ongepland zwanger

  • Ik kan me voorstellen dat het toch een hele opluchting betekent dat de medicatie die je nam geen invloed heeft gehad op je babytje!
    Ik lees in alles dat jullie gezinssituatie erg moeilijk is en jouw twijfels zijn dan ook zeker te begrijpen.
    Ik blijf alleen toch wel denken aan dat kleintje daar in jouw buik.
    Wie weet wat voor een lieve meid kan dat worden of wat een kanjer van een jongen …
    ik zou toch écht de optie van adoptie nog eens overwegen … ik begrijp dat de zwangerschap op zich heel lastig kan/zal zijn (en dat je die eigenlijk niet wil maar je wil eigenlijk ook geen abortus) en ik begrijp ook dat je kindje afstaan niet te onderschatten is maar zo krijgt hij/zij wél de kans om hier iets van het leven te proeven (en zoals ik al eerder zei : er zijn mensen die wachten op een kleine pruts om voor te zorgen …)
    Bij adoptiehuis.be kan je terecht met alle vragen en kunnen ze je begeleiden! Veel sterkte!
  • adoptie lijkt mij echt geen optie, al was het maar omdat als het kind er toch komt, dat mijn man het zeker niet gaat willen afstaan en ik vermoed dat hij hier ook wel iets aan te zeggen heeft juridisch?

    ik was gisteren bij de abortuskliniek en bij de uitleg van abortus en het idee dat kindje al bijna 4 cm is werd ik echt misselijk...
    ik was blij dat ik er weg kon gaan... en dacht echt: hier zien ze mij nooit meer terug
    aan de andere kant, tijdens gesprek met de psycholoog kwam toch naar voren dat ik het echt niet zie zitten. Ze stelde ook voor om, wat mijn beslissing ook is, ik toch best psychologische hulp zoek (niet voor deze beslissing, want tijd dringt daar, maar om te dealen met het leven zal ik maar zeggen)

    op sommige momenten zie ik het wel volledig zitten... maar de psychologe van de kliniek sprak ook over de roze wolk en dat die niet realistisch is, en daar moet ik haar wel gelijk in geven. Het komt er eigenlijk op neer dat ik bij mijn vorige zwangerschappen en levensbeslissingen (zoals trouwen en huis bouwen en nieuw werk) de instelling had: we doen het en alles komt wel goed. Het laatste jaar ben ik mijzelf echter tegen gekomen... veel ontevredenheid, onkunde ook: zoals met financiën, er komt echt genoeg binnen, maar er gaat ook echt te veel buiten en ik weet niet hoe ik dat moet stoppen sad.gif klinkt gek voor sommigen maar het is zoals met eten, vroeger at ik ook gewoon zonder grenzen en dieten lukte niet omdat er iets in mij zei: maar ik wil mij niet inhouden. met geld is dat hetzelfde, ik ben zelf boekhouder dus ik weet wel hoe werkt (en ik denk niet dat er veel leken zijn die meer weten over gezonde voeding dan ik smile.gif ) maar er zit zo'n duiveltje in mij dat zegt: wat we nu uitgeven hebben we nu gehad en dat pakken ze mij niet meer af. En ondertussen is operatie om te vermageren een jaar geleden, ben veel afgevallen, maar eerlijk, mijn eetgewoonten zijn niet verandert. En ik vermoed dus dat ik binnen dit en een paar jaar terug zal serieus verdikken als ik niets doe. Met geld dus zelfde, hoeveel of hoe weinig er ook binnenkomt, het is alsof het altijd maar 'op' moet (en nog niet eens aan luxedingen of investeringen, nee aan eten, aan ontspanning, aan prullen die ik niet gebruik...)
    als ik het hier zo schrijf besef ik dat ik echt hulp nodig heb, en niet alleen psychologisch...

    kan je in zo'n situatie nu nog een extra kind belasten met het leven?
  • @verward het probleem is natuurlijk dat het kindje er al is e.
    Wat jij nu opsomt, zijn zaken die je kan voorleggen als je nog voor een 3de of 4de kindje zou gaan.
    Nu ben je al zwanger e.
    Dan gaat het mss eerder over moeten veranderen, ipv geen zin hebben om te veranderen?
  • ja dat besef ik en ik denk soms zelfs: houden want dat is de katalysator om eindelijk echt te veranderen. Maar is dat niet wat onnozel en naïef?
    En veel druk ook op dat kindje (zonder dat het dit weet natuurlijk). Het is zoals een huwelijk redden met nog een kind, werkt nooit he...
    Ik denk dat men soms ook gewoon moet beseffen wat zijn zwaktes en tekortkomingen zijn en daar niet nog meer druk aan toevoegen. Uiteindelijk kan het evengoed zijn dat wij aan de grond gaan zitten en drie kinderen in de armoede duwen omdat we denken dat dat derde kind ons eindelijk zal doen veranderen...
  • Oke, als niemand anders het zegt doe ik het. Wat.. Een.. Onzin! Sorry hoor maar het is allemaal bullshit waarom je niet voor dit kindje zou kiezen. Precies zoals neuzeke het zegt, het kindje is er nu al. Jullie hebben dit kindje gemaakt. En Serieus alle argumenten en dingen doe je opsomt is bullshit redenen om het weg te halen. Jij zit emotioneel en in je hoofd zo in de knoop met je eigen gevoelens en gedachten dat je met je eigen geen raad weet. Wat jij nodig hebt is betere hulp, een andere psychoog misschien. Maar geen abortus of adoptie.

    Je wilt dit niet, dat niet, zus niet zo niet. De negativiteit druipt van je af. Maar alle dingen die je opnoemt slaat nergens op. Dat zijn geen dramatische redenen om een kindje weg te laten halen. En in jou ogen is dat misschien wel echt zo vreselijk allemaal. Maar iedereen kan zich aanpassen en veranderen. De vraag is alleen, hoe graag wil je het. En als je zo in de knoop zit en i gevechtet je eigen is het logisch dat je nog niet kan veranderen. Er zijn genoeg hulpmiddelen voor die je dawr bij kunnen helpen.
  • Ik sluit mij aan bij bovenstaande...
    Dat je verward en erg wisselvallig bent, is wel erg duidelijk. Goed dat je hiervoor hulp hebt, maar gebruik deze dan ook ten volle !
    Het gegeven dat je bij momenten toch wel overtuigd blijft dat je het toch wil, lijkt mij iets om vast te houden. Stel dat je toch doorgaan met abortus, en het 'ik wil toch' gevoel blijft nadien overheersen. Daar sta je dan...
    In het begin wordt er over relationele moeilijkheden niet gesproken, plots blijkt je man een jaloerse, controlerende, luie vent te zijn. Ben je niet gewoon voor jezelf redenen aan het zoeken ? Dat er geen liefde meer is wist je voordien ook al wel vermoed ik... en toch bleek dat bij de eerste redenen geen argument voor de abortus.
    Net iets te wisselvallige toestand lijkt mij om zo'n belangrijke beslissing in te nemen...
    Wat hierboven al gezegd werd: zoek (goede) hulp, pas zaken aan... niet van wel of niet willen, maar van moeten !
    Kruip uit de put der zelfmedelijden en neem je leven (en dat van je kinderen) in handen... de enige weg is rechtdoor nu ! Succes !
  • Ik sluit me aan bij de reactie van Ano.
    Trek je op aan dat kleine levende wezentje in je buik! Gebruik dat al drijfveer om jezelf en je leven in handen te nemen en hier kracht uit te putten! Zoek hulp bij familie, vrienden. Maar neem ook professionele hulp onder de arm. Een goed gesprek met een psycholoog en gynaecoloog kan wonderen doen!

    Je bent een goede moeder, onthoud dat en dan wordt alles veel makkelijker!
    Veel succes!
  • Ik sluit me ook aan bij Lynne. Aan alles wat je opnoemt is er een oplossing. Het kindje in je buik wilde er graag zijn. Hoe je je uitgaven doet doe je alleen maar jezelf aan. Je geeft aan dat je genoeg verdient, dan kan je ook aan je uitgaven werken. Ik denk altijd van "heb ik dat nu echt nodig??". Denk ook dat je professionele hulp nodig hebt, en dat abortus of adoptie jou nog dieper in je put zal duwen. Omdat je diep vanbinnen weet dat je dit kleine kindje niet wil afgeven. Probeer er dan ook van te genieten. Het kleintje heeft hier niet voor gekozen... succes
  • Ik sluit me ook aan bij Lynne. Zoek intensievere therapie. Het gaat duidelijk niet om de zwangerschap, maar het negatieve beeld ten opzichte van alles omdat je jouw niet lekker in je vel voelt.
  • @verward, hoe is het nu?
Reageer

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld