Oma vindt alleen zichzelf belangrijk

  • Om op de vraag van Even anoniem te antwoorden, wij doen alles zonder hulp van de grootouders, ja. Wil dat zeggen dat we alles zelf doen? Nee, dat ook niet. Er bestaan dingen als buitenschoolse kinderopvang, babysits, speelpleinwerking, sportkampen,...
    Nu nog aan de planning voor de grote vakantie beginnen, vind ik ook rijkelijk laat. Bij ons ligt alles al vast sinds december.
    Als de kinderen ziek zijn, nemen we om beurten verlof.

  • Ik heb hier de indruk dat de TS het zwaar te verduren krijgt, en dat verdient ze niet vind ik. Het zal voor haar inderdaad al moeilijk genoeg zijn geweest om met zo'n moeder op te groeien, waarschijnlijk voelt ze zich serieus in de steek gelaten, vandaar haar ergernis. Ik kan het echt wel begrijpen, als je zelf moeder wordt dan hoop je toch dat je eigen mama AANWEZIG is en als dat zo niet is is dat wel een heel gemis. Het gaat hem vooral over de gevolgen als je moeder een ego-tripper is, of dat nu door een ziekte komt of niet, de TS zit er wel mee.
  • Over het 'gedoe' van wat je van je (schoon)ouders mag verwachten, dat zijn dingen die je met hen goed moet afspreken. Het is altijd leuk als je steun krijgt wanneer het even allemaal moeilijk gaat met opvang, planning en dergelijke.
    Maar dat je zegt dag je mama zich verbergt achter haar depressie en dat ze die als excuus gebruikt, daar moest je je voor schamen!!!!! Zolang je zelf niet in een depressie hebt gezeten heb je geen idee wat het is!!!!!!
    Ik zou hier een hele uitleg over kunnen geven van waarom ik dit zeg, ik heb zelf namelijk in een depressie gezeten, maar het komt uiteindelijk op hetzelfde neer: wanneer je zegt dat je mama haar depressie als excuus gebruikt betekent dit dat je haar depressie nooit hebt begrepen en dat jij hier de egoïst in het verhaal daaromtrent bent!
  • Ik vind het feit dat de moeder niet wil opdraaien voor de zorg van de kleinkinderen eigenlijk niets te maken hebben met een egotripper te zijn?
    Dan zijn er blijkbaar heel veel grootouders egotrippers als ik de reacties van alle anderen hier lees die het ook zonder de hulp van de grootouders doen!
    Ik heb nog nooit van mijn ouders gedacht dat het egotrippers zijn omdat zij zich niet bezighouden met de voor- en naschoolse opvang en de vakantieopvang van hun kleinkinderen.
  • Als je niet weet wat het is om zonder de nodige ouderliefde op te groeien dan kan je hier ook niet over oordelen vind ik.
    Dan kan je nog alles zelf doen, maar de onderliggende gedachte dat jij (en je kinderen) gesteund en geliefd bent is er wel.
    Als dat niet het geval is dan kan je ook je plan trekken (omdat je dat gewend bent...) maar toch blijft er iets knagen.
    Zo is dat bij mij toch (Mijn man heeft dat minder, misschien omdat ik gevoeliger ben?)
    Met moeder te worden is het niet verminderd maar erger geworden, omdat ik nu helemaal niet begrijp hoe je zo kan doen tegen je kinderen.
    En ja: ik begrijp heel goed dat mijn ouders ziek zijn. Dat dat de reden is waarom alles verloopt zoals het verloopt.
    TS begrijpt dat waarschijnlijk ook.
    Maar dan mag ze het nog erg vinden. En hier neerpennen dat ze zou willen dat het anders was.
    Da's toch normaal?

    Wat dat tijdig plannen betreft: dat is hier dus ook 1 van de issues.
    Bijvoorbeeld een dag opvang in de vakantie, als we écht geen andere oplossing hebben.
    Ik kan het een half jaar eerder vragen, het uittypen en nog eens aan herinneren vlak voor het zover is.
    Mijn moeder zal dan ook zeggen (zoals die van TS): "Oh ja, natuurlijk! Je weet dat ik het heel graag doe!"
    Om dan de avond voordien ineens te zeggen dat ze met een vriendin heeft afgesproken om te gaan shoppen "maar dat kon ik echt niet weigeren, ik heb haar al zo lang niet gezien".

    Als je een zorgzame, betrokken moeder gehad hebt (al dan niet met ziekte) kan je je zoiets niet voorstellen.
    Maar dat is dus heel erg frustrerend.
    Ook al kan je je plan trekken.

    Voor Ts heb ik dus geen raad.
    Laat het los, maar da's natuurlijk nooit echt helemaal mogelijk... jammer genoeg!
  • ik denk dat iedereen het verhaal ook wat anders interpreteert. de een hecht meer belang aan dit detail en de ander aan het ander detail, zo krijg je veel meningen...
    veel sterkte alvast!
  • TS zegt in haar eerste post: "... het slachtoffer speelt en de depressie misbruikt voor 101 excuus.
    Ik heb nooit veel van aan haar gehad, telkens stelt ze teleur. "
    En dan vraagt ze: "wat vang ik daar mee aan?"

    Niets toch? Zoek je eigen oplossingen en laat het los. Als je ziek bent, ben je ziek... maar voor vele mensen is ziek zijn alleen kanker hebben of zo... al de rest is niet 'erg genoeg' of 'zichtbaar genoeg' zeker?
    En een depressie is wel iets anders dan: het even niet meer zien zitten
  • aan de TS: Het moet niet simpel geweest zijn om op te groeien met een moeder die bipolair is, hopelijk heb je dit zo goed en zo kwaad mogelijk kunnen verwerken;
    Toch wil ik het ergens ook "opnemen' voor je moeder.
    Hieraan lijden is echt niet te onderschatten.
    Ze geeft duidelijk aan dat ze het lastig vind om het weinige wat ze doet voor je kinderen, te doen.
    Dat heeft volgens mij niets te maken met haar liefde voor hun, maar wel met haar eigen copingmechanisme;
    Mensen die bipolair zijn hebben echt nood aan structuur, medicatie, en RUST.
    Elke prikkel is een prikkel te veel zeg maar.
    Al is het dus maar enkel je kinderen van en naar school doen, dat kan voor haar erg overweldigend zijn en iets dat ze inderdaad goed moet inplannen (mss zelfs dagen van tevoren ja)

    Je zegt dat je gezin in haar manische periodes niet bestaat.. het spijt met dit te moeten zeggen maar hier kan zij niets aan doen.
    Wij zeggen soms dat we met 100 dingen tegelijk bezig zijn en dat we het gevoel hebben dat ons hoofd tolt... doe dat maal 10 en dan ben je in de buurt van wat iemand in manische periode beleeft;
    Bij ons was ooit iemand opgenomen in een manie die gefixeerd was op blauw.
    hij ging dag en nacht de afdeling af om ALLES die blauw was te nemen ,dan stond hij 2 seconden de blauwe lucht te bewonderen, en dan was hij iemand zijn riem aan het afdoen omdat hij blauw was.
    Die man had al 6 dagen niet geslapen.

    Een andere vrouw had voor heel haar klas (lage schooljuf) 3 dagen disney geboekt (ik geef je te raden wat de financiële kater was)

    In u geval zou ik vooral de bal in haar kamp leggen. vragen wat zij haalbaar ziet;
    Als ze de kinderen eens wil voeren,super dan.
    niet van: ja ge kunt WEER niets doen voor ons...
    maar dan moet je haar echt wel duidelijk zeggen dat de kinderen om 8u20 op school moeten zijn en geen minuut later.
    Wil ze dan erna een half uur praten erover? laat ze dan doen.
    Het feit dat ze de kinderen dan naar school gebracht heeft EN ze op tijd was, is voor haar mss een grote prestatie
    idem van het elke dag naar de winkel gaan: mss is dit gewoon een deel van haar dagelijkse structuur?
    Let wel op voor je zelf ook;
    Als het na een half uur je strot uitkomt bij wijze van spreken zeg haar dat dan gewoon op een rustige manier (kijk mama, kunnen we eens over iets anders praten? ik vind het wat lastig om te blijven luisteren naar je verhaal...)

    Ik begrijp dat jij haar hulp kan gebruiken maar zoals andere hier ook al zeiden is het niet haar plicht om je te helpen met de kinderen;
    Ik heb zelf 2 kinderen en als mijn ouders in die 6 jaar 10 keer gebabysit hebben is het echt veel.
    dit was dan nog meestal op hun eigen vraag.
    bij mijn moeder gaan de kinderen zelden alleen omdat zij in het verleden zeer zwaar alcoholverslaafd was en ik ze nog niet 100% vertrouw.met hun.

  • Bedankt voor de vele reacties!!

    Een moeder met dergelijke ziekte is idd zwaar. Al heel mijn leven wordt in meegesleept in haar ups en downs. Dat vraagt heel veel energie en geduld. Wij zijn altijd zeer nauw betrokken geweest in die ups en downs, heel veel proberen op inpraten, bemiddelen, brokken lijmen, enz... Jaaaren lang.
    We wonen heel dicht bij elkaar waardoor we erg betrokken zijn.

    Als ze dan eens een betere periode heeft is het toch wel mijn recht om haar wat meer te betrekken bij haar kleinkinderen? Ik bekijk het ook wat als een kans voor haar om op het rechte pad te blijven. En net als ik dat doe, moet ik het mij altijd achteraf beklagen. Niemand begrijpt dit als je dat zelf niet meegemaakt hebt maar ik zie wel in door de vele reacties dat ik beter externe hulp zoek zoals buitenschoolse opvang en babysit.

    Het is verdorie niet makkelijk. Maar egoïstisch zou ik me zeker niet noemen. Ik heb al bakkkkkkken energie in haar en haar ziekte gestopt maar krijg er zo weinig van terug. Van jongsaf heb ik geleerd zelfstandig te zijn en mijn plan te trekken, een eenzame jeugd die ik niet rap vergeet. Om maar te zwijgen van de dingen die gebeurd zijn in de manische periodes...
    En nu ze de kans krijgt om iets terug te doen, slaagt ze er weer niet in.

    Ik heb nooit de zogezegde moeder-dochterband gehad en dat knaagt enorm aan mij. En als het me dan ff teveel wordt, komt alle frustratie er tegelijk uit, ook zoals in mijn eerste post.

    Thx allemaal vr de tips
    Xx

  • Mss moet je proberen uw moeder op een lossere manier bij de kinderen te betrekken ? Samen eens weg gaan, samen de kinderen halen en dan kan je mss zien of het eigenlijk wel een goed idee is om uw moeder alleen met hen te laten ? Opvang en ochtendspits is niet echt relax iemand betrekken bij kinderen vind ik. In uw moeder haar situatie kan je zo spanningen beter weg houden.
  • je zegt: "Ik bekijk het ook wat als een kans voor haar om op het rechte pad te blijven." ==> jouw mama zal altijd bipolair blijven, je kan daar iemand niet van op het rechte pad trekken!!!!!!!!!!!!!!!!!

    "En nu ze de kans krijgt om iets terug te doen, slaagt ze er weer niet in" ==> euhhhh, zie hierboven
  • ik vind ook dat je het niet beter maakt met je tweede post... Je hebt NIET het recht vind ik nee, en jij hebt haar niet op het pad te houden en ook heb je niet te zagen als haar dat niet lukt. Dat mens is ziek, die is niet goed omdat jij vindt dat het nu even moet...
  • mensen die ziek zijn en eindelijk een beetje rust gevonden hebben dan terug gaan overprikkelen is NIET HELPEN!
    Ik weet echt waar ik over spreek meisje, ik heb hetzelfde meegemaakt!! Maar in tegenstelling tot jij heb ik WEL geluisterd naar de hulpverleners... Je gaat niet voor je moeder beslissen wat ze aankan, je gaat niet vragen dat ze 'normaal' doet, je gaat niet zeggen dat ze zich aanstelt!!
    Hebben jullie hiervoor al hulp gezocht, bij een psychiater! (niet bij psycholoog please, dat zijn geen dokters!) Normaal gezien moet heel het gezin dan minstens 1 keer gehoord worden door deze dokter, en uitleg krijgen, handvatten om er mee om te gaan
  • Uit ervaring kan je enkel aanraden om ALLES die in het verleden gebeurd is, achter je te laten;
    Ook ik heb als kind dingen gezien die een kind nooit in zijn leven hoeft te zien, op 11 jaar werden we weggehaald bij mijn moeder door verwaarlozing en gevaar voor ons leven.
    Makkelijk is dat niet, ver van zelfs maar het is gewoon een knop die je moet omzetten.
    Ik weet nu dat mijn mama niet wil drinken, ze MOET drinken, bij mensen die zo zwaar verslaafd zijn is dat een basisbehoefte geworden, net zoals je MOET eten.
    Het helpt als je beseft dat je moeder hier echt niet om gevraagd heeft, het is niet alsof ze 's morgens opstaat en denkt ' oooo vandaag ga ik eens knalmanisch zijn, leuk!'
    Dus dat je zegt dat het haar helpt om op het rechte pad te blijven vind ik ook verkeerde opmerking, maar zo bedoel je het waarschijnlijk niet.
    Heb je al eens gedacht aan therapie voor jullie beiden?
    Ik vind het raar dat tijdens haar opname jullie niet betrokken werden bij het proces, dat kan je helpen om in een gecontroleerde omgeving al je frustraties van vroeger uit te werken en ook te uiten tegenover haar.

    Verder volg ik de dames hierboven die voorstellen om ze eens mee te nemen op uitstap, naar de zoo bijvoorbeeld.
    Neemt ze haar medicatie goed in? volgens wat ik lees kan ik afleiden dat ze alleenstaand is?
    Is er controle op haar medicatie inname?
    Dit is echt noodzakelijk om de manische buien zoveel mogelijk te vermijden.

    Zoals ik al zei in een vorige post, je moeder is bipolair, dat is voor het leven,
    Net zoals mijn moeder voor de rest van haar leven alcoholiste is en nooit meer zal mogen drinken (is nu wel al enkele jaren nuchter)
    Ik weet gewoon dat zij de zorg voor beide kinderen momenteel niet aankan in combinatie met haar zaak.
    de oudste (meid van 6) lukt wel aangezien zij zeer zelfstandig is en gewoon een leuk, vrolijk, rustig kind.
    Bij de jongste moet ik er niet aan denken om hem bij haar te laten;
    Dat is grotendeels gewoon omdat ik WEET dat dit olie op het vuur is voor haar en bij te veel druk/ tegenslagen breekt ze en grijpt ze naar de fles.
  • Het zoontje van mijn broer gaat wel zeer veel bij haar.
    Mijn broer kan hier niet zo goed mee overweg en is van mening dat ze de wereld aankan en er geen vuiltje aan de lucht is.
    Mijn neefje is een zeer lief knulletje maar echt ZEER druk.
    Ik kan al raden wanneer ze op hem heeft moeten babysitten, dan belt ze me zeker 3 keer per dag op, "gewoon om eens te praten".

    Mijn mama en ik hebben nu een zeer goeie band.
    Maar dat heeft jaren geduurd en er werden zeer veel traantjes gelaten langs beide kanten, ik heb nu nog altijd emotionele schade van in mijn jeugd.
    tijdens haar laatste opname is het echt helemaal ontploft tussen ons en heb ik haar gewoon vol in het gezicht geslagen.
    Ik was toen zwanger en ze zei tegen me dat het erfelijk bepaald is dat het met mij ook gaat gebeuren (familie van goeie afkomst waar de champagne en wijn dagelijks rijkelijk vloeide), dat ik hier beter ook al een plaatsje kom reserveren,dat ze medelijden had met mijn (ongeboren) dochter dat ze dat ook gaat moeten meemaken, dat ik ze beter laat aborteren.
    kortom, ze was me overduidelijk aan het provoceren, en toen ben ik geknapt.
    De volgende week moesten we beide bij de psych gaan en kreeg ik 'toestemming' om ALLES eruit te gooien van vroeger.
    Ik heb geroepen, getierd, haar verweten voor vorte vis,haar verwenst.
    Pas toen kon ik het een plaatsje beginnen geven en zijn wij ook aan onze band beginnen werken.
    Nu zijn we beste vriendinnen (mijn mama is ze al lang niet meer, mijn stiefmoeder is meer moeder voor mij dan zij ooit geweest is)
    Ik weet wat ik aan haar heb, en zij aan mij.
    De kindjes zijn haar wereld.
    De geboorte van mijn dochter heeft haar leven gered (zegt ze zelf)

    Met mijn verhaal wil ik aantonen dat je echt wel terug een goeie band met je moeder kan opbouwen, mss niet de moeder-dochter band maar een vriendschapsband.
    Volgens mij zit daar ook het probleem ergens denk ik. niet bij het feit dat ze te weinig doet voor de kindjes, maar wel dat jij nog met ZO VEEL woede zit dat ze gewoon niets goed kan doen.

    ps: als je hier aan wil werken met je moeder, doet dan in een gecontroleerde omgeving (psych) want ik ben zeker, had ik alles wat tijdens dat gesprek gezegd werd, thuis gedaan, dan had ze een kogel door haar kop gejaagd.
  • Het is normaal dat je moederlijke dingen van je mama verwacht en dat je hierop hoopt, maar ik denk dat je die hoop moet laten varen en afstand moet nemen.
    Ze kan geen moeder voor je zijn, en dat zal nooit kunnen. Nu moet je vooral kijken naar wat jij ook aankan. Als je zelf al veel zorgen in jouw eigen gezin hebt, kan het zijn dat je minder contact moet zoeken met haar, je moet zelf ook nog overleven.
  • ik heb niet alle reacties gelezen, maar botweg: als je er toch niet op kunt rekenen zoals het hoort, reken er dan gewoon niet op. Je zegt dat ze in momenten niet te vertrouwen is, voor mij voldoende om haar totaal niet voor opvang in te schakelen
Reageer

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld