Zoon staat in de pauze tegen een muur

  • Zoon staat in de pauze tegen een muur

    Ik ken mijn zoon als een sociale jongen met genoeg vriendjes op school.
    Hij zit nu in het tweede leerjaar.
    Vanochtend kreeg ik toevallig van een moeder die vaak aanwezig is op school te horen dat ze al meermaals mijn zoon in de pauze helemaal alleen tegen een muur zag staan.
    Daarnet zoon erover aangesproken en die bevestigde dit. Meer dan de helft van alle pauzes zou hij tegen de muur staan.
    Zijn vrienden voetballen allemaal en hij houdt gewoon echt niet van voetbal.
    Ik vroeg hem of dit het eerste leerjaar ook al zo was en hij bevestigde dit.
    Dit zag ik echt niet aankomen.
    De juffen van beide leerjaren hebben dit ook nog nooit ter sprake gebracht.

    Ik weet nu even niet wat ik moet doen... ben verdrietig en aan de andere kant ook boos, omdat dit nooit door iemand kenbaar is gemaakt.

    Wat is nu slim om te doen?

    Ik wil straks een mailtje naar de juf sturen, maar wat kan ik verwachten? Ze zullen heus de voetballen niet buiten gooien, dus welke oplossingen zijn er nog over?
  • eerlijk gezegd zie ik hier niet echt een oplossing van buitenaf... zoals je zegt: voetballen buitengooien gaat niet gebeuren. En het is ook niet alsof hij gepest wordt (denk ik), of buitengesloten (als hij er zelf voor kiest om niet mee te spelen)

    maar wat wel kan is praten met je zoon. Eerst bekijken hoe 'erg' hij het zelf vindt, want het is niet omdat wij het zielig vinden dat hij zichzelf zielig vindt. Daarnaast: misschien kan hij zelf iets meenemen om te spelen tijdens de pauze, of om andere vriendjes te maken. Mijn zoon neemt elke dag een beyblade mee naar school en hij battled elke speeltijd met andere kinderen (niet van zijn klas, want die voetballen ook en hij doet dat ook niet graag)
  • Heeft uw zoon er een probleem mee?
    Hier ook zo een mama die dacht de boel eens even op zijn kop te zetten, terwijl zoon (toen eerste leerjaar) zei "mama, mag ik aub eens even rust in mijn hoofd en gewoon in mijn eentje zijn op de speelplaats?"
    Als uw kind er geen probleem mee heeft, liever niet voetbalt, moet de juf dit dan melden? Als je merkt dat hij er onder leidt, kan je een gesprek aangaan, maar idd, wat gaan ze kunnen doen?
  • Hij zei wel duidelijk zich ongelukkig te voelen als hij daar staat.
    Dat lijkt me ook niet meer dan normaal.
    Bij mijn weten wordt hij niet gepest, maar doordat ik dit ook niet zag aankomen weet ik dit dus ook niet zeker.

    Voorheen was hij soms scheidsrechter, maar nu krijgt hij van één bepaald kind te horen dat ze geen scheidsrechter nodig hebben. Wat ik enigszins kan begrijpen, want hij kent de regels niet en zal waarschijnlijk alleen maar in de weg lopen.
    Ik ging er altijd vanuit dat er wel jongens waren die niet meespeelden en er nooit een moment bij stilgestaan dat hij dus gewoon non-stop tegen een muur zou staan wachten.

    Ik heb gezegd dat er toch wel leuke meisjes zijn om mee te spelen dan, maar daarop kreeg ik dus het antwoord dat die ook niet echt op hem zitten te wachten in de pauze. Spelen gebeurt op dit moment nogal veel gescheiden bij hen.
  • Staat hij echt alleen of staat hij aan de kant te supporteren en doet hij gewoon niet mee met de voetbal?
    Mss is er helemaal niets aan de hand?

    Zo een situatie zal wel niet uitzonderlijk zijn ook. Onze kinderen vonden het ook maar niets dat het altijd voetbal was.
    Ze wouden wel meedoen maar liepen wss net zoals uw zoon in de weg en er werd hen duidelijk gemaakt dat ze maar beter weg konden gaan.
    Ik heb dat eens laten vallen bij de sport juf en toen hebben ze een basket ring geplaatst maar het was te basketten met een versleten bal.
    Sinds begin dit jaar zijn er speelkoffers en is een deel van de speelplaats om te spelen met de spullen uit de bakken, op dat stuk mogen ze ook met Pokémon kaarten, gogo's,.....


    Aangepast door Neuzeke op 12/12/2018 14:09
  • Nee hij staat echt niks te doen. En ook niet te supporteren (ik stelde dit ook al voor, maar hij vind voetbal saai en supporteren zag hij dus niet zitten).

    Hoe groot hij het probleem vind weet ik niet.
    Om te kijken hoe erg hij het vond stelde ik voor om hem dan misschien voortaan maar op te halen in de grote pauze om thuis te eten. Maar dit wou hij niet.
    Op de vraag of hij gelukkig was op school zei hij ook ja.
    Maar hij stond er wel achter dat ik een mailtje stuurde dat hij ongelukkig is als hij alleen staat.
    Ik vroeg ook of hij er thuis wel eens ongelukkig door is, ja zei hij. Maar op de vraag wat er dan door hem heenging zei hij dat er niks door hem heenging.


  • Let wel op dat je hem geen slechter gevoel doet krijgen of het een beetje overroept door zo emotioneel te reageren.
  • en zou het helpen als hij een boek of een smartgame of idd iets als pokemon of beyblade meeneemt, al was het om zichzelf dan bezig te houden?

    je kan het melden aan de juf zodat ze in het oog houden hoe erg hij er onder lijdt maar als er niet gepest wordt en het voor de rest goed gaat, zullen ze echt niet geneigd zijn er veel aan te doen... (als je bedenkt dat bij echt pesten er al zo weinig input van de scholen is)

    zou het ook helpen om een vriendje thuis uit te nodigen op een speelafspraak? Dan gaat die mss uit loyaliteit wat minder voetballen tijdens de pauze en meer bij hem zijn?
  • Afspreken doet hij voldoende buiten de schooluren met verschillende vriendjes. Dus daar ligt het probleem niet.
    Als het geen voetbal is speelt hij wel goed samen.
    Net verduidelijkte hij ook dat het voetballen in het eerste leerjaar veel minder was en het dus niet zo vaak voorkwam dat hij aan de kant stond.
    Dit schooljaar denken ze blijkbaar alleen nog maar aan voetbal en zou het zeker 2 van de 3 speeltijden per dag zijn dat hij aan de kant staat.
    Bij onze school vroeger was er maar 1 voetbalveld en werd het zo verdeeld dat het per klas maar 1 dag in de week mogelijk was. Op zijn school zijn er echter voldoende velden voor alle klassen.
    Ik denk dat hij ook net de pech heeft dat alle jongens uit zijn klas voetballers zijn.
    Iets meegeven zal niet gebeuren, speelgoed meenemen mag hier niet (en hij heeft tevens geen speelgoed wat klein genoeg is waar hij zich mee kan vermaken) en ik wil hem ook aansporen om toch bij anderen aansluiting te vinden tijdens het voetballen.
    Maar wil ook niet dat andere kindjes het gevoel krijgen dat hij enkel met ze wil spelen als tweede keus, omdat zijn vrienden voetballen.

    Zoon neemt het inderdaad een pak minder emotioneel op als mij. Hij zei dat ik gewoon een bericht moest sturen dat hij verdrietig en eenzaam is tijdens de pauzes. Waarschijnlijk is dit ook het duidelijkste en kan haar vragen er met hem eens over te hebben en een oogje in het zeil te houden.
  • wat misschien wel een probleem kan zijn, is als een kind rustig in de speeltijden een boek wil lezen, maar niets mag meenemen.
    ZL mocht dat vroeger niet en dan verveelde hij zich heel vaak, want voetballen was ook niet zijn ding. Nu mag hij wel iets meenemen op zijn nieuwe school.
  • ik vrees dat je er zelf wat een probleem van aan het maken bent.
    En dat je gaat moeten opletten, door je eigen emotionele houding, dat nu pas je zoon zich slechter gaat beginnen op school.

    Ik vind het een beetje een mooi voorbeeld van een helicopter-ouder...
    mss niet wat je wilt horen.
    Wat verwacht je dan?? Dat de juf ineens kindjes gaat verplichten van niet meer te voetballen en moet jouw zoon moeten spelen??
    Dat gaat positief overkomen naar je zoon toe...

    Hier ook geen jongens die voetballen en op school zal 95% van de jongens voetballen.
    Die leren gewoon dan met andere kinderen te spelen, of met meisjes.

  • ik ken een helicoptermama en dit is het niet.
    Ze vraagt om raad, meer niet.
    Als je als ouder weet dat jouw kind altijd alleen staat, kan je moeilijk gaan zeggen 'joepi'. Uiteraard maak je je zorgen en dan vraag je raad.

    Die speelbakken in die ene school vind ik wel een tof idee, btw. Het is niet tof als het echt altijd voetbal is voor kinderen die niet van voetbal houden
  • Misschien vindt hij het niet leuk om met anderen samen te spelen? Onze zoon is ook héél sociaal, maar hij kan moeilijk om met drukte.
    Hij is ondertussen 11 jaar, en ook (lichtere) vorm van autisme vastgesteld.

    Als ouder is het niet makkelijk om ermee om te gaan. Als je kind plots zegt dat het niet naar verjaardagsfeestje wil gaan of zo.
    Hier was het effectief zo. Als hij wist dat het in zo'n indoor speelplein was (héél druk, lawaai, slechte akoestiek) dan wou hij niet gaan.
    In het begin vond ik het zo raar, voelde me ook verdrietig.
    Maar door de diagnose, en het lezen van veel boeken, leer je echt wel beter je kind te begrijpen.
    Hij vindt het veel leuker als ik gewoon eens één vriendje uitnodig, ipv hele groep.
    Hij vangt alle zintuigelijke prikkels zoveel meer op dan wij, dus is echt wel de hel als hij naar bv. druk zwembad, of indoor speelplein of dergelijke moet.
    Door ons beetje in te leven in zijn situatie, is het allemaal veel eenvoudiger geworden.

    Maar jammergenoeg is het tegenwoordig 'not done' om alleen te zijn...
Reageer

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld