het gevoel dat het altijd om hem en zijn kinderen draait...

  • het gevoel dat het altijd om hem en zijn kinderen draait...

    Sinds een jaar vorm ik een nieuw samengesteld gezin. Ik heb mijn ex met wie ik samen 3 kinderen had verlaten voor mijn nieuwe partner. Hij was al gescheiden en heeft ook 3 kinderen. De kinderen hebben ongeveer dezelfde leeftijd, zijn oudste is twee jaar ouder, mijn jongste twee jaar jonger. De middelste twee zijn even oud. Na een paar maanden kennis maken zijn we vrij snel, dat besef ik, gaan samen wonen toen we 5 maand samen waren. We zijn in zijn huis gaan wonen omdat dat het grootste was, wat wel nodig is met 6 kinderen samen.
    Er zijn al de nodige spanningen geweest tussen de kinderen maar dat kunnen we ergens ook allebei wel plaatsen. Het is niet evident voor niemand. Zijn kinderen moeten hun plaats leren delen, die van mij moeten hun plaats zoeken. We hadden ook een licht andere opvoedingsstijl wat er ook voor zorgt dat we, nog steeds, naar elkaar moesten leren toegroeien. Op zich kunnen we het hier wel over eens worden. We beseffen dat dit een proces van vallen en opstaan is en dat we nog heel wat obstakels zullen moeten overwinnen.
    Nu is er maar één iets waar ik het best wel moeilijk mee heb. Soms heb ik het gevoel dat het allemaal rond hem, zijn planning en zijn kinderen draait.
    Ik heb een job waar ik vrij flexibel kan in werken. De week dat de kinderen hier niet zijn werk ik veel, de andere week staat mijn werk op een laag pitje. Hij is zelfstandig en werkt eigenlijk altijd vrij veel al doet hij een inspanning om minder te werken als de kinderen hier zijn.
    Toch vreet het een beetje aan mij. Zo doe ik altijd de ochtendshift (ook het meest logische met mijn job) en een groot deel van de avondshift. Komt hij thuis dan heeft hij erg de behoefte om nog iets te doen met zijn kinderen afzonderlijk omdat hij die al zo weinig ziet. Daarbij komt dat zijn kinderen ook enorm veel activiteiten hebben. Zo is er één kind dat heel goed sport en daarvoor bijvoorbeeld twee avonden in de week weg is.
    Vooral de weekends steken een beetje bij mij. Zo gaat hij elke zondagvoormiddag mee met zijn sportieve zoon naar zijn wedstrijden en mag ik het huis runnen, zorgen dat er eten op tafel staat, het opgeruimd is etc vooraleer zij thuiskomen. Heel vaak wil hij dan in de namiddag nog iets doen met één van zijn andere kinderen afzonderlijk. Ook in de weekends dat de kinderen er niet zijn staat hij er op om naar die wedstrijden te gaan kijken. Dat terwijl hij dan de zaterdag een hele dag gaat werken.
    We hebben het hier al vaak over gehad maar hij zegt dat hij dit zijn kinderen niet kan ontzeggen. Wat ik ook wel ergens snap.
    Aan de andere kant, zowel ik als mijn kinderen zijn hier wel de dupe van. Dat ziet hij zo niet want ik heb mijn kinderen (maar tegelijkertijd dan ook die van hem) veel meer bij mij in de week 's ochtends en 's avonds. Ik verlang echter zo hard naar eens iets samen doen in het weekend. Dit is met uitzondering van de vakantieperiode eigenlijk nog nooit gebeurd. Het hoeft ook niet spectaculair te zijn, een gewone zondag samen thuis zou al zoveel deugd doen. Dat hij mij ergens ook even een beetje ontlast want een nieuw samengesteld gezin met 6 kinderen kan van tijd tot tijd best wel heavy zijn...
    Verwacht ik nu te veel van hem, toon ik niet genoeg begrip, ... Of mag ik best ook wel aangeven dat het voor mij niet fijn meer voelt en hij ook voor mij en mijn kinderen wat inspanningen mag leveren?
  • Hallo,

    Jouw vriend lijkt heel erg op mijn man daarin en de situatie enigzins.

    Wij zijn getrouwd en hebben kindje van 1 jaar, ik ben tijdelijk thuisblijfmama en hij ook zelfstandige.
    Nu doet hij heel veel verbouwingen in het weekend, dus in het weekend zorg ik doorgaans de volle twee dagen alleen voor ons kindje
    Maar na de verbouwingen weet ik dat hij terug zal willen gaan fietsen (halve zaterdag), hij verzorgt ook onze dieren (kleine kan nog niet mee in de wei)
    Doordat ik thuis ben valt zowel de ochtendshift als avond uiteraard altijd voor mij, maar in het weekend zou ik ook wel eens willen dat hij een badje geeft of fruitpap bv. En tijd voor mij alleen is nihil. Kleine slaapt 1u per dag en dan doe ik het huishouden.

    We willen 3 kinderen, en de kans is reëel dat ik dan terug deeltijds werk (verpleegster met shiften).
    Mijn man is nu gewoon dat ik voor de kleine zorg, het huis proper is, ons kleren gestreken en het eten op tafel staat als hij thuiskomt
    Zelfs als ik terug aan de slag ga, dan zal hij dat zo gewoon zijn.
    Hij is soms ook héél laat en dikwijls onverwacht weg van huis, doet thuis boekhouding enz.
    En in het weekend wil hij begrijpelijk vooral plezier maken met zijn kindje en iets van tijd voor zichzelf

    Ik hoor dat van nog vrouwen, vooral als man zelfstandige is.
    Ik vind jou helemaal niet onredelijk, maar denk dat vrouwen doorgaans meer het huishouden op zich nemen uit soort innerlijke verplichting en mannen makkelijker tijd voor zichzelf opnemen en het niet zien dat hun vrouw overspoeld wordt.
    Ik ga 1x maand naar de kapper en dan ben ik de hele voormiddag weg, gewoon voor eens rustig een boekje te lezen en soep te drinken in onze dorpstaverne. Hij moet dan zijn plan trekken ponder.gif
    En na de verbouwingen(bijna klaar oef) hebben wij afgesproken om 1 dag in het weekend alleen met ons gezin te spenderen, thuis of op uitstap.
    Ik denk dat je gewoon klare taal moet spreken en echt afspraken maken, en daar een middenweg in vinden.

    Als ik aan mijn man, als gescheiden, zou denken, t zou helemaal hetzelfde zijn denk ik: een hele week hard werken en dan in het weekend alles geven voor zijn kinderen, omdat hij ze erg mist en misschien schuldig voelt.
    Nu heeft je vriend "plots" een ruimer gezin, nog mensen die van tel zijn, en ookal heeft hij ze graag, nog mensen die een inspanning vragen .
    Is ook ergens logisch dat hij die mentale switch nog niet heeft en zich vooral focust op zijn eigen kinderen momenteel.
    Denk dat het vooral belangrijk is om hier zo goed mogelijk over te praten en afspraken te maken: wanneer tijd voor jezelf, eigen kinderen, en samen.
    Het is zoals je zegt een beetje zoeken in het begin naar nieuwe gewoontes, en jullie zullen daar wel in groeien smile.gif

  • Mij zou vooral storen dat hij tijd met zijn kinderen alleen wil maar niet inziet dat jij die tijd niet echt hebt.
    Duidelijk zijn.
    Hij wil tijd met zijn kinderen en jij ook.
    Tijd tijdens de ochtend en avond spits is te verwaarlozen en is geen ontspanning.
    Kan jij op de momenten dat hij naar een wedstrijd is, niet iets doen met uw kinderen?
    Als jij er niet was, nam hij zijn ander kind wss ook mee?
    Ga er gewoon de zaterdag voormiddag op uit met uw kinderen en geniet.
    Wil hij of jij eens met 1 kind alleen iets doen, dan spreek je dat gewoon af.
    Nu ben jij precies de meid en babysit.
  • Als ik je post goed begrijp, gaat hij altijd met één kind op stap en jij zit thuis met zijn 2 andere kinderen en jouw eigen 3 kinderen? Waarom kan hij altijd maar met één kind tegelijk bezig zijn? En waarom doen jullie niet gewoon iets samen met het hele gezin?
    Dus als hij niet met het hele gezin iets wil doen, zou hij van mijn zijn 3 kinderen moeten meenemen ipv maar eentje en dan zou ik zelf op stap gaan met mijn eigen kinderen ipv thuis te zitten met 5 kinderen waarvan er maar 3 van mij zijn.
    Ik snap trouwens niet waarom jullie niet gewoon iets met het hele gezin kunnen doen. Dit gedrag zorgt er in mijn ogen voor dat jullie geen echt gezin zijn, maar 2 aparte gezinnen die toevallig onder hetzelfde dak wonen.
  • Ik ben het grotendeels eens met bovenstaande reacties. Wel één kleine nuance: ik snap ergens wel dat hij graag aanwezig is op de wedstrijden van zijn kind (ook tijdens de weken dat dat kind niet bij hem is). Wat ik me afvraag: is de mama, tijdens haar weken, ook aanwezig bij de wedstrijd? Moest zij er ook zijn, kan hij misschien wel eens sporadisch een wedstrijd skippen (daarom niet tweewekelijks, maar af en toe...). Als de mama er nooit zou zijn, is het natuurlijk een ander verhaal. Ik heb zelf sportende kinderen, en weet dat het voor kleine kindjes echt niet leuk is als er niemand aanwezig is voor hun wedstrijd... (een training is natuurlijk iets helemaal anders, daar kan afzetten en terug oppikken perfect [als dit geografisch ook mogelijk is natuurlijk])

    Afspraken maken, proberen te vermijden te veel te denken in termen van 'mijn' en 'zijn' kinderen en eerder in functie van 'jullie als gezin', maar dat moet dan natuurlijk langs twee kanten komen - niet enkel van jou uit.

    Succes!
  • Ik zou mij hier ook aan storen.
    Je bent een nieuw samengesteld gezin, dus zou ik verwachten dat er ook activiteit worden gedaan als gezin.
    Maar eens iets alleen doen met je eigen kinderen, kan ook nooit eens geen kwaad. ( zo krijgen ze eens de volle aandacht, zonder je te moeten delen met de andere kinderen)
    Het komt een beetje over dat je hun meid/babysit bent, zoals iemand anders zei.
    Waarom moet je vriend altijd iets heel alleen gaan doen met zijn eigen kinderen of 1 kind per keer.
    Jij wilt ook eens graag doen met je kinderen alleen denk ik? Is een beetje egoïstisch en gemak zuchtig van zijn kant naar jouw toe.
    Hij denkt toch, ze zal zij wel voor alle kinderen zorgen terwijl hij weg is met 1 van zijn eigen kinderen.
    En omdat hij gaan werken is of langer werkt dan jouw, is dat nog altijd geen reden om zo egoïstisch te zijn, want het is zijn eigen keus om dat te doen. Jij past je aan wanneer jouw kinderen thuis zijn, dus jij moet niet altijd opdraven om voor zijn kinderen te zorgen, terwijl meneer maar zijn goesting doet.
  • Bedankt voor jullie reacties. Fijn om ook eens de mening van een buitenstaander te zien. Hoewel jullie natuurlijk enkel mijn kant van het verhaal horen, dat snap ik ook wel.
    Hij is inderdaad héél vaak weg met één van zijn kinderen terwijl de anderen dan allemaal bij mij zijn.
    Hij geeft mij wel vaak de keuze als hij in het weekend weg is met één van zijn kinderen, dat de anderen dan eventueel naar oma mogen.
    Maar daar voel ik mij eigenlijk wel slecht bij. Ik heb dan het gevoel dat ik zijn andere kinderen het gevoel geef dat ik enkel voor hen wil zorgen als hun papa er ook is en ze anders niet welkom zijn.
    Zo gaat hij nu zondag een hele dag weg (terwijl de avond er voor hier thuis een feestje is voor mijn verjaardag, hoera opruimen is dus voor mij) met één van zijn kinderen terwijl de andere de hele dag naar oma gaan. Op die manier kan ik ook iets doen met mijn kinderen alleen maar het voelt toch een beetje wrang... Ergens wil ik gewoon heel graag wat meer dingen doen als 'gezin/nieuw samengesteld gezin'. Dit is niet altijd evident gezien de grootte van ons gezin maar toch...
    Wat betreft de sportwedstrijden snap ik wat iemand hier zei. Alleen is het wel zo dat de mama van hun kinderen er ook wel is in de week dat ze niet bij ons zijn. Nu goed, sinds zij weet dat wij een koppel zijn, gaat zij ook alle wedstrijden kijken als ze niet bij haar zijn.. Ik snap ergens wel dat hij dan ook het gevoel heeft dat ook te moeten doen.
    Alleen voel ik mij inderdaad vaak meid/babysit/... die altijd maar moet dansen naar de pijpen van een ander...
    Dit wordt ongetwijfeld nog een boeiende maar hobbelig parcours vrees ik...
  • Komt een beetje over als chantage?
    Als je er niet voor wilt zorgen ( of iets alleen wilt doen), kunnen ze naar oma?
    Elke man weet dat een vrouw zich daarover schuldig zou voelen en dat je zal zeggen, neen ze hoeven niet naar hun oma.
    Het komt meer over, als een 1richtings relatie?
    Hier zou ik dit niet aankunnen en dan bedoel ik, dat ik geïrriteerd zou geraken na een tijdje.
    oké, je bent een groot gezin maar hij heeft er toch ook voor gekozen en wist dit op voorhand.

    Voor jouw kinderen zal dit ongetwijfeld zeer raar overkomen en hun het gevoel geven van niet mee te tellen, reeds hij elk weekend alleen op stap is met 1 van zijn eigen kinderen en wel toffe/ leuke activiteiten wil doen met zijn kinderen, maar niet met jouw kinderen.
    Sommige kinderen zullen dit niet expliciet zeggen tegen de moeder zelf, maar zullen dit meestal wel zeggen tegen de andere ouder.

    De moeder ging alleen maar haar weekend naar de voetbal, maar omdat ze nu weet dat jullie samen zijn, gaat ze elk weekend?
    Waarom de verandering daarin?
    Kan hij zijn andere kinderen dan niet meenemen naar de voetbal of jouw kinderen eens meenemen om te gaan kijken?
    Of gaat hij alleen met zijn ene zoon die voetbalt en zit dan samen met zijn ex te kijken naar hem?
  • Ik denk dat de liefde heeeeeeeeeeeeeeeeel groot moet zijn om twee grote gezinnen samen te laten smelten ...

    Losstaand van het gedrag van de papa. Aan mijn opmerking heb je nu natuurlijk niks praktisch, sorry.

    enig idee waar het verkeerd gelopen is in zijn vorige relatie? Misschien kon hij toen ook maar de zorg voor zichzelf en niet van een groot gezin aan.

    Veel uren werken kan een vorm van vluchten voor je gezin zijn.
  • Hij hoeft zijn kinderen dat niet te ontzeggen, hij moet alleen jou niet als vanzelfsprekend behandelen.

    Maar het is niet simpel, hier draait het hele weekend rond de twee sporten van twee kinderen en rond de muziek en tekenacademie van de andere. We kunnen bijna nooit als gezin weg, want de ene heeft elke week een wedstrijd en de andere doet aan competitiesport en die trainingen zijn verplicht.
    manlief heeft hier wel meer problemen mee, want we kunnen dus bijna nooit eens iets samen doen of nog ens weg gaan
  • Los van het feit dat je nsg bent.. denk ik dat je je idee over groot gezin wat moet bijschaven.

    Hier 4 kinderen, 2 van vorige relatie, met heel wat activiteiten.
    Weekend is hier louter rondrijden.
    Ook het weekend dat ze bij de papa zijn, zal ik vooral ze ophalen en brengen, blijven en kijken...

    Ik zie dat bij veel hoor, dat staat los van het feit dat je nsg bent.
    Zeker als ze een intensieve sport beoefenen.
    Ik ken er met 2 kinderen, die hele weekends in teken staan van wedstrijden of activiteiten.

    Als dochter meedoet aan een wedstrijd met haar paard, zal ik ook gaan kijken, of ze nu bij mij is of ex.
    Ook al is het niet 'mijn week'.. ik wil gaan kijken naar mijn dochter. Dus ik versta dus van je partner dat hij dit ook wilt doen.
    Oudste zoon gaat trainen met de hond van zijn vader. Week dat hij bij mij is, haal ik met hem de hond op. Week dat hij bij de papa is, ga ik hem halen bij zijn vader.
    Mijn man blijft dus ook regelmatig 'achter' met de rest van de kinderen, ookvaak met 1 van de 2 oudste die technisch gezien niet de zijne zijn...
    Maar we hebben gekozen om een gezin te zijn, dat is 4 kinderen, niet 2+2.

    Willen wij in het weekend eens iets doen, dan moeten we inplannen. Doet geen 1 van ons 2 dat, dan doen wij in het weekend niets als gezin.
    Ik plan meestal in, want als ik moet wachten op man, dan gebeurd er ook weinig.
    Ik zou dus wat meer loslaten, het feit dat je zo weinig tijd voor elkaar hebt én als je tijd wilt, zelf maken en inplannen. Duidelijk inplannen, niet gewoon zeggen: ik heb zin om es iets te gaan doen.
  • Ik vind je reactie eigenlijk heel boeiend Maaike! Ik heb zeker ook begrip voor het feit dat ouders betrokken willen zijn bij hun kinderen zoals jij aangeeft met wedstrijden paardrijden of hondentraining. Wat ik me wel afvraag, vindt je man dat fijn? Want in principe zit hij een beetje in mijn situatie en vind ik het wel boeiend om te weten hoe anderen dat ervaren. Je schrijft ook dat jullie kozen om een gezin van 4 te zijn en niet 2 +2 en dat wil ik ook heel graag! Een gezin van 6 i.p.v. 3 + 3 maar ik vind dat moeilijk als de meeste aandacht naar zijn 3 gaat...

    Bedankt trouwens voor alle reacties! Het helpt mij bij het nadenken!
  • Bij Maaike is de situatie toch nog een beetje anders. Alle 4 de kinderen zijn van haar, dus ik ga ervan uit dat zij aandacht geeft aan al haar kinderen, niet enkel aan de 2 oudsten.
    De partner van ts geeft enkel aandacht aan zijn 3 kinderen en de 3 anderen kunnen hem niets schelen, heb ik de indruk.
  • Maar voor de partner van Maaike lijkt de situatie wel op die van ts he... Ook hij blijft soms ‘achter’ met de kindjes van hem én 1tje van Maaike alleen...

    Hier gaat ook wel geregeld (maar zeker niet altijd!) slechts 1 van ons 2 mee met de sport van de oudste, en de andere blijft dan bij de jongste. Is soms gewoon gemakkelijker. Omdat we slechts 2 kinderen hebben, blijft er daarnaast nog wel voldoende tijd over voor als gezin. Kan me wel voorstellen dat dit met een groot gezin allemaal nog een stuk complexer wordt... Wat uiteraard niet wil zeggen dat de partner van ts nooit eens moeite moet doen voor de kinderen van ts he...
  • Ik snap plots wat Ellen bedoelt met het feit dat de situatie van Maaike toch wat anders is blush.gif. Had de reactie van ts eerst niet gelezen...

    Als Maaike wél aan alle vier de kinderen aandacht besteedt (buiten de wedstrijden om dan), is het inderdaad niet helemaal hetzelfde... En aan Maaikes post te zien (gezin van 4 i.p.v. 2+2) denk ik dat ze dat zeker doet!
  • Ik denk dat mijn man dan eerder in de 'situatie' zit van TS.

    2 kinderen van hem, 2 pluskinderen.

    Ik moet eerlijk bekennen dat ik op vlak van mijn man het wel enorm getroffen heb.
    Voor hem zijn die 2 pluskinderen niet 2+2, maar hij aanziet ons gezin ook gewoon als 4.

    De week dat de oudste bij de papa zijn, zal hij ook rijden voor hun of met hun als dat nodig is.
    Hij heeft nog nooit het gevoel gehad dat hij achtergelaten wordt met 1 van mijn kinderen.

    Maar mijn man vindt thuisblijven ook niet erg.
    Hij is blij dat ik dat allemaal doe. Als zelfstandige werkt hij veel en lange dagen. De dagen dat hij thuis is, is huishouden, koken, opruimen, met de kinderen bezig zijn, dat is zijn manier van ontspannen. Hij staat niet echt te springen om op zondag als gezin vanalles te doen.
    Voor hem is een dag dan werken in de tuin, terwijl de kinderen er rondlopen even ontspannend als met het hele gezin iets te doen.

    Ik kan idd niet meespreken hoe het is om pluskinderen te hebben en een partner dat daar veel mee bezig is.
    Ik kan enkel zeggen dat ik als moeder heel blij ben dat ik een nieuwe man heb die me die vrijheid geeft en dat niet erg vindt dat ik veel tijd spendeer aan de 2 oudste.

    Als ik kijk hoe het bij ex is, die ook hertrouwd is en die een dochter van hun 2 hebben, die nieuwe vrouw vindt die tijd met hun drietjes wél heel belangrijk. Wat ik ergens kan verstaan, maar bij haar gaat het vrij ver, waardoor er spanningen zijn tussen de 2 oudste en hun stiefmoeder...
    Ex heeft al aantal keren ook luidop toegegeven dat hij het soms moeilijk heeft met én zijn nieuwe vrouw content te stellen en de aandacht naar de 2 oudste.
    Ik denk dat sommige gewoon onderschatten hoe je best een nsg laat samensmelten, dat is niet iets dat gebeurd van vandaag op morgen, zelfs niet maanden...
    Dat vormt zichzelf pas na jaren.
    Je leert iemand nieuw kennen en je wilt in je verliefdheid graag tijd met elkaar en gezin spenderen, maar je stapt in iemands leven op het moment dat er nu eenmaal veel tijd gaat naar de kinderen.
    Met wat geduld komt dat vanzelf wel in orde. Zeker als de kinderen ouder worden.
    Wij hebben ook gewoon voor onszelf uitgemaakt dat quality time niet bestaat uit een zaterdag of zondag samen iets te doen, mét of zonder kinderen..
    onze job zorgt voor een zekere vrijheid dat we die momenten soms es in de week hebben, als de kinderen naar school zijn.
    EN we maken de laatste 2 jaar meer en meer gebruik van een babysit.
    Dat is soms 3 maanden niet, maar dan kan het zijn dat we es 2 weken na elkaar weg gaan met 2 (cinema of eens uit eten).
    En zoals ik al eerder zei: inplannen! niet wachten op...
    neem zelf het initiatief.
  • vinden die andere twee kinderen van de vader dan dit ook allemaal ok, als de papa al zoveel weg is met hun sportieve broer?

    Wij kunnen niet naar de wedstrijden gaan kijken, de andere kinderen hebben dan ook altijd hun activiteiten, dat valt heel vaak samen.
    Alleen voor de kleinste ga ik kijken, maar dat is niet elke week en hij geraakt daar niet als ik hem niet breng. En dan blijft de papa ook thuis voor de anderen, die komen 1 keer per jaar kijken als het bij ons in de stad is. De kleinste probeert dan ook wel eens naar de voetbal van zijn broer te gaan kijken als het in de buurt is en hij moet niet gaan sporten
  • Dat is dan het verschil natuurlijk, dat de man van Maaike niet liever heeft dan dat hij rustig alleen kan thuisblijven met 2 à 3 kinderen (waarvan de 2 jongsten van hem zijn en de oudste niet, maar dat is een tiener, dus die kan wel voor zichzelf zorgen) en dat ts het niet leuk vindt om telkens alleen achter te blijven met 5 kinderen, waarvan er 3 van haar zijn.
    Het aantal kinderen is hierin ook wel van belang natuurlijk. Als de man van Maaike dit zou willen, kan hij gemakkelijk met die 2 à 3 kinderen iets gaan doen, maar in je eentje iets gaan doen met 5 kinderen, is net iets moeilijker natuurlijk.
    Hoe oud zijn de kinderen bij jullie trouwens, ts? Ik ga ervan uit dat het over jongere kinderen gaat, maar is dat ook zo?
    Ik vraag mij trouwens net zoals jongensintwild ook wel af wat die 2 andere kinderen ervan denken dat papa altijd met dat ene sportieve kind weg is, terwijl zij 'gedumpt' worden bij de stiefmoeder?

    In de uitleg van Maaike mis ik wel ergens de vader van de kinderen. Blijkbaar moet zij nog altijd gaan rondrijden voor de hobby's van de kinderen, ook wanneer de kinderen bij de vader zijn.
    Ik kan wel begrijpen dat als ze een belangrijke wedstrijd hebben, dat je als ouder wil gaan kijken, ongeacht of je gescheiden bent of niet. Maar dat je ook voor elke training moet gaan rijden, ook wanneer de kinderen niet bij jou zijn, vind ik persoonlijk een beetje raar.
    Maar dat is natuurlijk de regeling die jullie getroffen hebben en het belangrijkste is dat het voor alle partijen werkt zo!
  • ik moet hier ook altijd rondrijden, dat is een afspraak.
    Als Maaike dat niet erg vindt, en de papa let dan op de andere kinderen, dan is er toch geen probleem: dat is een gezamelijke afspraak.

    Ok, die kinderen van de vader sporten veel, en nee, hij moet zijn kinderen dat niet ontzeggen. Hij kan er wel anders mee omgaan.
    Als hij in de week tijd alleen met zijn kinderen wil doorbrengen, maar niet met die van haar, is het mijn en uw kinderen, dan kan je niet spreken van een gezin. Met een gezin met meerdere kinderen die sporten is het niet simpel om als gezin samen dingen te doen, maar die houding van 'ik wil dingen met mijn kinderen doen' vind ik wel veelzeggend...
  • Wij hebben een NSG, maar ik moet 12 jaar terug in de tijd gaan, naar de tijd dat zijn kinderen jonger waren. Toen had man 2 tieners, sportende zonen, en wij hadden samen 1 baby. Hij was heel vaak weg met die jongens, naar hun wedstrijden, zelfs alleen op vakantie met hen en ik thuis met ons kindje (s) . Ook weer, het zijn allemaal zijn kinderen, maar maar 2 ervan zijn van mij. Ik thuis met zijn kinderen gebeurde ook heel vaak tijdens de week, als hij werken was. Vond ik niet tof. Zij ook niet.

    En nu, met onze 2 sportende, musicerende kinderen thuis zijn we weer een kerngezin, zijn kinderen hebben een eigen gezin. Onze weekends bestaan uitsluitend uit rondrijden voor en met kinderen. En heel vaak zijn we gesplitst, omdat hij met 1 kind naar een wedstrijd is en ik met het andere kind thuis. Een wedstrijd is bijna altijd een ganse dag voor de oudste en voorlopig nog een halve dag voor de jongste, ze gaan nog niet naar dezelfde wedstrijden dus heel vaak zijn wij apart op pad. Zoals zo vele gezinnen, NSG of niet. gisteren wandelden de kleinste en ik met de hond, met een bevriend gezin, en hij was met de oudste de hele dag op het PK.

    En de grote kinderen die hangen als eerste aan de telefoon bij een wedstrijd, zijn altijd bereid eentje op te halen/ brengen enz. Grote broers zijn zalig voor onze kinderen smile.gif Het zijn natuurijk ook wel echt broers en zussen.


Reageer

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld