Buitenechtelijk kind

  • Of 2 papa's natuurlijk wink.gif
  • rosa,

    klinkt mooi maar heel naief
    praat er maar eens over met kinderpsychologen
  • Nele: dat is mijn werk content.gif

    Dunja: ja, of 2 papa's, dat kan ook! bigsmile.gif
  • ik blijf carlien steunen smile.gif

    nu ik heb niemand gebruikt he, ik had er even relatie mee , maar hij profiteerde van mijn geld en zelf niks doen, ( dat was al even zwaar financieel dan) maar om dan even op een ander te rkuipen omdat ik zwanger was en geen seks mag sja toen heb ik gezegt bye bye. dus of dat echt gebruikt is??? ik had gerust voor zijn zoon willen blijven als hij al wou gaan werken en bijwerken om iets meer te hebben door zijn schuldbemiddeling. zelfs met bedrog had ik dan willen leven want hij heeft een super zoon. en die zoon heeft eig niemand.

    en kan een kind een papa te kort komen??? veel zijn het woord papa ni waard he. dus beter gene dan ne loser.

    carlien meid volgens mij ben je een super mama. en je zin ze is je leven , dat zeg ik ook altijd. ze is mijn adem, mijn hart mijn leven , we zijn ALTIJD samen tenzij ik werken ben. ik drop ze niet om uit te gaan , ik drop ze niet om naar een personeelsfeest te gaan , ik drop ze niet om naar..... iets wat veel koppels wel gaan. ik pas me aan aan mijn princes ipv mijn princes aan mij. dus ja dan zijn carlien en ik maar geen 'normale' ouders he smile.gif ik weet dat onze princessen gelukkig zijn, vaak gelukkiger dan kinderen met twee ruzieende ouders ( spreek uit ondervinding mijn ouders maakte en maken elke dag ruzie )

    succes dames de wereld is breder dan sommige van jullie denken.
  • uit de rubriek van Peter Adriaenssens in het Nieuwsblad, ik heb zelf het vet toegevoegd... let ook op het gebruik van het woord "vele"...


    "Ik (32) ben vrijgezel en ik zou heel graag mama worden, maar ik wil niet meer wachten tot ik een man gevonden hebdie net zo graag kindjes wil als ik. Ik overweeg gebruik te maken van een anonieme spermadonor. Ik heb uw boeken gelezen, gepraat met vrienden en familie, de voor- en nadelen overlopen... Maar zelden vind ik tips voor alleenstaande moeders die bewust voor een kind gekozen hebben. Hoe vertel ik mijn kind later dat ik zijn vader niet ken? Hoeveel invloed heeft het gemis van een onbekende papa op een kind? Hoe denkt u over deze keuze?



    'Wat je niet kent, kan je niet missen', is een uitspraak die misschien in gedachten komt bij deze vraag. Kan een kind een vader wensen als het van bij de start niet weet wat een vader is? Ja, toch, het leven zit nu eenmaal niet zo simpel in elkaar. Vaders zijn er niet alleen thuis, ze zitten in de verhalen van je vriendjes, je ziet opa, je ontmoet ze in films en boeken. Maar is er een echt bewijs dat het meer risico op problemen oplevert dan een kind dat onderweg een ouder verliest aan een dodelijke ziekte of door echtscheiding? Is het meer of minder aan te bevelen dan lesbisch ouderschap? Nee, want ieder kind is meer dan zijn producenten, meer dan de opvoeding alleen, meer dan het onderwijssysteem. Kluts alles bij elkaar, voeg er de forse portie aanleg bij, en je komt in de buurt. Als één factor anders is, zit je niet meteen in de rubriek drama's.


    Dat het goed kan lopen, tonen de vele voorbeelden van alleenstaand ouderschap: een ouder die alleen verder moet na een tijd van samenzijn met een partner. Maar het is geen gemakkelijke keuze. Opvoeden blijft sowieso een hele opdracht, iedereen staat wel eens te twijfelen en dan is een partner je eerste hulp ter voorkoming van ongevallen. Dat is oplosbaar natuurlijk, met vrienden en familie die veel in- en uitlopen, met een open deur voor de vriendjes van je kind. Het vergt wel organisatietalent, omdat wat je anders met twee doet, nu op één stel schouders terechtkomt.


    Valt het hun psychologisch moeilijk? Dat lijkt heel goed mee te vallen. Het gaat niet meteen over 'schade', maar velen dragen wel een wens om toch een vader gehad te hebben, een vader die ze ergens op de wereld kunnen lokaliseren. Van opgroeiende kinderen van bewust alleenstaande moeders weten we dat ze dromen van een papa, dat ze zich inbeelden hoe die er zou uitzien, zeker als ze zelf niet echt op mama lijken. En als ze veel, veel ouder zijn en mama sterft, vragen ze zich af of papa er nog is. Maar ook ieder ander kind dat met een vader opgroeit, ontmoet levensvragen.


    De vraag waar je vooral bij moet stilstaan, is waarom je het zo absoluut zonder vader wilt. Als dat is omdat je geen mannen kunt luchten, is het veeleer een negatieve keuze. Uit je vraag begrijp ik dat dit niet de oorzaak is, maar dat je klok tikt en je niet de geschikte man vindt. Het kan geen kwaad eens met een hulpverlener stil te staan bij dat probleem. Het kan natuurlijk dat de verklaring zo simpel is, en dat beschouwen we als een positief punt om je kinderwens toch een plek te geven. [b]Maar bij velen ligt de verklaring elders, zij hebben het moeilijk met het leggen van relaties, met de liefde, met tederheid, met het aangaan van vriendschappen die kunnen uitgroeien tot intimiteit. En dan is het uitvoeren van je kinderwens veeleer een risico, omdat je het probleem dreigt te verplaatsen. Je kind gaat ter wereld komen met een opdracht: een stukje voor jou dat tekort invullen. Dat is de belangrijkste reserve waarmee je rekening moet houden.[/b]


    Hoe je het later vertellen zult? Weet dat 'later' er snel zal zijn. Een kleine peuter vraagt al naar papa, en hoe dat dan precies gegaan is. Ga je zeggen dat er een man was die jou alleen liet, of vertel je meteen de waarheid? Probleem is dat het voor jonge kinderen een complex verhaal is, veel ingewikkelder dan het gewone verhaal waar kindjes vandaan komen. Er bestaat geen 'beste verhaal' in deze situatie. Voor de meeste bewust alleenstaande moeders wordt het een verhaal in afleveringen, een versie die steeds weer bijgeschaafd wordt en waarbij steeds meer details vrijkomen. Hoe gezonder je beslissing voor een kind was, hoe steviger je verhaal zal staan!
  • kan me erin vinden.

    alleen niemadn weet de toekomst.

    is een mama en papa hebben beter? of twee mama's of twee papa's of..... het ene is ni beter of slechter dan het andere.
    waarom noemt een tafel een tafel en niet een stoel??? omdat iemand dat vroeger zo genoemd heeft. iemand heeft vroeger gezegd man en vrouw worden verliefd en nemen kind. ja en nu is dat anders. is dat slechter???

    en ja vragen komen er hopelijk. dat wil zeggen dat ze leeft, want soms is het leven voorbij zonder dat de vragen hebben kunne komen. en ik ga op alles eerlijk antwoorden. te beginnen bij miskraam 1 ...... tot aan haar geboorte.

    waarom wou ik een kind??? omdat ik al zoveel verloren was en niet meer wou en kon wachten. als je kind sterft beginne vele ( of toch degene da ik ken) direct opnieuw. en ook ik wou die kans. en als ik even moest gaan wachten op de ware ....


    nu ja ok geef toe ik heb het moeilijk met aangaan met relaties met mannen. niet met vriendschappen en niet met collega's. ben ik een slechte mama omdat ik niet goed ben in relaties met mannen???? ik knuffel haar vaak, geef duizend kussen , zeg 100 keer per dag dat ik van haar hou, geef haar alles wat ik kan geven, breng elke vrije sec met haar door.....

    niemand weet alles, en niemand weet wat goed os lecht is en iedereen moet doen waar hij of zij zich goed bij voelt.

    vb mijn ex of donor of hoe je hem wilt noemen laat niks horen. dan vind ik dit uit respect beter dan dan hij zou zeggen ja ik wil haar zien wanneer het mij uitkomt. dan zou ik heb een veel slechtere vader vinden dan nu.


    succes aan alle mama's en papa's
  • Volg al een paar dagen dit topic. Nog niet gereageerd.
    Voor de broer van de TS: moeilijk vind ik. HIj heeft een stommiteit begaan en het is natuurlijk zijn kind. Dus ja, hij zou zijn verantwoordelijkheid moeten nemen tegenover dat kindje. Langs de andere kant, het is not done van de moeder om eerst bewust zwanger te worden zonder dat de man het weet. En als het dan financieel niet lukt, dan hem maar uitmelken...

    Ik ben zelf een bewust alleenstaande mama van 2 kindjes. Zwanger geraakt via een fertiliteitscentrum van een anonieme donor, 2 kindjes van dezelfde donor (dat was voor mij een vereiste om voor een tweede te gaan, indien dit niet lukte zou er denk ik, geen tweede gekomen zijn omdat ik het belangrijk vond dat ze dezelfde biologische ouders hebben).
    Ik zou nooit gedaan hebben wat Caroline gedaan heeft, alhoewel dat de makkelijkste weg is (voor de moeder dan).

    Ik heb dus heel de medische molen doorlopen, de psychologische testen allemaal doorlopen, werd depressief van de medicatie, zwangerschap bleef uit na 6x IUI, dan overgestapt naar ICSI. Toen 2x van de eerste keer gelukt.
    In het gesprek met de psych heb ik wel gevraagd hoe het met het gemis zit van zo'n kindje tov de vaderfiguur. Zij zei toen dat kinderen van BAM over het algemeen wel goed kunnen kaderen hoe de situatie zit.
    Ze hebben er algemeen veel minder problemen mee dan bvb een geadopteerd kindje (haar woorden hé, niet de mijne).
    VOlgens haar om 2 redenen: 1) de moeder KAN ALTIJD EERLIJK zijn tegenover het kind. Moeder en kind hebben beide dezelfde positie. NOCH de moeder, NOCH het kind weet wie de vader is. 2) Een kind van een BAM is er zeker van dat het gewenst is.
    Kent iemand het boekje 'Uit onbekende bron'? Daarin staan getuigenissen van kinderen van BAMs. En de meesten missen daar idd niet écht een vader.

    Nu, ik moet wel zeggen, de vraag of dit niet geen egoïstische keuze is, die blijft bij mij hoor. Mijn oudste is nu 3,5, hij heeft nog nooit achter een papa gevraagd, maar die vraag zal er binnenkort wel komen vermoed ik. Hij begint nu te beseffen dat andere kindjes naast een mama ook een papa hebben. Ik zal proberen hem (en later ook mijn dochtertje) zo goed mogelijk te begeleiden in het proces. En ik kan alleen maar hopen dat ze het me niet kwalijk zullen nemen.

    Nele vind ik heel cru in haar redenering. Ik denk dat veel BAM's een capabelere ouder zijn dan 'traditionele gzinnen) waar ouders vaak tegen elkaar roepen en kindjes 'ongelukjes' zijn. Ik denk dat ik wel een goede moeder ben voor mijn kinderen, ik doe althans heel erg mijn best.

    En egoïstisch? Iemand zei me ooit: een kind krijgen is altijd egoïstisch, want geen enkel kind heeft gevraagd om op deze wereld te komen bij die bepaalde ouders...
  • Nou dan ben ik toch blij dat mijn ouders egoïstisch waren content.gif
  • nijnemijn kan je helemaal volgen en is mooi verwoord.

    nu ja ik kon ook niet wachten en denk niet dat ik door de testen was geraakt. na twee miskramen en vroeggeboorte ( waar zoontje overleed in mijn armen) stond ik spychisch allesbehalve sterk. dus vrees dak ook niet door die testen geraakt was. ( maar ben daarom geen slechte mama he smile.gif) en ja dan het maanden lang wachten. ik kon ook niet verder met mijn leven. en de psycholoog zei zelf ga er gewoon voor want zo verder gaan heeft geen nut. heel mijn leven stond in teken van ik MOET zwanger raken en belangrijker het lang genoeg kunnen blijven.

    en mijn dochter kan ook nooit zeggen dat ze ni gewenst was heb er zelfs 9 maand voor plat gelegen smile.gif dus heb alles over voor men meisje en dat heeft ze al goed genoeg door op haar 14 maand smile.gif

    en laat de vragen maar komen, ik zal op alles eerlijk antwoorden, dat broer gestorven is en dat ik heel graag een kindje wou en.......
    nu ik vertel al vaak over broer en ze weet de urne staan en wijst er soms naar en dan geeft ze die en kusje. en ook haar park waar ze in sliep toen ze klein was door de dag stond direct naast broer met kaarsjes rond en dan werd ze rustig smile.gif

    ook gaat ze naar de groiotouders van broer en speelt ze daar met het nichtje van hem enzo. dus ze zal heus wel alles te weten komen smile.gif

    psychisch ben ik nog niet heel sterk. ik weet dak breek als het over kidnjes gaat. zo hebben mijn schoonouders ( grootouders dus van zoontje ) pas weer kleinkind verloren. kindje op 40 w navelstreng rond haar halsje en ja dan breek ik he.

    dus via spermadonor had ik graag gedaan, maar ja ik heb die wetten hier in belgie niet gemaakt.

    en ook dat geld dat dat kost vind ik kan je beter in je kindje steken; maar dat is mijn mening he. en of je nu even sperma ' vraagt' aan iemand of via een zh gaat. op zich is dat hetzelfde he. alleenlangs ene kant voel ik me veiliger stel dat ze ooit bloed of eender wat nodig heeft hij heeft een zoon, dus er is altijd kans dat hij haar kan helpen. alle wil zeggen dan moet ik zo niet zoeken naar een speld in een hooiberfg. ook als ze zegt ik wil die mensen zien, dan kan dat he.

    dus alles heeft voor en nadelen he ja hij kan plots komen opdagen ja dat kan en dat kan niet, dat is iets dak nooit zal weten.

    gr
  • Goh, ook ik volg dit topic al even ('t is moeilijk bij te houden, er wordt echt wel veel geschreven). En nu wil ik proberen even iets heel voorzichtig te zeggen aan Belleke. Belleke, ik heb jouw verhaal niet gelezen van hoe jouw dochtertjes conceptie is gebeurd. Misschien staat het er wel, maar heb ik erover gelezen of niet onthouden, maar soit. Maar ik heb dus nu net jouw laatste berichtje gelezen en ik moet zeggen dat mijn hart even stilstond.

    Laat me eerst zeggen dat ik me er helemaal van bewust ben dat het verlies van een kind iets is dat ieder op zijn eigen manier ervaart en beleeft. Ik wil dus zeker niet pretenderen het allemaal te weten.

    Maar: de reden dus waarom mijn hart even stilstond... Zoals jij denk ik wel weet, is mijn derde kindje gestorven. Een jaar na zijn overlijden werden wij zwanger van zijn zusje. Een echt zonnekind, ze maakt het verdriet echt wel zachter. Ik begrijp dus zeker wel hoe het voor jou voelde, die drang om opnieuw zwanger te kunnen raken. Ik had zelf die drang niet, was er zelfs eigenlijk te bang voor, maar soit, onze dochter is er dus toch ook gekomen.

    En nu kom ik dus tot die reden: mijn hart stopte toen ik las dat je later je dochtertje zal vertellen dat haar broertje stierf en dat je zooo graag een kindje wilde. Dat is dan de eerlijke uitleg, maar ik ben zo bang dat die uitleg haar veel meer parten zal spelen dan het gemis van een vader. Mijn dochtertje is nu 2,5. Natuurlijk is zij ook al wel eens meegeweest naar het grafje van haar broer en heeft ze al wel eens wat opgevangen over hem, ook omdat haar grootste broers geregeld over hem praten. Het is dus zeker niet zo dat ons overleden kindje in ons gezin geen rol zou spelen, dat doet hij zeker wel. Ook dat begrijp ik dus heel goed.

    Maar: ik zou dus nooit tegen haar vertellen dat mama zo vreselijk verdrietig was toen en nog een kindje wilde. Dat is voor ons ook niet zo, ik zag haar helemaal niet als oplossing voor mijn verdriet. Maar zelfs als het zo zou zijn geweest, denk ik niet dat ik het haar op die manier zou vertellen. Het lijkt mij een enorm zwaar gevoel om dragen, te weten dat jij op de wereld bent gekomen om het verdriet van je mama te verzachten.

    Misschien praat ik nu ook wel voor mijn beurt en heeft alles voor jou gewoon nog wat meer tijd nodig, of misschien interpreteer ik je berichtje ook gewoon wel te strikt. Maar ik wou je dit gewoon even vertellen. Ik hoop dat je het me niet kwalijk neemt.

    Liefs!
  • hoi dieke ja ik ken je verhaal

    wat je zegt klopt en ga er ook niet te veel aandacht aan besteden he. maar vind wel dat mijn meid recht heeft om te weten dat ze een broertje heeft. snap je??? niet dat daar maandelijks bij stil moet gestaan worden he. bv daarstrak wees ze zelf naar urne en wou ze een kusje geven en dan zeg ik gewoon geef broer maar een kusje en hup we gaan terug spelen he. dus is niet dat ik dan ween ofzo he.
    ik praat eig ook niet meer zo veel over mijn zoontje, denk wel heel vaak aan hem hoor. en huilen doe ik eig alleen nog als er weer onrecht aan een kindje aangedaan is

    succes
  • Oh maar meid, ik bedoelde echt helemaal niet dat je niet over hem zou mogen praten. Zeer zeker wel! Ik heb ooit ook eens met iemand gepraat die pas op volwassen leeftijd erachter kwam dat hij nog een zusje had dat overleden was vooraleer hij zelf geboren werd. Hij vond dat echt heel erg om pas toen achter haar bestaan te komen!

    Maar ik heb dus ook ooit met iemand gepraat die zelfs de naam had gekregen van haar overleden zusje (voor haar eigen geboorte overleden dus) en die had daar erg moeite mee. Ze voelde zich als de vervangster voor haar zusje, en als iemand die nooit aan de verwachtingen zou kunnen voldoen. Het is dat gevoel dat ik sneu zou vinden voor jouw dochtertje, dat ze een vervangster zou zijn. En als je een kind vertelt dat mama nog heel graag een kindje wilde omdat ze er 1 had verloren, vind ik dat het een beetje daarop neerkomt, begrijp je?
  • ik begrijp je en ehb het er zelf moeilijk mee
    kortte versie he

    mijn zoon is op 22 sept 2010 te vroeg geboren ( was uitgerekend 12 jan 2011) was zwanger van mijn meid al op cyclus van 22 okt 2010. dus ja soms denk ik wel als mijn zoontje voldragen was , was zij er niet geweest. had toen mijn zoon ni overleden was dochter er ook niet geweest. en soms heb ik wel bang dat ze dat ooit zal snappen, want ja dat is de waarheid he. ik kon niet zwanger zijn in okt als ik nog zwanger had geweest en had mijn zoontje toen in een couveuse gelegen was ik ook niet zwanger geweest van haar./ dus voor mij is ze geen vervanging, maar heb soms wel bang dat ze zelf die link zal leggen als broer had geleefd was ik er niet geweest.

    dus als je tips hebt, altijd welkom. ik heb nog wel ene paar jaar maar toch bang dat ze die link zelf wel zal leggen

    gr
  • Aan de topicstartster,

    Ik ga niet vlug reageren op een bepaald topic, maar nu ga ik het toch doen. En dan enkel en alleen over dat virus van baarmoederhalskanker.
    Heb niet alles gelezen, dus het kan zijn dat er al reactie op gekomen is, maar hier spreek ik uit eigen ervaring.

    Wat een zever heeft dat meisje jou broer verteld zeg!
    Niet zwanger kunnen raken door dat virus???

    Ik heb dat virus ook gehad. En het is inderdaad door een uitstrijkje bij de gynaecoloog opgemerkt. Dat is regelmatig opgevolgd (om de 6 maand) en werd er toen ook niet beter op. Er zijn namelijk vier stadia waar dat virus door moet. En men wacht altijd af omdat ons lichaam dat virus zelf zou moeten aanvechten. Doet het dat niet dan wordt er ingegrepen. Vanaf stadium 3 begint het gevaarlijk te worden en als men er op tijd bij is, dan grijpt men op dat moment in (zoals bij mij gebeurd is). Stadium 4 is kanker zelf.

    Ik ben dus in augustus 2009 geopereerd. Mijn gyneacoloog heeft geen deel van mijn baarmoederhals moeten wegnemen, maar heeft de besmette plaatsen weggesneden. Alles is goed hersteld, ik ben virusvrij en zoals je kan zien (als mijn banner verschijnt tenminste) op dit moment zwanger van mijn eerste kindje.

    Ze heeft jou broer dus een mooi rad voor zijn ogen gedraaid met haar uitleg!
    Voor de rest moei ik mij er niet mee, het is aan jou broer om uit te zoeken wat hij wil, maar zoals hier al een paar keer vermeld, dat kindje kan er niet aan doen hé. En hopelijk neemt hij geen beslissing waar hij later spijt van krijgt.

    Groetjes en succes
    Joke
  • anoniem; kan je me eens pb sturen aub? Ik weet perfect waar je broer door moet, heb de reacties niet gelezen, maar kan je wel helpen denk ik.
  • gebruikt als speelgoed of mss haar droom in vervulling

    niemand spreekt hier over hoe het meisje gebruikt werd als speelgoed door u broer! als hij echt gewoon wilde spelen op de kermis dan ga je naar de kermisattractie en met te betalen was ie er vanaf door da uur. hoe moet dit meisje zich voelen...gebruikt en waar was toen de empathie, de sympathie door de hartenverzamelaar? de brave broer heet je dat! als hij geen kinderen wilt moet hij hem sterilliserenen dan is hij zeker. meisje heeft haar wens, zonder hem was haar leven mss geen leven, ze zal heel dankbaar zijn aan u broer als ze elke keer kijkt naar haar wens. breek haar niet af en help haar met opvoeden, het kind heeft ook recht op liefde en gelukkig leven.
Reageer

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld