Seksleven, na kinderen gekregen te hebben.

  • Seksleven, na kinderen gekregen te hebben.

    Hallo,

    Ik moet even mijn bezorgdheid kwijt. Ik ben 6 jaar samen en zwanger van een 2de kindje (3de trimester).
    Mijn man en ik zien elkaar nog héél erg graag en zijn op vele vlakken een goed koppel; we hebben dezelfde levenswensen, delen hobby's, reizen graag, passen heel goed in elkaars familie enz.
    Toen we elkaar leerden kennen waren we student en spatte de passie er van. Maar nu hebben we een huis dat hij verbouwt, heeft hij een veeleisende job en ben ik thuisblijfmama geworden, kinderen kort op elkaar.
    Kortom, de gemiddelde avond liggen we hier allebei pompaf als zombies voor tv.
    Nu doen we t gemiddeld 1x/week, soms 1x/2 weken. Ik ben gelukkig met ons huishouden en heb mij er ergens bij neergelegd dat dit "tijdelijk" is.
    Afgelopen weken waren we allebei zo moe, had ik een week pijn door een complicatie na mijn 1ste zwangerschap+ijzertekort , dan sliep onze zoon slecht, dan was mijn man ziek... "En zo is het altijd iets" zegt mijn man...
    Hij is dus niet tevreden en wil meer seks.

    Ik kan hem wel begrijpen, maar ikzelf ben al tevreden als we 1x per week halen. Het is wel nog héél goede seks. Maar oudste en zwangerschap putten mij echt uit. Nu voel ik veel druk omdat ik niet voldoe, naar mijn gevoel.
    Ook heb ik zelf niet echt veel verlangen; mijn borsten zijn slapper, heupen staan vol striemen sad.gif , dikke buik steekt in de weg, geen mooie zwangerschapslingerie (met 1 inkomen schiet er niet veel over).
    En ik zit de hele dag tussen het speelgoed en kinderspullen. S avonds komt mijn man thuis en wil hij seks in de living, waar ik al hele dag binnen zit gekluisterd (de rest van het huis is of bouwvallig of ijskoud nu). Voor mij persoonlijk een moodkiller. Hij komt dan gewoon in pyjama binnen en kijkt eens veel betekend, en dat is het dan.

    Hij is een heel erg lieve, leuke man. En heel trouw, het type dat eerder gefrustreerd samenblijft voor de kinderen dan scheiden/vreemdgaan.
    Maar het speelt echt in mijn hoofd, die druk om 40-50 jaar mijn man "seksueel content" te houden.
    Ik denk, het is nu eenmaal een drukke vermoeiende levensfase. Wat met alle jaren nadien, wat als ik oud ben, of onze kinderen tieners zijn die tot 22u opblijven. Zal seksfrequentie niet op en af gaan in een relatie...

    In mijn kindertijd, heeft mijn vader geprobeerd een affaire te starten met een veel jongere vrouw. Mijn moeder is nog die vrouw in kwestie publiekelijk gaan confronteren, terwijl ik er bij stond als klein kind.
    Kort daarop hebben ze een vechtscheiding gekregen, en is mijn vader onverwacht overleden.
    Heel mijn latere leven is mijn moeder negatief geweest over mannen, dat ze maar 1 ding willen. En dat mijn vader haar ooit vertelde" je ziet aan je lijf dat je 4 kinderen hebt gehad, het is ook nogal wat om naar te kijken". Die woorden en ervaring van mijn moeder zijn onder mijn vel gekropen.

    Buiten dat hij succesvol/heel intelligent is, vertoont mijn man geen enkele gelijkenis met mijn vader.
    Maar het spookt in mijn hoofd.
    Ik doe elke dag mijn best om ons kind goed te verzorgen, het huis spik en span te houden, lekkere maaltijd op tafel, en mooi verzorgd met grote glimlach hem te verwelkomen. Tegelijk werkt mijn man zich te pletter voor ons gezin.
    Hij is héél gelukkig met ons gezin en zegt dat ik nog een heel mooi lichaam heb. Maar voor hem is 2-3x/week een wereld van verschil blijkbaar, hij loopt echt prikkelbaar rond na een tijd en dat overschaduwt dan alles wat wel goed loopt.
    Wat moet ik dan doen, toegeven aan seks uit huwelijkse verplichting ? Ik vrij al 6 jaar spontaan en uit liefde, heb nog nooit gefaked.
    Moet ik dan gewoon mijn man content stellen en seks beginnen hebben, zoals ik dagelijks de vaatwas hoor te legen ?

    Vraag mij af hoe het bij andere koppels is met kleine kinderen.
  • Mss totaal mis maar voel jij u verplicht om uw man tevreden te houden, omdat je door zijn vele werken thuisblijflmama kan zijn?
  • @neuzeke:

    Neen dat is niet totaal mis. Ik ben ook hoogopgeleid, maar helemaal niet zo ambitieus als mijn man.
    Hij heeft een bedrijf en komt vaak laat thuis, onverwachte vergaderingen, zakenreizen.
    En wetende dat de dagdagelijkse zorg voor de kinderen toch op mij zou vallen, wou ik zelf thuisblijven tot ze naar de kleuterklas gaan. Ik wil alles heel goed doen, en werken in shiften+geen enkele hulp om de kinderen op te vangen ( ook niet grootouders bv ) zou mij niet lukken...
    Mijn zus en moeder zijn ook thuisblijfmama's geweest en ik zag ook vooral de mooie tijd die je krijgt met uw kind.
    Wat zeker ook zo is, en waar ik mijn man idd heel dankbaar voor ben.
    Maar mijn man is het nu zo gewoon dat ik alles doe, dat s avonds en het weekend ook gewoon voor mij is. Op 1 jaar tijd heeft hij misschien 3x fruitpap gemaakt, laat staan gegeven. Het is een hele lieve papa, en dat hij weinig zorgt, komt ook vooral omdat hij het hele weekend verbouwt.
    Maar nu ik weer zwanger ben, wordt het ook wel eens lastig voor mij. Zoontje slaapt 1 uur per dag en dan ben ik altijd wel het huishouden aan het doen.
    Vroeger kwam ik om 17u van mijn werk, en had ik ruim de tijd om eens alleen te ontspannen en hem op te wachten in mooie lingerie.
    Nu zit ik ons slaperig zoontje te entertainen tot 19.30-20.00u zodat hij en zijn papa elkaar nog zien...
    S morgens is zoontje direct wakker om 6u en heb ik geen enkele minuut alleen in de badkamer. Dus s avonds wil ik gewoon eens op adem komen.

    Ik wil ook vooral mijn man content stellen omdat ik mijn gezin niet kwijt wil.
    Ik denk enerzijds: wees realistisch, en wees blij met je goed gezin en dat de seks wel degelijk nog goed is. Ik ben ook direct beginnen sporten na mijn 1ste zwangerschap, ik spendeer nog tijd aan mijn uiterlijk. Ik "doe mijn best" om aantrekkelijk te blijven denk ik dan. Wat ik wel belangrijk vind.
    Anderzijds, zag ik deze ochtend mijn zoontje (een echt papa'skindje) zo gelukkig op zijn schoot zitten. En ik dacht direct, ik ga gewoon meer seks moeten hebben want ik mag mijn zoontje zijn papa niet kwijtspelen (zoals ik destijds), niet nu maar ook niet binnen 10 jaar.
    Het zit in mijn hoofd alsof seks nog het enige belangrijke is: het hele huis mag nog elke dag vuil liggen, ongezond eten, onze kleine een hele week in 1 vuil kruippakje, zolang er genoeg seks is zal hij content zijn.
    En anderzijds als alles goed loopt in het gezin, maar uwe man heeft niet genoeg seks dan komt er ruzie van of gaat hij vreemd.
    Lijkt heel zwart wit, maar het is wat ik heb mee gekregen.
    En voel mij daar een huissloof bij.
    Zo wordt seks voor mij niet langer iets plezierig, maar iets waar ik mijn gezinsgeluk mee betaal.
    Ik heb geen gelukkig gezin gekend, en het is dan ook alles voor mij.
  • Misschien niet wat je wilt horen, maar hier is soms ook een verplichting. Wij hebben drie jonge kindjes kort op elkaar (drie meiden in 4,5 jaar tijd) Ook ik ben thuis mama en mijn man werk gemiddeld 60 a 70 uur in dag week (soms ook overnachtingen) wij zien elkaar zeer weinig. Ik draai dus een huishouden met drie jongekindjes alleen. Dag en nacht, 24/7, week na week, maand na maand, alleen... Ben dood op. ALS mijn man dan thuis is heeft hij natuurlijk zin in sex. Ik totaal niet. Ben allang blij ala hij thuis is en mij eens kan ontluchten om te helpen met de meiden. Dan heb ik absuut geen zin in polonaise aan mijn lijf. Maar voor mijn man is dat anders. Hij werkt hard, komt thuis bij zijn gezin, en zoekt dan natuurlijk onluchten op een andwre manier, seks met zijn vrouw. En dan geef ik toe. Ik leef een totaal ander leven dan mijn man, dus toegeven hoort we bij. Vind ik. Als je eenmaal bezig bent komt de zin meestal vanzelf wel. Maar zo erg is dat toch niet? Jullie zijn getrouwd, man en vrouw. Soms kan seks toch ook gewoon lekker alleen seks zijn? Of moet er voor jou perse altijd liefde aan te pas komen? Wat vind je daar dan zo erg aan?
  • ik ben al eind in de 30 en hoop echt dat vanaf 40 dat verplicht nummertje (minstens 1 maar liefst twee of meer keer per week) eindelijk kan stopgezet worden, maar ik vrees er voor. Als je 20 bent denk je: 40 is oud en dan moet je geen seks meer hebben, tot je 40 bent en denkt: maar vanbinnen voel ik mij nog 30...

    enfin om maar te zeggen, hier ook een man die meer wilt en ik die toegeef. Wij hebben twee kinderen, derde onderweg. Ik ben nu met zwangerschap zo moe en heb wat kwaaltjes waardoor hij mij nu wel meer gerust laat (echt erg eigenlijk dat ik dat zo moet noemen).
    Ik heb wel de indruk dat voor mannen seks ook echt veel meer dan bij vrouwen (of zelfs in tegenstelling tot bij vrouwen) een liefdesbetekenis heeft. In de zin dat: mijn man mij verwijt hem niet meer graag te zien als ik geen seks wil. Dat ik hem en de kinderen verzorg (naast voltijds te werken), dat ik zorg dat hij kleren heeft (ik koop het meeste voor hem en wassen is ook voor mij), dat ik gewoon in slaap wil kunnen vallen naast hem in de zetel omdat ik mij daar veilig bij voel etc, dat is geen liefde in zijn ogen, voor mij wel... nee seks, daarmee bewijs ik liefde... *eyeroll*
    ik denk dat het een beetje de eeuwige strijd is onder mannen en vrouwen. Het is ook echt lichamelijk want sinds de eerste bevalling is mijn libido weg. Echt weg.
  • @Elaria ik herken veel van uw schrijven in het leven van een vriendin van mij.
    Zij voelt zich enorm verplicht om haar man tevreden te houden.
    Ze zit zelf met 2 kleine kinderen thuis en ze heeft het echt niet makkelijk.
    2 drukke kindjes, slechte slapers, vaak ziek.
    Haar man verwacht ook bepaalde zaken van haar.
    Ze gaat er enorm in mee om de rust te houden.
    Als ik daar met mijn man over praat en zo wat voorbeelden geef, is mijn man de 1ste om te zeggen dat dit sowieso niet goed afloopt.
    Het leven bestaat niet enkel uit nemen en zaken verwachten van anderen.
    Het bestaat ook uit respect hebben voor elkaars gevoelens en meningen en die kunnen idd verschillen.
    Daar als vrouw in meegaan, om de rust te houden of uit schrik dat uw man zou vreemdgaan vind ik niet oké eigenlijk.
    Waar stopt het toegeven dan e.
  • Ik herken mij dus heel erg in wat Lynne en Ano zeggen.

    @lynne: ik geniet wel van onze seks, ook puur lichamelijk. Het is zeker geen egoïstische man op dat vlak, hij weet ondertussen heel goed wat ik fijn vind. En doorgaans als we seks hebben (gehad) ben ik altijd blij, en zeg ik ook vaak "we moeten het meer doen, hoe moe we ook zijn soms".
    Wat mij feitelijk stoort is dat hij zo op frequentie hamert. Hij weet perfect welke dag en welk uur bijna, de laatste keer was. Terwijl voor mij alle dagen (ja de huishoudelijke sleur) gewoon op elkaar lijken, dus ik hou de kalender niet bij zoals hij. Zolang de seks nog goed is, vind ik dat al heel wat persoonlijk.

    @lynne en Ano: dat zegt mijn man dus ook. Hij geeft aan dat hij gewoon echt biologisch/hormonaal gefrustreerd geraakt én het een uiting van liefde is voor hem. Ik geniet van de seks zelf, vind hem zeker nog een knappe vent. maar ik kan langer zonder, ik voel pas na zo n 2 weken een fysieke drang. En voor mij is samen tijd spenderen en knuffelen meestal voldoende als liefdesuiting.
    Voor hem dus niet. En ik snap best dat mannen er meer fysieke nood aan hebben, ik wil ook rekening houden met zijn lijf om het zo te zeggen.
    Maar wat dan met mijn lijf ? Met mijn dikke buik moet ik mij in alle bochten wringen om mijzelf, rap nog te scheren s avonds, terwijl ik gewoon in dat warm bad in slaap wil sukkelen. Ik ben ook gewoon doodop door zwanger te zijn, een actieve peuter, huishouden, vraag mij af hoeveel zin hij nog zou hebben als hij mijn lijf zou hebben.

    Maar ik geloof dat dus best, dat veel vrouwen meer seks hebben om hun man tevreden te stellen.
    Ik ben nu 30 jaar en ben dat nog niet gewoon. Voor mij was seks vroeger: passie en het kwam altijd nádat ik al veel vrije tijd had voor mijzelf.
    Voor mij is seks niet ontspannend, klinkt misschien raar. Ik heb eerst nood aan mentale/fysieke rust. Terwijl het voor veel mannen precies net wel een uitlaatklep is.

    Ik vind het gewoon frustrerend, seks hoort iets plezierig te blijven in mijn ogen. Mijn man zegt, ik verplicht u toch niet of eis het niet.
    Niet met woorden nee. Wat gaat er dan nog van mijn libido overschieten, als ik de helft van de keren gewoon toegeef.
    Hij zegt ook: ik kan als man toch geen spannende lingerie dragen of elke week met bloemen afkomen.
    Dus hij wil wel meer seks, maar dat moet maar uit de lucht vallen. Vroeger deed ik inderdaad alle moeite om hem te verleiden, we hadden toen ook een heel ander leven.
  • @neuzeke:
    Voila. Ik wil enerzijds toegeven omdat ik wel degelijk van mijn man hou, en mijn gezin mijn hele leven is.
    Anderzijds wil ik mijzelf niet wegcijferen en mijn lichaam niet zomaar geven om de andere te bevredigen, ookal zie ik hem graag.
    Hij zegt dat hij rekening houdt met mij, en nooit nog initiatief durft nemen, hij wacht idd altijd af tot ik eens zeg "heb je zin".
    Maar meestal vraag ik het dan, omdat ik merk dat het voor hem te lang geleden is.

    Op seksueel vlak weet hij heel goed wat hij doet. Maar qua verleiding is het na 6 jaar: hop pyjama aan en eens een knipoog geven.
    Ja sorry, het gaat hem niet om elke week bloemen geven he, maar dit is het andere uiterste.
    En met mijn dikke buik en baby die tijdens het voorspel fel schopt, voel ik mij vooral mama ipv een seksbom.
    Mijn zwangere lijft hindert ook mijn seksbeleving, iets wat hij ook nooit echt kan vatten.
    We zouden echt eens van lichaam moeten wisselen...

    We zien elkaar echt heel graag. Maar we kunnen ons echt niet verplaatsen in elkaars lichaam.
    Mijn lichaam is zodanig veranderd en nu ook weer overgenomen door die zwangerschap, ik voel mij nu echt geen seksueel wezen.
    Toen ons 1ste zoontje doorsliep en ik was terug slank, dan hadden we terug vaker seks. De boog kan toch niet altijd strak gespannen staan.
    Voor hem verandert er natuurlijk niks met een zwangerschap.
  • ik heb mij daar al vaak het hoofd over gebroken en ik zie daar echt geen oplossing. Men zegt dan: doe de kinderen eens weg, zorg eens voor een leuke date of dag samen, wat welness, gaan eten (alcohol, wel niet tijdens zwangerschap)... dat is allemaal goed en wel voor ene keer. Want als je dat wilt doen voor elke seks en je man wilt drie keer per week is dat gewoon niet te betalen, dan is het letterlijk goedkoper om naar de hoeren te gaan...

    Vrouwen van 30-40 jaar met een gezin (en vaak ook carriere) kunnen zich geen 3 keer per week 'ontspannen' om een bruisend seksleven te behouden.. mannen moeten dat mss leren inzien? maar ik vind ook de woorden niet om dat duidelijk te maken aan mijn man.
    Als er toch vrouwen zijn die 60u per week werken, een huishouden runnen, zwanger zijn, wat me-time willen (al is het een half uurtje naar een soap kijken) EN dan nog drie keer per week een seksgodin kunnen zijn, please zeg mij uw gouden tip... ik ken ze niet. Vroeger, voor zwangerschap moet ik toegeven dat een fles wijn al wel eens kon helpen... na een glas of vier tot zes kon ik wel ontspannen genoeg zijn... maar nu ik zwanger ben, echt niet hoor...
  • @ano: exact. Al die zaken heb ik ook al gedacht.
    Er is hier een babysit van 18 jaar in de buurt, die we eens zullen laten babysitten op onze 1 jarige.
    Niet zo n leuk gedacht voor mij, maar ok, ik wil zelf ook eens een romantische avond, het is een goed idee.

    Maar dat lost ook het dagdagelijkse niet op he.

    Seks zou wat mij betreft iets plezant moet blijven, wil hij er meer, dan zou hij wat meer moeite mogen doen vind ik ipv te klagen...

    Ik vind het gewoon zo frustrerend. Ik heb echt een lieve, grappige, intelligente man. En toch, als hij op zijn honger zit,
    Dan wordt hij een blinde neanderthaler, geen haar beter dan de rest.
  • en 'het zelf doen' wilt mijn man ook niet, of toch niet zo vaak... ik snap dat dus echt niet. Worden mannen van kleins af aan geleerd dat ze daar recht op hebben? Dat ze dat mogen willen en als een kleuter rondstampen als ze het niet krijgen? Ik leer mijn kinderen dat toch niet en mijn moeder heeft dat toch ook niet aan mijn broer geleerd... (en bij mijn man werd nooit over seks gesproken)... en hoe vaak moeten vrouwen daar eigenlijk over klagen voor die boodschap doordringt?
  • Je kan te veel zoeken naar woorden ook e.
    Door er in mee te gaan en hem toch maar tevreden te houden, ga je natuurlijk niet tot een oplossing komen.
    Ikzelf zou dat nooit doen, toegeven voor de rust.
    Zoiets is goed voor eens eventjes, maar de rest van uw leven?
    In een relatie moet je toch eerlijk kunnen zijn e.
    Wij zijn 18 jaar samen en hadden al dips op seksvlak en dan voornamelijk door mij.
    Was mijn man daar tevreden mee? Ik durf gerust nee zeggen maar hij zou evenmin tevreden geweest zijn met een vrouw die gewoon toegaf en liet gebeuren hoor.
  • Ik schrik er eigenlijk van hoe erg je daarmee inzit. Stel dat je een dochter hebt, zou je willen dat zij zich ooit zo weg cijfert voor haar partner? Waarom verdien jij dan niet even veel zelfrespect?

    Hier staat het seksleven op een héél laag pitje. Zeg maar een onbestaand pitje. Ik denk dat de laatste keer echt meerdere maanden geleden is. Ik heb daar nu geen nood aan, ik ben nu even eerst moeder - dan pas vrouw, maar ik weet (hoop?) dat het ooit wel terug komt. Mijn man vraagt wel eens of de zin al terug is, maar sorry, nee... Graag zien is ook de ander de tijd geven. Seks is geen recht, en als de nood echt hoog is, sla dan de hand aan jezelf.
  • Ik denk dat jouw man meer dan tevreden mag zijn met 1x/week. Ik denk niet dat er veel koppels met kleine kindjes zijn die aan dat gemiddelde komen. Wij toch al zeker niet.

    En jezelf elke dag optutten en scheren als je man thuiskomt? Ik denk ook niet dat er veel vrouwen zijn die zich daarmee bezighouden. Jezelf verzorgen, ok, maar niet overdrijven.
  • ja dat vond ik eigenlijk ook wel chique smile.gif mijn man moet mij dan maar nemen zoals ik ben (met lichaamshaar en vettig hoofdhaar smile.gif - stiekem hoop ik dat hem dat afstoot en dat hij mij dan niet wil, maar het helpt meestal niet...)
  • En toch denk ik dat er veel koppels zijn die zich in elaria's verhaal herkennen.
    Wil dat zeggen dat je altijd moet toegeven? nee… dat denk ik niet… maar beiden water bij de wijn doen lijkt me dat wel. Hij hoeft er zich ook niet bij neer te leggen dat de seksdrang weg is geloof ik. Net zo min als jij je erbij moet neerleggen om hem altijd maar zijn zin te geven.
    De gulden middenweg noemen we dat dan?

    Hier loopt het toch ook gelijk… voor mijn zwangerschap een bruisend seksleven van 2 à 3 keer per Week. Tijdens de laatste twee maanden van men zwangerschap zag mijn man dat niet zo zitten… ik stond dan weer zo heet als iets goofy.gif Dus hij heeft ook toegegeven dat hij het toen soms "verplicht" deed om mij tevreden te stellen. Niet persé door penetratie maar er zijn nu eenmaal ook andere manieren om genot te verschaffen aan je Partner.
    Na de bevalling ging het wel op een heeeeeeel laag pitje. Heb zowiezo 8 weken gebloed en daarna was het begin best pijnlijk. Hij had hier respect voor en ik probeerde toch eraan toe te geven met het idee "door het te doen gaat het ook beter gaan gaan".
    Door de pil en de vermoeidheid af en toe bleef ons seksleven op een laag pitje staan en mijn man heeft ook wel meerdere keren geuit dat hij het zomaal "zielig" vond bij ons want 1x per Week is toch wel weinig hoor. Maar ik merk bij ons wel een wederzijdse werking.
    Ik geef inderdaad soms gewoon toe, en eens bezig komt die zin toch elke keer wel hoor, en anders is het eens een vluggertje of ik bevredig hem anders. En ook hij neemt gewoon af en toe aan dat ik er geen zin in heb. Nu ik gestopt ben met de pil gaat het wat beter met het libido maar de hoeveelheid die mannen juist vaak zouden willen daar kom ik toch niet aan tongue.gif

    Ze zien het inderdaad ook vaak anders… ik merk dat hier ook dat liefde en houden van elkaar volgens hem merendeels geuit word door seks te hebben met elkaar hoewel ik daar soms ook anders over denk.

    Ik neem het hem ook niet kwalijk dat hij er soms over klaagt. Ja, het ligt op een laag pit, en ja, misschien blijft dit wel zo. Ik mag ook klagen dat hij teveel wil dus mag hij ook klagen dat hij te weinig krijgt goofy.gif
  • Mijn man heeft al meermaals gezegd dat ik mij niet altijd hoef op te tutten/scheren.
    Maar ik wil dat echt voor mijzelf. Ik was vroeger een ijdele vrouw, ik ging nooit ongeshminkt de deur uit, hoge hakken en lingerie in alle kleuren.
    Mijn man kwam thuis en ik wachtte hem vaak op de keukentafel op met alleen zijn das aan, of stripte eens spontaan.
    Nu ben ik heel onzeker over mijn veranderd lichaam, en met twee zwangerschappen kort op elkaar passen die setjes allemaal niet meer.
    En zit ons kind aan de tafel te wachten op hem...

    Hij heeft moeite met de frequentie, maar ik heb dus met andere dingen moeite, en zo is de cirkel rond.
    Hij is ook uiterlijk veranderd, maar in positieve zin. Hij was al een mooie jongen, maar is nu een knappe man die elke dag in kostuum in zijn chique auto gaat werken, in zijn succesvolle zaak. Ik voel mij nu zo verbleken naast hem. Hij ziet dat helemaal anders. Maar toch.

    En als ik een dochter zou hebben, ik weet niet wat ik er tegen zou moeten zeggen.
    Daarom dat ik hier eens wou horen, af en toe meer seks toegeven, ookal heb je geen zin. Of alleen oprecht seks toestemmen/starten..
    Mijn zus is 25 jaar samen, en zei ooit: 75% van het slagen van uw relatie wordt gemaakt door seks. Goed eten en regelmatig seks, en dan blijft uwe vent content volgens haar. Ze is ook het type thuisblijfmama die taarten bakt en in t weekend bij de schoonspecialiste zit, en s nachts staat te strijken als ze wakker ligt. Ik spiegel mij daar ook aan .
    Aan de andere kant heb je mijn moeder, helemaal geen huishoudelijk type en totaal niet bezig is met haar uiterlijk, mij vertelde ze dat ze geen nood heeft aan seks en dus al snel apart sliepen. Die was dus echt niet bezig met het huishouden of haar uiterlijk. Mijn vader is daarop proberen vreemd te gaan (na 16 jaar).
    Vandaar mijn angst.
  • als een vrouw vreemd gaat is het de schuld van de vrouw
    als een man vreemd gaat is het de schuld van de vrouw

    dat is de echte tragedie van het leven


  • @ano tsja... Als er een dag komt dat mijn man vreemd gaat en dan zegt "het is jou schuld".. Ik breek allebei zijn benen! Maar scheelt dat ie wel wat meer respect heeft voor mij
  • Lynne, ik weet dat ge ano's haat, maar gewoon onnozel reageren tegen alles wat een ano zegt omdat het een ano is maakt u vooral dom en niet respectabel. Ik bedoel niet dat mannen vinden dat vrouwen schuldig zijn aan hun vreemdgaan, maar dat vrouwen zoals hierboven in de comments blijkbaar vinden dat als mooi en aantrekkelijk genoeg blijven er wel voor zal zorgen dat man niet vreemd gaat. En dat idee is bullshit. mannen gaan niet vreemd omdat ze hun vrouw niet meer aantrekkelijk vinden, mannen gaan net als vrouwen vreemd omdat sommige mannen klootzakken zijn.

    Stop als vrouw vooral met te denken dat je 'iets kan doen om er voor te zorgen dat hij niet vreemd gaat' wat dat kan je niet. Is je man een klootzak, dan zal hij vreemd gaan hoe je ook je best doet.
Reageer

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld