Seksleven, na kinderen gekregen te hebben.

  • weet je wat ik denk: dat jouw probleem niet over je uiterlijk gaat. Je zit thuis, met een baby, en zwanger van een tweede.... en je verveelt je dood. Misschien toch eens overwegen om halftijds te gaan werken? Om dagelijks (of meermaals per week) een volwassen conversatie te voeren met iemand anders dan je man? Om een echte reden te hebben om je deftig te kleden? Om te zien dat iedereen een slechtere dag kan hebben en een goede dag (de ene dag zie je er stalender uit dan de andere bedoel ik daarmee) …
    Nu zie je alleen je man elke dag (en hij ziet er echt niet meer uit als tien jaar geleden!!), maar de beelden van je vrienden en van ex-collegas, zijn de beelden van voor je eerste kindje... jaren terug...
    Zelf ben je ook echt niet zo verouderd als je denkt (en ik kan dat zeggen zonder je gezien te hebben smile.gif )… je bent alleen geen carrièrevrouw meer met chique kleren en hoge hakken... Maar dat kan nog wel!! en dan ga je je veel beter voelen!
    En als dat niet gaat, vrijwilligerswerk? Of je inzetten bij kinderen en school (ouderraad, gezinsbond etc). Jezelf het gevoel geven dat je MEER bent dan een oud moeke!!!
  • @dikkie dik: daar zit deels wel waarheid in. Als thuisblijfmama ben ik nu vooral mama uiteraard.
    En ja, ik mis mijn werk soms als verpleegkundige. Maar er zijn persoonlijke redenen, waarom hij niet naar de opvang gaat, en die wegen voor mij meer door smile.gif

    Toen mijn zoontje een paar maanden oud was, en ik uit de zwangerschapskledij was, voelde ik mij ook beter.
    Ik vind mijn zwangere buik heel mooi, maar voel mij terug niet zo sexy, had ik vorige keer ook. Dus ik heb wel hoop op wat meer sekslust, maar 2-3x/week standaard dat betwijfel ik.
    Ik ben nu 30 weken, en wat mij betreft zou het tijdelijk gedaan mogen zijn met de seks.
    Maar dat heeft idd met meer te maken dan mijn uiterlijk.

    Nu ja, ik zie hoe het loopt. We hadden afgesproken allebei alleen initiatief te tonen als we zelf echt zin hebben.
    En het is nog altijd 1x/week, hij is zelf ook vaak moe/geen zin, nog niet veel initiatief getoond . Dus moet hij feitelijk niet zeuren....
  • ok, als je kindje niet naar de opvang kan, dan zijn er nog mogelijkheden om je eigen leven te leiden of terug op te nemen. Je kan een avond in de maand organiseren met vriendinnen. Uitstapjes met je kindje en eventueel met andere mama's en kindjes maken (je kan op facebook groepen vinden hiervoor denk ik en anders: groep maken smile.gif ) Je kan iets doen thuis (ik ken mama's die handwerkjes maken en verkopen, ik ken een mama die een online tweedehandswinkeltje begonnen is, ik ken mama's die thuis administratief werk doen voor een vrijwilligersorganisatie...) of misschien een online cursus doen? (ik weet dat die niet dezelfde waarde hebben als een echt diploma, maar je leert iets bij en dat is nooit verloren) of een blog/vlog beginnen of als dat te ingrijpend is, je kan online een dagboek invullen (prive) of gewoon een bulletjournal om te beginnen. iets waarmee je zegt: nu neem ik tijd voor MIJ smile.gif

    Je eigenwaarde opkrikken, dat is werken werken werken smile.gif (en nee dan bedoel ik niet diëten en sporten smile.gif )
  • @dikke dik: dat is zeker waar en goeie ideeën.
  • @ Dikkie Dik
    "niet alle slanke mensen zijn verwend, wel degenen die een kilo of vijf-acht bijkomen (of wiens huid minder strak is na het krijgen van wat het liefst wilden op heel de wereld) en waarvan dan hun wereld instort (of die in hun onnozelheid denken dat DAT de reden gaat zijn dat hun huwelijk het moeilijk heeft) Dat zijn heel verwende mensen met duidelijk geen enkel noemenswaardig probleem... sorry dat ik het zeg."

    Waarom zou iemand met een kleiner maatje hier niet van mogen wakker liggen en dan plots verwend zijn én geen noemenswaardige problemen hebben ? Ja, ik heb ook altijd een kleine maat gehad. Na ons eerste kindje was ik zelfs magerder dan voordien, "lucky me" ! Na de tweede is er toch wel wat blijven plakken (nee, zelfs geen 8kg), is mijn buik slapper en mijn borsten minder vol & gaan hangen.
    Jammer dat ik hiervan geen 'last' mag hebben of onzeker door 'mag' zijn. Uiteindelijk gaat het toch gewoon over met "welke staat" je je nieuwe lichaam vergelijkt ?! En ja, dan had ik het voordien gewoon enorm getroffen (en nu misschien nog in de ogen van buitenstaanders, maar toch wel minder voor mezelf als je vergelijkt met vanwaar ik kom). Sommige mensen kunnen dat misschien gewoon beter plaatsen of loslaten.
    Onze twee kindjes zijn overleden en begraven. Maar gelukkig heb ik geen noemenswaardige problemen, want ik pas in maatje 38 en mijn huid is alleen wat minder strak geworden.
    Uiteraard weegt het ene niet op tegen het andere. Maar sinds wanneer moet de reden voor onzekerheid "gegrond" zijn ? Is dat niet net een van de kenmerken van onzekerheid, dat het vaak over iets subjectiefs en over een onrealistische kijk gaat ?!
  • wauw Anna, het spijt me van je kindjes. Dat moet verschrikkelijk zijn.
    Het is dan ook heel duidelijk dat je wel degelijk niet verwend bent door het leven. Maar zeg eens eerlijk: zou je niet graag nog 20 kg dikker zijn en met borsten die op je navel hangen als je daarmee je kindjes terug zou krijgen? Als ik een fee was en je deze optie gaf, dan zou je toch niet twijfelen?

    als het ENKEL gaat over lichaamsverhoudingen. Dan vind ik het inderdaad vervelend als een heel slanke vrouw klaagt over haar slank zijn (ook al is het dan niet meer even slank als voor de kinderen) en ik denk dat slanke vrouwen daar vaker van afzien dan niet slanke vrouwen trouwens omdat ze nooit anders geweten hebben (dat bedoel ik dan met verwend zijn). En dat is bijzonder spijtig, omdat ik als dikkere vrouw kan vertellen dat het leven en de seks en liefde nog altijd even goed zijn als je wat kilo's meer hebt. Een maat 34 die vijf kilo bijkomt na een zwangerschap en daar over klaagt komt gewoon echt slecht over bij iedereen die nooit een maat 34 gehad heeft. Vergelijk het met gaan klagen dat de kaviaar te zout was tegen iemand die nog niet eens elke week naar de frituur kan gaan omdat er geen geld voor is...
  • Het is door tips als "doe iets leuk, doe iets voor uzelf" dat veel mama's zo van hun roze wolk donderen.
    Er komt een 2de kindje aan en jullie hebben nog een mini in huis lopen.
    Je mag nooit de realiteit uit he toog verliezen.

    Dat zijn van voor mij van die blog tips, waar iedere mama geweldig is, tijd heeft voor zichzelf, een hele namiddag zit te knutselen, koekjes bakt, gezellig met vriendinnen afspreekt. De realiteit is heel vaak anders.

    Het is een beetje zoals de foto's na de bevalling.
    Jij vond dat je er zelf niet goed uitzag. Dat is puur door van die foto's te zien op Facebook,Instagram en toestanden.
    Ook daar is de realiteit vaak anders.
    Mama's die volledig op zijn, mama's met ongeschoren benen, wallen, vettig haar,....
    Ga je die online zien verschijnen?

    Hetzelfde met foto's van knuffelende zussen en broertjes.
    Geweldig en dat is idd mooi en geweldig maar dat is een moment opname en 5 minuten

    Met. 1 kindje is het vaak al zoeken en met 2 is het nog meer zoeken naar evenwicht en zeker als ze alle 2 klein zijn moet je met 2 wondertjes hun ritme rekening houden.

    Laat het vooral op u afkomen.
    Heb je tijd voor iets extra en voor uzelf geweldig.
    Is het ploeteren, dan moet je onthouden dat dit niet alleen bij u zo is en dat de rust wel terug keert en dat de tijd voor meer extra zaken te doen ook terug komt.

  • Klagen komt altijd wel bij iemand slecht over e.
    Als iemand die overgewicht heeft door fout eetgedrag zit te klagen, zal iemand die zwaar is door medicatie ook vinden dat het klagen onterecht is e.
  • de meeste vrouwen werken na drie tot zes maanden... dat alleen al zorgt vaak voor een opleving: ik ben nog iets anders dan een moeder. En in het begin is dat enorm zwaar! en ik zou nooit een moeder die werkt (of dat nu vol of deeltijds is) aanraden om nog tijd voor zichzelf te vinden. Maar een thuisblijfmoeder wel... omdat die effectief alleen maar in de babyspullen zit... TS klinkt trouwens als een vrouw die meer wilt van het leven dan babyspullen. Het gaat niet om tijd vinden (als thuisblijfmama kan je die tijd toch net iets sneller vinden dan als werkmama) of om mooie Instagram foto's te maken (blijf daar weg zou ik zeggen)... maar echt om het niet compleet zot worden tussen alleen maar babyspullen elke fracking dag van je leven zonder een conversatie met een volwassen persoon die niet over babies en kinderen gaat (dokters, kind en gezin, school)
    Als je opleeft als moeder, thuisblijfmama... als dat alles is wat je ooit gewild hebt... dan is dat iets anders. Als dat niet zo is: vergeet jezelf dan niet en begraaf jezelf dan niet onder de babyspullen thumbup.gif
  • En is het uit ervaring dat je vind dat je met 2 kleine kindjes als thuisblijflmama de tijd sneller vind dan als werk mama.
    Ik zat een paar maand thuis met 2 kinderen onder de 2 jaar en mijn me time was de 20 seconden op het toilet 😬.
    Eens aan het werk had ik voormiddag, middag en namiddag pauze. Die had ik niet op de dagen met de 2 kleintje thuis hoor 😁.

    Nu heb ik 1tje thuis en dat is natuurlijk een ander verhaal.
    Binnen 15 minuten zijn ze alle 3 thuis en is het toch gedaan met de tijd hoor.
    Dan gaat de gsm aan de kant tot vanavond.
  • wauw Anna, het spijt me van je kindjes. Dat moet verschrikkelijk zijn.
    Het is dan ook heel duidelijk dat je wel degelijk niet verwend bent door het leven. Maar zeg eens eerlijk: zou je niet graag nog 20 kg dikker zijn en met borsten die op je navel hangen als je daarmee je kindjes terug zou krijgen? Als ik een fee was en je deze optie gaf, dan zou je toch niet twijfelen?

    als het ENKEL gaat over lichaamsverhoudingen. Dan vind ik het inderdaad vervelend als een heel slanke vrouw klaagt over haar slank zijn (ook al is het dan niet meer even slank als voor de kinderen) en ik denk dat slanke vrouwen daar vaker van afzien dan niet slanke vrouwen trouwens omdat ze nooit anders geweten hebben (dat bedoel ik dan met verwend zijn). En dat is bijzonder spijtig, omdat ik als dikkere vrouw kan vertellen dat het leven en de seks en liefde nog altijd even goed zijn als je wat kilo's meer hebt. Een maat 34 die vijf kilo bijkomt na een zwangerschap en daar over klaagt komt gewoon echt slecht over bij iedereen die nooit een maat 34 gehad heeft. Vergelijk het met gaan klagen dat de kaviaar te zout was tegen iemand die nog niet eens elke week naar de frituur kan gaan omdat er geen geld voor is...dikkie dik @ Vandaag 11:12


    Ik volg je in die zin dat de perceptie van het geklaag vaak anders overkomt bij een mager iemand dan bij iemand met een standaard, of groter dan standaard-maat. En hierin volg ik Anna, dat dit naar mijn gevoel misschien ook sterk ligt aan de situatie waarmee je vergelijkt, waardoor dit voor "magere" mensen misschien inderdaad een groter issue lijkt te zijn dan voor iemand anders.
    Een mager iemand voldoet misschien meer aan het ideaalbeeld dat wordt opgedragen door de maatschappij. De kans is groot dat ze hierover vaak aangesproken wordt en/of complimenten over krijgt, wat maakt dat dit deel gaan uitmaken van het zelfbeeld. Als dit dan wegvalt, heeft dit mogelijks best wel een impact. Iemand met een iets grotere maat zal misschien minder gericht zijn op dit "ideaalbeeld" omdat ze, los van dit beeld, geleerd heeft om zichzelf graag te zien. Het zal uiteraard allemaal wel minder zwart-wit zijn zoals hier voorgesteld en zoals ook wel blijkt uit voorbeelden. Karakter, opvoeding, ...zullen hier ook wel een rol in spelen lijkt mij.
    Vrouwen zouden in het algemeen zichzelf wat liever moeten zien en wat minder streng moeten zijn voor zichzelf en voor elkaar. Maar laat dat nu net niet de makkelijkste opdracht zijn voor velen wink.gif
Reageer

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld