jongensmama

  • Om op dat 'nog eens proberen' te reageren: ik heb 3 jongens, kort op elkaar met ks. Toen ik na de jongste op controle moest zei de gyn dat mijn litteken in orde was voor nog een vierde ks, maar 'dat dat wel weer een jongen zou zijn'. Hij kan dat uiteraard niet voorspellen, maar zijn ervaring leerde hem dat er koppels zijn die gewoon ontvankelijker zijn voor het ene of het andere geslacht. Als ik heel erg zeker was dat een vierde een GEZOND MEISJE zou zijn, zou ik ervoor gaan. Maar dat kan niet, dus ik blijf blij met mijn 3 mannen.
  • ik had het mijn gyn gevraagd en zij zei dat het 50/50 kans is. dus in mijn ogen komt dat over als 0 haha.

  • Ik heb nieuwe laptop en ben mijn inlog kwijt, dus zit op nieuwe naam bigsmile.gif

    IK ben heel blij met onze 3e kapoen. En soms voel ik mij nu zo schuldig dat ik het jammer vond/vind dat het een jongen is. Wat uiteindelijk is het een kindje van ons beiden en dat is zo mooi!

    Alleen blijf ik het jammer vinden dat ik het andere geslacht nooit ga meemaken. Ik had het zo leuk gevonden om een dochtertje te hebben. Eindelijk es dat roze kunnen kopen, kleedjes, rokjes... Staartjes maken etc.... Ik hoop gewoon dat ik niet teleurgesteld ga zijn bij de geboorte. Ik dacht dat het gevoel snel over ging zijn, maar sinds vaak nog altijd met dit gevoel. Heb nog altijd steeds het gevoel dat het ons niet gegund is. En ik blijf nog altijd steeds jaloers op die vriendin die wel haar meisje kreeg na haar 2 jongens. Maar ergnes op voorhand wist ik het al, dat wij nooit een meisje zullen krijgen. Heb altijd gezegd, als wij voor een derde gaan, dan zal dat terug een jongen zijn... .En idd, we zijn voor een derde gegaan, en niet voor een geslacht. Maar na 2 jongens te hebben, zou het zo leuk geweest zijn om es een meisje te hebben....
    Het is zelfs zo erg dat ik nu meer en meer over nr 4 na denk. Terwijl ik altijd gezegd heb 3 is genoeg! Ik hoop zo dat ik mij compleet ga voelen als meneertje geboren wordt.
  • Hier een mama van 3 meisjes (waarvan 2 sterretjes).. en een baby op komst.
    Voordat ik kinderen had, wilde ik steeds jongens. Vanuit de cliché's: ze zijn stoerder, duidelijker, directer, niet zo flauw, andere "zorgen" tijdens de puberteit,... Ook als kind was ik zelf meer een kwajongen die meer aansluiting vond bij jongens dan bij meisjes.
    Kortom ik zag mezelf altijd als een echte jongensmama !
    Toen werden we zwanger.. 2 meisjes. Eens over de eerste schok heen en het gevoel "jammer, geen ene jongen" en nadien zouden er normaal ook geen kinderen meer volgen, toch geluk. De zwangerschap liep echter niet zoals gehoopt. Niet veel later, hadden we opnieuw geluk.. zwanger !
    Na 2 meisjes, er helemaal van overtuigd dat "statistisch" gezien de kans op een jongen toch wel groter zou zijn nu. Noppes...
    Nu is het voor het eerst dat ik stiekem zelfs hoop dat deze zwangerschap opnieuw een meisje is... Ik begrijp het nog steeds niet van mezelf en als het zo is, ga ik het mij ongetwijfeld nog wel een aantal keer beklagen (als het drama wat hoog oploopt, of als ik door de tuin loop te huppelen als een prinses (hoe cliché) of in de puberteit met al dat complexe vrouwen-gedoe).
    Weet dat er ongetwijfeld mensen zijn die op net dezelfde manier naar jullie gezinnetje kijken en denken "oh, hebben zij geluk... met al hun jongens". En zoals hierboven reeds gezegd, als ze maar gezond zijn... en eens ze er zijn, ben je toch verkocht wink.gif
Reageer

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld