Hartje luchten

  • Hartje luchten

    Ik weet niet goed waar te beginnen. Ik ben zo teleurgesteld in mijn familie.
    Ik heb enkel nog mijn moeder en stiefvader als familie. De ouders van mijn man zijn jammer genoeg al overleden.
    Mijn man en ik hebben een zoon van 11. Ik vind het vooral jammer voor hem de situatie nu.
    Mijn echte vader heeft ons in de steek gelaten omdat hij beu was om rekening te moeten houden met ons ( zijn woorden) en wou van zijn leven genieten. (Mijn vader heeft een narcistische persoonlijkheidsstoornis). Dat wist mijn psycholoog te zeggen want ik moest in therapie om dit te verwerken. Mijn zoon was toen 7 jaar en begreep er niks van dat zijn echte opa hem niet meer wou zien. Wij probeerde positief te blijven en zeiden in onszelf dat wij nog altijd mijn moeder en stiefvader hadden. Mijn stiefvader had jammer genoeg niet veel interesse in ons maar mijn moeder wel. Ze zei mij altijd dat het zijn karakter is om zo afstandelijk en stil te doen. Hij was wel vriendelijk als wij langskwamen hij bleef wel maar 5 min bij ons zitten en ging dan achter zijn pc zitten. Hij gaat ook nooit zelf eens bellen om te vragen hoe het is ofzo laat staan af te spreken of eens weggaan met onze zoon. Onze zoon ziet hem wel als zijn opa want hij kent hem al van bij zijn geboorte. Hij belt nooit naar hem of doet nooit iets met hem. Tegen andere mensen doet hij wel enthousiast en staat hij grappen te maken. Echt een heel ander mens dan dat mijn moeder beweerd.
    Drie jaar geleden is de moeder van mijn stiefvader overleden ( ik weet haar naam niet want wij hebben haar nooit gezien en wij zijn nooit aan zijn familie voorgesteld). Hij heeft een som geld geërfd. Met het geld wou hij een huis kopen 300 km verder dan bij ons en hun huurhuis opzeggen. Ik vond het jammer want dat betekende dat ik hen bijna niet meer zou zien, vooral mijn moeder dan. Ze zijn dan getrouwd en hebben dan besloten om het huis te kopen. Ze hadden niet genoeg geld en moesten dan nog een zware lening aangaan om dit te kunnen bekostigen. Ik zei nog tegen mijn moeder of zij zeker was wat ze deed want ze was toen al 57 jaar en op die leeftijd een hypothecaire lening aan te gaan is niet makkelijk. Ze vertrouwde mijn stiefvader dus zijn ze ervoor gegaan. Een paar maanden al na hun aankoop begonnen de schulden zich op te stapelen. Elke maand in het rood staan.Mijn moeder heeft al haar juwelen moeten verkopen, de auto, kledij enz... Ze zijn constant bezig met geld.
    In plaats van het huis te verkopen zoals ik al voorstelde moeten ze nog 10 jaar afbetalen en bij iedereen gaan lenen om rond te komen. Ik zei haar dat dit geen leven is maar mijn stiefvader wil ermee persé doorgaan, dus mijn moeder volgt. Ze blijven hier nog wonen in hun huurhuis tot ze op pensioen gaan volgend jaar en zeggen hier alles op om naar de andere kant van het land te verhuizen. Ik heb het gevoel dat mijn stiefvader zo van ons af wil. Waarom zo ver gaan wonen? Het strafste van al is dat hij eens op pensioen is nog 3 dagen zal bijwerken bij zijn huidige werkgever. Om de lange afstand niet telkens te moeten afleggen gaat hij 3 dagen in de week bij zijn familie logeren die hier 50 km hier vandaan wonen. Mijn moeder blijft dan alleen in hun nieuwe huis. Zo ver gaan wonen maar hier toch nog komen werken?! Echt te zot voor woorden. Dat zijn mensen van 60! Zij denken werkelijk dat zij 20 zijn. Zo ver gaan wonen maar hier toch nog komen werken?!

    De laatste 2 jaar doen wij niks meer samen. Als ik mijn stiefvader tegenkom zwaait hij gewoon uit zijn auto of met de fiets maar zal nooit eens stoppen om te praten. Wij krijgen alleen op onze verjaardag een berichtje van hem , dat is alles. Als wij hen eens samen tegenkomen op straat begint hij al na 2 minuten te zagen dat hij honger, dorst of gebruikt welk uitvlucht dan ook om te vertrekken.
    Hij doet nooit iets samen met ons maar met zijn familie gaat hij wel naar feesten, restaurant, café enz... Als wij hen eens uitnodigen moet hij zogezegd altijd werken. Nu ze geen geld meer hebben willen ze zogezegd niet iets gaan drinken met ons omdat ze niet kunnen trakteren terwijl wij voorstellen om te betalen. Zolang wij samen zijn ben ik al blij.
    Ik weet het echt niet meer. Door onze drukke jobs kunnen wij vrijwel zeker nooit naar hun gaan zo ver. Wij hebben dit ook duidelijk gemaakt voor ze hun huis gingen kopen.Wij hebben ook geen wagen om zo ver te geraken.
    Ik weet het allemaal niet meer. Hoe kan je ten eerste als grootouders zo ver van je kleinkind gaan wonen en ten tweede jezelf zo in de schulden steken dat je zelfs geen ijsje of dergelijks kan eten met je kleinkind. Echt onbegrijpelijk. Wat denken jullie? Al hun tijd gaat naar manieren zoeken om aan geld te geraken...
  • Dit is heel moeilijk om daar een antwoord op te geven... Ik snap jullie standpunt maar langs de andere kant snap ik hun standpunt ook wel een beetje behalve dan de schulden... Ik vind dat iedereen het recht heeft om zijn droom na te streven en zijn leven te leiden hoe ze dat willen. Er zijn zoveel oudere mensen die na hun pensioen naar een warm land verhuizen... Niks mis mee vind ik die hebben heel hun leven gewerkt en verdienen om van dat wat rest te genieten. Neemt niet weg dat ik snap dat jullie ze gaan missen... maar 300km is niet zooooo ver toch? Wij moeten 3000km reizen om mijn schoonouders te gaan bezoeken...! En die schulden ja dat is misschien niet echt DE manier om een huis te kopen maar daar mag je je naar mijn menig ook niet mee moeien... iedereen moet zijn eigen fouten maken je kan niet iedereen constant beschermen tegen alles... af en toe moet je is tegen een muur lopen ... hoe moeilijk dat dat ook is om te moeten toekijken. En Heb je al eens proberen te praten met je stiefvader? Probeer eens bij hem na te vragen wat er scheelt dat hij zo afstandelijk is.
  • 300 km is wel ver.

    Ik snap het verdriet van de threadstarter heel goed. Haar mama verkiest de keuze van haar man boven haar dochter.

    Uitspraken van er is toch Skype en zo is onzin. De threadstarter zal de enige familie die ze heeft missen en ze heeft groot gelijk.

    Zal er ook niet op beteren eens de oma hulpbehoevend wordt en de threadstarter niet eens geregeld kan binnenspringen.
  • Ik ben het eens met Lina. Uw ouders hebben ook recht op geluk vind ik. Hier zit ik in de omgekeerde situatie. Mijn moeder is van Spaanse afkomst, is naar hier verhuisd voor mijn vader maar ondertussen zijn ze gescheiden. Elk jaar als we op vakantie zijn in Spanje zie ik ze heropleven. Het leven daar, haar vrienden, haar familie daar maken haar zoooo gelukkig. De rest van het jaar zit ze er maar wat depressief bij en te klagen dat alles in Spanje 100 keer beter is. Als we dan vragen waarom ze niet verhuisd is het omdat ze kinderen en kleinkinderen niet kan missen.
    Ik zou heeeeeeeeeeel graag hebben dat ze eens wat meer aan haarzelf denkt en ze verhuist (en jawel wij hebben een hele hechte band dus tis niet omdat ik haar niet in mijn buurt wil). Haar zo elke dag ongelukkig zien is ook maar niks.
  • Ik denk persoonlijk dat dit gevoel veel dieper zit dan gewoon niet willen dat ze zo ver gaan wonen. Als je een basis hebt, een goede band met je ouders en je geliefd voelen, dan is die afstand jammer maar gun je het hen. Zoals de vorige post met de Spaanse mama. Ik denk dat de TS vooral veel hartpijn heeft van wat allemaal gebeurd is: met vader, stiefvader en ook moeder die haar eigenlijk weer niet verkiest boven haar vriend. Het is een diep verlangen naar verbondenheid. Het hopen dat je mama nu wel voor jou en je zoon kiest. Maar: ik vrees dat je je daarover moet zetten. Mensen veranderen niet. Hoe jammer het ook is, probeer het streven naar een goede band los te laten en je te concentreren op wat je wel hebt!
    Sorry als ik de bal helemaal missla.
    Ik herken mezelf wat in je verhaal maar misschien ben ik verkeerd.
    Ik heb zelf een moeilijke band met mijn ouders (eigenlijk geen, ze tonen geen interesse) en geen schoonouders dus ik heb me heel lang heel slecht gevoeld. Nu begrijp ik dat het streven naar iets dat ze mij nooit zullen geven me zo ongelukkig maakte.
    Sinds ik het zo bekijk gaat het beter, ik hoop dat het jou ook helpt.
    Heel moeilijk, heel jammer en ik ben jaloers op mensen met een goede band met hun ouders of schoonouders
    Maar probeer gelukkig te zijn en ye focussen op je eigen gezin en je vrienden!
  • Waarom jij perse in de gunst wil staan van je stiefpa, dat versta ik niet zo goed. Die man voelt geen band met jou, jij bent zijn kind niet en jouw kind interesseert hem dus ook niet. Versta ik perfect. Dat je mama hem klakkeloos volgt, dat is haar keuze en dat is idd jammer voor jou. Als ze binnen 15 jaar of sneller hulp nodig heeft, zal ze zich dat beklagen want dat zit ze alleen op 300km van iemand die ze kent.

    Nu, jij doet precies of mensen van 60 jaar zijn oud en achterlijk?! Mijn man is 60 jaar, die werkt fulltime, zit in 3 verenigingen, ouderraad, sportclub, die draaft rond alsof hij 35 is voor onze kinderen. Die zou dus ook met gemak! 3 dagen ergens kunnen gaan werken. Tot 3 jaar geleden ( 57 dus) werkte hij van maandag tot vrijdag op 400 km van ons en bleef daar ook slapen. 60 jaar betekent niet zetelde in met pijp en sloffen smile.gif) Als zij liever aan de zee ipv in bos wonen of omgekeerd, dan doen ze dat toch? Mijn schoonouders zijn ook verhuisd, 170 km weg, ook niet rap Eefkes op en af naartoe. Wie waren wij om dat tegen te houden? Ondertussen woont schoonma al terug dichter in de buurt hoor, net omdat ze daar helemaal alleen zo ver zat na overlijden van schoonpa


  • Ik denk dat het grootste probleem is dat ze meeverhuist met de stiefpapa, maar in dat grote huis eigenlijk wel een halve week alleen gaat zitten omdat stiefpapa wil blijven werken en dan maar ergens anders gaat slapen, want dichterbij. Persoonlijk vind ik stiefpapa een grote egoïst. Je kan maar proberen van het aan haar verstand te krijgen, maar als ze zelf niet wil, zal er weinig helpen vrees ik en wordt het voor haar op de blaren zitten. Ik zou wel klaar en duidelijk maken, moest ze hierover klagen, dat ze niet moet klagen want dat ze het zelf gekozen heeft. Maar als ze actie wil ondernemen om de situatie terug te veranderen, dat je altijd zal helpen. Klaagmuur zijn, hoeft niet. Hulp wel.
Reageer

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld