Bevalling inleiden na 13 weken

  • Bevalling inleiden na 13 weken

    Hey iedereen,

    Ik ben net nieuw hier dus mogelijk werd dit al besproken maar ik heb momenteel echt geen energie om er naar op zoek te gaan. Ik ben 27 jaar, voor het eerst zwanger en vorige maandag heeft de dokter op de 12 weken echo een veel te dikke netplooi vastgesteld, waardoor ze een vlokkentest heeft uitgevoerd. Ondertussen informeerde ze me vrijdag per telefoon dat het baby'tje jammergenoeg Turner syndroom heeft. Ik mag morgen langsgaan voor een bespreking maar heb al samen met m'n man beslist om de zwangerschap te beëindigen.

    Het maakt me echter kapot. Maandag toen ik slecht nieuws kreeg was mijn man voor z'n werk in Brussel. Hij is meteen naar Kortrijk gekomen en stond me bij. Toen we vrijdag het nieuws kregen is hij echter helemaal omgeslagen. Hij is zo kwaad, constant. Zijn familie zegt ook constant dat het niets is, dat ik jong ben en andere kinderen kan krijgen. Ik wil dit helemaal niet horen want voor mij is het niet niets! Toen ik hem dit gisterenavond zei kreeg ik als reactie 'mensen zeggen dat het niets is omdat het niets is, enkel jij maakt dit groot!' ik voel me zo erg in de steel gelaten door de enige persoon die er voor me zou moeten zijn. Ook wil hij voor de bevalling geen dag verlof nemen. Hij zegt dat het nog geen volgroeide baby is dus dat ik geen pijn ga hebben en dit best alleen aankan.

    Ik ben echter ZO bang voor de bevalling. Heeft iemand ervaring met inleiding aan 13-14 weken? Hoe gaat het precies in z'n werk? Hoe lang duurt het? Zijn de weeën even hard als normaal? Krijg je pijnstillers? Ik weet niet hoe ik dit alleen aankan...
  • Ik heb hier geen ervaring mee, maar ik wou gewoon reageren om je een beetje een hart onder de riem te steken. Ik vind dit persoonlijk wel heel erg, voor jou, om een kindje te verliezen en er dan nog eens van te moeten bevallen. Dat je omgeving zo reageert kan ik nog enigszins begrijpen, ze weten waarschijnlijk gewoon niet hoe te reageren. Maar je man, dat vind ik verschrikkelijk. En dat hij er niet eens voor je zal zijn wanneer het gebeurt, nee dat zou voor mij echt not done zijn. Ik weet niet hoe zo een bevalling gaat, maar je kan alle steun van hem zeker wel begrijpen. Hij heeft geen respect en begrip voor jou gevoelens vind ik persoonlijk.

    Ik wens je heel veel sterkte sadhug.gif ik hoop dat je man bijdraagt of dat je bij iemand anders steun en hulp kan vinden
  • Dag Lopke
    Ik kan je ook geen ervaringen meedelen, maar ik wil je een hele dikke knuffel geven... Wat vreselijk...
    De reactie van je omgeving is inderdaad iets wat je kan verwachten, mensen proberen het voor jou ook gewoon 'luchtig' te houden, terwijl het voor jullie eigenlijk loodzwaar is. De reactie van je man... tja, hij staat al direct een stuk dichter, hij weet misschien niet goed hoe hij moet reageren. Hij moet ook afscheid nemen van zijn kindje. En mannen en emoties... Hij probeert het misschien op die manier te zien, zodat het hem minder raakt?
    Probeer nog eens met hem te praten en leg uit dat je heel graag zou willen dat hij er bij is. Dat jij het emotioneel moeilijker hebt en zijn steun goed kan gebruiken.
    Het is volgens mij ook beter om nadien niet zelf weer naar huis te moeten rijden. Je gedachten zullen zeker niet bij het verkeer zijn... Als je man toch niet bijdraait, vraag dan eventueel aan je mama/goede vriendin/(schoon)zus/... of zij je kan steunen.

    Heel veel succes. Hopelijk kunnen jullie dit een plaatsje geven en mogen jullie binnenkort een kerngezond kindje in jullie armen sluiten.
  • Turner

    Lopke,

    Eerst en vooral veel sterkte. Maar heb je alles goed met je arts doorgepraat?

    Want ik geb het syndroom van Turner en vind dat daar perfect mee te leven valt.

    Ik heb dankzij eiceldonatie zelfs ern zoon van 4 jaar.

    Dus ik zou mij zeker en vast goed informeren alvorens tot deze ingrijpende beslissing over te gaan.

    Veel succes
  • @Lopke1991 ik wil je in eerste ontzettend veel sterkte wensen bij deze vreselijk moeilijke beslissing en vooruitzichten. Wat vreselijk ook dat je partner hier zo mee omgaat. Ongetwijfeld zijn eigen manier om met zijn verdriet en boosheid om te gaan, want die heeft hij ongetwijfeld ! Maar zo niet oké voor jou... Ik zou hem heel duidelijk maken dat je verwacht dat hij erbij is, of het voor hem nu "niets is of heel veel". Al is het niet voor jullie kindje, dan omdat jij hem nodig zal hebben. Misschien (volgens hem) niet voor de fysieke pijn, maar des te meer voor de emotionele pijn !
    Hier helaas wel ervaring met inleiden van een niet voldragen zwangerschap (op 20w). Ik kan je proberen schetsen hoe het bij ons werd voorgesteld & hoe het effectief gelopen is..
    Na de vreselijke wettelijke wachttijd van 6 of 7 dagen, moest ik thuis iets van medicatie innemen. Wat dit weer exact was, weet ik niet meer... Maar het zou er in ieder geval voor zorgen dat het hartje zou stilvallen ed. Ik kreeg wel te horen van mijn eigen gynae dat wanneer ik dit niet zou kunnen, dit ook niet moest. Op deze bevallingsduur zou de bevalling immers te veel vragen van zo'n klein babytje, waardoor ze het proces sowieso niet zouden overleven. De dag nadien moest ik 's avonds binnen gaan. Er zouden dan een eerste keer tabletjes opgestoken worden. Dit zou het hele bevallingsproces stilletjes in gang moeten zetten. Vanaf de volgende ochtend zouden ze deze pilletjes dan om de 2 (?) uur komen opsteken. De gynae gokte dat ik dan ong 2 dagen later zou bevallen (zondagavond binnen gegaan & geschat op dinsdagnamiddag/avond bevallen, in het slechtste geval woensdag). Wij waren dus op veel voorzien en hadden een hele verhuis mee (dingen om ons bezig te houden, eten, drinken,...).
    Ik kreeg op voorhand ook te horen dat ik normaal gezien op een kamer op de kraamafdeling zou moeten blijven (ook nadien nog een aantal uur). Maar dat ik dit zeker mocht aangeven als dit te moeilijk was & dat ze dan op zoek zouden gaan naar een andere kamer ergens in het ziekenhuis.
    Wij zijn dan zondagavond binnen gegaan & ik kreeg rond 21u de eerste tabletjes. Ik was best wel vrij ziek hiervan (steeds naar de wc & veel overgeven... kan natuurlijk ook van de emoties geweest zijn). Toen plots mijn water brak op het toilet & ik ongeveer 2u later bevallen was.
    Je kan zeker pijnstilling krijgen (epidurale zelfs), maar daarvoor ging het bij ons allemaal veel te snel. Ik moet zeggen dat de pijn op zich vrij goed meeviel (misschien ook wel omdat het allemaal zo snel ging & ik dus weinig tijd heb gehad om heel goed stil te staan bij wat er allemaal gebeurde). Maar in het ziekenhuis zeiden ze op voorhand wel dat je best pijnstilling kon vragen, al was het maar om naast het emotionele proces fysiek niet harder te moeten afzien dan nodig. Ik kreeg uiteindelijk nog een baxter met dafalgan, maar ik weet niet of dat zo veel gedaan heeft wink.gif
    Weet je al of je je kindje nadien zal kunnen/willen zien ? Als dit een optie is, misschien ook niet onbelangrijk om hierover na te denken. Hetzelfde voor je partner... Eventueel een fototoestel voorzien ?
    Als je nog veel vragen hebt, maak zeker nog een afspraak bij je gynae ! Je hebt het recht om te weten wat je te wachten staat en dit kan toch ook wat mentale rust geven. Eventueel informeren bij de sociale dienst van het ziekenhuis ?
    Moest je nog vragen hebben, stel gerust of stuur gerust een pb'tje...
    Heel veel sterkte & veel succes !
  • Ik wil je graag veel sterkte wensen in deze moeilijke tijd.
    Want jij nu meemaakt is heftig. Heel heftig. Bevallen van een kindje op 13 weken is niet niks. Persoonlijk zou ik ook een foto maken. Als aandenken. Uiteindelijk was de baby gewenst en geliefd maar laat je hem gaan omdat je een beter leven voor hem voor ogen had.
    Wat jd familie betreft. Geen idee waarom ze zo harteloos zijn. Ja je bent jong en je zal nog kindjes krijgen maar zo simpel is het niet. Dit is geen miskraam! Jullie hebben de hardste beslissing moeten maken die je als ouder kunt doen. Je kind laten gaan. En al was het een miskraam...Vanaf de positieve test heb je dromen voor je kleintje. Je droomt over een toekomst als gezin. Dan lijkt alles goed te gaan en plots die klap. Ik hoop dat je man niet meent wat hij zei en ook verdrietig en in war was door dit tragisch nieuws. Als hij er niet wilt bijzijn zou ik toch aanraden om een steun mee te nemen. Je bevalt hoogstwwaarschijnlijk op de materniteit. Tussen mamas die wél een baby tje hebben. En de bevalling zelf zal vlot verlopen maar de weeën ernaartoe zullen even pijnlijk zijn vrees ik... vraag dan iets tegen de pijn...
  • Veel sterkte! Zware dagen...
    Ik was wel al langer zwanger maar denk dat het vergelijkbaar zal zijn. Ik heb 2dagen van tevoren een pilletje moeten nemen, dat de hormoonproductie wat verlaagd geloof ik. Zo zou de bevalling makkelijker op gang komen. Dan moest ik de ochtend zelf naar de kraamafdeling, behoorlijke confrontatie, maar wel goed opgevangen, ook ergens op het einde van de gang weg van andere vrouwen. Er werden tabletjes opgestoken met wee opwekkers, werk meestal snel maar was gewaarschuwd dat het tot 2dagen kon duren. Hier maar 4u. De pijn was niet op die van een normale bevalling, eerder zware menstruatie. Net voor ze geboren werd was de pijn even wel heel intens, maar 20min later is ze geboren. Pijnstillers heb ik niet nodig gehad, maar dat was zeker beschikbaar! Op een goede materniteit leggen ze je trouwens in de watten omdat ze weten wat je doormaakt. De mentale slag was veel groter dan de fysieke pijn vond ik zelf. Probeer je ondanks je verdriet wat te ontspannen, neem iets mee voor afleiding, zodat je lichaam zich minder verzet. Wat er na de bevalling kan zullen ze wel met je bespreken, of je haar kan zien, of je iets van aandenken kan hebben. Ik weet niet hoe dat zit op 13w.
    Zorg hoe dan ook dat je niet alleen gaat... Liefst je man, maar vooral iemand die er voor jou is. Die je troost, je moed inspreekt en voor jou zorgt...
    Tis heel wat om een kindje op die manier te verliezen en mensen zeggen 'het zal nog wel lukken' om je te troosten, omdat ze niet weten wat zeggen of omdat ze totaal niet kunnen inschatten hoe jij je voelt. Het is niet niks Xx
  • Hey iedereen,

    Sorry dat ik niet eerder gereageerd heb. De eerste dag en was er niet echt reactie en ik had het een beetje opgegeven. Ik was vorige week helemaal kapot en twijfelde ook zo hard of het wel de juiste keuze was. De gynaecologe zei wel dat er naast de verdikte nekplooi ook echt veel vocht rond het hoofdje was wat op andere problemen kan wijzen maar toch, zoals aangegeven door Emily zijn er mensen met Turner die een perfect normaal leven leiden dus het viel me mentaal heel zwaar.

    Maandagmiddag mocht ik terug naar de gynaecologe. Ze stelde voor om nog even te kijken voor ik de beslissing 100% vastlegde. De nekplooi was ondertussen alweer 2mm gegroeid op een week tijd. Ook zit er ondertussen heel wat vocht rond het hartje. Ons meisje zou dus jammergenoeg niet één van de mensen zijn die er een goed leven mee kunnen leiden. De gynaecologe zei dat als we verder gast met de zwangerschap, ze dan waarschijnlijk toch nog binnen 1 maand afsterft omdat het hartje echt niet goed is... Dit heeft me dus wel geholpen. Ook mijn man is hierdoor wat afgekoeld. We weten nu dat we het juiste doen...

    Dinsdagochtend heb ik de pilletjes ingenomen om de hormonen te blokkeren. Morgenochtend moet ik naar de kraamafdeling en daar krijg ik inderdaad om de 4u vaginaal een tablet. De dokter denkt dat de baby dan vrijdag pas komt maar morgen zou nog kunnen. Ze zeggen dat het zeker niet de bedoeling is dat ik pijn heb. Van zodra het te erg wordt gaan ze een epidurale doen. Bij deze vroege zwangerschappen blijft de placenta ook vaak zitten dus dan is het goed als er epidurale is omdat ze dan meteen een curetage kunnen uitvoeren. Mijn man zal morgen en vrijdag bij me aanwezig zijn.

    Het wordt mentaal een heel heel harde klap maar ik hoop dat het fysiek meevalt zoals jullie beschrijven. In elk geval bedankt voor jullie steun. Aangepast door Lopke1991 op 13/06/2018 22:52
  • Heel veel sterkte en een dikke knuffel.
  • heel erg veel sterkte gewenst...
  • Veel moed vandaag.
  • oh hemel, zo erg .. ik wens je alvast heel veel sterkte in deze bijzonder moeilijke periode. dikke knuffel xxx
  • Het is achter de rug...

    Donderdagmorgen om 8u en 12u vaginaal tabletjes gekregen zonder resultaat muv meteen veel bloedverlies. Om 16u dan opnieuw. Om 16u30 zijn de weeën begonnen en meteen om de 5min. Om 17u15 was het om de 3min dus dan heb ik om een epidurale gevraagd en gekregen rond 17u30. Kwartiertje later is m'n water gebroken en is ze na 2x licht persen gekomen. Ik heb geen pijn gehad fysiek...

    Mentaal was het natuurlijk heel wat zwaarder. Ik was niet sterk genoeg om haar te zien. Heb wel foto's meegekregen die ik kan bekijken als ik daar ooit klaar voor ben. Mijn man heeft haar wel gezien. Meteen na de geboorte en ook eens de placenta verwijderd en ons baby'tje gewassen was. De dokters hebben de tijd genomen om hem alles te tonen wat niet goed was. De nek was alweer heel veel toegenomen en er zaten grote vocht zakken rond het hoofd en de buik. Ook het hartje was volledig omgeven door een grote hoeveelheid water. Wij houden dus vast aan het idee dat ze sowieso binnen een maand afgestorven zou zijn dus dat we het juiste hebben gedaan.

    De assistentdokter die ons bijstond was een jonge kerel die ons heel zacht behandeld heeft en alles heel goed uitlegde. Ook de vroedvrouwen waren echt heel lief. De sociale dienst heeft urenlang met ons gesproken... Dus de ervaring was minder erg dan in gevreesd had. Iedereen heeft alles gedaan om het zo dragelijk mogelijk te maken voor ons.

    Ik ben intussen terug thuis van het ziekenhuis. Nu moeten we dus mentaal hier nog door geraken. Ik hoop van hartje dat niemand anders dit ooit moet doormaken. Ik wens het echt m'n ergste vijand niet toe... 😔
  • Opgelucht dat alles goed is verlopen. Nu even de tijd nelen om dit een plekje te geven en hopelijk krijg je erna uw regenboogkindje.
    Veel sterkte!
Reageer

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld