Onverwacht zwanger en moeder net overleden.

  • Onverwacht zwanger en moeder net overleden.

    Hoi, ik heb eergisteren ontdekt dat ik zwanger ben. Ik had 3 positieve testen in men handen. Men moeder is Dinsdag de 3de overleden in mijn huis. Ik zorgde voor haar samen met men vader. Ik kan niet blij zijn met men zwangerschap, ik heb het gevoel dat de zwangerschap mij ervan weerhoud om te rouwen. Ik kan niet rouwen om men moeder, dit was ook helemaal niet gepland. Moet ik nu dit nieuws brengen terwijl iedereen droevig is? Ik vind het echt ongepast, niet de juiste moment. Ik ga het kindje wel houden, men man is erg blij met dit 2de kindje. Alleen voel ik paniek in men hoofd.
  • Hallo,

    Ten eerste veel sterkte met je verlies...

    En toch ook wel proficiat met je zwangerschap.
    Ik kan mij voorstellen dat je verdriet nu je geluk van een zwangerschap overschaduwt helaas.
    Ik denk dat het ook voor iedereen emotioneel een hele hutsepot zou zijn in die situatie.
    Ik denk dat je het best wat op je laat afkomen, en over je gevoelens praat en steun zoekt bij iemand. Je partner, familielid, hulpverlener, wat voor jou goed voelt...

    En misschien is dit kindje net een geschenk, een sprankeltje geluk om je door deze moeilijke periode te helpen.
    Je zal vast stilaan genieten van je zwangerschap, maar het is ook ok als dat niet direct gebeurt.

    Veel geluk gewenst.
  • Elaria, dank u voor uw reactie. Mensen zeggen mij idd dat dit een geschenk van men moeder is om me hierdoor te helpen. Ze laat me een nieuw leven na. Ik ben wel blij maar ja. De familieleden zijn eigenlijk blijer dan ik. Ik hoop dat je gelijk hebt, ik twijfel om naar haar begrafenis te gaan omdat er alleen maar negativiteit op me afkomt, en het kleintje voelt dat ook denk ik dan.
  • ik begrijp je gevoel. ik heb niet in dezelfde situatie gezeten, maar ben mijn vader als kind verloren.
    Zo n verdriet is heel groot natuurlijk, en dat valt niet te verzoenen met een zwangerschap tegelijk.

    Ik zou je toch aanraden om te gaan naar de begrafenis van je mama, hoe zwaar ook.
    al is het maar heel even, je kan de klok niet terug draaien en je hebt misschien later spijt dat je niet geweest bent.
    Het is ook een vorm van afscheid nemen en steun zoeken bij mensen.
    Ik denk echt wel dat je terug geluk zal vinden in je zwangerschap, zeker als je steeds meer op echo's zal kunnen zien of je kindje voelt schoppen.
    Maar zelf moeder (terug) worden en net je mama verliezen, zal nog een tijd heel emotioneel zijn.
    Dus ik zou zeker steun zoeken bij anderen, en je gevoelens niet verdingen (ook niet negatieve).

    Je gelooft het misschien nu niet, maar er zal een dag komen dat je verdriet grotendeels vervangen wordt door mooie herinneringen en dragelijk wordt.
    En je mama zou vast heel blij geweest zijn met nog een kindje op komst. probeer er ook enigzins van te genieten, want je zwangerschap krijg je ook niet terug. het is bijvoorbeeld ook helemaal niet fout om af en toe blij te zijn hierdoor, desondanks je ook rouwt om je mama.
  • @bibiboets heel veel sterkte met dit verlies.

    Ik ben wel akkoord met de eerste reactie. Maar ik begrijp je gevoel heel erg goed. Je lichaam en geest gaan hier ook op een heel beschermende
    manier mee omgaan om je baby te beschermen. Ik denk wel at de zwangerschap nog te pril is dat het babietje daar echt iets van zal merken. Natuurlijk is stress, welke aard ook, nooit goed tijdens een zwangerschap.

    Maar ik denk dat het voor jou heel belangrijk is om afscheid te nemen van je moeder en dit goed te verwerken. Je gaat nog lang zwanger zijn.

    Ik spreek voor een deel uit ervaring. TIjdens mijn eerste zwangerschap werd er kanker ontdekt bij mijn vader. Toen was ik zes maanden zwanger en de schok van het nieuws en de stress waren toen wel groot. Maar je moet er door. Met mijn vader is gelukkig alles goed gekomen. Helaas is er tijdens mijn tweede zwangerschap opnieuw iets gelijkaardig gebeurt. Bij mij is dan, eveneens toen ik zes maanden zwanger was, vastgesteld dat ik een ongeneeslijke vorm van kanker heb. Waar ik gelukkig nog een aantal jaren mee zal kunnen leven. Dit om even context te geven aan mijn raad voor jou. In ons geval waren bieden babies een ongelooflijke bron van geluk, hoop en troost. Ook voor mezelf, ondanks al het slechte nieuws voel ik me enorm gelukkig dat ik mijn beide kinderen heb. En ik ben ook enorm blij dat zij mijn ouders bijvoorbeeld geluk en hoop hebben gegeven tijdens mijn zwangerschap toen de diagnose nog niet 100% gekend was. En beide babies zijn gezond en wel ter wereld gekomen. Mijn gyneacoloog was er van overtuigd dat er geen ernstige gevolgen zouden zijn.

    Ik hoop echt voor jou dat je afscheid kan nemen van je mama, en dat jezelf en je vader heel veel troost kunnen halen uit je zwangerschap en er volop van kunnen genieten
  • Ik ontdekte net na de begrafenis van m'n papa dat ik zwanger was... Ik begrijp helaas heel goed wat je doormaakt. Je hebt gelijk als je zegt dat je precies niet zo kan rouwen nu. Ik vond het toen een hele troost die zwangerschap, het gaf zowel mij als de familie heel wat troost, een lichtpunt om naar uit te kijken. En het voelde ook heel symbolisch, een leven voor een leven. Maar het rouwen verloopt anders. Maanden later kreeg ik opeens een dip, alsof het toen pas goed doordrong. Misschien dat het zonder de zwangerschap ook zo was geweest, maar ik denk dat die het verdriet toch wat wegduwde. Ik vond dat ik 'sterk' moest zijn voor mijn baby.
    Heel veel sterkte, nu, op de begrafenis en de maanden die nog komen!
  • Dank jullie wel voor de steun. Ik probeer dit als positief te zien. Ik probeer hier troost in te vinden, ik probeer het lichtpuntje te zien. Ben wat bang dat 2 kindjes wat zwaar gaat worden. Zo'n beetje angst dat ik dat niet ga aankunnen. Ik ben fel mottig en heb ne mottige smaak in men mond, om dan echt van de zwangerschap te kunnen genieten........tja, ni echt voor de moment. Pas op, ik kijk er wel naar uit, ik ben gewoon bang. Ik denk dat er te veel emotie's op me afkomen. De mensen die dit lezen zullen ook wel zeggen: wat zegt ze nu allemaal, ze spreekt zichzelf tegen. Ik zal me altijd herinneren dat ik zwanger was toen men moeder stierf. Beetje raar. In ieder geval, ik kijk uit naar men buikje, dat men buikje goed mag groeien. Dat het kindje lekker warm zit.
  • Bijzondere plaats

    Ik kan me heel goed voorstellen hoe verward je je voelt. Het is nu al een tijdje geleden dat je dit gepost hebt en ik hoop dat het goed met je gaat. Iedereen weet dat het leven bestaat uit krijgen en weer afgeven. Heel schrijnend dat je net toen je je moeder verloor ontdekte dat je zwanger was. Maar hoe erg dit ook is, het leven moet gewoon doorgaan. Na verloop van tijd zal je dit een plaats kunnen geven en zal dit tijdstip een niet langer een verdrietige, maar vooral bijzondere plaats innemen. Heel veel sterkte!
Reageer

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld