Terug zwanger worden na miskraam/curettage

  • Bedankt voor je ontzettend lieve reactie @Este !2 keer aangepast. Laatste keer door Jesske op 19/07/2017 21:51
  • Bedankt voor je ontzettend lieve reactie @Este! Ik zie dat jij het 4 keer hebt meegemaakt! Wat een ongelofelijk moeilijke periode heb je doorgemaakt en wat ontzettend moedig dat je er voor bleef gaan! Super dat het nu goed loopt! Kan je er wat van genieten?

    Hier is het heel dubbel, langs de ene kant wil ik graag weer zwanger zijn en langs de andere kant ben ik er ook zo ontzettend bang voor! Mijn man begrijpt mijn verdriet ook helemaal niet wat wel dikwijls voor frustraties zorgt. Hij heeft tegen mijn mama gezegd dat hij bang is dat er te erg mee bezig ga zijn en dat de druk te hoog gaat liggen. Tevens weet hij zich geen raad met mijn verdriet en is hij bang dat ik het niet nog eens zou aan kunnen. Ik heb hem al veel gezegd dat hij niets moet zeggen of moet doen maar dat een knuffel en luisteren voldoende is maar hij is meer een man van oplossingen...
  • @Jesske Sommige mannen verwerken dit op een heel andere manier. Mijn man was de eeuwige optimist op dat gebied terwijl ik telkens veel langer nodig had om het iets of wat te verwerken. Mijn man bleef maar zeggen dat het goed kwam, terwijl ik er soms nood aan had dat hij gewoon eens goed vloekte en zou zeggen dat het kl*te was dat we dit moesten meemaken. Tuurlijk was het voor hem ook telkens een slag, maar hij zei me eens dat hij het erger vond om te zien hoe ik er onder lijde. Een tip die ik je kan meegeven is dat het super belangerijk is dat jij en je partner elkaar toch proberen blijven vinden ookal verwerken jullie dit elk op je eigen manier. Probeer je gevoelens af en toe te verduidelijken zodat hij weet wat er in je omgaat. Kan je er voor de rest met nog wat mensen over spreken? Met je mama of een vriendin?
  • Weerom merci @Este ! Ik kan er wel met mijn mama over praten. Ze heeft er zelf ook verdriet om. Ze heeft het noiit zelf meegemaakt en zegt ook voortdurend dat ze zich niet kan voorstellen hoe het moet zijn. Ik kan wel altijd bij haar terecht! Mijn man heeft me letterlijk gezegd dat hij niet eens goed en wel besefte dat ik zwanger was dus hoe kan hij nu verdriet hebben om iets wat nog niet doorgedrongen was dat er was.... Ik begrijp dat ergens wel. Ondanks dat begrip kwam dit echt keihard aan. Ik was in mijn 8ste week en voelde ook al voor ik een positieve test had dat ik zwanger was, net zoals ik het ook voelde dat het mis ging... Ik heb mss wat weinig tijd genomen. Ik ben op het werk beginnen bloeden ben naar gyn geweest, het nieuws gekregen en zat de dag erna terug op mijn bureau. Hoewel de verstrooiing van het werk me verder deed gaan lijk ik er op sommige momenten ook weer keihard tegenaan te botsen. Ik heb wel al tegen mijn man gezegd dat hij dit niet kan oplossen maar dat ik graag wil dat ik thuis mijn verdriet gewoon kan uiten. Dat ik wil huilen op een moeilijke dag en dat hij er dan is voor me. Hij voelt zich gewoon machteloos, begrijpt mijn pijn wel en wil er iets aan doen maar het kan gewoon niet...

    Het zal nog wel wat blijven op en neer gaan, zal het nooit helemaal kunnen loslaten. Hoop wel in februari weer zwanger te zijn, dan zal die maand minder pijnlijk maken! Blij dat ik het hier eens van me af kan schrijven.

    Hoe gaat het verder nu met je zwangerschap @Este ? Geniet je ervan of heb je veel kwaaltjes? Al een mooie buik? Ik wens je een vlekkeloze verdere zwangerschap en hoop dat je nog heerlijk kan genieten van je heerlijke wonder!
  • Ik heb laatst op een website gelezen over een boek van Manu Keirse, als je een prille zwangerschap verliest? Iemand dat boek gelezen en wat aan gehad?Aangepast door Jesske op 20/07/2017 08:41
  • Goh al verschillende boeken over miskraam/verlies gezien, maar ik durf er echt niet in te beginnen! Schrik dat ik begin te wenen en het niet meer stopt denk ik. Terwijl het voor de rest nu behoorlijk gaat, ik kan ook echt terug genieten ook al heb ik nog moeilijke momenten. 5 maanden na de miskraam zijn we terug begonnen voor een kindje maar 'angst' is echt een stukje van het zw worden geworden. Angst om het nog eens te moeten meemaken, angst om weer lang bezig te zijn voor het lukt. Lezen van lotgenoten helpt me op de ene dag, en soms ook weer niet. We zijn met zoveel lotgenoten dat je plots beseft hoe vaak het voorkomt en dat geloven dat het 'wel goed zal gaan' nog moeilijker is..
  • @Jesske Ik heb die en idd ook gelezen. Heb ik er wat aan? Niet direct. Je staat niet alleen, dat is duidelijk. Maar dat neemt het verlies niet weg...
  • @Jesske Met mij gaat alles goed, dank je! Het ziet er naar uit dat ik deze keer eindelijk een zwangerschap heb die goed loopt. Ik heb inderdaad wat last van de gebruikelijke kwaaltjes, maar ben momenteel vooral blij dat ons kindje het goed doet waardoor die kwaaltjes er niet toe doen. Ik probeer zo veel mogelijk te genieten, maar na mijn miskramen is er toch vooral een grote ongerust die ik blijf houden. Vooral in het begin was het echt aftellen van echo naar echo. En dan kom je aan die 12de week waarbij je risico op een miskraam aanzienlijk daalt, wel dan wacht je spannend af tot de 20 weken echo waarbij ze de organen in detail bekijken. Ik had het geluk mijn kindje al vanaf 17 weken dagelijks eens licht te voelen. Mijn man voelde het vanaf 20 weken en sindsdien ben ik iets minder ongerust. Maarja nu tel ik alweer af naar het moment dat ons kind levensvatbaar zal zijn. En eens het kindje er is dan heb je waarschijnlijk weer een heel andere ongerustheid dus zo blij je bezig he wink.gif

    Ja ik begrijp je man zijn reactie ook wel ergens. Bij het begin van een zwangerschap zien ze de positieve test en horen ze dat je bloedresultaten vertellen dat je zwanger bent, maar meer dan dat ervaren ze meestal nog niet. Vaak wordt het voor hen pas concreter eens ze die eerste echo zien (er zullen uiteraard ook mannen zijn die dit wel meteen heel anders ervaren. Ik wil zeker niet alle mannen over de zelfde kam scheren he). Sommige vrouwen voelen inderdaad net als jij dat ze zwanger zijn nog voor ze de test gedaan hebben. Ik had dit zelf ook en had meteen een zeer beschermend gevoel over mijn buik. Ik ging wat minder naar drukke plaatsen om zeker geen stamp in mijn buik te krijgen, lette op wat ik qua gewicht droeg, om dan nog te zwijgen over je eetgewoonten die je aanpast aan je zwangerschap,... Mijn man zag deze dingen wel, maar was er nog veel minder mee bezig omdat de zwangerschap voor hem nog niet zo concreet was. (Dat kwam bij mijn huidige zwangerschap pas toen hij me zag overgeven en vooral ook bij de eerste echo waarbij het hartje hoorde). In dat opzicht kan ik de uitspraak van jouw man wel begrijpen. Het is wat vergelijkbaar met wat mijn man zei over dat hij het erger vond dat ik er zo van af zag dan het verlies zelf. Al wat het voor hem ook een schok hoor. De uitdrukking op zijn gezicht toen we voor het eerst hoorden dat ik een miskraam zou krijgen sprak boekdelen, maar hij kon dit inderdaad makkelijker een plaats geven.
    Goed dat je er met je mama over kan praten! Wat direct terug werken betreft, is dubbel he. Na mijn eerste miskraam stond ik de dag na mijn curettage ook weer op het werk. Die afleiding deed me op dat moment goed. Al ben ik tussendoor ook wel eens ergens in een hoekje even een potje gaan wenen om die dag door te kunnen komen. Je moet wat proberen aanvoelen waar jij nood aan hebt. Sommige mensen hebben afleiding nodig en lopen thuis anders de muren op, anderen hebben nood aan een paar dagen voor zichzelf om eerst alles op een rijtje te zetten. Alleen jij weet wat jij nodig hebt! Sommige dokters zullen je meteen zelf een weekje thuis schrijven, anderen niet. Maar durf er gerust naar vragen als je denkt dat je er nood aan hebt.

    Wat dat boek betreft, ik heb het ook gelezen. Heb ik er iets van bijgeleerd, niet echt. Maar door de getuigenissen die er in staan geeft het inderdaad wel het het gevoel dat je niet alleen bent en herkende ik mezelf in wat geschreven werd.
  • Heel blij voor je @Este ! Het is jullie zo gegund! Begrijp je angst wel en het leven naar die bepaalde momenten toe!

    Heb nu 2 weken vakantie en ga me echt optrekken aal leuke tijd met ons 3 en heerlijk genieten! Het zal ons allen deugd doen. Blij dat ik mijn hart hier ook kan luchten!

    Bedankt voor jullie ervaringen!
  • Vandaag een echte waterval cry.gif gelukkig moet ik niet gaan werken... De tranen blijven maar stromen. Ik voelde me de voorbije dagen precies zwanger, zo wat vroege tekenen die ik herkende, ik werd al een beetje hoopvol. En vandaag kan ik alleen maar denken aan ons dochtertje, het moment dat ik haar vasthield en het grote gemis. Ik wil zo graag nog een kindje maar nu ik hier zo ellendig zit vraag ik me weer af of ik er klaar voor ben. Misschien is het gewoon de angst voor de eerste maanden... ik vraag me af of, en vanaf wanneer ik zou kunnen genieten van die volgende zwangerschap, of dat het gewoon 9 zenuwachtige maanden gaan zijn shocked.gif
  • @Minie Liefje toch... ik kan er niks op zeggen. Een hele dikke knuffel...
  • @Louise2017, ik zie dat ik je proficiat mag wensen!
    Ik duim keihard dat het deze keer goed gaat!

    Groetjes Mopje
  • @Mopje Dank je! Hoe gaat het met jou?
  • @Louise2017, best goed maar af en toe nog een dipje, maar ja dat zal wel blijven vrees ik. We zullen altijd met het verlies van onze 2 jongens moeten leven en met het feit dat de kinderwens nooit volledig vervuld zal zijn.

    Groetjes Mopje
  • @Mopje Het moet zo'n zware periode voor je zijn... xxx
  • @Minie wat spijtig, dikke knuffel! Die dagen zul je waarschijnlijk blijven hebben. Ook bij een nieuwe zwangerschap.
    Ik hoop voor je dat je snel weer zwanger bent en dat je toch ook doorheen de 9 maanden op je eigen manier er van zal kunnen genieten.
Reageer

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld