Stille & timide peuter, wie nog?

  • Stille & timide peuter, wie nog?

    Mijn dochtertje wordt volgende maand 2. Thuis is ze vrolijk en uitbundig, een gekke meid die vaak luidop lacht. Op verplaatsing (bezoekje, uitstap) en in de opvang is ze heel stil, timide, eerder bang. Ze houdt niet van veel kindjes om haar heen, gaat snel aan het huilen. Ook ’s morgens bij het afzetten zijn er regelmatig traantjes.

    Als ik ze afhaal is ze vaak het kindje dat aan de kant wat staat te staan, terwijl andere druk en lachend rondrennen en spelen. Niet goed voor moeders hart. Ik krijg al rillingen als ik eraan denk dat ze over een half jaar naar school moet. Wat gaat dat zijn op een speelplaats vol kinderen?

    Wie herkent dit? Tips? En aan de mama’s van oudere kinderen: kan dit nog over gaan of is dit de aard van het beestje? Ik was vroeger zelf erg verlegen, en kijk daar nu op terug als een rem op mijn kindertijd. Zo graag willen deelnemen, maar niet durven, zucht, ik wens ze het niet toe.
  • Ons dochtertje wordt volgende week 20 maanden maar is ook erg stil en verlegen.
    Bij ons thuis is ze inderdaad erg vrolijk en uitbundig.
    In de crèche weent ze gelukkig niet als we ze afzetten, want ze gaat echt wel graag. Maar ze speelt ook vaak alleen. Ze laat zich blijkbaar ook wel doen door de andere kindjes (beker water laten afnemen, speelgoed laten afnemen). Als ik ze ophaal zit ze vaak op de schoot van de begeleiding of speelt ze alleen.
    Zelfs bij familie (bv oma en opa, mijn zus,...) is ze erg stil. Ze ziet hen nochtans wekelijks of om de 14 dagen. Van op een afstand lacht ze naar hen, maar als ze haar willen vastnemen deinst ze terug. Zeker als we nog maar ergens toekomen. Als iemand haar dan wil oppakken begint ze te huilen. Ze draait dan constant rond ons heen. Pas als we ergens wat langer zijn zal ze contact zoeken, maar ze mogen haar niet zomaar oppakken, tenzij ze het zelf aangeeft dat ze wil.
    Tips heb ik niet echt. Ze is altijd al zo geweest, dus ik denk dat het beetje haar karakter is.
    Ze zijn wel nog jong natuurlijk, dus misschien verandert het nog wel. Ik heb niet echt de indruk dat ze er zelf veel 'last' van heeft.
  • Hey Lie-Lo. Je beschrijft mijn peuter ( nu kleuter). Heel verlegen in de creche (maar niet thuis of bij mensen die hij goed kent). Maar ook een beschrijving van mezelf en mijn man toen we jonger waren (al kan niemand dat nu nog geloven van ons, bij ons is het er echt uitgegroeid).

    Ook op school nu is hij een stil en verlegen mannetje. Al zeggen de andere kindjes wel dat hij meespeelt. (In de creche zaten alle kindjes in de ene hoek te spelen en hij helemaal de andere kant, rustig waar het niet te druk was).

    Wij hebben wel het geluk van een schooltje gevonden te hebben met weinig kindjes. Zijn klasje is nu het grootste klasje op school (peuter en eerste kleuter samen) en telt 16 kindjes. Alle kindjes kennen elkaar (ook de grote van het 5de en 6de leerjaar kennen alle kleutertjes en vinden het leuk om voor hen te zorgen). De school zelf is niet in het dorp waar wij wonen, maar het dorp ernaast. Er waren twee kleinere schooltjes in onze buurt en deze beviel ons goed. De leerkrachten weten ondertussen dat hij heel stil en verlegen is. In het begin was het wel een aanpassing voor de juf. Maar nu kent ze hem ook en weet ze al een beetje hoe ze hem moet aanpakken. We proberen in overleg af en toe om hem uit zijn comfort zone te halen. (Bij keuze activiteiten laat ze hem soms kiezen uit twee dingen waarvan ze weet dat hij het graag doet. Dit is voor hem wel moeilijk, maar het lijkt steeds beter te lukken.)
    Ik wil hem niet pushen en laat hem maar doen. Maar ben wel dol gelukkig met het kleine schooltje dat we gevonden hebben. In een grote klas van 25+ kindjes (en dat hebben de schooltjes in ons dorp toch) zou hij zeker verdrinken. Het is een pienter mannetje, maar het zal er niet zo vlug uitkomen in grote groep. (En thuis staat zijn mond niet stil en zegt hij alles).
    Ik was vroeger ook zo. Leerkrachten smeekten mijn mama om mij wijs te maken dat ik wel degelijk het antwoord mocht geven op vragen. Ze zagen heel vaak dat ik het wist, maar als niemand anders het antwoord kon geven, dan durfde ik ook niet. (Tot soms frustratie bij mezelf, maar ik durfde echt niet.)
    Ik ben dan ook de mama die heel blij kan zijn met een klein stapje op dit gebied. Zo woont er naast de school een mevrouw die alle kindjes graag een koekje of snoepje geeft. Ja ken je voorstellen dat alle kindjes gek zijn op die mevrouw. En ze lopen er dan ook steeds naar toe. Tot vorige week was ik de enigste mama die steeds mee moest van de zoon omdat hij alleen niet durfde gaan. En deze week is hij al twee keer alleen gegaan (met mama op een veilige afstand). Maar dit is voor ons dus een overwinning. En dan ben ik heel fier op mijn mannetje.
    Het moeilijkste vind ik in de winkel als hij een vleesje of zo krijgt. Hij zegt wel dank u, maar niemand hoort het. En dat heeft echt met zijn verlegenheid te maken. En soms heb ik het gevoel dat ik mij moet verontschuldigen als mama tov ander mensen die in de winkel staan. Mss is het ook mijn gevoel maar hoor; Maar ik zie mensen soms kijken omdat ik echt niet push om heel luid dank u te zeggen. Hij zegt het stilletjes tegen mij en dan merk ik dat ik zeg: "Hij zegt dank u, maar hij is heel verlegen". (Dat zit er bij mij wel nog wat in, ik denk teveel na over wat andere mensen denken.)

    Lange uitleg, ik weet het. Maar mss ben je er wel iets mee.

    edit: In de creche heeft hij 8 maand elke ochtend en avond geweend. Gelukkig hadden wij super begeleidsters die daar zeer goed op konden inspelen. Ze hebben hem uiteindelijk iets losser gekregen. Hij durfde zelfs op het einde iets zeggen tegen hen en heeft hen doodgraag. Ik ben die meisjes nog steeds zo dankbaar; Ze hebben hem echt iets losser gekregen. Op school heeft het wenen maar 1,5 week geduurd. Daar was het dan vlugger in orde. Aangepast door Lot op 22/04/2016 10:13
  • Al die verhalen die ik lees, over die verlegen kindjes, daar herken ik mij ook wel een beetje in.
    Vroeger was ik ook een stil, verlegen meisje, toch zeker de eerste weken/maanden in de kleuterschool. Vaak was het zo dat ik ook echt weende als mama mij afzette aan de onthaalmoeder/kleuterschool. De eerste paar minuten 'was er geen huis met mij te houden' (was midden jaren '80) en als mij ma maar uit het zicht was verdwenen, ging het vaak al wat beter. In het begin boden ze mij dan een speeltje/knuffelbeest aan en als ik wat kalmer was, speelde ik goed mee met de andere kindjes of eerder in kleinere groepjes, afhankelijk van de activiteit.
    Mijn ouders zaten ook in een vechtscheiding verwikkeld met mijn broer en mij als inzet (wat vaderskant betrof toch) maar dat terzijde.

    Je kind(eren) zijn nog jong, en eens ze meer zelfvertrouwen en positieve ervaringen opdoen in hun vooreerst vreemde omgeving zal het wel inorde komen, daar ben ik zeker van! Geef hen eerst de tijd om op hun eigen tempo de crèche/kleuterschool:andere kindjes te leren kennen. Bij de ene gaat het al eens wat sneller dan de ander, maar bij de 'trageren' is er nog altijd niet meteen een reden om zorgen te maken! wink.gif

    Qua 'stil en teruggetrokken' zijn, ik ben eigenlijk mijn hele schoolcarrière wel zo geweest. Ik speelde wel samen en stond zelden alleen, maar in de klas en in groep was ik ook altijd de stillere, introverte persoon. Nu nog soms! Doorheen de tijd, vooral vanaf het 5e-6e leerjaar en de gehele secundaire school voelde ik mij deels 'abnormaal', deels onzeker hierdoor.

    En qua 'mentaliteit', ik heb het vaak in gesprekken opgevangen met andere kleuterleidsters. In onze kleutertijd en die van onze ouders zéker, waren de kleuters of jonge kindjes ook veel stiller en rustiger (op natuurlijk enkele uitzonderingen na), maar tegenwoordig wordt er haast verwacht dat een kindje 'open' is, niet teruggetrokken en op iedereen afgaat. Speelt en vrolijk is... Allemaal goed en wel, en zolang het binnen de grenzen is, geen probleem, maar ze echt kind laten zijn... Dat moet ook nog kunnen!
  • Ons meisje was ook heel erg stil en verlegen. Heel de crèche-periode is geen fijne periode geweest. Savonds spurtte ik altijd naar de crèche om haar op,te halen. Ze was telkens doodmoe van al die drukte/lawaai.

    Ook het eerste schooljaar was niet echt een succes. Wat we ook probeerden, ze klapte toe in school/bij familie die ze niet vaak zag.

    Juf begon al te doemdenken: als het niet betert zal ze niet naar het eerste leerjaar mogen als de tijd daar is.

    Dit jaar zei de nieuwe juf upon september tegen mij: ik ga jullie meisje gerust laten, laten jullie haar nu ook eens tot rust komen, laat haar gewoon doen zonder dat sociale gedoe te pushen.

    En nu is ze echt aan het openbloeien smile.gif

    Tegen veel.drukte kan ze nog steeds niet zo goed. Ze laat zich nog doen door de brutaaltjes van de klas.

    Maar ik en mijn man waren eigenlijk ook zo en zijn het nog steeds ...

    Ik,begin nu wel veel meer de talenten van ons fijngevoelige pruts te zien ipv te focussen op haar timide karakter (al besef ik wel dat ze daar nog vaak mee geconcentreerd zal worden)
  • Hier een gelijkaardig verhaal. Thuis een babbelaartje, heel spontaan en vrolijk. Ga ik haar halen in de creche, dan zie ik een stil meisje staan aan de kant. Er zijn wel nooit traantjes, ook niet als ik haar afzet. Ze pruttelt niet tegen om te gaan. Maar toch zie ik ze veranderen eens we er zijn. Ook als we ergens naartoe gaan, wil ze altijd bij ons blijven. Ze vindt speeltuinen zo leuk, maar er mogen geen kindjes dichtbij haar komen en wij moeten in de buurt blijven. Je ziet ze soms panikeren als er andere kindjes naderen. Zelfs neefjes en nichtjes wantrouwt ze soms. Volgend jaar start ze op school . Ik weet nog niet hoe ze dat daar zal overleven. Ze reageert vaak zo angstig. Het is inderdaad aanvaarden dat ze een rustig en afwachtend karakter heeft, maar toch had ik ze liever gewoon en onbezorgd zien spelen.
  • en zoveel tijd later?

    Hoi,

    Geen idee of hier nog reacties op komen maar ben erg benieuwd hoe het ondertussen met jullie timide peutertjes gaat? Ik herken dit heel erg bij mijn dochtertje van 2 en maak me ook zo'n zorgen over het naar school gaan over enkele maanden.
    Vandaar de vraag hoe dit bij jullie meegevallen is?

    Veel groetjes!
Reageer

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld