Reacties van mensen na een miskraam

  • Reacties van mensen na een miskraam

    Hallo,
    Ik ben een jonge dame van 25 met een kinderwens. Tot op 2 weken geleden ben ik zo gelukkig geweest, want ja hoor we waren zwanger. Maar helaas heeft het leven ons met onze beiden voeten terug naar de grond getrokken.

    Ik was 8w1dag zwanger. Ikzelf ben vroedvrouw van opleiding (maar werk op het Operatiekwartier) en mijn beste vriendin werkt als vroedvrouw. Ze had een collega die pret echo's maakte. Die ochtend gingen we ons klein wonder nog eens bekijken. Ik had echter een echo gehad op 6 weken en de volgende pas op 12. Ik was te nieuwsgierig en wou graag nog eens checken of alles ok was.
    Helaas zag ik het meteen en de grond zakte onder mijn voeten weg. De emotionele rollercoaster was begonnen.

    Thuis hebben we op een mooie serene en intieme manier afscheid kunnen nemen. Het was triest. Maar mooi tegelijkertijd … Maar toen kwam het....
    De reacties van andere mensen. Ik kreeg de indruk dat enkel mensen die in het vak zaten of zelf een ervaring hadden meegemaakt dingen konden zeggen waar ik iets aan had. De meeste "troostende" (volgens mensen) woorden deden meer pijn dan ik dacht …

    "Hoe ver was je ? … Ahh nog geen 12 weken?"
    "Och trek het u niet aan... het zal waarschijnlijk ziek zijn geweest, wees maar blij dat het zo gelopen is"
    "Och de zus van de buurvrouw heeft 3 keer een miskraam gehad en kijk die is nu gelukkig met 2 gelukkige kinderen"

    Alsof je verdriet afhangt van enkele dagen? Alsof ik het op 8 weken minder erg zou moeten vinden dan op 9 weken of 10 … Alsof die enkele weken een verschil zouden uitmaken voor het verlangen naar dat kindje? Alsof de maatschappij er vrede mee heeft gesloten dat het OKE is om je kindje te verliezen voor 12 weken omdat we er maar van uit gaan dat het ziek, gehandicapt of niet sterk genoeg is. Alsof je pas mag rouwen je kindje een bepaalde lengte heeft bereikt?

    Waarom mogen we ons niet even k*t voelen ? Waarom mocht ik me niet al was het heel even een soort van mama voelen die haar "onbekend" kindje moest afgeven. Me heel even schuldig voelen en nagaan of ik alles had gedaan en alles op alles had gezet om het te doen lukken. Het jammer vinden dat April 2020 niet de mooiste maand zou worden.

    De miskraam was fysiek geen aangename ervaring , maar mentaal heeft het me enorm gekraakt. Ik heb soms dingen gehoord die ik niet zou verwachten … Maar ik kan het ze niet kwalijk nemen ergens. We leven nu eenmaal in een TGV maatschappij waarin we moeten werken presteren en doorgaan. Maar mijn wereld stond even stil. Wat ging ik nu doen ? Ik dacht aan niets anders... zag niets anders... Hoe kon ik van het ene op andere moment terug in de tijd en doen alsof er niets is geweest en mijn leven terug oppikken ?

    Ik weet niet wat ik met dit berichtje wil bereiken. Ik denk dat het gewoon even van me af moest. Kwetsbaarheid is een kracht. Want JA ik vind het erg. Nog steeds... ik heb het een plekje gegeven maar momenteel mis ik het en het zwanger zijn nog steeds... mensen doen alsof zwanger worden een makkelijk koud kunstje is. Al heb je amper 20% kans per cyclus om zwanger te worden. 1 kans op 5. Maar een kans die de moeite waard is. De kans die ik wil wagen.

  • Ook onder vrouwen die een miskraam hebben is er een enorm verschil in hoe ze hier mee omgaan.

    Mss goed om mee te nemen in uw vak ook.
    Er mogen geen verwachtingen zijn naar hoe mensen hier mee omgaan.
    Dat kan van heel emotioneel tot heel nuchter gaan.

    Jijzelf hebt nu groot verdriet dus verwerk het vooral op jullie manier.
  • Bij mijn miskraam in augustus kreeg ik ook verschillende vage reacties, voelde ik me onbegrepen.. Er rust gewoon nog een groot taboe op vind ik. Ik heb het ondertussen een plaatsje gegeven en een tattoo gezet om kindje altijd bij mij te hebben
    Sterkte!!
  • Ik heb zelf miskramen gehad, ik heb zelf ook kinderen. Ik kan ook niet meegaan in het " pijn" " rouw" en " rauw" verhaal... sorry. mensen die vlinders laten tatoeëren om hun miskramen te herinneren vind ik raar.
    En mijn manier om verder te gaan met mijn leven en niet eens de juiste dag te weten wanneer het gebeurde, is niet slechter. Het is gewoon anders.
  • ik denk dat ik die zou zijn van 'ik heb ook verschillende miskramen gehad en hier lopen nu drie jongens tussen de 12 en 16 rond'.
    niet om het erger te maken, maar om er op te wijzen dat dit niet betekent, dat je nooit kinderen kan krijgen, en dat met tijd en boterhammen bij de meeste vrouwen wel kinderen gaan rondlopen.

    tattoo's plaatsen en zo, zou ik zoals ano ook nooit doen, ik ben daar niet zweverig over en geloof niet in zieltjes die je te vroeg hebben verlaten.
    Het is k u t, een miskraam en dat doet zeer en daar heb je tijd voor nodig om toch ook hier over te rouwen.
    sterkte
  • Een miskraam is verschrikkelijk... Je kijkt er ontzettend naar uit, dan ben je eindelijk zwanger en dan loopt het fout...
    Ik ben er zelf kapot van geweest. Ik was zo klaar om mama te worden en dan dit, balen...
    Daarna drie perfecte zwangerschappen... Tot mijn dochter overleed op 38w5d zwangerschap. Verschrikkelijk... Nog steeds zeer moeilijk. De waarom vragen, het verdriet, dagelijks opnieuw...
    Daarna nog drie miskramen gehad en die hakten er mentaal telkens hard in...
    Wij hebben beide meegemaakt en verdriet en rouw kun je niet vergelijken, iedereen gaat anders met gevoelens om, iedereen verwerkt anders...
    Wanneer jullie er zich goed bij voelen om op een bepaalde manier afscheid te nemen, of tattoo te zetten, waarom niet?!
    Met de buitenwereld is het beter niet te veel rekening te houden. Sommige waren al zeer snel onze dochter vergeten, dus bij een miskraam kunnen mensen idd onverschillig reageren (zo zit de maatschappij jammer genoeg in elkaar)
    Doe verder met de mensen die jou wel steunen!
    Dikke knuffel
  • Ik heb ook al 3 miskramen gehad en ondertussen zwanger van mijn 3de kindje. Ondanks dat ik mama ben van een paar superdochters, kan ik me nog elk detail herinneren van die miskramen. Ik ben die kindjes niet vergeten en die worden elk jaar opnieuw herdacht. Vanaf het moment dat je weet dat je zwanger bent, maak je al plannen samen met haar of hem. En als er dan iets gebeurt met de zwangerschap, valt heel die toekomst in duigen. Zo heb ik dat altijd ervaren.
    Andere mensen kunnen dit niet snappen. Iedereen ervaart verdriet anders en dit verdriet is nog een beetje taboe.
  • Ik ben ook eerder de nuchtere persoon in zo'n situatie. Veel mensen weten dit niet, maar het overgrote deel van de vrouwen die zwanger willen worden, krijgt wel eens een (vroege) miskraam. Dat hoorde er voor mij dan ook gewoon bij.
    Zelf heb ik er 2 gehad. Zoals sommige mensen tegen jou gezegd hebben, was ik ook van het principe 'er zal wel iets mis geweest zijn, dit is de manier van de natuur om dat op te lossen'. Ik stond er dan niet verder bij stil en op naar de volgende ronde. Ondertussen hebben we twee gezonde kinderen.
    Ik begrijp die reactie dus heel goed. Volgens mij is dat niet slecht bedoeld, dat is gewoon hoe de realiteit is. Wat niet wil zeggen dat je daar niet verdrietig over mag zijn natuurlijk, maar je moet het ook niet erger maken dan het is in mijn ogen.

    Een kindje dat overlijdt op 38 weken zwangerschap, dat vind ik iets héél anders dan zo'n vroege miskraam. Daarvan zou ik ook van de kaart zijn, maar dat is dan ook een volledig 'afgewerkt' kindje.
  • Iedereen reageert hier anders op, dat is wel duidelijk aan deze reacties op je post.
    Is er een goed of een fout? Helemaal niet! Een miskraam is afscheid nemen van een zeer gewenst kindje waar je vanaf dat je weet dat je zwanger bent al plannen en dromen voor maakt. En bij een afscheid hoort een rouwproces maar ook dat doen we allemaal anders.

    Ik heb gelukkig maar 1 miskraam gehad, eveneens nooit lang moeten proberen om zwanger te worden. Maar toch hakte het er wel in. Ik sta normaal redelijk rationeel in het leven dus schrok best van mezelf. Ik voel nog steeds iets bij de dag van de MK en ook de uitgerekende datum. Ik stel me soms voor hoe het nu zou zijn met dat kindje er bij. Ik was gelukkig snel weer zwanger (4 maanden) en heb het eerlijk gezegd toen pas wat achter me kunnen laten.

    Je mag gerust tegen de mensen zeggen hoe je je hierbij voelt. Ik ben hier altijd open over geweest en dan komen vele verhalen van andere naar boven en daar kan je dan toch soms erkenning in vinden. En andere opmerkingen zou ik zo veel mogelijk proberen naast je af te laten gaan!

    Ik wens je veel sterkte en moed om het een plaatsje te geven en hoop en duim dat je snel een wonder in je armen mag hebben!
  • Als 5 weken al een ‘miskraam’ is... bored.gif
  • Ik heb pas op 11 weken een bloeding gehad en dus ook de hele periode wensen en dromen gehad voor dit kindje. Volgens gyn die echo maakte bij de miskraam, wat zij overigens ook zo benoemde, zal het kindje wel al een tijdje gestopt zijn met groeien voor ik bloedde, ongeveer 5 weken.

    Maar hey zoals ik aangaf gaat ieder er op zijn eigen manier mee om...

    Alleszins vond ik mijn situatie vergelijkbaar met deze van TS en wilde ik een hart onder de riem steken. Staat het je niet aan scrol dan gerust verder. Ik vraag niemand om het met me eens te zijn hé!
Reageer

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld