Seksleven, na kinderen gekregen te hebben.

  • Hier ook even mijn input, langs de andere kant bekeken.

    Mijn man is kankerpatient en heeft hierdoor een heel laag libido. Wij hebben in een jaar tijd denk ik twee keer echt penetratie gehad terwijl ik echt wel een mega hoog libido heb. Overigens gaat zijn zaadproductie gewoon door waardoor hij inderdaad om de twee weken een natte droom heeft. Ik kan dat van die 'druk' die ze voelen dus wel begrijpen, de zaadjes moeten ergens naartoe en als dat niet via de normale weg kan dan lost hun lichaam het wel op.

    Als koppel zijn we door zijn ziekte overgeschakeld op handwerk, als ik zin heb leg ik gewoon zijn hand op mijn buik en dan weet hij wat te doen. Voor mij is dat prima zo, echt penetratie hoeft voor mij (niet) meer (gek dat wel meer vrouwen dat verklaren hier).

    Ik vind dat een mooi compromis en als ik ooit zelf geen zin meer zou hebben, zou dat mijn voorstel zijn. Het voelt minder aan als invasief als je gewoon de ander pleziert met je hand, het blijft intiem en je helpt er je partner mee.
  • Wat verstaan jullie onder seks? Met penetratie? Oei, dat doen wij echt niet zo vaak meer sinds de kinderen er zijn. Elkaar verwennen, als dat ook seks is: een paar keer per maand dan. Voor mijn man is det echter geen seks. Die wil the full package smile.gif
  • ik heb last van een pijnlijke maar ongevaarlijke kwaal (fissuur). Mijn zin in seks is daardoor nog minder dan normaal. Man is wel gewoon van minstens een keer per week. Twee weken aan een stuk was die twee keer ook handwerk. De derde week (nog steeds pijn en ongemakkelijk gevoel bij mij) wilde ik dat ook terug zo oplossen en hij heeft mij bruusk afgestopt en gezegd dat het dan niet hoefde voor hem...

    voor mij man is alleen penetratie echte seks, de rest is alleen voorspel.
    ik word er wanhopig van... en ik haat seks op dit moment... haten! Als mij man morgen weg is (dood of weg bij mij) nooit komt er nog een man in huis... echt nooit...
  • Wow. Dit onderwerp brengt precies heel wat emoties naar boven... Zovelen onder ons die seks niet nodig vinden of het haten of het doen voor hun man... Ik lees geboeid verder!
  • Voor alle toevallig voorbij scrollende anonieme en nieuwe schrijvers 😝.

    Nele Annemans 6 december 2018 17u11 Bron: Goed Gevoel

    Is seks de graadmeter van een relatie?
    Hilde Toelen, psycholoog, seksuoloog en relatietherapeut bij het Centrum voor klinische seksuologie en sekstherapie van het UZ Gasthuisberg in Leuven: “Seksualiteit en een relatie zijn op zich twee verschillende concepten. Het is niet omdat de seks goed zit, dat de relatie ook goed zit of omgekeerd. Aan de andere kant kan je ook niet ontkennen dat ze met elkaar verbonden zijn en een invloed op elkaar uitoefenen. Als het seksueel goed loopt, heeft dat vaak een positieve invloed op de relatie. Zit er iets scheef in de relatie, dan loopt het in de slaapkamer ook vaak stroef.”

    Hoe meer seks, hoe beter je relatie dan?
    Hilde Toelen: “Ik zou eerder zeggen: hoe beter de vrijpartijen afgestemd zijn op de wensen van de twee partners, hoe beter hun relatie. De frequentie ervan heeft daar weinig mee te maken. Als je samen tot een patroon komt waarmee je allebei tevreden bent, zit je goed.”
  • Het probleem met seks is dat het iets is wat je naar mijn gevoel niet kunt afdwingen. Een evenwicht zoals in het artikel klinkt mooi in de theorie maar is in de praktijk - naar mijn aanvoelen - niet makkelijk te bereiken.

    Seks, en dan al zeker de penetratie op zich, is voor mij het meest intieme wat er bestaat en daar begin ik niet aan zonder dat ik het zelf echt wil. In het verleden heb ik dat een paar keer gedaan en dat wreekt zich, ofwel omdat mijn partner het merkt, ofwel omdat ik me er zelf achteraf slecht door voel.

    Ik ben bijna twintig jaar samen met mijn man en heb twee kinderen en ik heb net als iedereen hier gemerkt dat de seks enorm vermindert. Is dat slecht? Ik weet dat mijn man meer wil, maar ik wil ook op andere gebieden dingen die mijn man niet wil en ik leg me er dan bij neer. Soms is een evenwicht niet te bereiken.

    Intimiteit is er bij ons nog wel. We raken elkaar naakt aan, kussen, en ook stimulatie van elkaar is geen enkel probleem. Dat moet ook echt wel blijven Maar zoals velen hier hebben we uiteindelijk maar een paar keer per jaar echt seks met alles er op en er aan (inclusief penetratie). Dat is echt een grens waar ik bij moet voelen dat ik het echt ook graag wil, anders ga ik de lijn niet meer over. En ik voel het gewoon minder dan vroeger, door de leeftijd, door de kinderen, door de lange relatie...

    Het is zeker zo dat mijn man zijn zin niet is verminderd en ik merk ook dat hij - meer dan vroeger - natte dromen heeft en dus veel meer zou willen vrijen, maar dan voornamelijk functioneel denk ik, om het kwakje kwijt te geraken. Ik probeer hem daar wel met handwerk wat tegemoed te komen omdat daar een comprimis in vinden veel makkelijker is.
  • Ik ben mama van bijna drie kinderen. Ik heb ook sinds mijn eerste bevalling geen zin meer in seks. Nochtans was ik vroeger echt snel in de stemming.
    Na de bevallingen is mijn lichaam verandert, we zijn ouder geworden, kwaaltjes komen wat sneller op (bv blaasontstekingen, voor bevalling nooit last van gehad) En dan natuurlijk het leven (werken, huishouden etc) ik ben moe 's avonds en ik kan het moeilijk verdragen om aangeraakt te worden (doet eerder pijn dan goed, zeker mijn borsten, die extreem gevoelig zijn sinds bevallingen)
    Mijn man wil meer, veel meer. Ik geef minstens 1 keer per week toe. En dat is geen goede seks. ik denk dat we de laatste 5 jaar in totaal 5 keer goede seks gehad hebben, en voor de rest is het snel erop en erover. Ik voel mij daarna wel niet slecht erover (toch niet psychisch, soms wat last van de droogte) ik zie het als een taak in het huishouden eigenlijk...

    ik heb al dikwijls gedacht: vroeger had een man een echtgenote en een minnares en iedereen was content. Nu 'mag' dat niet meer ... maar waarom niet eigenlijk? Wij vrouwen moeten alles zijn tegenwoordig: mama, echtgenote, minnares, vriendin, collega, ... PERFECT eigenlijk.
    Ik kan dat niet, ik wil dat ook echt niet. Ik heb het gevoel dat ik op al die vlakken zwaar te kort schiet omdat ik balletjes in de lucht hou. Ik werk wel, maar zit nu toch maar mooi op internet, ik ben minnares van man maar dus een heel slechte, ik ben echtgenote maar meestal droom ik van een vrij leven, ik ben mama maar van het type uit het boek 'waarom mama drinkt' of 'hurrah for gin' ... Ik voel echt zo'n vreselijke druk elke dag, dat ik denk: waarom kunnen we samenleving niet anders en beter inrichten... een taak voor iedereen die op het lijf van die persoon gesneden is... sommige vrouwen providen seks, sommigen zijn moeder, sommigen werken, sommigen zijn de perfecte huisvrouw... en idem voor mannen, sommigen de kinderen, sommigen werken, sommigen voor de seks (want ik neem aan dat sommige vrouwen er wel veel nood aan hebben)
    Ik weet best dat het een utopie is, maar het debat moet ergens beginnen he smile.gif
  • Gewoon even een paar woorden om over na te denken. Ik ben zelf psychologe en ik help vaak koppels met relatieproblemen. Vaak hoor ik dat er vrouwen zijn die tegen hun zin vrijen om hun man te plezieren, rap-rap om er vanaf te zijn, vaak met veel pijn tijdens de seks en verdriet achteraf. In een relatie moet je kunnen geven en nemen maar seksualiteit neemt daar toch een wat meer speciale plaats in, omdat het ons raakt in het diepste van onszelf. Je open stellen voor intimiteit tegen je zin, doet meer kwaad dan goed en het eerste wat ik dan ook voorstel aan koppels is om daar mee te stoppen. Geef je grenzen aan. Vaak hebben hun mannen het niet eens door (of willen ze het niet doorhebben?) dat hun vrouw er niet van geniet. We moeten er als vrouw ook op letten niet de verkeerde signalen uit te sturen. Seks is geen recht. Communicatie is erg belangrijk en ik vind het een beetje verontrustend dat er hier dames zijn die schrijven dat ze het doen om er maar vanaf te zijn, om hun ventje tevreden te houden of om hun huwelijk te redden. Praten, uitleggen dat het gewoon ook soms door de leeftijd of andere zorgen wat minder wordt... als we dat allemaal eens wat meer zouden doen?
  • @Lieselot:

    Ik ben het met u eens. Want idd dan begin je seks als een huishoudelijke taak te bekijken, en zal volgens mij ook de leuke/zelf gewenste seks verdwijnen. Want in mijn ogen moet het dan zo vaak, dat ik er zelf niet meer kan naar verlangen.
    Maar zijn die koppels dan voldoende geholpen met er over te praten ? Kan een man dat aanvaarden 1x/week, 1x/maand of 1x/jaar om het zo te zeggen. Ik vind seks ook niet feitelijk een recht, maar dat houdt wel een toegeving van de man in.

    Blijkbaar zijn hier wel koppels die nog samen zijn en het minder doen dan mijn man en ik. Maar wat na 15-20 jaar ? Blijven ze dan nog content genoeg...

    Ik snap ook de voorlaatste post. Nu moet je alles doen, werken, huishouden , vrienden, hobby/sport, familie onderhouden, perfecte mama en uw luttle vrije tijd perfecte minnares. Wie houdt dat vol...
    Mannen kunnen precies alles laten vallen, en nú seks nodig hebben, en dan zijn ze met al de rest niet meer bezig.
  • mannen moeten ook niet meer doen dan vroeger... ok, een beetje huishouden, maar eerlijk, bij wie doet de man evenveel als de vrouw? en met de kinderen? evenveel als de vrouw, en dan heb ik het niet over: jij pakt deze vakantie verlof en ik de volgende. Gaan die mannen naar alle tandartsafspraken? naar de logopedist? doen die kinderen weg naar alle hobbies (of alleen naar de voetbal?). Gaan alle mannen mee of wisselt men af voor oudercontact, voor voorleesmomentjes op school, voor taxi te spelen op school? (wat ze wel al eens doen bij ons is gaan praten over hun job - bv brandweerman of zo) Houden mannen spontaan een kalender bij van wanneer kinderen moeten gaan zwemmen, wanneer grootouderfeest is, wanneer repetitie van het koor op school is, wanneer catechese is? ...

    Zijn het ook de mannen die de kinderen dragen, baren met alle lichamelijke gevolgen van dien? Hoeveel mannen willen zich steriliseren? nee, dat moet de vrouw doen of de pil of ander hormoon in haar lijf steken...

    Vroeger was het niet beter voor vrouwen, echt niet, dat zal ik niet beweren. Maar de vrouwenbeweging heeft een fout gemaakt denk ik in het 'wat vrouwen willen' gegeven. Meer bescherming, meer rechten, meer vrijheid... ja maar hebben we dat? Nee we zijn mannen met lang haar geworden, die dezelfde rechten maar ook plichten (en dat hoeven niet perse juridische plichten te zijn, maar ook zeker sociale verplichtingen) als mannen hebben. We moeten werken (ondertussen zelfs al uit financiële noodzaak vaak), we moeten ons eigen leven hebben (sporten, hobbies), we moeten op seks belust zijn (jezus ik word echt ziek van hoe geobsedeerd men de mensheid altijd voorstelt als het over seks gaat... in de media, literatuur etc... ik zou gerust zonder kunnen en blijkbaar veel, maar toch wordt overal en altijd voor elke ding seks ingeroepen als een motief) EN we moeten ook nog alle plichten van vrouwen blijven vervullen (kinderen in de eerste plaats en daar zijn vrouwen ook nogal competitief in met elkaar) maar ook huishouden en 'schone schijn' (het doen voorkomen van een geweldig huiselijk geluk naar de buitenwereld toe via Facebook, maar ook via sociale verplichtingen als feesten en feestjes en ook gewoon aan de schoolpoort natuurlijk)

    We hebben de goede dingen gekregen maar zijn veel verloren vrees ik...
  • @Elaria Een eerste stap - de moeilijkste - is het toegeven tegenover je partner dat de zin er gewoon niet zo vaak meer is. Dat komt bij heel veel vrouwen voor en is iets waar we uiteindelijk bijna allemaal in de loop van ons leven zullen mee geconfronteerd worden. Ik laat de vrouw - of het meisje, want ik heb ook een aantal jonge patienten - rustig aangeven waarom ze altijd heeft toegegeven in het verleden en wat dat lichamelijk en geestelijk met haar heeft gedaan. Dat is vaak een heel emotioneel moment omdat de man dan te horen krijgt dat zijn vrouw eigenlijk de hele tijd een rol heeft gespeeld, en dat ze er op de koop aan toe vaak ook nog eens lichamelijke pijn en psychologische last aan heeft overgehouden. Er vloeien vaak veel traantjes op die momenten, maar als deze horde is genomen en alles is uitgepraat lijkt het ook tussen de koppels uiteindelijk beter te gaan.

    Mannen zullen vrijwel altijd een hoger libido hebben dan vrouwen, waar het libido bij daalt met de jaren. Het is dan ook van groot belang om uit te spreken dat mannen - als ze daar zin in hebben - het gerust met zichzelf mogen doen. Ik heb al vrouwen gehad die dat absoluut niet wenselijk vonden en dat vind ik dan ook weer verkeerd. Het lichaam lost het dan zelf wel op met een natte droom zoals hier al werd geschreven, maar ik kan me inbeelden dat dat als man ook niet echt een prettige ervaring is.

    Sommige koppels bereiken een compromis door toe te staan dat een ander aangeeft wanneer die zin heeft, en wanneer die zin niet wederzijds is, werken ze het af met hun hand, ofwel zelf, ofwel door de partner. Dit vergt een intimiteit op een heel ander gebied. Openheid. Communicatie. Durven spreken over je gevoelens en ook durven zeggen dat je geen zin hebt maar wel op een andere manier wil helpen. Maar toegeven aan penetratie als je er echt geen zin in hebt vind ik als psycholoog een grens die is overschreden.
  • klinkt allemaal heel mooi, maar dat zijn toch andere mannen dan de mijne... ik heb al duizend keer gezegd tegen mijn man dat ik seks niet graag heb... dat het lichamelijk pijn doet, dat ik nooit zin heb, dat het niet meer moet voor mij, nooit meer... En dat aanvaardt hij gewoon niet.
    ik kan kiezen tussen scheiden, blijven en toegeven of blijven en een slecht huwelijk. Dan is toegeven voor mij een kleine moeite
  • @aurora: amai, zeg wel. Voor mij is het absoluut waar wat je zegt.
    Vroeger was het zeker niet persé beter nee, maar het leven van een vrouw is een pak ingewikkelder geworden.
    Wij moeten toch meer ballen in de lucht houden idd.
    En mannen kiezen ook makkelijker eens voor zichzelf, vind ik. De meeste papa's die ken, doen toch iets van sport of hobby.
    Hoeveel mama's kunnen dat zeggen. En idd als je met 2 gaat werken, is het huishouden en rondrijden voor de kinderen toch ook vaak niet eerlijk verdeeld.

    Ik wil gewoon op het einde van de dag fysieke en mentale rust, zoals vele vrouwen zo te horen.
    Blijkbaar voelen mannen echt een biologische seksdrang dat al hun vermoeidheid/spanningen overstijgt. Ik ken dat gevoel niet... Ik moet altijd eerst even op "adem" komen voor er zin kan komen.
  • @aurora Zeker wat die seks betreft zit je denk ik wel juist. Er is een enorm verschil ontstaan tussen de perceptie en de werkelijkheid. Veel koppels denken bijvoorbeeld dat twee keer per week de norm is, terwijl ik weet dat in de realiteit twee keer per maand al een uitzondering is. Ik blijf ook de sociale media vreselijk vinden, toch op de manier waarop deze nu worden gebruikt. Ik heb in de praktijk een serie foto's liggen van dames die een kind hebben gekregen met hangborsten, een hangbuik, striemen op de poep, haar op hun benen, enfin, van GEWONE vrouwen. Je kunt het je niet inbeelden wat er gebeurt als ik tegen sommige vrouwen zeg dat DIT is hoe iedereen er uitziet. Voor ons klinkt dat belachelijk maar velen blijven zich willens nillens optrekken aan een ideaalbeeld dat niet bestaat. En het geven van seks tegen je zin hoort daar ook bij.he
  • Ik kan me niet meer inhoude. @lieselot waaauw wat erg dat jij de dingen zo ziet. Maar is het niet appels met peren vergelijken wat je aan het doen bent? Mannen zullen vrouwen nooit zijn of snappen, maar vrouwen zullen ook nooit mannen zijn of snappen. Dit is nu eenmaal biologisch zo bepaald. Dat is zo met de verdeling in het huishouden, werk, kinderen en JA ook sex. Dan kunnen wij als vrouw wel koppig gaan doen van "ooh sex moet met liefde, ik wil niet meer, mijn lijf veranderd, ik ben moe... Blabla" maar sex is sex. Mannen hebben daar nu eenmaal meer behoefte aan dan vrouwen. Is toch niks nieuws onder de zon?? Dat dat dan betekend dat je wel eens moet toegeven is geen ramp, niet het einde van de wereld. Snap niet dat sommige daar een drama van maken.
  • @ano Als toegeven aan je zeurende man nodig is om je huwelijk te redden, als seks voor hem HET enige is wat nodig is om je huwelijk te laten overleven, dan laat ik je man graag eens kennis maken met de mannen uit mijn praktijk met ballen aan hun lijf die jarenlang zorgen voor hun gehandicapte vrouw of hun vrouw met kanker. Seks is leuk. Seks mag. Seks kan een DEEL zijn van de verbondenheid met je partner. Maar seks mag nooit MOETEN. Wat voor een vreselijk idee is dat niet om te weten dat als je ooit ziek valt, je partner je dan gaat verlaten omwille van het gebrek aan seks?

    @lynne Er is overigens niks mis mee om eens af en toe toe te geven. Ik heb het hier over SYSTEMATISCH toegeven. Dat is wel degelijk een fout signaal.
  • ja Lynne ik vind dat ook wel. Want seks is uiteindelijk ook MAAR seks. Zoals iemand schreef: er wordt veel te veel waarde aan seks gegeven... het leven draait niet om seks (hoewel dat biologen dat mss tegenspreken smile.gif ) Maar dat geldt ook voor: eens tegen de lichamelijk zin in toegeven in een verder ok relatie is echt GEEN verkrachting (of een lijn die overschreden wordt)... Sommigen doen het hier wel zo voor...
    Het is voor mij zoals iets eten dat je echt niet lust... soms doe je dat voor mensen die er moeite voor gedaan hebben, ook al zal je dat zelf nooit maken

  • Even niet ingelogd omdat ik liever niet heb dat iedereen dit weet.

    @lynne Ik denk dat het voor elke vrouw ook wel anders is. jij kan blijkbaar toegeven en er toch ook nog van genieten uiteindelijk. Als ik toegeef aan mijn man dan weet ik dat ik gewoon veel pijn ga hebben en mijn man al smekend roep dat hij moet voortdoen. Dat is nog wel een verschil.

    @ano Dat seks "ook maar seks" is, ik denk dat je daar veel verschillende meningen over hebt. Voor mij is het een rode lijn en ik kan me perfect herkennen in wat Lieselot hier schreef. Voor anderen is het misschien anders...
  • @Lieselot.
    Wij hebben dat gesprek ook al gehad, ook enkele weken terug. En toen is beslist dat ik altijd aangaf wanneer ik zin had.
    Resultaat: we kwamen aan gemiddeld 1x/week soms 2x/week, maar echt zin had ik dan niet. Ik vroeg het aan mijn man, omdat ik net zoals hij de kalender in de gaten hield en eens niet moe was die avond. Dus echt met de redenering, ik zal nu seks voorstellen dan is hij weer paar dagen content en ben ik op mijn gemak. Als we effectief 2 weken geen seks hebben, dan pas krijg ikzelf oprecht lustgevoelens. Maar ik weet dat mijn man dan echt op zijn honger zit en dan loopt hij humeurig rond. Niet tegen mij persoonlijk, maar hij is minder aangenaam.
    Dus nu gaan we allebei zelf aangeven wanneer we oprecht zin hebben, en moet ik het zeggen als ik niet wil. Maar ik vind dat heel lastig, want ik wil niet liegen. Als ik niet moe ben, maar zou zeggen ik heb geen zin. Dan zou hij gekwetst zijn en denken dat ik hem niet meer aantrekkelijk vindt. Wat absoluut niet waar is.

    Ik heb ook al gezegd dat ik er geen probleem mee heb dat hij porno kijkt of masturbeert. Maar dat wil hij niet, dat is niet hetzelfde zegt hij
    Ja, uiteraard. Maar het is voor hem dus ook geen compromis .
    En wat betreft definitie van seks voor mij: seks is penetratie, handwerk, orale seks.
    Dus als ik na een lange dag, liever in slaap val in een warm bad of een boek lees, of een film zie. Dan heb ik ook geen zin om mijn man een handje te helpen.

    Voor mij is de sfeer ook heel erg belangrijk. Ik wil geen seks in een ijskoude slaapkamer of in de living tussen een berg speelgoed, waar ik al hele dag op kijk....
    Mijn man die kan het in een kale garage onder een TL lamp doen bij wijze van spreken.

    Bovendien zit ik zelfs zo in met mijn lichaam, dat ik er zelf niet naar wil kijken, als ik mij omkleed doe ik s morgens de gordijnen niet open in de badkamer en s avonds zorg ik voor gedempt licht. Mijn man vindt mij gelukkig nog even mooi, maar ik zie alleen maar die striemen.
    Hij ziet blote borsten , yoepie. Ik zie dat mijn ene tepel groter is dan de andere.+ Weer striemen.
    Het is zelfs de reden dat ik borstvoeding niet heb volgehouden.
    Oke het deed pijn en ik had snel kloven. Maar ik zag in het ziekenhuis mijn kapotte getekende borsten, met dikke klodders tepelzalf en mijn onderuitgezakte buik vol met striemen. Ik weende zo hard.
    Ik was 27 maar er schoot niks meer van over. Ik wou mijn kindje doodgraag zolang mogelijk voeden.
    Maar ik had bang voor nog meer schade. Ik voel mij nog altijd niet een aantrekkelijke vrouw.
    Ik dacht toen vooral, hoe moet ik ooit nog seks hebben met mijn man. Ik wil vooreeuwig bedekt zijn.
    Ook op de geboortefotos. Mijn hoofd was een opgeblazen strandbal vol bloeduitstortingen, dubbele kin na 2 uur persen.
    En mijn man stond ze stralend op in zijn mooiste kleren.
    Het heeft 6 maand geduurd voor ik durfde naar die foto's te kijken. Ik heb niet 1 mooie foto. De vroedvrouwen trekken snel een foto en kijken niet of het een deftige is.
    Ik zou heel graag opnieuw borstvoeding geven, maar wat als mijn borsten nog lelijker, scheef of leeg gezogen worden.
    Bovendien zou ik mij ook erg schuldig voelen omdat ik het bij mijn eerste zoontje opgegeven heb.
    En het is een gezond gelukkige en stevige jongen. Maar daar voel ik ook druk voor: borstvoeding geven, in onze maatschappij is heel belangrijk geworden. Maar 9 weken postnataal staat mijn vent ook te springen om er aan te zitten.
  • Ik heb overigens ook niet mijn realitische bevallingsfoto op facebook gezet.
    Alleen eentje van onze baby.
    En in die mooie magazines zoals zappy/ouders van nu, zijn de foto's misschien zodanig bewerkt.
    Ik heb nog nooit een foto gezien van een pas bevallen vrouw, die er zo uitzag al ik.
    Ik voelde mij dan ook een treinramp als ik in de spiegel keek. Leuk die ziekenhuisbadkamers met grote spiegels en felle lampen.
    Ik wou in bad bevallen en een mooie foto met onze kleine op de borst, tranen van geluk.
    Wel het werd een epidurale, knip, zuignap, 2 uur persen en hysterisch roepen (ik heb mij echt niet sterk gehouden),
    En dan tranen van opluchting, ik keek zelfs niet of we een jongen of meisje hadden.
    Voor mij was die bevalling enorm traumatisch, dan noemen sommige mij maar een softie.
    Wij hebben netjes na 9 weken terug regelmatig seks gehad, en het heeft maar 1-2x pijn gedaan, en het voelt nog even goed/strak.
    Ik was daar al heel dankbaar voor ! Mijn man zijn lichaam heeft niks mee gemaakt, en hij mag feitelijk al blij zijn dat het allemaal zo vlot ging nadien.
Reageer

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld