Mama met burn-out: lotgenoten?

  • Mama met burn-out: lotgenoten?

    Hey dames, en ook de heren,

    Ik zit momenteel thuis met een (ohhh jaa) burn-out. Ik ben 2 weken thuis gezet door de dokter en dit is nu net met nog eens 3 weken verlengd op advies van een psycholoog/therapeut. Ik vind het maar eng en vies. Voel mij soms schuldig, alleen, hulpeloos. Ik zit gewoon een hele dag thuis... het doet ergens wel deugd en ik weet dat het nodig is, maar het is ... raar...

    Het is mij allemaal te veel geworden: ouders die scheiden na 35jaar huwelijk (heel lelijke scheiding), 2 kindjes van 4j en 2j waarvan de oudste een energievragend karakter die ook al 4 jaar niet doorslaapt, ze hebben beiden een voedsel allergie dus iedere dag moeten wij alles vers koken, stijgende druk op het werk (ni normaal!), laatste tijd alsmaar conflicten op het werk, alles overdenken en piekeren, op voorhand panikeren om niets, ... Ik kan gewoon echt niet meer... PFFFF... ik kon niet meer slapen, niet relativeren, maak overal ruzie, kom overal te laat, haasten haasten haasten, druk druk druk, panikeren. Tot het moment dat ik fysiek veel ziek werd (koorts krijgen, heel ontsteking, verkoudheden, gezwollen klieren, ...) en ik mij totaal niet meer kon concentreren... ik kon geen gesprek meer volgen, vergat constant dingen, en kreeg commentaar dat mijn werk inhoudelijk niet ok is, idem mijn attitude... (ik doe die job al 9 jaar)

    Ik weet niet goed wat ik nu moet doen. Allemaal 'mist' in mijn hoofd. Hoe ga ik er nu voor zorgen dat ik dit niet meer tegenkom? Gaat het nu beter zijn na thuisblijven? wat moet/kan ik veranderen? wat is de effectieve oorzaak?...

    Zijn er nog mensen met dergelijk problematiek? hebben jullie tips? ervaringen delen?... want kvoel er mij wel wat 'alleen' mee.
  • Ik heb er zelf geen ervaring mee, maar ik heb het wel al bij een ex-collega gezien.
    Het zal beter zijn na thuisblijven (maar nog niet na 5 weken waarschijnlijk, dat zal wel wat langer duren als je zo diep zit), maar je zal sowieso een andere job moeten zoeken nadien.
    Enerzijds is de kans groot dat je elke keer hervalt tegen dat het tijd is om terug te gaan werken, gewoon omdat je je daarin zenuwachtig gaat maken, en anderzijds ziet geen enkele werkgever graag iemand terug komen die thuis gebleven is omwille van een burn out. En al zeker niet als ze voor je burn out ook al niet tevreden meer waren over je werk, want de combinatie van beide zorgt er waarschijnlijk voor dat het vertrouwen volledig weg is bij de werkgever.
    Ik denk dat je dus best, vanaf dat je je beter voelt, op zoek gaat naar een andere job. En dan bij voorkeur eentje die gemakkelijker te combineren is met je kinderen bv. door deeltijds te gaan werken, vlak bij huis, dus weinig woon-werk verkeer, geen te hoge functie,...
    Wat is er de oorzaak van dat je zoontje nog altijd niet doorslaapt? Is er een medische oorzaak of is het meer een gewoonte waar hij niet uit geraakt? Als het het laatste is, zou ik dat ook proberen op te lossen nu. Hij is 4 jaar, dus daar kan je al eens mee praten, uitleggen dat dit niet fijn is, eventueel met beloningen werken die je samen afspreekt, misschien is het een optie de kinderen samen op de kamer te leggen als hij niet graag alleen is, afwisselen met je man om op te staan voor de kleine, zodat niet alles op jouw schouders terecht komt 's nachts,...
    Vers koken elke dag doen de meeste mensen ook wel waarschijnlijk. Maar als dat te moeilijk is om dat dagelijks te doen, kan je dan geen verse maaltijd op voorhand bereiden? Bv. in het weekend al eten maken voor maandag en dinsdag? Zolang het met verse ingrediënten gemaakt is, maakt dat toch niet uit dat dat een dagje eerder gemaakt is, ook niet als er allergieën in het spel zijn? Of zie ik dat verkeerd?
    Dus zo zou ik het doen, praktische oplossingen zoeken voor alle dingen die je nu als te zwaar ervaart, zodat de druk wat minder is op het moment dat je terug gaat werken.
  • Ik heb in 2014 in een vergelijkbare situatie gezeten. Ik ben ingestort op het werk, beginnen huilen en kon niet stoppen. Bij de dokter geweest en die zei dat ik op het randje van een burn-out zat. Twee weken thuis gebleven en dan nog eens verlengd met twee weken.
    Mijn dokter zei me ook dat ik iets moest veranderen aan mijn situatie, want dat ik anders gewoon opnieuw zou instorten na verloop van tijd. Ik heb toen beslist om 4/5 te gaan werken, eerst via ouderschapsverlof en daarna via tijdskrediet. Ik ben sindsdien thuis op maandag. En ja, heel bewust op maandag, zodat die dag ook voor mij is en ik niet weer als een gek loop te crossen voor mijn zoontje. Het lijkt erg egoïstisch, maar uiteindelijk heeft mijn gezin er ook voordeel van dat ik thuis ben op maandag. Ten eerste ben ik 'vrij' in het weekend, ik doe het huishouden op maandag. Mijn zoontje kan wat langer slapen op maandag omdat ik thuis ben, mijn man kan vroeger naar zijn werk (en dus ook vroeger stoppen 's avonds). En vooral: ik ben zoveel rustiger en gelukkiger. Ik slaap terug beter en ik heb niet meer het gevoel dat ik tijd te kort heb en heel de tijd moet crossen.
    Ik ben nog steeds op mijn zelfde werk (ze hebben met overigens met plezier terug verwelkomd), ik doe dat werk ook ontzettend graag en nu ik het maar 4 dagen per week meer hoef te doen, is dat perfect voor mij. Het gaat nu toch al meer dan drie jaar prima zo, dus vermoed ik dat dit voor mij de goede oplossing was/is.
    Je moet dus een beetje kijken naar wat bij jou stress veroorzaakt (of een slecht gevoel of hoe je het ook wil noemen). Welke factoren kan je makkelijk aanpassen? Sommige dingen heb je niet in de hand, en het beste is te leren om daar geen energie aan te verspillen. Dat is niet makkelijk, maar ook niet onmogelijk.
    Zoals ik al zei, was voor mij de oplossing een dag minder gaan werken. Ik weet niet of dat voor jou een optie is, eventueel via ouderschapsverlof of tijdskrediet? Toen ik dat bedacht had (na 2 weken thuis), en de toestemming van mijn werkgever kreeg (ik heb het aangevraagd terwijl ik thuis was), viel er een enorme last van mijn schouders. Ik heb die laatste twee weken nog heel veel geslapen en voelde zo mijn energie terug komen. En na een maand ben ik terug gaan werken, eerst nog een paar maanden fulltime, tot alle papierwerk in orde was, en dan 4/5.
    Is nu alles rozengeur en maneschijn? Nee, natuurlijk niet, ik heb af en toe nog periodes dat het minder gaat. Ik ben en blijf een perfectionist wink.gif Maar ik herken de tekenen veel sneller en neem dan even tijd voor mezelf en dan kan ik er weer tegen. Gelukkig steunt mijn partner me hierin.

    Ik wens je heel veel moed om uit het dal te komen. Het zal je zeker lukken, je moet gewoon even jezelf op de eerste plaats zetten en kijken naar jouw noden. Uiteindelijk is dat ook van belang voor het hele gezin, dat jij je goed in je vel voelt en goed functioneert. Als je nog vragen hebt, mag je gerust een PB sturen, ik heb hier natuurlijk maar heel kort samengevat.
    liefs!
  • Ik lees precies mn eigen verhaal bij de topicstarter. Ik ben nu sinds woensdag thuis en de dokter heeft nog 2weken voorgeschreven, wat ik dus immens lang vind. Maar na 6 maand over mn grenzen te gaan op het werk (ondanks dat ik aan gaf dat de verwachtingen niet realistisch waren), was het op. Ik kreeg mn stressniveau niet meer omlaag, was dus non stop gestresseerd (zelfs thuis), ging werken met tranen in mn ogen, had een kort lontje, kon niet meer relativeren.
    Maar toch voel ik me er niet goed bij dat ik thuis zit...
  • Kom eerst tot rust, probeer eerst hetgeen je even los mag/kan laten, los te laten. Ook het jezelf verwijten of schuldig voelen... niet doen! Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Leer je werk niet mee naar huis te nemen. En dan bedoel ik vooral 'in je hoofd', en niet een opdracht die je nog moet afwerken of een mail die je nog moet beantwoorden... Ik heb een job waarbij ik thuis ook nog heel wat moet doen, maar ik neem buiten die welomlijnde zaken, mijn werk niet mee naar huis. Ik praat thuis zelfs niet of amper over mijn werk, deels omwille van discretieplicht - maar dat mag je gerust wel doen, vaak heeft je partner een andere kijk, kan hij/zij je van op afstand beter tips geven om dingen los te laten... Als ik zou merken dat ik thuis zou beginnen huilen naar aanleiding van, of wakker lig over mijn werk, hoop ik dat er een alarmbelletje afgaat. Maar je bent echt niet de enige waarbij dat niet lukt: bij ons op het werk is het momenteel ook heftig, en ik hoor van verschillende collega's dat er na het werk wel gehuild, gepiekerd en wakker gelegen wordt. Voel je dus niet abnormaal!

    Ik weet niet of je per se een andere job moet zoeken. Als je erin slaagt zelf anders met de job om te gaan, hoeft dat helemaal niet. Ik weet niet of ze je iets hebben verteld over een loopbaancoach? Thuis zoek je best een weg die voor jou minder stresserend is. Huishoudhulp, het inplannen van een dagje me-time, het op voorhand bereiden en invriezen van voeding, het oplijsten van makkelijke menu's die weinig tijd vragen, het inbouwen van meer routine...
  • Herkenbaar, helaas...
    Mij is het overkomen toen ik net veranderde van werk en ik in een jobcultuur terechtkwam die totaal tegenovergesteld was aan wie ik ben.

    Allereerst - ik zou me voorlopig even geen zorgen maken over je werk! Is nergens voor nodig, kom je ook nergens mee. Als je energie op is, is de eerste stap om tot rust te komen. Weer kunnen genieten van zaken, van een wandeling, van eens lekker eten, van je partner, van de kindjes. Zonder je er voordien al nerveus in te maken, zonder het piekeren.
    Dat lijkt evident, soms zelfs of het je al lukt, maar dat is de eerste prioriteit!
    Als dit alleen weken / maanden duurt, is dat maar zo!
    Het hielp me om geregeld met een psycholoog hierover te praten, me er in te laten begeleiden.

    Dan, in een volgende stap moest ik praten over mijn job zonder boos of verdrietig te worden. Van zodra dat kon, wist ik dat ik klaar was om de boel ook effectief aan te pakken. Ervoor niet... Als je dus nu al zou gaan piekeren over wat er nu met je werk moet gebeuren, heb je een paar cruciale stappen voor jezelf overgeslagen...

    Pas dan ben ik gaan praten met een jobcoach. Uitgaande van wie ik ben, mijn eigen sterktes, prioriteiten en dit leren kennen (dacht voordien dat ik mezelf kende ... Pfff), dan gaan kijken welke job, cultuur, inhoud, deeltijds/voltijds hierin zou passen.
    En dan natuurlijk dit invullen.
    Kan perfect dat dit in je huidige job lukt mits kleine aanpassingen (bvb ik ging me enkele uren per dag in een aparte bureau zetten om me te kunnen focussen op enkele taken ipv onze drukke open space - moet allemaal uiteraard ook kunnen / mogelijk zijn).
    Kan ook dat je beslist ermee te stoppen en een andere richting op te gaan, in dat geval zal diezelfde jobcoach je ook daarmee helpen.

    Is dus allemaal een meerstappen plan, niets overhaasten en (al is dit makkelijk gezegd misschien) zeker ook niet schuldig voelen.
    Het niet-slapen van je oudste ook niet onderschatten, slaap heeft een gigantische impact op hoe je dingen doet en ziet.
    Bij onze jongste hadden mijn man en ik jarenlang een beurtrol om de week door te komen - waarbij de ander met oorstopjes doorsliep...
    Dit was kort samengevat mijn ervaring. Misschien heb je er wat aan.

    Sara x
  • Hey, bedankt voor jullie reacties. Ik ben al blij dat ik niet alleen ben. En ik herken mezelf enorm in jullie verhalen. Het is exact hetzelfde waaraan ik ten prooi gevallen ben.

    Ik ben nu al 3 weken thuis en voel mij nu eigenlijk wel goed. ik ben uitgerust, ik onderneem weer kleine dingen, geniet van het gezinnetje, ga lopen. Ben soms wel nog rap moe en moet af en toe overdag bijslapen. Maar ik weet als ik nu terug in dezelfde context kom (full time werk + huishouden + druk ....) dat het weer een kwestie is van tijd of ik ga weer ten onder aan de druk en drukte. Ik moet nog ontdekken wat er juist aan de oorzaak is en daar iets aan doen...

    Ik ben de optie 4/5de aan het bekijken, ook op een dag dat ik alleen ben (hoe egoistisch dat ook soms voelt), maar geen dag om klusjes te doen of om op kinderen te passen. Ik heb rust nodig. Maar helaas is de realiteit bij ons op het werk vaak dat die mensen 5/5de werk doen op 4/5de tijd. dus er zal nog een hartig woordje moeten gesproken worden op het werk en ik zal moeten leren afblokken, grenzen stellen, nee zeggen en vooral LOSLATEN en mezelf geen druk opleggen (maar dat is heeeeel moeilijk voor mij). 4/5de alleen zal niet alles oplossen voor mij. conflicten//misverstanden met baas moeten ook opgelost worden.

    ik ga nu ook bij een psycholoog, dat helpt om wat inzicht te krijgen in wat er allemaal oorzaak is, maar kben er nog niet...

    Bedankt voor jullie steun smile.gif
  • Voorbeeld uit onze familie.
    Thuis gezet door de dokter.
    8 weken thuis en met volle moed teug gestart met werken
    2 weken bezig en volledig ingestort (nog slechter als ervoor).
    9maand thuis gezeten .
    Nieuwe job, veel psycholoog bezoeken later, terug veel beter

    Mijn tip kijk vooral naar uzelf en denk niet te snel dat je alles terug aankan.
    Het kan natuurlijo ook dat je niet echt een burn out had maar een dipje en dan zal je wss veel sneller terug vooruit kunnen.
  • over dat werk moet je je geen zorgen maken, ofwel heeft de werkgever begrip en kunnen jullie samen naar een nieuw evenwicht zoeken, ofwel heeft de werkgever geen begrip en dan ben je beter af zonder die specifieke job.
    Bij mijn vorige werkgever was progressief terug beginnen werken geen probleem, zelfs niet als dat over een heeeeeeeel lange tijd gespreid werd.

    Ikzelf heb ook zo'n moment gehad, maar ik had op dat ogenblik al mijn overstap naar een andere dienst binnen het bedrijf aangevraagd en gekregen. Voor mij waren een paar dagen rust en de wetenschap dat ik na 'een opzeg' op een andere dienst kon starten voldoende om net op tijd terug de juiste richting uit te gaan. Ik heb er echter veel uit geleerd: ken je grenzen en luister naar je lichaam. Het leven is veel te mooi en veel te kort om je job je geluk te laten bepalen.
  • Zo te zien ben je op goede weg. Je verhaal is herkenbaar. Ik sta in het onderwijs en werk 4/5de (woensdag ben ik de hele dag thuis in plaats van een halve) maar door mijn job (ik sta in de zorg) krijg ik alle moeilijke oudercontacten, klagende collega's en een directie die ervan uitgaat dat ik dat allemaal maar aan kan. Maar trop is teveel. Ik heb het nieuwe beleid ook niet uitgevonden maar moet er ook maar in mee. Steeds meer en meer kinderen die in het gewoon onderwijs blijven waardoor de druk op collega's maar ook op mij alsmaar toeneemt. En collega's kijken naar mij voor een oplossing maar die heb ik niet. Sommige collega's vinden het 'niet eerlijk' en 'gemakkelijk' dat ik geen klas heb. Wat ze niet zien is dat ik vaak nog 's avonds bezig ben, ik heb ook een gezin met drie kindjes die veel energie vragen.
    Gisteren was de druppel en ik heb me deze morgen ziek gemeld. Straks naar de dokter. Ik heb overal pijn, geen fut, gewoon op. Paar dagen rust gaat goed doen want in de vakantie heb ik hier weer maar eens ziekenboeg gehad. En ik sta er met drie kindjes en een huishouden voor het grootste deel alleen voor.
    Ik doe mijn job heel graag maar er zijn collega's die echt moeten leren dat ik ook maar een mens ben. Ik heb het 'neen' zeggen geleerd ondertussen maar ook dan door sommigen maar raar bekeken.
    Ik mis het genieten van mijn gezin. Zelfs in het weekend ben ik aan het stressen ook al is dat voor niks nodig. Ik hoop dat het een dipje is die met een paar dagen rust overgaat.
Reageer

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld