Al 19 jaar administratief werk: ben het beu

  • Al 19 jaar administratief werk: ben het beu

    Beste

    Zijn hier dames die al heel lang als administratief bediende gewerkt hebben en het beu waren?

    Wat hebben jullie gedaan? Gewoon berust in de situatie?

    Een vriendin die met een gelijkaardig gevoel zat, heeft zo’n loopbaanbegeleiding gedaan.
    Wat kwam daaruit als advies: ga de zorg in, daar ben je zeker van werk ... wat een enorm professioneel advies, dan konden we zelf ook wel bedenken.
  • Zit iedereen niet zo n beetje in dat zelfde straatje, slaaf zijn van onszelf...
    We zijn de generatie dat we alles moeten want we willen veel...

    De juiste oplossing, geen idee wat die is.

    Jij moet echt voor jezelf gaan uitzoeken wat jij wil, en als je kracht genoeg hebt dan zal je de juiste beslissing nemen.

    Good luck!Aangepast door Scheetje op 07/02/2019 12:06
  • Dag Inge,

    Werk je al 19 jaar bij dezelfde werkgever? Of doe je hetzelfde werk, maar dan bij verschillende werkgevers?
    Administratief bediende is heel ruim vind ik zelf. Ik ben zelf ook administratief bediende, heb bij een vorige werkgever bijna 10 jaar gewerkt, en nu ondertussen bijna 5 jaar bij een andere werkgever. Allebei administratie, maar de jobs zijn heel erg verschillend.

    Bij mijn vorige werkgever deed ik de magazijnadministratie. Ik vond het geweldig leuk, toffe collega's (allemaal mannen in't magazijn en een vrouwelijke collega waar ik super goed mee overeen kwam). Ik had die job nog jaren kunnen doen, helaas kwamen er reorganisaties...
    Toen verhuisde ik intern naar orderingave. Vreselijk saai. Ik heb dan ook mijn ontslag gegeven, want dat was écht niet wat ik wilde blijven doen. Ik wilde graag parttime werken (intussen 2 kleine kindjes), maar dat was geen mogelijkheid daar, hoewel ik zo weinig werk had dat ik mij steendood verveelde.
    Ik heb dan eerst 2 jaar in het bedrijf van mijn man mee gewerkt (tuinaanleg en onderhoud), iets héél anders dus bigsmile.gif tot ik het sociale contact zo miste dat ik terug op zoek wilde naar een job.
    Ik heb dan eerst bij de VDAB een cursus administratie terug gevolgd (om alle kennis terug wat op te krikken) en van daaruit ben ik naar mijn huidige job gegaan.
    Momenteel doe ik administratief ondersteunend werk op een personeelsdienst. Heel erg leuk en parttime intussen. Ik wil dit graag nog jaren doen, maar ook omdat het een heel fijn bedrijf is om voor te werken. We mogen ook heel zelfstandig werken, onze eigen agenda's plannen, zolang de deadlines maar gehaald worden. We krijgen waardering voor ons werk en dat maakt het ook fijn natuurlijk.

    Misschien is het niet enkel de job op zich, maar de omgeving, sfeer, … die je tegensteekt? Doe je op zich wel graag administratie? Waarschijnlijk wel, anders hou je het geen 19 jaar vol wink.gif.
  • Het is wellicht niet het administratief werk op zich dat tegensteekt.

    Wel het verplicht samenhokken een hele dag met collega’s met frustraties allerlei die ze dan op het werk moeten ventileren.

    Een collega die haar antidepressiva probeert af te bouwen. Een andere die terugkomt na burn-out. Enzovoort enzovoort.

    Verdrinken in procedures waar niemand nog wijs uit geraakt.

    Ik heb soms goesting om te roepen: laat ons nu eens gewoon werken zonder allerlei bullshit smile.gif
  • ik vind dit wel een heel goede:
    "Zit iedereen niet zo n beetje in dat zelfde straatje, slaaf zijn van onszelf...
    We zijn de generatie dat we alles moeten want we willen veel..."

    zo voel ik mij echt! alleen: om het anders te doen? HOE?
    het begint al met een huis. Je kan huren en dan heb je vrijheid, maar doe je dat, dan verklaart IEDEREEN je zot
    nochtans is dat het begin van alle ellende: een huis kopen. Dan moet je dat betalen en om dat te betalen moet je werken.
    Tweede ellende: kinderen (niet de kinderen an sich, maar hoe anderen naar je opvoeding kijken). Je kinderen hoeven geen vijf hobbies, geen skivakantie en geen zomervakantie met het vliegtuig, geen tablet of hopen nieuw speelgoed, geen feestjes (wat kosten die verjaardagsfeestjes van tegenwoordig zeg??), geen grote tuin (zijn we weer bij dat verplichte huis), geen merkenkleding, geen nieuwe fiets elke twee jaar... Dat hoeft echt niet. Alleen: doe het niet en je bent een paria (asociaal, slechte ouders, je gunt je kinderen niks...)

    als je dit allemaal niet doet ben je een geitenwollensok, erger, een linkiewinkie

    Die druk voel ik zowel van andere ouders (vrienden, collegas, ouders van kindjes uit klas) als zelfs van de oudere generatie die al die dingen de eerste keer gaf aan hun kinderen en er nu vanuit gaan dat hun kleinkinderen dat van hun kinderen ook gaan krijgen... die mislukking in de ogen van mijn ouders vind ik nog het ergste

    dus doen we door... travakken, job die we haten, dicht tegen burn out aan, zonder nadenken
    we zoeken een grotere woning met een betere tuin en we weten waar de rest van ons leven naartoe gaat

    en tegelijk wil ik met mijn auto onder een camion rijden, zoals die mama van drie deze week... 'gek ongeval', nee, gewoon een ander slachtoffer van het 'rechts verlichtingsdenken' *kots*
  • Mss wil je u teveel bewijzen ano?
    Vanwaar de behoefte om te doen dat anderen verwachten?

    Wij zijn nog nooit geen skiën, nog nooit met het vliegtuig op reis geweest, speelgoed is zeker niet altijd nieuw, verjaardagsfeestjes voor de familie en een bescheiden feestje voor vriendjes (ik nodig echr niet heel de klas uit hoor), merkkleding koop ik amper en ze dragen veel kledij van hun neef en de jongste zijn kledij koop ik voor 90% 2de hands (allemaal recente kledij) en een nieuwe fiets krijgen ze als het nodig is.
    Ik voel mij daar niet slecht bij of krijg daar ook nooit geen opmerkingen over.
    Of het blijft niet plakken, omdat ik daar niet echt gevoelig aan ben?

    Ivm een huis.
    Dat is een persoonlijke keuze.
    Ik betaal liever 900 euro af aan een eigen huis dan 700 aan een ander zijn huis.

    Aangepast door Neuzeke op 13/02/2019 09:52
  • Ik vind het trouwens een beetje grof te stellen dat die vrouw die verongelukt is, bewust onder die vrachtwagen gereden heeft.

    Dat weet toch niemand sad.gif
  • 'Je kan huren en dan heb je vrijheid, maar doe je dat, dan verklaart IEDEREEN je zot
    nochtans is dat het begin van alle ellende: een huis kopen. Dan moet je dat betalen en om dat te betalen moet je werken.'

    Om een huis te huren, moet je toch ook werken? Als je natuurlijk van mening bent dat je een kast van een huis nodig hebt en daarvoor 1500€ per maand wil afbetalen, dan doe je het jezelf aan.

    'Je kinderen hoeven geen vijf hobbies, geen skivakantie en geen zomervakantie met het vliegtuig, geen tablet of hopen nieuw speelgoed, geen feestjes (wat kosten die verjaardagsfeestjes van tegenwoordig zeg??), geen grote tuin (zijn we weer bij dat verplichte huis), geen merkenkleding, geen nieuwe fiets elke twee jaar... Dat hoeft echt niet.'

    5 hobbies, nee, een stuk of 2 is wel goed wink.gif Vaak zijn hobby's wel meerdere avonden per week, dus het hangt er maar vanaf wat je als '5 hobbies' ziet. Bij ons hebben ze 2 hobbies, maar dat is wel 5 dagen per week in totaal.
    Skivakantie: nog nooit gedaan
    Zomervakantie met het vliegtuig: nog nooit gedaan (wel elk jaar met de auto)
    Verjaardagsfeestjes: onze kinderen maken er echt geen onderscheid in of ze naar dure feestjes op locatie gaan of goedkope feestjes thuis. Dat is allemaal even leuk
    Grote tuin: onze tuin is groot genoeg voor een zwembad in de zomer en vroeger stond er ook een speeltoestel. Dat is groot genoeg. Voor de rest voldoende natuur in de buurt.
    Merkkledij: nog nooit gekocht.
    Nieuwe fiets elke 2 jaar: als ze klein zijn is er wel een periode dat hun fiets zo snel te klein is, zelfs sneller. De periode van 12" t.e.m. 20" ging de fiets bij ons ook altijd maar 1 à 2 jaar mee. De 24" en de 26" gaan langer mee en de 28" fiets is voor jaren natuurlijk. Dus ja, bij ons kregen ze in die periode elk jaar/twee jaar een nieuwe fiets. Maar nieuw is relatief natuurlijk, de fietsmaten die maar even mee gingen, kochten we tweedehands.

    Ik heb mij nog nooit een paria gevoeld smile.gif
  • @Inge
    Ik heb ooit loopbaanbegeleiding gedaan. Wat daar uit kwam is eigenlijk datgene waar je stiekem van droomt maar niet durft te doen. Bij mij is dat toch het geval. IK heb nog altijd niet het lef om te doen wat ik denk dat me echt gelukkig maakt omdat ik nog te veel met excuses zit als "geen tijd, wat als ik faal ? "
    Denk dat heel veel samenhangt met echt goed in je vel zitten, geloven in jezelf en wie je bent en dan denk ik dat je minder die druk voelt van buitenaf. Ik denk voor mezelf te kunnen zeggen, dat ik me weinig aantrek van wat een ander denkt. Trouw zijn aan jezelf daar komt je het verste mee. En je kinderen dat ook meegeven zodat ze later niet gefrustreerd geraken door het aldoor MOETEN in het leven...
    Just my vision ...
Reageer

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld