man wil derde, ik niet

  • man wil derde, ik niet

    hallo

    Ik verschoot me een bult deze week.
    we hebben al 2 kindjes (5.5 en 3,5).
    Deze week kwam mijn man af met het nieuws dat hij een derde wel nog ziet zitten.
    Ik wist even niet wat ik moest zeggen omdat hij na de jongste altijd zei: ZEKER geen derde meer.
    Hij zei toen soms al lachend tegen vrienden: " als ze terug zwanger is, loop ik gillend weg"
    Ik zie een derde ECHT niet zitten, onze jongste is een hooggevoelig kind die het zeer moeilijk vind op school en waar we onze handen meer dan vol hebben, ik doe hogere studies, ik heb net een nieuwe auto gekocht waar geen 3 autostoelen in passen, in zijn auto passen ook geen 3 stoelen
    alle babyspul is weg,...
    Die hele babytijd had ik volledig afgesloten.
    Ik weet nog dat ik vorig weekend in een kleine binnenspeeltuin zat en bij mezelf dacht: ooh wat is het nu fijn dat ik hier 5 minuten kan zitten niet constant moet kijken waar mijn kinderen zitten en erachter moet hollen.
    daarbij komt nog dat ik bij beide kinderen zeer zware bekkeninstabiliteit had en dit bij elke zwangerschap erger werd.

    ik heb al deze argumenten al voorgelegd en gezegd dat ik het eigenlijk niet zie zitten maar hij kan al die argumenten weerleggen (behalve dan die van mijn zware zwangerschappen)
    ik zie dat hij er wel mee bezig is en merk ook dat het hem pijn doet dat 'ik niet meer wil'
    vandaag belde mijn broer met de vraag of mijn petekindje (1.5) een weekendje mocht komen slapen en hij zei onmiddellijk ja.
    Had mijn broer diezelfde vraag gesteld vorig jaar dan had hij ook ja gezegd maar meer uit plichtsgevoel.

    Iemand raad wat ik best doe? blijf ik met hem hierover praten of zwijg ik gewoon in de hoop dat het overwaait?
    ik wil hem geen pijn doen om hem die wens af te nemen maar dat derde kindje kan ik er nu (en ik denk nooit) echt niet bijnemen.
  • 109 x gelezen en geen enkele reactie, heeft niemand al in deze situatie gezeten??
  • Tja, je gaat toch tot een consensus moeten komen. Hier is de regel: als 1 van de 2 echt neen zegt dan gaat het niet door. Je gaat vooral voor jezelf moeten uitmaken of je een derde absoluut uitsluit. Als er bij jou ook maar een beetje twijfel is dan helt het over naar 'ja' wink.gif
  • Nog nooit in die situatie gezeten neen. Wij waren het wel eens. Maar ja, het is op zich simpel he, als 1 van de 2 neen zegt is het einde verhaal...JIj en jij alleen kan beslissen of je mss toch nog van gedachten gaat veranderen...
  • Ik denk dat de omgekeerde situatie vaker voorvalt. Waarbij de vrouw een 3de wil en de man niet. In jou situatie vind ik dat een extra struikelblok omdat jij het wel bent die het moet doen hé. Ook komen de zorgtaken vaker op de vrouw terecht. De vrouw heeft meer bevallingsverlof e.d.
    Dus ik vind zeker dat je het enkel moet doen als jij er zelf helemaal achter staat.
    Ik ben ook van het principe als 1 zegt neen dan kan je het niet doen maar ik vind het evengoed de taak van de ander om er goed te willen over nadenken, want tenslotte ontzeg je je partner iets waar hij naar verlangt.
    Maar dan stel ik mij meteen de vraag of hij het wel echt wilt. Hij was eerder ook zeker dat 2 genoeg was. Waarom nu ineens veranderen van gedacht? Is het misschien een opwelling dat zal overwaaien na tijd? Hij moet eerst eens goed nadenken of hij het echt wel wilt vind ik. En als blijkt dat het voor hem iets is dat hij blijft willen dan is het aan jou om na te denken of je mee wilt in het verhaal of niet.

    Hier was het dus omgekeerd, ik wil een derde en man wilde absoluut niet. En ik kon hem volgen in zijn ideeën erover. Maar het is iets dat ik echt graag wil en al altijd graag wil. Nog voor ons eerste geboren was wist hij dat ik er er eigenlijk graag 3 wilde. Hij wilde er al altijd 2. Ik denk dat we beide het idee hadden dat de ander wel van gedacht zou veranderen. Ik hou erg veel van mijn man en zou hem nooit verlaten omdat ik geen 3de krijg maar toch is het iets waar ik hevig naar verlangde. Uiteindelijk hebben we er veel over gepraat, ik heb echt mijn best gedaan om mij het leven met onze 2 rakkers voor te stellen zonder 3de. Op een bepaald moment gaf mijn man groen licht. Vooral omdat hij mij graag ziet, dat weet ik wel, maar hij zal van ons 3de evenveel houden als van de andere 2, daar twijfel ik niet over. Dus wij zijn sinds september gestart., Mijn man zegt dat hij vindt dat ik er veel opgewekter bijloop sinds hij groen licht gaf. Eigenlijk al sinds hij op een bepaald moment liet blijken dat er misschien toch een waterkansje was dat hij zou toegeven en dat was voor hem een extra reden om toe te geven.

    Geen haar op mijn hoofd dat eraan denkt om een 3de kind te maken met iemand die het echt niet wil. Dat is problemen zoeken.

    Grts
    G
  • vandaag was ik erover aan het nadenken en vond ik wel OK, nog een baby'tje erbij.
    Maar dan weet ik dat enkel naar het lieve, kleine schattige baby'tje kijk en niet denk aan die bevalling, de slapeloze nachten, het gehuil, de verlatingsangst,...
    ik word nu al helemaal gek als mijn 2 kleuters een hele dag ruzie maken, laat staan dat daar dan nog een baby'tje bijkomt die honger/vieze luier heeft.

    Moest ik nu zeker weten dat het terug een kindje zal zijn zoals onze dochter dan zeg ik direct, volmondig: JA
    dat was een droombaby'tje die op 6 weken nachten van 7 uur had op borstvoeding, nooit bang van vreemden, kon mooi alleen spelen.
    De jongste was een zware bevalling, zware borstvoedingsperiode (tot 5 maanden ettelijke nachtvoedingen), sliep niet door tot 18 maanden, werd panisch als er nog maar iemand vreemd naar hem keek, zelfs mijn eigen papa heeft hem tot zijn 2 jaar niet mogen vasthouden, zo bang was hij.
    bij een familiefeest moeten we nu altijd een half uur vroeger gaan zodat hij niet overdonderd raakt door een kamer vol familiefeesten.
    plaats in huis is er genoeg. we hebben allemaal een eigen kamer, aparte dressing en nu hebben we nog een kamer over die we als speelkamer gingen inrichten.
    maar het financiële plaatje komt er ook bij hé.. terug ALLES aankopen, terug creche kosten, kleren en schoenen kopen voor 3 kids, later 3 tieners naar hoge school/ kot.
    ik vind dit zo moeilijk hé.. ergens wil ik wel na mijn studies, maar hoe maak je in godsnaam zo'n keuze?
  • goh ja ik begrijp je gevoelens hoor. Maar ik ben zelf helemaal geen fan van de baby periode. Mijn zwangerschappen verlopen ook niet zonder slag of stoot. Ik zie er nu al tegen op om weer plat te moeten liggen met 2 rakkers in huis. Maar dat zijn allemaal korte periodes. Ik wil graag een 3de kind in huis. Niet zozeer de baby, en zeker niet de zwangerschap. Maar de jaren die erna komen.
    Het is belangrijk om aan het praktische te denken maar aan veel dingen zijn een mouw te passen. 3 kindjes op de achterbank van de auto lijkt me wel handig ja tongue.gif Een extra kamer hebben jullie al. Dus daar gaat het niet om denk ik in jullie geval.
    Een kind bij nemen met het idee "ik zal het wel overleven zeker?" vind ik nu niet echt een goede ingesteldheid om aan een kind te beginnen maar ik denk dat mijn man misschien ook wel zo denkt op dit moment.

    Grts
    G
  • Dat is echt iets wat je voor jezelf zal moeten uitmaken. Ik ben mama van 3 jongens en nu zwanger (onverwacht door de pil) van een meisje. Onze derde was eigenlijk ook niet echt gepland (afspraak voor spiraaltje stond vast bigsmile.gif ) maar zeker welkom. Oké het was in het begin niet heel simpel maar ook mede omdat ik er eigenlijk helemaal alleen voor sta. Man is werken van 8 tot na 8 's avonds, weekenden ook veel van wacht. Maar eerlijk gezegd had ik het mij erger voor gesteld. Onze oudste heeft het syndroom van asperger dus ik weet maar al te goed hoe het is met een kind erbij wat 'anders' is. Hier schelen de oudste en de middelste maar 15 maanden. (6, 5 en 3 nu)
    Ik kijk nu lachend terug naar de 'zware' periode en heel eerlijk je past je er zelf aan aan. Maar zoals gezegd het is iets wat je zelf zal moeten beslissen.
  • Hey

    Gelijkaardige situatie hier. Mijn man wil graag een derde.
    Wij hebben dochter van 5.5 en zoon van 3. Ik heb de spullen nooit weggedaan want oorspronkelijk wilde ik een derde (hij was neutraal). Nu ik geen derde meer wil - hoofdreden is dat ik weer 2 jaar aan huis gekluisterd zal zijn - wil hij heel graag.

    Ik ontzie ook de zwangerschap (moe), bevalling (bij kind 1 een ramp met nodige schade nadien) en eerste jaar zombie zijn. Ik zou misschien kijken om minder uren te werken - maar ja, drie kinderen laten studeren zal ook geld kosten. Geen van beide waren slapers, je mag mij gerust een pessimist noemen maar ik vrees dat een derde niet beter zal zijn.

    Het is ergens wel een beetje een nu of nooit meer gevoel vind ik. Meer tijd tussenlaten lijkt mij niet zo geweldig voor samen spelen, anderzijds lijken de belangrijke dingen in je leven al geleefd.

    Afijn,
Reageer

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld