Erg verdrietig

  • Erg verdrietig

    Hallo allemaal,
    Het is een beetje een lang verhaal maar ik zit er toch wel erg mee. Ik ben een mama van 5 waarvan 1 kindje in mijn buik is overleden. Dus ik mag er voor 4 zorgen. Mijn 4de kindje is dood geboren en mijn 5de en dus laatste is net 1 geworden. Ik heb altijd gezegd dat ik een groot gezin wilde. Onze situatie laat dat goed toe ze komen niks te kort en ik vind al de drukte om mij heen heerlijk. Ik ben een thuis blijf moeder en kan dus lekker veel met ze doen.

    Bij mijn 4de zwangerschap begonnen de vervelende opmerkingen eigenlijk al, zo van Europa is al te vol, je mag nu echt wel een keer stoppen, en wat bezielt jou, en je krijgt zeker lekker veel kinderbijslag. Toen ging ons baby’tje dood. En dan bij de 5de zwangerschap waren die opmerkingen er niet zo omdat ze het dan zielig vinden en je toch nog wel een kindje gunnen. Maar sinds ons 5de kindje er is hoor ik niks anders dan: stoppen nu, het is genoeg zo, Europa is te vol blablabla

    Wij wonen 2 uur rijden bij familie vandaan, het is dus niet zo dat ik ze voortdurend lastig val met mijn kinderen. Sterker nog ik vraag misschien 3 keer per jaar aan de opa en oma of ze willen oppassen. En vaak is het dan niet eens voor alle kinderen. Ze doen dat dan met liefde en de kids vinden het altijd geweldig. Ik vraag verder nooit hulp of oppas. Echt niet ik doe alles zelf. Mijn broers en zussen hebben al helemaal geen band met mijn kinderen of met mij omdat ze (zoals ze zelf zeggen) een hekel hebben aan kinderen en alles dat ermee te maken heeft. Die zie ik dus eigenlijk ook nooit. Mensen die mijn kinderen wel vaak zien hebben niks dan lof over ze. Ik krijg altijd complimenten over hoe lief ze zijn en hoe goed ze zich gedragen. En dat ze kunnen zien dat ze uit een fijn gezin komen. Dat doet me goed, geeft me toch het idee dat ik wel iets goed doe.

    Nu is rond de zelfde dat dat mijn 5de is geboren het dochtertje van mijn broer geboren. Super leuk ben ik eindelijk tante, eindelijk iemand in de familie die snapt wat het is om een ouder te zijn. Ik heb heel hard mijn best gedaan om een leuke tante te zijn maar het wordt me niet echt gegund. Ze komen bijna nooit langs en als ze komen zijn ze na een uur weer weg. Als ik iets probeer af te spreken kan dat nooit. Maar als ze iets nodig hebben zoeken ze wel contact en dan koop ik het ook altijd voor ze. Hun dochtertje is nu bijna 1, en in dat jaar hebben ze haar voortdurend bij andere mensen gebracht. Door de weeks zit ze op de opvang en verder 2 keer in de week past er iemand op. Allemaal prima, hun kind hun zorgen. Nu vertelde ze gister dus dat de tweede eraan zat te komen. Jippie je word weer tante. Zou leuk moeten zijn als ze je ook echt de kans geven om tante te zijn.

    Maar dat is niet waarom ik verdrietig ben. Ik heb altijd al een beetje laten doorschemeren dat als het ons gegund is ik er misschien nog wel een wil. We zijn nu bezig met verbouwen en wilde wachten tot dat klaar is om er dan nog eens voor te gaan. Alleen sinds het nieuws dat mijn broer een tweede krijgt, krijg ik berichten dat wij nu toch echt wel moeten stoppen. Zo erg zelfs dat er hele discussies ontstaan. Als ik bijv terug zeg: nou ja misschien nog eentje (met het idee dat iemand dan toch wel aangeeft eentje erbij toch wel leuk te vinden) wordt er kwaad op gereageerd. Er is zelfs gezegd dat er al genoeg debielen rond lopen (alsof mijn kinderen debielen zijn). Ik snap er echt niks van, ik heb echt geen vervelende kinderen, ik val echt niemand lastig, ik doe alles zelf ik heb in de 7 jaar dat ik moeder ben veel minder vaak om hulp gevraagd dan mijn broer die 1 jaar vader is. Ik sta altijd voor iedereen klaar, ik help altijd iedereen. Het maakt me zo verdrietig omdat mijn man en ik er toch nog graag eens voor wilde gaan. Alleen nu ben ik alleen maar bang dat als we er nog eens voor gaan dat het kindje dan nergens “gewild” is. Ik heb echt de hele nacht liggen huilen, ik vind het zo gemeen. Zij maken nu kinderen dus wij mogen niet meer. Het is niet zo dat ik er nog 30 wil. Gewoon misschien nog een keer, en dan is het klaar.

    Bedankt voor het lezen alvast, ik denk dat ik het gewoon even van mij af wilde schrijven..
  • Ik kan die reacties ergens wel snappen. Heb eens vijf kinderen in het hoger onderwijs? Wij zouden dat alvast niet kunnen betalen shocked.gif. Ik heb geen idee van jullie financien natuurlijk, maar kleine kinderen kosten niks in vergelijking met 18-jarigen aan de univ. Ik zou die van mij ook graag wat op weg helpen als ze alleen gaan wonen, en dat gaat beter als je minder kinderen hebt. Zelf heb ik mijn tweede bevalling bijna niet overleefd, dus ik denk ook al sneller bij vrouwen die zwanger zijn van hun derde of vierde: Hopelijk gaat alles goed. Ik ga mij wel nooit uitspreken tegen mensen die ik ken, want een kinderwens is persoonlijk en dat zijn mijn zaken allemaal niet. Maar moest mijn zus nu voor een vierde willen gaan, zou ik ook denken (maar nooit zeggen!): goh, wees gewoon blij met drie gezondje kindjes.
Reageer

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld