zo goed dat je niet weet dat je een Perdolan mag geven tegen de pijn? Het heet toch niet voor niks 'pijnstilling'. Heeft de dokter daar niets van gezegd tijdens de consultatie? Bij ons zei de dokter dat altijd dat dat gerust mocht als baby onrustig werd na de spuitjes. En hier hetzelfde, je moet je kindje troosten natuurlijk, maar je kan haar echt wel een minuutje neerleggen om een boterhammetje te nemen en de katten eten te geven hoor! Of een appel of stuk fruit nemen, dat gaat zelfs met de baby in de draagzak. Zelfs een boterham smeren kan je eigenlijk gewoon doen met een kind in de draagdoek. Ik heb eerder de indruk dat je vooral medelijden wilde opwekken, als in "jij zit je ginder te amuseren met je vrienden en ik kan zelfs niets eten!"?
    Ik vermoed dat deze post hard zal aankomen, maar ik hoop toch dat het je helpt om de dingen een beetje te relativeren.

    Mijn man helpt met de kinderen en het huishouden, maar hij mag echt nog wel een leven hebben naast zijn gezin. Net als ik trouwens.
  • Je dochter is een maandje oud ofzo? Dan vind ik dat je wel-of-niet overdrijft: ja, ergens overdrijf je want je hebt nog zwangerschapsverlof + je vriend had die woensdag ook niks kunnen doen om de baby te sussen.

    Maar, ik vind ook dat je niét overdrijft: je baby is nog zo jong, het is allemaal pril en nieuw en je wil duidelijk allemaal perfect doen. Je leeft waarschijnlijk constant in "stress" en "zorgen" én dan nog de hormonen enz. Je vriend mag daar best wat begrip voor opbrengen die eerste weken!
  • Als de baby de eerste vaccinaties kreeg, is ze 2 maanden oud.
    Tegen die tijd zijn de hormoontjes al uitgewerkt wink.gif
    En waarom zou je constant in stress en zorgen leven met een baby? Die emotie heb ik precies nooit gekend na de geboortes.
  • Tja, mijn zoon kwam de eerste weken amper bij en ik had echt "constant" stress en zorgen.
  • Dat zal vooral aan je karakter liggen waarschijnlijk. Die van mij zijn dysmatuur geboren, maar ik heb nooit stress gehad, want over het algemeen waren dat vrolijke kindjes die weliswaar veel te weinig wogen. Nog altijd trouwens.
    Ik bleef en blijf altijd nogal heel rustig onder alles. Vandaar dus waarschijnlijk dat ik reacties als die van topicstarter overdreven vind.
    Iedereen kijkt naar zoiets vanuit zijn eigen karakter.
    Ik hoop voor topicstarter vooral dat ze zelf ook een beetje rustiger kan worden, anders gaat ze nog veel stress hebben door de opvoeding van haar kind(eren) wink.gif
  • Ik vind het ook wel wat overdreven...
    Hier 2 kleine kinderen maar nooit heb ik gewacht met eten tot kweetni hoelaat "omdag het niet ging"
    Probleem is dat jij niet wil dat je kind eventjes wacht terwijl je iets neemt om te eten,densoods als het moeilijk momebt is een boterham.
    En of je dan met 2 thuis bent ofniet het maakt niet veel vzrschil of ze weent bij u of ze weent dan bij hem.
    Ik kookte trouwens met ons 2de wel met de draagzak en ons kat had ook altijd eten. Je kan ook dwars staan dan kan je alles doen met een draagdoek/zak...
    Of 5minuten in het park leggen,maar ze nu continu opnemen bij elk gilletje enzo ga je ook weer een slechte gewoonte aanmaken want als ze maand of 7 is klaag je dat je niets kan doen zonder ze op de arm zit.(en nee ik liet mijn kinderen geen uren onnodig wenen)
  • Oh, ik kookte ook met de draagdoek om: groenten snijden enz kan perfect met baby in de doek. De eerste weken aten we dus vooral soep en slaatjes smile.gif Op zulke huildagen zou ik trouwens eerder een pizza bestellen.

    De draagdoek is de eerste weken echt dé hulp gebleken. Stofzuigen, was ophangen, eten maken, ... alles kan met een baby in een doek!

    Maar euh, vorige week zondagavond was ik ook alleen thuis met zoontje en hij besloot niet te willen slapen terwijl hij doodmoe was. Resultaat: krijsen, janken, huilen. Zelfs de doek kalmeerde hem niet meer. Ik heb mijn man toen ook hard gemist, al was het maar om zoontje eventjes over te nemen terwijl ik in een andere kamer kon gaan zitten om rustig te worden. Dus in dat opzicht begrijp ik je wel, op sommige momenten heb je gewoon even een paar handen extra nodig.

    En @ano: ons zoontje woog niet alleen te weinig, hij kwam véél te weinig bij. 50gr per week erbij, dat is VEEL te weinig en jawel, dat levert elke maaltijd (en dat zijn er véél in't begin) stress op: drinkt hij wel genoeg? Zou hij bijgekomen zijn?
  • Tja overdreven... Ik weet het niet. Misschien was hij het woensdag allemaal even beu? Niet dat dat het goed praat. Hij had best naar huis kunnen komen wanneer jij dat nodig hebt. Tenslotte is het zwaar zo'n hele avond met een huilend kind en om dan even het te delen is erg fijn.

    Maar dat hij even naar zijn gsm kijkt, of niet naar 'de eerste tekenen van honger kijkt' tja, hij is er ook veel minder bij, dus hij ziet die dingen ook minder. En inderdaad een kindje even laten huilen of zeuren, daar krijgt het niets van. Wanneer je er meer dan een hebt dan moet je wel! Je kan ze moeilijk allemaal tegelijk aandacht geven.

    Ik hoop dat het allemaal wat betert voor je.
  • Moet eigenlijk bekennen dat ik ts haar post gelezen heb met de glimlach rond de lippen/
    aaaaah, beginnend ouderschap! bigsmile.gif

    Natuurlijk was je kwaad.
    Overdreven?? Voor de rest van de wereld misschien wel ja.. voor jezelf op dat moment niet.

    Je wilt niet weten hoe vaak man al gaan helpen is bij vrienden, dat ik thuis aan het overkoken was omdat hij dat in mijn ogen ook liet voorgaan, dat met 2 kids, of 2 kids en een baby, of 2 jongere kinderen, een peuter én een huilbaby..

    Gaat dit nog gebeuren? Ja!!!
    Ga jij hem op de zenuwen werken en omgekeerd?? absoluut!!

    Er is geen juist of onjuist in dit verhaal in mijn ogen.
    Technisch deed je vriend niets verkeerd, technisch gezien had jij reden tot lastig zijn.
    Hij had misschien niet moeten blijven hangen, jij had best al vroeger kunnen eten
    Er is geen zwart wit antwoord.

    Leer eruit en iedere keer je in gelijkaardige situatie komt, leer je meer en meer relativeren en zen te blijven.

    En hormonaal??
    Laatste keer dat ik bevallen ben, is 5 jaar geleden.
    Maar toch zijn er momenten dat ik ook nog hormonaal reageer hoor. Heeft niets te maken met hoe oud de baby is.
    Of zijn hier echt vrouwen die beweren dat ze nog nooit hormonaal gereageerd hebben??



  • Tsja overdrijf je? Ik moet eerlijk toegeven dat ik net zoals andere hier je verhaal gelezen heb met een glimlach rond de mond. Wat het bij de andere wil zeggen weet ik niet maar bij mij gaat het over herkenning! Wat herken ik me in jou verhaal en je gevoel hierbij!

    Je kan een wolk van een baby hebben maar je toch constant zorgen maken of heel veel last van je hormonen - emoties hebben. Dus zoals iemand anders hierboven schreef dat dat niet kan... ? Als je het zelf niet meegemaakt hebt heb je daar (gelukkig voor jou) geen idee van! Ik had het volgens mij zelfs veel erger dan jij, ik heb de eerste weken echt niets anders gedaan dan gehuild om niets! Wist geen blijf met mezelf! Overleven op automatische piloot. Mensen die zeiden geniet ervan heb ik nooit begrepen 😊! Gelukkig ging dit voorbij.

    Ma om op jou verhaal terug te komen denk nik dat het van je man afhangt of je al dan niet overdrijft. Ik lees dat je man het na zijn werk van je overneemt. Dat op zich vind ik al super dat hij dat doet. Ik ben ook van mening zolang je thuis bent zorg je, daarvoor ben je thuis. Maar bij ons is er zo een stiekeme routine in geslopen die je niet meer veranderd krijgt. Daar moet je voor opletten. Toen ik thuis was deed ik alles, ba y, huishouden, boodschappen, alles want ja ik was thuis. Paniek toen ik terug 4/5de ging werken. En ja hoor man zou helpen... in praktijk veranderde er niets maar je moet dus je vind wel een ritme. Opnieuw paniek toen ik terug voltijds ging werken, man beloofde opnieuw veel hulp ma nog steeds weinig van gezien. Ik doe nog steeds alles, na mijn uren en in het weekend. Mijn dochter is 13 maanden en ik kan de keren dat hij daarvoor is opgestaan op 1 hand tellen. Ik heb juist boven langs hem door gedweild toen hij nog lag te slapen ( want ja gisteren gaan gamen tot een kot in de nacht). Ik hoop dat ik gewassen raak voor we namiddag weg moeten! Dus als je een man hebt zoals de mijne overdrijf je niet. Als je er nu niets van zegt is het straks zo vanzelfsprekend dat je dat allemaal doet... En er over praten? Al verschillende keren gedaan ma hij helpt dan even of staat eens op om dan stil terug in oude gewoontes te hervallen. Ik heb zelfs al gezegd dat er geen 2 de kindje kan komen op deze manier. Dat kan er bij mij gewoon niet meer bij.

    Dus ik begrijp je gevoel zeker wel. Ma heb je een behulpzame man laat hem dan ook zijn ontspanning, ook al is dat voor jou op die moment soms moeilijk. Als dat niet zo is, sta op je strepen! Ik heb het veel te weinig gedaan !
  • voor zo een soort situaties hebben we altijd pizza in huis liggen en gelukkig wonen we in de stad en kan ik gewoon afhaaleten bestellen dat ze aan huis leveren wink.gif

    breathe in, breathe out...
  • Haha, dit had zo mijn bericht kunnen zijn 2 jaar geleden smile.gif en ik stel je meteen gerust: het is goedgekomen.

    - Aan wie ligt het? Simpel: aan beiden.
    - Jij overdrijft? JA
    - Maar je vriend mag wat meer engagement tonen? ook dikke JA!

    Ik herken die gevoelens en ergernissen 100%. Wij hebben exact hetzelfde gehad. Belangrijk is dat je er over praat, beseft wat er aan de gang is en er samen uitkomt. Jij moet dus wat inboeten en 'verdraagzamer' worden, maar je vriend moet evengoed een effort doen. Het is tijd voor hem om 'papa te worden'.

    Op dat moment dat zich dat voordeed was ik er onderste boven van. Ik kon het echt niet verklaren. Ik vond het vreselijk. Het was een zeer lastige periode. Ik had het gevoel niet begrepen te zijn, en alsof ik er alleen voor stond. Het heeft tot zware discussies geleid met woorden zoals 'slechte papa, kijkt niet om naar dat kind'....

    De verklaring die ik er nu aan geef:
    - Jij bent perfect voorbereid op het moederschap door 9 maand zwangerschap en een bom hormonen en rare kronkels. En jij weet instinctief heel goed wat te doen vanaf de bevalling. Moeder natuur zorgt daarvoor. Jij bent op zijn minst 3 maand thuis om niet anders te doen dan eten geven, pampers verversen, troosten, geborgenheid te geven, ... je waakt, springt, vliegt voor je kind. Plots, vanaf de dag van de bevalling, draait 90% van je leven om dat kind. Je bent met niets anders bezig, je voelt alles perfect aan.
    - Ik heb geleerd dat dit bij sommige mannen helemaal niet zo is. Na de bevalling draait het gewone leven gewoon verder voor hun met 1 klein verschilletje 'oh ja, das juist, we hebben nog een baby'. 90% van alles is terug normaal voor hun. slechts 10% gaat om de baby. zij gaan onmiddellijk werken, hebben geen tijd om signalen te leren kennen, voelen dat niet aan, ... Duidelijk dat jouw vriend zijn wake up call 'ik ben papa' en wat dit exact inhoud qua gevoelens en verantwoordelijkheden nog moet leren. de klik is er nog niet bij hem. (dat wil niet zeggen dat jij jullie niet graag ziet he!!) Maar dat vraagt tijd... en initiatief. Ik weet nog dat mijn man zei 'waarom moet ik die pakken?' 'die weet toch van niets als die slaapt'. Mijn antwoord: schatje, geborgenheid bla bla bla (snapte mijn man niets van). Mijn man wou geen pamper verversen, geen kleren aandoen, geen badje geven, ... (hij zei dit niet, maar ontweek die situaties en ik had dat op den duur door). ij was een half uur bezig met een tuutje in te duwen, wiegen, ... om uiteindelijk door te hebben 'ahhh we zijn 4u verder, die heeft honger'. Hij kwam altijd vragen aan mij als de baby moeilijk deed 'waarom weent die? ge moet mss eens gaan kijken,....' Ik werd daar kwaad van!!! Na veel verhitte disscussies gaf hij toe dat hij eigenlijk niet wist wat te doen met dat baby'tje. 'dat ligt daar gewoon' Hij had er geen voeling mee. hij durfde gewoon niet. en hoe beter ik het deed, hoe meer dat hij schrik kreeg om zelf te proberen... Mannen zijn niet zo goed met kleine baby's. Hoe groter de interactie met de baby (dus hoe ouder die is), hoe meer een man zich daar comfortabel bij voelt.

    de oplossing:
    - ik heb mijn man gezegd dat ik wil dat hij helpt en dat ik de dagdagelijkse dingen met hem samen ging doen, met een woordje uitleg waarom ik de dingen zo deed. Van pamper verversen tot badje geven, eten geven, tot vastpakken en knuffelen, voelen heeft hij koud/warm, spelletjes om ontwikkeling te stimuleren, ... ik benoemde alle signalen die ik zag en alles wat ik deed en waarom 'ik denk dat hij al honger heeft, hij sabbelt op zijn handjes'. In het begin keek mijn man, na een week deed hij het en keek ik toe, ...
    - ga er zelf even tussenuit! Heeft 2 voordelen: jij bent eens weg en kan alles eens vergeten en iets leuk doen + jouw vriend heeft tijd om het allemaal zelf eens te ontdekken (en wat foutjes te maken, zonder dat jij het ziet wink.gif). op dat moment leert hij er zelf voor te zorgen. Zo heeft mijn man rap de klik gemaakt: door er zelf eens alleen voor te staan!
    - en verder: maak een weekplanning op. Dat hoeft niet zo formeel te zijn, maar de zondag namiddag bespreken wij kort eens wat we die week van plan zijn, en hoe lang jullie zullen weg zijn. En dan kan je zeggen: heb liever dat je wat vroeger thuis bent, ik vind 5 keer in de week weg zijn te veel, ..; maar eens de planning vast ligt zijn er ook geen ergernissen van 'te veel, te laat thuis, ...' Gebeurt er dan nog eens een uitzondering dat hij belt 'schat, tzal toch later zijn', dan is dat minder een probleem.

    Nu, na 2,5jaar, is hij de beste papa ooit. Naar de speeltuin gaan, in de tuin werken, samen boodschappen doen, eten maken. Ja, zelfs zindelijkheidstraining! Zalig wat papa doet mijn zijn zoon! En we hebben nu al 2,5 maand een 2de zoontje. en nu wist papa meteen wat te doen. (al heeft hij nog steeds schrik van kleren aandoen en badje geven aan een kleine baby wink.gif)

    Succes!! Jullie komen er zeker wel uit hoor. Geef het wat tijd en praat met elkaar!
  • Na de geboorte van onze eerste hebben wij zo ook veel ruzies gehad.
    Nu, zoveel jaar later, kan ik zeggen dat het grotendeels mijn schuld was.
    Maar toen...

    Hij was een huilbaby, sliep weinig.
    En ik ben een perfectionistisch, heel onzeker iemand.
    Bovendien heb ik niet echt een goed voorbeeld gehad in mijn eigen jeugd en bijgevolg ook nu weinig hulp, goede raad, steun van familie.
    Ik moest het zelf uitzoeken, was bang om het ook te verpesten, wilde het zooooo goed doen en toch huilde hij zoveel.
    Tel daar nog slaapgebrek bij...

    Dus: ik vond ook vaak dat mijn man mij 'in de steek liet' omdat hij nog ging sporten, helpen bij vrienden,...
    En ik cijferde me ook helemaal weg voor mijn kind: eerst hij en dan ik. Uit angst dat ik het anders niet goed deed.

    Nu ben ik al rustiger geworden.
    Maar ik begrijp TS heel goed en ik vind het erg dat ze enkele negatieve commentaren krijgt.
    Niet iedereen staat even zeker in zijn schoenen;

    Komt wel goed TS, probeer af en toe om het 'los te laten'.
    Je man doet wel zijn best (zoals ik uit je post uitmaak) maar op een andere manier dan jij.
  • Hier had mijn man ook eerst een soort van angst voor de baby, vooral omdat het zo'n weerloos klein prutske is in het begin. Mijn man was van het principe dat ik de moeder ben en dus uit mezelf wel voelde/wist wat ik moest doen en dat dat bij een vader niet zo is.
    Er zelf voor zorgen, zonder dat er iemand op zijn vingers keek, heeft hem over zijn angst geholpen. En het hem op zijn manier laten doen, ook al verschilt die van de mijne.
  • Het is in het begin allemaal wat zoeken ook he.
    Heel duidelijk afspraken maken. En daar moeten jullie zich aan houden.

    Hier deed ik de eerste 3 maanden ook alles, maar toen ik moest gaan werken, dat was niet houdbaar.
    Mijn man had ook wat schrik, wist niet goed wat hij kon doen enzo.
    Ik doe eigenlijk nog steeds alles voor onze meid, behalve de zaterdagvoormiddag als ik gaan werken ben. Zijn we beide thuis, doe ik het, dan moet ik het nog steeds vragen van, doe eens een propere pamper aan of neem haar eens vast. Vooral op momenten dat ik bezig ben.
    Hoe het hier draait... Ik verdeel huishouden en tijd voor haar als ik alleen thuis kom savonds. Eens hij thuis is, neemt hij het huishouden over. Tafel afruimen, afwassen, vaatwas vullen,....
    Zo werkt het voor ons het best.
    Nu ze wat ouder en steviger word, trekt hij er meer en meer naartoe. En dan wisselen de rollen al eens wink.gif
    Het is zoeken in het begin.

    En zoals iemand hierboven al zei, jij bent 90% bezig met je baby. Je baby is alles wat telt voor jou. Bij een man ligt dit toch iets anders wink.gif
  • 't Is eigenlijk grappig, mijn man kon zoo goed met ons zoontje overweg toen die nog zo'n mini mini baby was.
    Urenlang kon hij met zoontje op z'n buik op de sofa liggen, mijn zoontje heeft zo zalige uren geslapen.
    Qua taakverdeling was ik de eerste 3 maanden thuis, dus ik heb hem toen eigenlijk meestal met rust gelaten, ook 's nachts.
    Op 9 weken ongeveer sliep onze zoon de nacht door, dus op dat gebied hadden we niet te klagen.
  • xmastongue.gifWe hebben vrijdag nogal een ruzie gehad. Het kwam erop neer dat hij me zwaar gekwetst had met iets anders en dan ben ik over die woensdag begonnen. Dat ik me in de steek voelde gelaten. Hij had dat dus totaal niet door.

    Nuja hij heeft me laten razen. Dat doen we altijd bij elkaar en dan praten. Hij heeft uiteindelijk toegegeven dat hij op dat moment er wel moest zijn aangezien ik echt doodop was en dat je op zo’n mijlpaal elkaar elkaar moet steunen.. Misschien daarom dat ik zo in paniek was?

    Ik zeg absoluut niet dat het een slechte vader is. Ik laat hem in de week ook slapen, in het weekend neemt hij over dan kan ik eens een paar uur aan een stuk slapen. En als hij thuiskomt dan houdt hij zich bezig met ons dochter en kan ik even ademen of het huishouden doen. Soms moet ik wel ingrijpen... Gelukkig slaapt onze dochter sinds twee weken door, enkel door het warme weer begint dat te ontregelen. Maar ik pak zeker zijn Hobby niet af. Ik heb nog dit weekend gezegd dat hij vanaf volgend jaar als ons dochter groter is haar en mij er volledig mee in mag betrekken ookal stond ik er in het begin niet zo happig op. 😉

    En ja Ik laat mijn kind niet graag huilen. Uit onderzoek blijkt dat een kind te lang laten huilen ongezond is. Het is ook mijn eerste, het is allemaal nog wat uitzoeken. Want in mijn omgeving hoor ik allemaal verschillende zaken.
    De ene zegt: laten huilen, die valt zo wel in slaapt. De ander: als een baby huilt dan is er iets.
    Zo snel mogelijk in eigen kamer. Terwijl men aanraad om tot zeker 6 maand dichtbij te houden ivm wiegendood.
    Je gaat er een pakkemie van maken...
    Pfff op den duur ben je horendol want dan denk je dat je een slechte moeder bent omdat je toegeeft aan gehuil of aan bepaald slaapgedrag.

    En perfecte moeders bestaan niet, ik weet nog niet alles. Ik stond daar vorige week met die perdolan. Ik had nog nooit een suppo gestoken! En ja ik dacht dat het enkel voor koorts was.

    Nuja het is volledig uitgepraat. ☺ Hij gaat zijn best doen om beter op te letten bij de baby zaken en zeker als ik in paniek ben. En ik ga proberen minder overbeschermend te zijn.
Reageer

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld