Derde kind op latere leeftijd

  • Derde kind op latere leeftijd

    Sinds 7 jaar ben ik samen met mijn tweede man. Een goed liefdevol huwelijk, vorig jaar een huisje gekocht.
    We zijn 35 en 34 jaar oud.
    Uit mijn eerste huwelijk heb ik twee kinderen, zij zijn nu 11 en 13 jaar.
    Mijn tweede man heeft altijd gezegd dat hij, buiten onze 2 huidige kinderen geen verdere kinderwens heeft.
    Ik had zelf wel altijd graag een groot gezin gehad, en moest ik niet reeds al twee kinderen hebben, dan was het voor mij onoverkomelijk geweest om verder geen kinderen te hebben. Maar nu kon ik er wel vrede mee nemen.
    Omdat er verder geen kinderen gingen komen heeft mijn man een vasectomie laten uitvoeren. We zijn ook gehuwd met het verstaan dat er geen kinderen meer bijkomen.
    Vorige zomer werd mijn kinderwens toch nog sterker en negeerde ik het gevoel omdat ik het niet fair zou vinden naar mijn man toe.
    Maar toen ik op reis een mama met haar 4 kinderen bezig zag liet ik toch vallen dat nog kinderen misschien wel leuk zou zijn.
    Zelf zei hij dat het op zich wel zou kunnen. We hebben in ons huis een extra slaapkamer, en een vasectomie kan ongedaan gemaakt worden, en dat moest het lot ons een kind geven dat alles zeker in orde zou komen.
    Maar ja, het lot of een vasectomie ongedaan maken om echt samen er bewust voor te gaan is toch nog iets anders.
    Ondertussen zijn we een jaar verder en is mijn kinderwens nog sterker en ondertussen op het punt dat ik er ongelukkig van word bij het gedacht om geen kinderen meer te krijgen, en dan vooral kinderen met hem.
    Telkens ik een beetje langs de neus weg het onderwerp ter sprake breng, is hij altijd heel lief, en hij zegt ook steeds dat als het lot het wil hij een kind van ons heel liefdevol zou grootbrengen. Wat het niet makkelijker maakt. Moest hij nu heel kordaat blijven en geen kinderen willen dan zou ik er mij misschien makkelijker terug bij kunnen neerleggen. Maar nu sad.gif
    Ik wil het toch graag serieus met mijn man bespreken, maar alvorens ik zo'n onderwerp aanhaal wil ik hier eens informeren of er mensen in een soortgelijke situatie hebben gezeten.
    Onze financiële situatie is goed. Ik werk momenteel niet omdat ik een tweejarige opleiding volg (loopt af in juni), en op 1 loon in ons goedkope rijhuisje hebben we niets te kort. Een extra kindje zou ons niet in de problemen brengen. Onze twee kinderen vragen/smeken al jaren of er nog een broer of zus komt, dus zij zouden het er alvast niet moeilijk mee hebben.
    Zijn er enige mensen hier die voordelen, nadelen, aandachtspunten hebben waar we rekening mee moeten houden, kwestie van een beetje voorbereid te zijn op het gesprek.
    Moest het gesprek niet zo goed lopen en blijkt dat we er niet uitkomen, mensen die in zo'n situatie gezeten hebben?

  • Hallo,
    Los van de vasectomie zijn wij ook een NSG. Mijn man is 44 en ikzelf 34.
    Ook hier was er twijfel vanuit mijn man zijn kant om opnieuw in de luiers te zitten, maar mijn wens was zéér groot...
    Ik kon aan niks anders denken of baby's.
    Na vier jaar heeft mijn man ingestemd en nu hebben we een prachtige dochter van 8 maanden.
    Ik merk wel op dat je op oudere leeftijd met alles veel gemoedelijker en rustiger omgaat met alles en ik kan met trots zeggen dat ondanks mijn man zijn twijfels in het begin, hij een super papa is.
    Nu zijn we onverwacht zwanger van nog een kleintje en ziet hij het goed zitten. Ook mijn zoon uit mijn vorige huwelijk vindt het allemaal zeer leuk.
    Praat erover, uit je gevoelens en hopelijk komt je wens uit!

  • Over de specifieke situatie kan ik niet meespreken, maar mijn nieuwsgierigheid werd gewekt door de titel die verwijst naar een kind op "latere leeftijd" Ik schrok dan ook toen ik zag dat jullie nog maar 34 en 35 waren, dat vind ik nu toch nog niet "latere leeftijd" voor een 3de kind smile.gif Zelf had ik mijn eerste op 36 en nu op mijn 39 zwanger van nummer 2. Ik weet ook wel dat ik een iets oudere mama ben dan gemiddeld, maar 21 vind ik dan weer piepjong om aan kinderen te beginnen. Om maar te zeggen dat dat allemaal zo relatief is... Ik denk vooral dat jullie er onder jullie 2 goed over moeten praten om eruit te komen. Want je moet nu natuurlijk ook geen jaren meer wachten als eerst die vasectomie ongedaan gemaakt moet worden. Veel succes alvast!
  • Ik denk dat mijn leeftijd ook wel te maken heeft met mijn kinderwens.
    Mijn twee kinderen heb ik op jonge leeftijd gekregen. Ik was 20 bij de eerste en 22 bij de tweede.
    Hoewel ik toen dacht helemaal klaar te zijn voor kinderen, appartementje samen, 'al' vijf jaar samen, beide een job.
    Het bleek toch zwaarder dan ik dacht, ons appartement was snel te klein, en eerst raakte mijn vriend zijn job kwijt, en toen mijn jongste 5 maand was raakte ik ook mijn werk kwijt. Alles is toen zo'n strijd geweest, krabben om rond te komen, frustraties rond werk zoeken. Uiteindelijk was ik de eerste om terug werk te vinden, en een tijdlang heb ik drie jobs gecombineerd omdat mijn vriend geen werk vond. 4 dagen per week in de verkoop, op zondag en op mijn vrije weekdag bij mijn ouders in de zaak en 's avonds tupperware. Na een tijd zocht mijn man geen werk meer, hij kreeg een gok en gameverslaving, en na twee jaar enorm proberen om de boel te redden van mijn kant, ben ik uiteindelijk met de kinderen weggegaan.
    Een aantal jaar was ik alleenstaande moeder. Het heeft toch geduurd tot de jongste in de lagere school zat eer ik mijn leven wat op orde had.

    Mijn wens voor een groot gezin heb ik al van toen ik zelf kind was. Toen wou ik al mama worden toen mensen mij vroegen wat ik later wou worden.
    En dat is eigenlijk nooit over gegaan. Het idee dat het deze keer ook georganiseerder kan maakt het gevoel alleen maar sterker. Geplande kinderen van de man waar ik heel veel van hou, ze samen groot brengen, samen dingen gaan doen met mijn oudste kinderen erbij. Hij is een supergoede stiefvader voor mijn kinderen, eigenlijk zijn het 'onze' kinderen geworden. Ik wil het gewoon met hem allemaal nog eens meemaken, en deze keer minder depri.

    Ik lees bij mama Emro dat het toch een paar jaartjes duurde eer haar partner er klaar voor was.
    En bij Ellemie dat we best niet te lang wachten als eerst die vasectomie moet gedaan worden.
    Daar zit ik zo erg mee in mijn hoofd. Gisteren erover gepraat, en hij is er echt niet aan toe. Is er eigenlijk nooit aan toe geweest sinds wij samen zijn, hij vindt twee wel genoeg. Praktisch zou hij het ook zo'n gedoe vinden, minder slaap, minder ruimte, terug kinderen naar school brengen, minder tijd samen, en in onze huidige situatie zouden we best jong zijn wanneer de kinderen het huis uit gaan en dus nog veel tijd om als koppel samen dingen te doen.
    Ik denk dus, als hij er ooit al klaar voor zou zijn, dat het sowieso veel tijd zou vergen, en dan die vasectomie er nog achteraan.
    Mijn hoop is toch een eind geslonken sad.gif

    Ellemie, ik snap jou hoor smile.gif
    Voor mij is het op latere leeftijd omdat mijn kinderen al 11 en 13 zijn, de oudste wordt binnen een paar maand 14, het is straks 15 jaar geleden dat ik zwanger werd. Voor mij voelt het als latere leeftijd.
  • Voor mij zou 34,35 ook latere leeftijd zijn. Onze 2 oudste zouden dan rond de 12 jaar zijn.
    Het is geen latere leeftijd maar het zou wel zo aanvoelen.
    We hebben 3maand terug een 3de wonder mogen verwelkomen en ik vind 32 al laat binnen ons gezin
  • Ik denk dat je ervoor moet gaan anders ga je misschien spijt hebben..
    Maar weet wel soms is het niet allemaal gemakkelijk.
    Wij wilden ook graag een derde maar is 2 keer misgelopen ondanks 31/32 jaar.
    Ik heb me er nu dus wel bij neergelegd dat het bij 2 blijft, maar heb er ook geen spijt van dat we het hebben geprobeerd.
    Ik hoop dat jullie wel eentje mogen verwelkomen
    X
  • Hoi
    Hier was de twijfel ook zéér groot bij mijn man. We zijn 5 jaar samen en hier was er telkens een 'reden' om uit te stellen. Eerst huurden we een appartement, daarna huis gekocht, verbouwingen,... Dat begreep ik... Maar wanneer het echt kon, en we echt gesetteld waren begon de tweestrijd echt.
    Ik was zeer ontgoocheld en ik heb dan wel een veto gesteld. Het was januari 2016 en ik had een afspraak gepland in maart om mijn spiraal te verwijderen (moest er toch uit) ofwel besliste hij voor een vasectomie ofwel gingen we voor een baby. Uiteindelijk mocht de spiraal eruit en wou hij in mei proberen.bij mijn man was het echt de sprong in het ongewisse dat hem bang maakte en het feit dat veel collega's hem zit verklaarden om opnieuw aan kinderen te beginnen. Maar ik zei altijd dat hij wist waaraan hij begon toen we een relatie hadden, heb het nooit onder stoelen of banken gestoken dat ik graag nog een kindje wou.
    Ik hoop echt dat de tijd raad zal geven bij jullie. Moest hij al eens mee gaan informeren om de vasectomie ongedaan te maken zou dat al een stap vooruit zijn hè...
    Groetjes x
Reageer

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld