Begrafenis over-grootmoeder

  • Begrafenis over-grootmoeder

    Vrijdag is mijn grootmoeder gestorven (75 jaar). Volgende zaterdag is haar begrafenis. Zoon wordt zondag 8 jaar.
    Zoon heeft haar nooit veel gezien omdat we aan de andere kant van het land wonen.

    Zou ik hem meenemen naar de begrafenis, of best thuis laten?
  • Ik ben er op tegen (jonge) kinderen mee te nemen,.ongeacht band dat ze hebben met overleden opa of oma. Ik was 11 toen ik na de begrafenis van mijn oma ging. Ik vond het heel heftig. Al die huilende mensen, de kist die zakte in de grond. Ik heb dat allemaal als heel vervelend ervaren.

    Uw zoon moet dus nog 8 worden. Ik vind dit erg jong. En zou het dan absoluut niet doen. Maar dat is mijn mening
  • Ik vind dan weer dat de dood gewoon bij het leven hoort en dat elk kind oud genoeg is om ermee in contact te komen. Het leven is nu eenmaal geen ponykamp.
    Tegenwoordig laten ze de kist volgens mij nergens nog onmiddellijk de grond in zakken. (Kan me voorstellen dat dat zonder de juiste duiding inderdaad moeilijk te plaatsen is voor een kind)

    Maar als je zoon geen band heeft met zijn overgrootmoeder vind ik het ook niet echt nodig om hem mee te nemen. Of je moet het hem zelf vragen hoe hij erover denkt.
  • enige deelneming allesins!
    Hier was mijn zoon 3 j en half en de dochter ging 6 jaar worden, toen mijn oma stierf.
    Wij hebben hun meegenomen na de kerk en tussen de offerande in heeft mijn schoonpa hun meegenomen naar zijn huis.
    Waarom zou een kind niet naar een begrafenis mogen?
    Oké ze zien mensen huilen, maar hier thuis zagen ze mij en de rest van de familie ook huilen.
    Maar hier hadden ze wel een goeie band met mijn oma en hebben ze ook een deel van haar ziekte proces gezien.
    tghoh een kind kan wel veel meer plaatsen dan je denkt, hier wist de zoon en zei het dan ook.
    Hier was ik alleen bang dat ze teveel lawaai zouden maken of ni stil konden zitten, maar zelf zoonlief was stil.
    Je zoon is 8jaar, dus ik zie hier zeker geen graten in.
    Eventueel vragen aan hem of hij al dan niet mee wilt, want je zegt dat hij haar niet echt kende?

    Sterkte!
  • Ik zou hem niet meenemen. Een kind kan daar niets gaan doen.
    Onze kinderen zijn niet mee geweest naar de begrafenissen van hun 2 overgrootmoeders en ook niet naar die van hun grootvader. Ze waren bij al die begrafenissen tussen de 7 en 11 jaar, denk ik. Ze wilden zelf ook echt niet gaan, gingen liever gewoon naar school.
  • Dat een kind niet mee gaat naar een begrafenis van een overgrootmoeder/-vader kan ik nog begrijpen. Maar een kind niet meenemen naar een begrafenis van een grootmoeder/-vader, gaat er bij mij toch niet in. Het gaat toch om jouw (schoon)moeder of -vader? Dichterbij komt het bijna niet ..; ik vind het maar normaal dat er dan ook op een goede manier afscheid wordt genomen. Zoals hierboven gezegd, hoort de dood bij het leven. Een kind kan daar, mits enige begeleiding, echt wel mee om. Dit hoort voor mij ook bij de opvoeding van een kind.

    Lieve
  • Hoort ind zeker bij het leven en dus ook bij de opvoeding. Als je op google de naam manu keirse, de bekende rouwspecialist, intypt lees je heel veel tips en hij raadt ook net aan om alles uit te leggen en zeker niet alles achter hun rug precies doen om hen hiervoor te willen beschermen.
    Mij zoontjes zijn dus ook meegeweest naar de begrafenis van mijn grootmoeder, jongste was enkele maanden en kreeg nog bv dus ging zeker mee en oudste was bijna 3 jaar. Was content da ik ze bij mij had. Ook op de begrafenis van de grootmoeder van mijn man een jaar later ongeveer, waren ze bij...als je alles goed kader en uitlegt, hoeft dit zeker niet naar te zijn voor hen. Verdriet hoort ook bij het leven en kinderen kunnen meer plaatsen dan wij denken.
    Nu in jullie situatie zou ik ook mss horen wat je kind zelf wil, gezien er ni echt een band was.
  • Alles hangt af van de band die ze met de overleden persoon hebben natuurlijk. Onze kinderen hadden geen band met de grootvader in kwestie. Hij was ook niet bepaald het toonvoorbeeld van hoe een grootouder moet zijn en zich moet gedragen helaas, integendeel (drank, drugs,...).
    Als ze mee hadden willen gaan, dan hadden ze gemogen, maar ze wilden niet, dus dan moesten ze ook niet.
    Met de overgrootouders hadden ze ook niet echt een band. Beide zaten al jaren in een rusthuis en hadden liever geen kinderen meer om zich heen, dus ze zagen hen maar één keer per jaar of zo.
  • Ik vind inderdaad ook dat sterven, bij het leven hoort. Ook voor kinderen. Maar zoals eerder aangehaald, is de band tussen de persoon die gestorven is, en in dit geval een klein kind, ook niet onbelangrijk.
    Onze kinderen hebben geen over-grootouders. Maar destijds, was onze zoon 5 jaar oud, en hij had wel degelijk herinneringen aan zijn grootvader.
    Heeft hem meegemaakt tijdens zijn ziekbed. Hoe hij van grote beer, naar mager mannetje is gegaan. En dus was afscheid nemen daar een onderdeel van.

    Wat wij gedaan hebben, en mogelijk een optie voor jullie zou kunnen zijn, een moment van afscheid voor jullie samen.
    De dag voor het daadwerkelijke afscheid dat grootvader naar het crematorium zou gaan, hadden wij de mogelijkheid tot zien, dat alles goed uitzag. We hebben toen onze zoon meegenomen. Eerst hebben ik en mijn schoonzus gekeken of dat hij er goed uit zag en er mooi lag. Daarna hebben we mijn vriend en onze zoon bij geroepen. En zoon heeft alle ruimte gekregen, om grootvader nog eenmaal aan te raken of een kus te geven. Niks van dat wilde hij. Alleen vanaf een afstandje zwaaien en dag zeggen. Dagen later, heeft hij nog vragen gehad. Die hebben we beantwoord.
    Soms heeft hij het nog wel eens over zijn opa.

    Volgens de pedagogen waarmee we destijds contact hadden, sloot dit aan op wat hij nodig had. Tijd voor verwerking, Ruimte voor vragen. En het laten rusten wanneer hij daar behoefte aan had.
Reageer

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld