Het plezier in/met mijn kids is weg :-(

  • Het plezier in/met mijn kids is weg :-(

    Ik ben een 37 jarige mama van drie kids. Leeftijden zijn 3, 5 en 7. En ik schaam me om te zeggen dat het me zwaar valt om mama te zijn... Ik zie mijn kinderen doodgraag maar het geruzie, gezeur en gezaag ben ik meer dan beu. De 3 en 5 jarige hangen elkaar constant in de haren, zeker als ik er niet bij ben (even boven, naar de wc, naar buiten,...). Ze dagen elkaar uit en schreeuwen tegen elkaar op. Onze 5-jarige is dan ook nog eens een heel koppig karakterke wat hem binnen een aantal jaren wel zal helpen maar nu vooral heel vermoeiend is. Hij schreeuwt ook heel veel als hij zijn zin niet krijgt, als hem iets niet lukt,... Ik schaam me om te zeggen dat ik na een weekend als het afgelopen weekend heel erg blij ben dat zij naar school moeten en ik naar het werk. Het plezier met mijn kids ontbreekt volledig. Ofwel ben ik aan het grommelen, ofwel ben ik politieagent aan het spelen ofwel spelen ze op de ipad of kijken ze tv. Ik doe ze echt tekort maar om de één of andere reden lukt het niet om rustig met iets bezig te zijn. En is eentje dan rustig bezig, dan gaat de ander zijn spel verstoren. En is het weer ruzie en geschreeuw. We hebben gouden buren die ons allemaal vrij goed kennen maar ik denk dat ze af en toe toch wel denken 'amai'... Ik zit echt met mijn handen in het haar... Komt hun gedrag voort uit mijn gedrag? Ik kan weinig verdragen de laatste tijd, ben snel boos en geïrriteerd, niet lekker in mijn vel maar dat komt ook weer ergens voort uit hun gedrag... Als ze niet op de ipad of tv bezig zijn, hangen ze rond, vervelen ze zich, komen zeuren,... Als ik dan andere gezinnen zie. Zo rustige kindjes die gewoon rustig kunnen babbelen met elkaar, fijn spelen,... Het zou zoveel relaxter zijn... Iemand de gouden tip voor mij? Of herkenning?
  • Het is een beetje een ketting reactie, mama lijkt nog weinig geduld te hebben om iets te doen, actie reactie. Kids die reageren op het weinig geduld van mama. Je hebt geen zin/puf om rustig te zitten met een spelletje ed. Actie reactie, kids die op een negatieve manier aandacht vragen van mama.

    Ik zeg absoluut niet dat je een slechte moeder bent. Iedere moeder, ja ik ook, heeft met momenten dat het teveel word. Dat je er even door heen zit en geen puf hebt. Maar herpak je zelf en doe het de volgende dag anders. Geef ze een uitdaging. Bij de action heb je heel goedkope knutsel werkjes zoals eigen vogelhuisje maken en nog meer simpele maar leuke hobbie dingetjes. Koop er wat en ga lekker met je kids aan tafel zitten. Je zult zien dat je het leuk vind. Prijs je kids als je ziet hoe mooi het word "waauw wat kan jij mooi kleuren" "wat word het prachtig" etc etc.

    Vorig jaar had ik het zelfde. Ik was zwanger en nienke ging na de basisschool. We hadden net een nieuw huis gekocht. Ik was een hormoon bom, nienke moest vreselijk wennen aan alles op school. Resultaat, ik had een kort lontje en reageerde bot, en Nienke haar reactie was er kei hard tegen in gaan en mij en haar zusje het leven zuur maken. Ik heb huilend bij mijn moeder gezeten dat ik niet wist wat ik met nienke aan moest. Toen ik bevallen was, nienke gewend op school keerde de rust in mij terug. Ik kreeg meer geduld, kon meer hebben van Nienke en we gingen meer leuke dingen doen. Als reactie, nienke werd rustiger en liever!

    Wat ik dus probeer te zeggen is, kinderen hebben heel snel door als het teveel is. Jij bent er klaar mee, hun dus ook..
  • Wat zijn de dingen die uw kinderen graag doen, zonder dat jij hen altijd moet entertainen of afleiden en mee te spelen of knutselen ?

    Bij ons was zo de periode dat ze 4 en 5 waren niet simpel. Nu maken ze ruzie (heel vaak) maar ze worden oud genoeg om het zelf uit te praten. .
    Maar als ze kleiner waren , was het altijd de anderen hun fout en was ik ook altijd scheidsrechter.
    Als ik tijdens de vakantie of in het weekend alleen zat met hen en ik voelde dat het ao een dagje ging worden, dan trok ik naar de binnenspeeltuin. Ik dronk iets, ging zitten op een plek waar ik hen goed kon zien en las een boekje.
    We kwamen daar buiten en ze vertelden alsof ze er nog nooit geweest waren. Ik had effe op adem kunnen komen en kon er terug tegen en voor hen was het aan aangename namiddag.
    De dag erna was het dan mss weer ao een dag maar dan kon ik daar tegen .

  • Hey

    Ik heb niet onmiddellijk tips, maar ik wil je wel even een hart onder de riem steken. Onze kinderen (nu 13 en 10 jaar) zijn ook kat en hond, al jaaaaren. Onze reactie heeft hier weinig invloed op, want we hebben al vanalles geprobeerd: negeren, afleiden, boos worden, weglachen,... Ze komen gewoon niet overeen! De oudste is ook heel dominant waardoor ze ook met ons dikwijls in de clinch ligt. Ze zijn nu al wat ouder en je zou denken dat ze dan de zaken wel kunnen uitpraten, maar dat is echt niet zo. Elke discussie escaleert.

    Het is dus zeker niet zo dat het in andere gezinnen altijd goed gaat en dat kinderen altijd overeen komen. Jammer genoeg. Ik heb hen al meermaals gezegd dat ze beter toch een ietwat normale relatie onderhouden, want ze blijven hoe dan ook familie, of ze dat nu leuk vinden of niet. Maar veel helpt het niet.

    Nochtans zouden ze elkaar niet kunnen missen en als de ene echt in moeilijkheden zit, helpen ze mekaar echt wel. Maar hun kibbelgedrag is super vermoeiend.

    Groetjes, Lies
  • Wij hebben ook een 3 en 5 jarige. Op dit moment echt druktemakerd die me helemaal uitputten. Kunnen niet met elkaar door de deur en maken als ze samen zijn alleen maar ruzie. Iedere dag als ze in bed liggen, lijkt de eerste moment dat ik kan ademen. Maandag een opluchting.
    Maar ik denk dat iedere ouder wel zo'n moment kent of hebben gekend. En zeker bij deze leeftijd, is eigen aan de leeftijd.
    Ik heb me er ook al slecht voor gevoeld en getwijfeld over mezelf.
    Maar ik heb alles over voor mijn kinderen, sta altijd voor hen klaar als het nodig is. Misschien niet altijd super happy en gemotiveerd, maar zo is het leven nu eenmaal niet. Je kids mogen ook zien dat mama en papa niet iedere dag de clown kunnen uithangen en vol energie zitten.
  • ik zou dit aan mijn man moeten laten lezen, om eens aan te tonen, dat het niet alleen bij ons is.
    Hij denkt nu dat wij zo een abnormaal gezin zijn, omdat de kinderen niet met elkaar kunnen opschieten en veel ruzie maken.
    Daarbij dan ook nog eens dat er twee autisme hebben en dus constant over hun grenzen heen gaan en overprikkeld zijn.

    Ik snap je. Ik heb al eens geroepen 'hij moet hier weg of ik bega ongelukken'...
  • Stel je eens in de plaats van je kinderen... Een moeder die snel boos en geïrriteerd is en blij is dat ze weer naar school kunnen...
    Ik zou als kind ook niet gelukkig zijn en mijn frustraties ongepast uitwerken. Je kind is het spiegeltje van jezelf. Ik heb 4 kinderen die uiteraard ook af en toe eens ruzie maken (zoals elk normaal kind) maar over het algemeen kunnen die wel flink samen spelen en nemen ze verantwoordelijkheid voor elkaar. Hier thuis gelden regels maar niet te veel. Ze houden zich hieraan en gaan op een correcte manier om met de vrijheid die ze krijgen. Met als gevolg een blije mama en blije kinderen.
    Als ze ruziemaken, laat ze er zelf eens proberen uitkomen in plaats van politieagent te spelen en steeds te reclameren. Je maakt er enkel jezelf lastig en ongelukkig mee. Zorg dat ze voldoende hobby's hebben, daar kunnen ze ook al energie in kwijt en leren ze andere kinderen kennen. De momenten die ze thuis zijn, zijn dan kostbaarder en dan kunnen ze zich thuis ook weer eens amuseren.
  • Jij zegt natuurlijo wel dat uw kinderen over het algemeen goed met elkaar overweg kunnen.
    Dat is nu eenmaal niet overal zo.
    Er zijn broers en zussen die elkaar niet kunnen uitstaan en dat moet heel erg heftig zijn.

  • Hier nu 7 en bijna 10, broer en zus.
    Oudste is vrij dominant, jongste eerder een volger. Daarom lukte het jaren prima. Ik moest zelf geregeld tussenkomen om te zien dat de jongste zijn plaatsje ook vond wel, zij bepaalde alles.
    Eens 5-6 jaar daarentegen, begon hij ook op te komen voor zijn mening. Oef ... maar je merkte heel goed dat zij dat allerminst mee kon lachen.
    Nogthans is zij duidelijk zijn held en grote voorbeeld : waar zij gaat, volgt hij vroeg of laat.
    Zeker als er een vriendinnetje komt spelen of slapen, is het niet altijd evident je kleine broer constant erbij te hebben.
    Vaak hoop ik 's ochtends dat ze niet tegelijk klaar zijn boven, zodat de ene heeft gegeten en pas erna de andere. Zitten ze samen aan de ontbijttafel en maak ik me nog gauw verder klaar, is het gegarandeerd ruzie beneden.

    Ik probeer ze geregeld apart bezig te houden, ze weten elk dat ik ze apart al eens meeneem op "date" en dan ga ik shoppen met de dochter alleen of naar de film met de zoon. Of vice versa. Genieten ze volop van.
    Ook in de vakantie (die nu volgt) is er minstens 1 week bij dat we ze uit mekaar halen, nadien gaat het dan iets beter.
    Verder babbel ik geregeld even met de oudste, om ook haar te laten inzien hoe belangrijk zij is voor hem.

    Toch brak mijn hart onlangs, toen we door zijn babyboek bladerden en hij bij de foto als pasgeborene met fiere zus riep :"oh kijk, daar was I. nog helemaal blij met mij!". Gesprekje met de 2 gehad en was erna weer goed...
    Makkelijk is het niet, maar trek je op aan het feit dat broer-zus ruzies een veilige manier is van sociale interactie : daags nadien zijn ze er nog steeds, niet zoals vrienden die je dagenlang de rug kunnen toekeren of ontwijken. En bij moeilijkheden op de speelplaats ofzo komen ze keihard op voor mekaar.
  • Hier ook best veel ruzie. 2 jongens en er wordt geregeld een geslagen of gestampt, of er worden lelijke dingen geroepen tired.gif
    Ik vind dat ook vreselijk, word uiteraard ook vaak boos dan - geweld kan echt niet. Ik heb ook al andere dingen geprobeerd: negeren, mijn teleurstelling met hen bespreken, uitleggen, hen uit elkaar halen en laten praten, uit elkaar zetten, boos worden... maar eigenlijk blijft het resultaat hetzelfde.
    Ze kunnen ook goed samenspelen, soms uren samen voetballen, een spel spelen, zwemmen... maar het zit er ook minstens 1x per dag grondig tegen. Als dat continu het geval zou zijn, zou ik ook niet meer weten wat doen - het stelt nu al mijn geduld serieus op de proef. En bovendien zou ik het zo jammer vinden als ze later niet met elkaar kunnen opschieten. Ik heb een goede band met mijn zus en broer en ik vind dat onbetaalbaar. Het zijn niet mijn 'vrienden', maar ik weet wel dat ik onvoorwaardelijk op hen kan rekenen.
    Wat ik wel al gemerkt heb: als er met één van hen echt iets is, zie je wel dat het broers zijn en dat ze een band hebben. Als de ene een probleem heeft met een ander kind, zal de ander helpen. Als de ene iets serieus voor heeft, is de andere bezorgd en van slag. Dat stelt me wel gerust.
  • Jij zegt natuurlijo wel dat uw kinderen over het algemeen goed met elkaar overweg kunnen.
    Dat is nu eenmaal niet overal zo.
    Er zijn broers en zussen die elkaar niet kunnen uitstaan en dat moet heel erg heftig zijn.Neuzeke @ Gisteren 17:08

    dat was ook direct mijn gedachte smile.gif
    Het is niet omdat het broers en zussen zijn, dat ze elkaar graag hebben, dat het karakter van de andere hen ligt. Soms is het zo dat als het een vreemde was, ze elkaar nooit graag zouden hebben
Reageer

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld