Opgekropte agressie

  • Opgekropte agressie

    Dit is een heel delicate en moeilijk post. Daarom doe ik hem anoniem.
    Na 2 huilbaby's en een heel hardnekkige peuter op dit moment, loopt mijn man rond als een tikkende tijdbom.
    Hij reageerde zich vroeger ook wel es af, zoals vele mannen. Als er iets niet ging bij een klusje thuis, het er gewoon gooien bij voorbeeld.
    Nu is zijn emmer overvol. Vorige zomer is hij 2 keer zwaar ontploft. De eerste keer in een discussie met mij. Hij werd razend. Ik ben toen een nacht elders gaan slapen met onze dochters. Een paar weken terug ontplofte hij weer toen onze jongste al een ganse dag aan het wenen was. Dan begint hij dingen kapot te gooien en ga ik naar boven met de dochters.
    En dan gisteren was het een derde keer. Hij wou een Back-up van zijn pc maken en dat lukte niet direct. Hij klopte zijn laptop met heel veel geweld dicht. De kinderen begonnen er van te huilen.
    Ik loop de hele tijd op eieren. Ik zie het eerlijk gezegd niet meer zitten.
    Na het eerste voorval hebben we goed gepraat en elkaar meer dingen alleen laten doen zodat we es wat meer buiten komen. Hij blijft echter met die opgekropte agressie zitten. Op de duur ben ik bang om hem alleen te laten met de kinderen.
    Heeft iemand dit al meegemaakt?
    Ik weet dat er veel harde reacties gaan komen, maar hij heeft ook een compleet andere kant. Hij is ook een heel lieve papa die danst en zingt met de kindjes. Hij kan gewoon totaal geen stress aan. Hij werkt parttime en is op zoek naar een andere job. Dat speelt misschien ook een rol.
    Ik heb voorgesteld om in therapie te gaan maar hij vindt dat we de oorzaak moeten aanpakken en dat zijn volgens hem de kinderen.
    Ik geef toe dat we niet de gemakkelijkste kinderen hebben. Ons jongste is een enorm sterk karakter dat het ganse gezin af en toe "terroriseert" en af en toe moet ik ook serieus op mijn tanden bijten maar uiteindelijk hou ik mijn verstand erbij.
  • Ik denk dat het belangrijk is dat je man hulp krijgt.
    Hij moet beseffen dat hij en hij alleen de controle heeft over zijn gevoelens en emoties. Tuurlijk werken externe factoren (zoals kinderen, werk, sociale druk, etc) in op ons gemoed, maar dan is het nog altijd aan de persoon zelf om zijn woede onder controle te houden.
    Want het kwaad worden op zich is niet zo erg, maar het feit dat hij zich daar geen blijf mee weet is erger.

    Ik zou echt aanraden om hulp te zoeken, jijzelf staat gewoon veel te dichtbij en je bent daar ook niet in getraind.
    Het kan toch geen kwaad om het te proberen, toch?
    Zeg het hem zo. Hij heeft er niets bij te verliezen (bij therapie bedoel ik). Waarom niet een aantal sessies (5-6) proberen? Kijken of het helpt. Helpt het niet, dan heeft hij tenminste geprobeerd. Helpt het wel: zoveelste beter toch?! Dat is toch het doel?

    Soms willen mensen niet in therapie gaan. Ze schamen zich of willen hun verhaal niet doen bij een wildvreemde, maar het is goed om die mensen er dan aan te herinneren dat - wat ze op dat moment ook proberen - het niet lukt op deze manier. En als een therapeut hun beter kan maken, waarom zou je dat dan niet proberen? Waarom zou iemand ook maar in dezelfde slechte situatie willen blijven waarin hij nu zit?

    Je kan het ook vanuit de praktische kant bekijken: als je suiker nodig hebt ga je naar de winkel. Als je tandpijn hebt ga je naar de tandarts. Als je ziek bent ga je naar de huisdokter. Als je wil sporten ga je naar de fitness. En als je op één of andere manier niet om kan met bepaalde gevoelens, dan ga je naar een therapeut of psycholoog.
    We doen voor zovele andere dingen beroep op andere mensen en bedrijven, waarom dan op dat vlak ook niet? Je bakt toch ook niet zelf je brood? Je hebt thuis toch ook geen fitnesszaal of zwembad? Je kweekt toch niet zelf je varkens en koeien om ze vervolgens zelf te slachten?
    Dus waarom zou je op dat gebied dan ook geen hulp vragen?

    Je man moet in leren zien (net als heel veel mensen) dat het geen taboe is om voor zoiets hulp te vragen.
    En ja de kinderen kunnen misschien heel erg vervelend zijn, en daar mag hij (en jij ook) boos om worden. Maar vanaf dat hij die boosheid en woede niet meer onder controle heeft, heeft hij een probleem.

    Ik hoop dat je hem toch tot inkeer kunt doen komen.
    En ik denk dat het ook wel belangrijk is dat jij er voor hem bent en hem steunt (ook al kan in me voorstellen dat dat niet altijd gemakkelijk is).
  • Ik herken het, maar dan niet mijn man maar ik ben de agressieve thuis. Ik heb ook al dingen kapot gegooid, geschreeuwd, ontploft...
    Dat zijn vreselijke toestanden. Achteraf schaam ik mij kapot. Waar het vandaan komt... ik denk dat de verwachtingen van het leven en het effectieve leven een te grote gap heeft, en dat is moeilijk te aanvaarden. Goede bedoelingen en voornemens ten spijt, het is soms onverdraagbaar om het leven te leiden waar ik voor gekozen heb. Als het dan ontploft is het heel moeilijk om dat tegen te houden. En als ik er aan wil werken dan vraag ik me serieus af: waarom? om gelukkig proberen te zijn in een leven dat ik ECHT NIET WIL...
    Je kan dan wel hulp gaan zoeken, maar ik zie niet in hoe hulp je kan leren gelukkig zijn in een situatie die je het gevoel geeft te moeten vluchten of vechten (en dat laatste is de enige optie)
    Rationele argumenten voor therapie werken niet bij dit soort emotioneel gedrag. Het gaat om geloof... en ik geloof er niet meer in.
    Als je man nog gelooft dat hij gelukkig kan worden met jullie, dan kan hij therapie proberen, anders zal het weggegooid geld zijn vrees ik
  • Ik herken het volledig uit mijn eigen jeugd. Verschrikkelijk opvliegende vader. Dingen kapotslaan als het niet lukt. Dingen naar onze kop gooien als hij boos was. Roepen of op tafel slaan bij het minste. Mijn ma heeft afgezien met hem cry.gif
    Nu ik zelf volwassen ben en een gezin heb zie en voel ik dat ik zijn gedrag overgenomen heb. Zijn het de genen of is het omdat ik het gezien heb? Ik weet het niet. Ikzelf ben er in therapie voor gegaan maar je hervalt. Als ik overstressed ben, onder tijdsdruk sta begin ik ook 0 tolerantie te hebben.

    Ik denk dat ik als tip kan geven dat hij moet gaan sporten of meer even iets voor zichzelf moet doen.
    Ik vind het persoonlijk ook heel eigen aan mannen om er slecht tegen te kunnen. De mijnen kan er ook niet goed tegen en dan doet hij net zo koppig als ons kind. Therapie is tegenwoordig zo in maar uiteindelijk niet altijd hulpzaam. Ja, dat hij iets buitenshuis doet en liefst sporten zodat hij zijn opgekropte energie/woede kwijt kan.
  • Ik vraag me dan wel zo dikwijls af waarom dan juist zo'n type mensen voor een gezin kiezen? Wat ze sleuren zoveel mensen met zich mee omdat ze "zo zijn" of het is hun karakter, of ze kunnen er niet aan doen, of weet ik veel wat allemaal, maar ondertussen lopen er wel andere ongevraagd met de zichtbare en onzichtbare littekens rond...

    Ik kan alleen maar als raad geven, zelf kalm blijven, blijven praten, en hem proberen te doen inzien dat het echt niet ok is... en veel sterkte voor jezelf, en probeer hier in je korte omgeving niet alleen in te staan, hoe moeilijk dat het ook is probeer er met iemand over te praten, Zodat je niet alleen bent.

    pp
  • Therapie kan wel degelijk helpen hoor! Maar je moet het willen en je moet het voor jezelf doen, niet voor een ander.
    Anders heeft het geen zin.
  • Dat is het punt...We ZIJN zo niet, we worden zo of reageren zo... Ik was zo helemaal niet... integendeel durf ik zeggen
    Ik herinnerde mij gisteren nog dat ik 12 jaar geleden de laatste keer echt gelukkig, evenwichtig, happy en vol vertrouwen was. Toen zou ik nooit gedacht hebben dat ik een mama zou worden die schreeuwt tegen haar kinderen (niet roepen he, want dat zal iedereen wel is doen, maar echt krijsen uit onmacht), die een gsm of bord kapotsmijt omdat ik mij niet meer kan of durf uitdrukken...
  • [quote author="ook even ano" date="Vandaag 08:40" link=post:5375899]Ik herken het, maar dan niet mijn man maar ik ben de agressieve thuis. Ik heb ook al dingen kapot gegooid, geschreeuwd, ontploft...
    Dat zijn vreselijke toestanden. Achteraf schaam ik mij kapot. Waar het vandaan komt... ik denk dat de verwachtingen van het leven en het effectieve leven een te grote gap heeft, en dat is moeilijk te aanvaarden. Goede bedoelingen en voornemens ten spijt, het is soms onverdraagbaar om het leven te leiden waar ik voor gekozen heb. Als het dan ontploft is het heel moeilijk om dat tegen te houden. En als ik er aan wil werken dan vraag ik me serieus af: waarom? om gelukkig proberen te zijn in een leven dat ik ECHT NIET WIL...
    Je kan dan wel hulp gaan zoeken, maar ik zie niet in hoe hulp je kan leren gelukkig zijn in een situatie die je het gevoel geeft te moeten vluchten of vechten (en dat laatste is de enige optie)
    Rationele argumenten voor therapie werken niet bij dit soort emotioneel gedrag. Het gaat om geloof... en ik geloof er niet meer in.
    Als je man nog gelooft dat hij gelukkig kan worden met jullie, dan kan hij therapie proberen, anders zal het weggegooid geld zijn vrees ik[/quote]

    Je snapt duidelijk niet waarvoor therapie dient.
    In jouw geval zou therapie helpen om je te aanvaarden dat je huidige leven niet voldoet aan je verwachtingen. Het zou je helpen om verwachtingen bij te stellen en om tevreden te zijn met wat je hebt.

    Als je je leven niet wil heb je 2 keuzes: ofwel helemaal omschakelen en het leven gaan leiden dat je wel wil, ofwel proberen toch tevreden te zijn met het leven dat je nu hebt. Maar sowieso moet je je verantwoordelijkheden opnemen (als je bvb een kind hebt).
    Want wat jij nu doet is toch te belachelijk? Je wil dit leven niet (en je praat jezelf heel duidelijk aan dat je het niet wil) maar je pusht jezelf om toch in die situatie te blijven. Uiteraard word je daar niet gelukkig van.

    Uit het verhaal van de TS kan ik trouwens niet afleiden dat de man niét gelukkig is op bepaalde momenten. Ze zegt dat hij danst en zingt met hun kindjes.

    TS: therapie kan écht wel helpen.
    Geloof me.
    Ik spreek uit ervaring. Ik heb thuis vroeger een hele rotte jeugd gehad, niets dan geroep en getier, heel vaak geslagen geweest ook.
    En daarna ook nog in een depressie gesukkeld. Ik was maar een halve stap van zelfmoord meer verwijderd.
    En zie me nu, ik heb de draad weer opgepikt, ben gelukkig en heb nu ook realistische verwachtingen van het leven. En ik ben absoluut niet zoals mijn mishandelende ouders geworden.
    Het enige dat er moet zijn in inzicht in jezelf en je tekorten + de wil om te veranderen.

    Maar als je zoals de mensen hierboven al vertrekt vanuit de stelling dat het toch allemaal verloren moeite is... nou dan, haal uzelf dan meteen een touw en knoop u op eh (niet tegen iemand persoonlijk, maar aub, doe moeite in plaats van de handdoek meteen in de ring te gooien!).
  • Dat is het punt...We ZIJN zo niet, we worden zo of reageren zo... Ik was zo helemaal niet... integendeel durf ik zeggen
    Ik herinnerde mij gisteren nog dat ik 12 jaar geleden de laatste keer echt gelukkig, evenwichtig, happy en vol vertrouwen was. Toen zou ik nooit gedacht hebben dat ik een mama zou worden die schreeuwt tegen haar kinderen (niet roepen he, want dat zal iedereen wel is doen, maar echt krijsen uit onmacht), die een gsm of bord kapotsmijt omdat ik mij niet meer kan of durf uitdrukken...ook even ano @ Vandaag 09:59



    Als je dat gelooft (dat je zo WORDT en niet zo bent), dan geloof je toch ook dat je terug kan omschakelen?
    Niets is éénrichtingsverkeer hé. Maar je moet bereid zijn om er lang en veel tijd in te investeren.
    Maar ik snap niet waarom je dat niét zou doen. Je wordt er echt alleen maar beter van. Maar het vergt dus wel wat moeite.
  • Niet opgeven, ik dans en zing en speel ook met mijn kinderen. Het is geen constante toestand van depressie en agressie thuis. Maar inderdaad, ik ben niet gelukkig en ik hou dat in stand door niet te geloven dat het anders kan. Soms lukt het tijdelijk om te geloven dat ik kan veranderen, maar het is hard werken... echt heel hard werken, gewoon om je hoofd op orde te houden
    Ik ben ook bang voor therapie, bang om dingen te ontdekken die ik niet wil weten en die mij dwingen keuzes te maken die ik niet wil maken
  • @ ook even ano: Ik snap je angst, maar bij therapie ga je eigenlijk niets ontdekken wat er al niet is. Je gaat wel nieuwe inzichten krijgen in jezelf, en dat kan soms heel verhelderend zijn.

    Een stom voorbeeldje: er zijn verschillende types mensen. Je hebt planners en je hebt meer de "doeners" die eerder impulsief dingen doen.
    Ik behoor tot die laatste categorie. Ik kan wel heel mooie planningen opmaken, maar ik kan mezelf er nooit aan houden.
    Ik zag dat altijd als een negatieve eigenschap van mezelf en bleef maar plannen en plannen opstellen, maar telkens faalde ik erin om die plannen uit te voeren (bvb die dag doe ik dat in het huis, een andere dag doe ik dat, etc).
    Ik geraakte gefrustreerd en voelde mezelf een loser omdat ik me niet aan mijn planning kon houden.
    Maar dankzij een therapeute leerde ik dat er dus verschillende types mensen zijn. En ik ben geen planner. MAAR ik heb wél een sterkte die planmatige mensen meestal niét hebben: ik ben erg flexibel en kan heel gemakkelijk omgaan met last-minute wijzigingen. Ik ben praktisch ingesteld en kan makkelijk orde scheppen in een niet voorziene situatie.
    DUS: ik bekijk niet meer mijn "minpunt", maar ik bekijk het andersom: "ik ben flexibel".
    En echte "planners" moeten zich dan niet slecht voelen omdat ze slecht kunnen omgaan met gewijzigde plannen, zij moeten net blij met hun planmatigheid.

    Dit was nu maar een klein stom voorbeeldje over hoe therapie op zich niets nieuws aan het licht brengt, maar hoe het je eerder helpt om jezelf beter te begrijpen.
    Je leert je eigen valkuilen herkennen, je leert hoe je ze moet vermijden én je leert ook hoe je ermee moet omgaan als je er toch bent ingetrapt.
    DAT is therapie (volgens mijn éigen ervaringen).
  • Zo klinkt het inderdaad niet beangstigend



  • Ook even anoniem, omdat het zo gevoelig ligt;

    Ook ik geloofde niet in therapie. Ik vond het te duur, het ging toch niks uithalen, verloren moeite,...
    Maar ergens was dat ook weer een gevolg van mijn jeugd: het zat er zo ingebakken dat hulp vragen zwak is, dat ik me schaamde (en heel kwaad maakte op mezelf) voor het feit dat ik hulp nodig had.

    Uiteindelijk heb ik ingezien dat ik het niet alleen voor mezelf moest doen, maar vooral voor mijn man en mijn kinderen.
    Die verdienen beter, ik wil niet dat mijn kinderen de jeugd krijgen die ikzelf had.
    Ik was niet echt agressief, maar wel erg zelfdestructief en een heel laag zelfbeeld. En soms wordt het je dan teveel en roep je, puur uit onmacht.

    Dus nu volg ik therapie.
    In het begin ging dat heel moeizaam, ik loste niet veel.
    Ik heb ook vaak tegengesproken, zo van "dat zijn allemaal mooie woorden op papier maar dat kan ik niet in het echt".
    Nu ga ik al een jaar, en ik moet zeggen: er zijn toch dingen die blijven hangen.
    Ik krijg inzicht in mezelf en mijn gedrag. Ik voel echt dat ik sterker in mijn schoenen sta en ben hierdoor veel rustiger onder stress, omdat ik het niet meer op mezelf steek.

    Staat je man open om erover te praten?
    Ik zou hem (op een goed moment natuurlijk) erover aan spreken.
    Zeggen dat je je zorgen maakt om hem, om je kinderen, om je relatie.
    Dat was voor mij ook de "klik" die ik nodig had: mijn man die heel bezorgd, lief maar wel vastbesloten zei dat het zo niet langer kon.
    Want hij is waarschijnlijk zelf ook niet blij en fier op zijn gedrag?

    Misschien het proberen waard?
  • Bedankt voor alle reacties.
    Mijn man is in het verleden al in therapie geweest, weliswaar voor andere dingen. Hij heeft idd een niet zo rooskleurige jeugd gehad en heeft vandaag de dag amper contact met zijn familie.
    Hij is wel heel nonchalant en heeft weinig respect voor anderen, vind ik. Daardoor miste hij een aantal afspraken bij de psychiater. Bij de 3de gemiste afspraak heeft die gezegd dat hij iemand anders moest zoeken.
    Mijn partner vindt dat hij geen therapie meer nodig heeft. Hij vindt dat het probleem bij de kinderen ligt.
    Zelf ben ik echt niet meer op mijn gemak. Ik ben bang van hem als hij zo is. Ik ben bang dat hij es gaat doorslaan als hij alleen is met de kinderen.
    Gisterenavond is hij dan vertrokken om een brood met de boodschap dat ik hem moest bellen als de kinderen sliepen.
    Uiteindelijk kwam hij om 23u thuis. Lazarus. Ziek van de drank. Hij is zelfs niet gaan werken. Eerlijk gezegd walg ik van dergelijke praktijken.
    Hij werkt amper. Hij moest slechts 1 dag werken deze week en dan meldt hij zich ziek.
    Hij is wel naar de dokter geweest. Hopelijk heeft hij met haar over zijn problemen gesproken.
    Zelf weet ik het niet meer. Ik kan hem niet dwingen om in therapie te gaan. Uit elkaar gaan is ook al drastisch, maar ik heb al zo veel met hem meegemaakt in het verleden... Mijn geduld is op. Moest hij nu es uit zichzelf inzien dat er een duidelijk probleem is... Zucht.
    Ons oudste dochter zit net in het eerste leerjaar. Ik vind dit zo triestig voor haar. Ze is bang van papa als hij zo handelt. Een kind zou toch niet bang mogen zijn in zijn eigen thuis?
    Aan de andere kant is dit zo'n belangrijk jaar voor haar en wil ik het ook niet overschaduwen... Kansen blijven geven aan iemand die nooit sorry zegt is echter moeilijk, want schuldinzicht heeft mijn partner niet. Hij ligt nu in zijn bed terwijl ik even lunchpauze heb. Ik ben degene die voltijds werkt in ons gezin en alle was en plas doet, de huiswerkbegeleiding, de boodschappen, het huis opruimen... Hij heeft niet het minste besef van hoe moe ik ben... En dan komt er nog zoiets bij. sadhug.gif
  • Alé je hebt ook zo een echte man man vast.
    Stop met die dingen allemaal te doen. Stop met jezelf weg te cijferen en kom in opspraak. Stop met heel het huishouden op jou te laten draaien. Spreek in de IK vorm. IK heb nood aan even ontspanning, wil jij opruimen. IK ben moe, IK ga me even in de zetel ploffen. Ik Ik IK IK IK zodat hij hopelijk een beetje bij beetje gaat inzien dat JIJ er ook nog bent en de wereld niet rond zijn gat draait. IK VIND dat we financieel niet toekomen IK VIND dat een job voor jou welkom is en IK denk dat het jou goed zou doen. Speel niet zijn moeder hé zoals ruim dit op! ga om brood! Maar hou die IK aan! IK vind het jammer dat de kinderen bang van je zijn IK wil dat je daar op let. IK vind het niet erg als je een minder goede dag hebt maar IK vind wel dat de kinderen niet de dupe hoeven te zijn dus IK denk dat je beter even naar buiten gaat. En komt meneer zat vraag hem dan eens wat hij daar van vindt? Vindt hij dat normaal en kan hij nog beetje met jou rekening houden please?
    Persoonlijk denk ik dat jouw man dringend behoefte heeft aan buiten komen (voelt zich gevangen in zijn gezin, komt niet buiten om te werken,...)
    Spreek spreek spreek
    Ik zeg soms ook dat IK zijn moeder niet ben die achter zijn gat zijn kleren moet gaan opruimen. Hij zit in een gezin waar hij ook voor gekozen heeft, of niet?
Reageer

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld