Werkmoe? Depressief? Wat is er aan de hand?

  • Werkmoe? Depressief? Wat is er aan de hand?

    Hallo iedereen,


    Ik ben een mama van twee kindjes (3 jaar en 1 jaar). Ik werk maar deeltijds en kan de oudste altijd naar school brengen en afhalen. De ideale combinatie zou je denken.

    Maar ik haal niets voldoening uit mijn job. Ik tel de tijd af tegen dat ik gedaan heb met werken en naar mijn twee kids mag. Op mijn werk doe ik ook niet veel, ik ben heel erg afgeleid en zit al snel te surfen op het internet naar alles wat te maken heeft met thuisblijfmama, ouderschapsverlof, tijdskrediet,...

    Ik weet niet hoe het komt dat ik me zo voel. Maar ik zou zo veel liever thuis willen zijn bij mijn jongste en samen genieten van elkaar.

    Als ik het fenomeen thuisblijfmama aanhaal bij m'n vriend, dan wordt hij boos en ziet hij dat absoluut niet zitten...

    Moet ik ertegen vechten? Een andere job zoeken? Ik weet het niet meer sad.gif

    Ik ben trouwens absoluut niet lui van karakter, want thuis ben ik altijd druk in de weer en is niets me teveel. Maar op mijn werk heb ik precies geen energie en geen zin om iets te doen...


    Groetjes,
    een onzekere verwarde mama
  • Lijkt mij werkmoe, dus veranderen van job.
    Als je de tijd hebt om te beginnen surfen op het internet om die dingen op te zoeken, lijkt je job weinig uitdagend.
    Ik zal tijdens een pauze hoop en al es 10 min tijd hebben per werkdag om eens te kijken naar het nieuws ofzo.. veel meer dan dat lukt niet. Rest van de tijd gaat echt naar mijn werk.

    Je moet daarom ook niet meteen drastisch te handelen.
    Kijk eerst es rond waar je voor in aanmerking komt.
    Misschien is een opleiding ook iets dat je terug actief kan maken en andere jobkansen kan bieden??

    En volledig thuisblijven??
    Dat moet je als koppel natuurlijk beslissen. Mss zijn die centen van je halftijdse wel nodig en moet je daarom ook wel blijven werken. Zomaar dus beslissen om je job op te geven en thuis te blijven, zou ik ook niet doen.

  • Klopt inderdaad wel, ik merk ook dat er weinig uitdaging zit in mijn job.
    Ik weet en besef ook dat ik indertijd echt een verkeerde studiekeuze gemaakt heb. Maar ik zie geen mogelijkheden om nog iets bij te studeren. In het verleden het ik dat al eens geprobeerd, maar om een opleiding te volgen, je huishouden draaiende te houden en te zorgen voor de kids, ook niet zo simpel.

    Mocht er iets bestaan waardoor ik zou kunnen studeren en een kleine uitkering zou kunnen krijgen, ik zou het oprecht meteen doen! En daardoor weet ik ook van mezelf dat het niet over werken op zich gaat, maar de job die ik momenteel doe.

    Idd, het thuisblijven moeten we samen beslissen. Als één van beide er niet achter staat, heeft het geen zin. En ik zou ook nooit zomaar mijn job opzeggen hoor, de centen hebben we nodig smile.gif

    Dankjewel voor je mening!
  • Ikzelf ben momenteel thuisblijfmama.
    Ik heb me meer dan 13 jaar volledig gegeven voor mijn carrière, waar ik uiteindelijk bedrogen uitgekomen ben, de laatste jaren heb ik werk en gezin gecombineerd, maar voor mijn gezin leek dat geen goede keuze, waardoor ik nu volledig thuis ben.
    Voor ons gezin een herademing.
    Mijn oudste heeft ADHD, wat veel energie slorpt, bij de middelste is een vermoeden van dyslectie en dyscalculie waarvoor ze logo volgt, weet niet wat ze bij de jongste gaan vinden eens ze naar de lagere school gaat... maar ik heb mijn handen na schooltijd meer dan vol met de 2 oudste met hun lessen en huiswerk, academie en koken. Gecombineerd met een job zie ik dit niet meer lukken, ik ben nu al doodop als ik savonds in de zetel val. Ik vraag me dikwijls af hoe andere mama’s dat allemaal klaarspelen als ze gaan werken?
    Financieel... ging ik toen ik de laatste jaren part-time ging werken... eigenlijk werken voor de opvang vd kids in verlof en de boterhammentaks in school te betalen... Nu ik thuis ben, komen ze thuis eten en is er in de vakantie steeds opvang (die geen handenvol geld kost)
    Ik voel me nu ook minder schuldig dat ik veel van hen moet missen... de jaren vliegen voorbij en voor je het weet vliegen ze het nest uit, ga jij op pensioen en zit je in een leeg huis te mijmeren over tijden die niet meer terugkomen.

    Groetjes
  • Ikzelf herken mij wel wat in uw post.
    Maar bij mij is dat enorm met pieken.
    Hoe vaak ik al niet zat te googlen en op zoek ging naar een opleiding of zelfs mijn cv verstuurde.
    Dan mag ik op gesprek gaan en eigenlijk weet ik vooraf al, dat ik toch niet ga veranderen.
    Ik kan de voordelen van mijn job nog niet loslaten.
    Ik ben deze job een 10tal jaar terug beginnen doen, met het gedacht dat ik dit eventjes zou doen.
    Nu ben ik zo gewoon aan de voordelen, dat het heel moeilijk is om die los te laten en een andere job te zoeken.
    De job van mijn man helpt natuurlijk ook niet echt.

    Ik ga halftijds werken en verdien toch gelukkig wat meer, dan wat er uitgegeven word aan opvang enzo.
    Eens kinderen naar school gaan, vind ik persoonlijk hele dagen thuis zijn, niet echt nodig.
    Bij ons gezin zou dat de drukkere momenten niet veranderen.
    Wat ik mijzelf wel zou moeten gunnen, is eens enkele uren thuis zonder kinderen en enkel focus op het huishouden.
    Maar ook dat is een kronkel in mijn hoofd, die zegt dat je niet thuis blijft als uw kinderen er niet zijn.
    Dat is iets dat ik zou willen veranderen.


    Aangepast door Neuzeke op 18/10/2018 14:44
  • @Neuzeke
    Het is precies alsof ik het zelf zou kunnen geschreven hebben.
    De vrijdag werk ik maar 3 uur. Ik vond het niet nodig om de jongste dan naar de opvang te brengen. Dus nu komt mijn ma op hem babysitten terwijl ik ga werken. Zij is dan wel zo lief om eens de strijk te doen, de ramen te wassen,...
    Na het middageten gaat ze naar huis.
    Mijn man heeft al 10000x gezegd dat ik hem beter naar de opvang zou doen, tot 15u. Dan ben ik zelf eens op mijn gemak van 12u tot 15u. Maar ik kan dat precies niet... Als ik thuis ben, kan ik het me niet voorstellen dat ik mijn kids 'wegdoe'. En toch ga ik het eens proberen. Volgende zaterdag wil ik graag wat tijd voor mezelf, beetje shoppen, misschien iets gaan drinken met een vriendin. En dan ga ik proberen om hen beide eens een dagje naar oma/opa te laten gaan.

    Wat betreft die cv's versturen... hier is dat ook zo. Ofwel zoek ik op de vdab naar iets nieuws, ofwel zoek ik een opleiding en zit alle te berekenen en te becijferen (ik heb nog al mijn ouderschapsverlof) en dan denk ik: ah ik kan eigenlijk bijna 5 jaar lang 'betaald' thuis zijn...

    En even later denk ik dan weer: ah ik heb zo'n zalige uren, mooi loon voor wat ik doe, amper stress op mijn werk,...

    Ik zou die gedachten soms eens allemaal willen uitschakelen en gewoon willen genieten van mijn geluk!
Reageer

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld