tweeling

  • Hoikes allemaal,

    Heb problemen met banners in te stellen voor tweeling, hopelijk staan ze er alletwee op,
    ik ben mamma geworden de 7 de januari, van een meisje en een jongen arwen en nastja, het was een vroeggeboorte,op 32 weken waren ze er, ik heb in de zwangerschap eigenlijk veel pijn gekend die ik helemaal kwijt ben zulle, wou het eerst niet geloven dat dat zo was, maar moet het nu wel toegeven, ik hoopte dan ook dat ze er zo zouden zijn, maar die woorden heb ik al 1000 keer proberen terug in te slikken want heb er zo spijt van, ze werden geboren op een normale manier, dat was al heel tof, want dat wou ik zeker meemaken, maar dan kwamen ze aan die beademing en kabeltjes te hangen, wat echt niet zo fijn is,je mag er wel aankomen maar echt niet van de eerste momenten tegen je houden, en dat vond ik zo erg,na ongeveer een week werd er bij m'n zoontje vastgesteld dat z'n hoofdje met 1cm per dag groeide, wat wees op een waterhoofdje, dat word veroorzaakt door een hersenbloeding, maar dat zagen ze niet direckt,wel een week daarop, hij kreeg een externe drain, is een buisje in z'n hoofdje dat het overtollige vocht eruit pomte met het bloed, wat niet van een op twee geklaard was,het lag aan zn eiwitten in het hersenvocht, die moesten dalen, maar soms stegen ze ook terug, de dagen dat die controle er was was voor mij heel spannend en stressie, op een dag kreeg hij koorts, de koorts had te wijten aan een bacterie op z'n hersenvocht, waar die eiwitten ook weer in de lucht waren gevlogen, ik heb dikwijls gedacht dat ik hem moest afgeven, na die bacterie, de dag erna, kwam ik in het ziekenhuis, en kreeg ik te horen dat er stuipjes geweest waren, dat was effe teveel voor me, veel teveel, ik wou hem echt niet kwijt en was ten einde raad, vroeg me af hoelang ik het nog ging volhouden, ik begon me af te schermen en me meer te konsentreren op de andere helft m'n dochter arwen, ik verlangde zo naar nastja maar moest mezelf beschermen en m'n dochter arwen had me ook nodig, ik was eigenlijk heel blij dat m'n ventje zo naar nastja toe was, ik ook nog, maar ik kan het niet in woorden ombrengen, de pijn werd zo erg, tot er weken later het goede nieuws dan kwam, dat nastja een interne drain kreeg, dat was een hele stap vooruit, ik kwam dichter bij hem, maar die afstand zat er nog, waar ik gelukkig over heb kunnen praten met hulp binnen de neontologie, en het was niet zo vreemd zeiden ze, maar ik vond het een gevoel dat ik niet mocht hebben, na die interne drain heeft het niet langt geduurd zulle en hij mocht mee naar huis, we waren zo gelukkig, en raar he maar een week later was het gevoel helemaal verdwenen, en heb alle middelen ingezet die ik kon om hem vooruit te helpen in z'n ontwikkeling, waar we nu nog steeds mee bezig zijn, hij is ondertussen gestopt met z'n pilletjes voor stuipen, en de ontwikkeling staat hij zo ver als zijn zusje, het zijn twee schatjes, we hebben gevochten om ze te krijgen (ivf),alleen is er iets dat ik iedereen die zwanger is, en ondragelijke pijnen voelt, wens nooit dat ze nu maar moeten komen, dat je het niet meer aankunt,rust desnoods een ganse dag negen maanden aan een stuk, maar probeer je babytjes de volle tijden in de beste couveuse te dragen, in jullie buikjes, ik kan er van meepraten zulle, en ik wil dat echt niemand toewensen, want het is heel zwaar, met dit verhaal wil ik jullie gewoon behoeden voor de pijn die je kunt dragen met een vroeggeboorte, gelukkig is het allemaal oké, ik stel me uiteraard de vraag of dit had kunnen voorkomen, omdat ze me te lang na het breken van m'n water nog aan weeen remmers hebben gelegd, ik kan me die vraag stellen, maar het helpt me niets vooruit,
    geniet van jullie zwangerschap van je babytjes want het is meer dan waart!!! baby.gif baby2.gif groetjes
  • Tweeling

    Beste,
    Het is geen schande om deze gevoelens te hebben. Ik zelf gad net het zelfde gevoel. Ik wou al super lang een kindje. We hebben niet lang moeten proberen, ik was meteen zwanger. Toen we naar de eerste echo ging kreeg ik te horen dat ik een tweeling kreeg. Ik ben zwijgend naar huis gegaan, wij hebben wel meteen aandamilie verteld dat we er twee kregen. Mijn mama zag meteen aan mijn gezicht dat in ongelukkig was. Ik vertelde haar waarom ik weer waarom kan ik niet ze keer normaal zijn zoals iedereen. Ik ben de volgenden dag naar huisdokter gewees om te vragen wat de mogelijk heden waren. Ze vertelden dat die er niet echt waren, ofwel alle twee maar eentje ging niet omdat ze een moeder koek deelde. Ik heb weken geboden/gehoopt dat mijn zwangerschap zou mis lopen. Ik was ECHT niet blij.

    Op 10 weken kreeg ik plots hevige bloeding we ik en mijn partner zijn als een
    Gek naar het ziekenhuis gereden ik geb de dokter gesmeekt gaan ze het redden. Die dag heb ik aanvaart dat ik een tweeling kreeg die dag ben ik
    Van mijn jongens beginnen houden. Ik ben op 35 weken natuurlijk bevallen van twee jongens. Mijn één zoontje deed het goed mijn ander zoontje niet. Ik was toen zo kwaad op me zelf waarom had ik gebeden om een kindje te verliezen. Wat voor moeder was ik. Ons zoontje heeft het overleefd en zijn ondertussen 2jaar en half.

    Ik snap wat je door maakt en begrijp je gevoelens maar ik zou mijn jongens dood graag en wil ze niet meer missen. Soms als ik vriendin zie met 1 kind ben ik soms wel jaloers. Want met 1 kind kan Je veel meer doen. Maar een tweeling hebben is wonderlijk mooi

    Schaam je niet over je gevoelens praat er over met andere je echte vriendinnen zullen je begrijpen
Reageer

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld