jongensmama

  • Om op dat 'nog eens proberen' te reageren: ik heb 3 jongens, kort op elkaar met ks. Toen ik na de jongste op controle moest zei de gyn dat mijn litteken in orde was voor nog een vierde ks, maar 'dat dat wel weer een jongen zou zijn'. Hij kan dat uiteraard niet voorspellen, maar zijn ervaring leerde hem dat er koppels zijn die gewoon ontvankelijker zijn voor het ene of het andere geslacht. Als ik heel erg zeker was dat een vierde een GEZOND MEISJE zou zijn, zou ik ervoor gaan. Maar dat kan niet, dus ik blijf blij met mijn 3 mannen.
  • ik had het mijn gyn gevraagd en zij zei dat het 50/50 kans is. dus in mijn ogen komt dat over als 0 haha.

  • Ik heb nieuwe laptop en ben mijn inlog kwijt, dus zit op nieuwe naam bigsmile.gif

    IK ben heel blij met onze 3e kapoen. En soms voel ik mij nu zo schuldig dat ik het jammer vond/vind dat het een jongen is. Wat uiteindelijk is het een kindje van ons beiden en dat is zo mooi!

    Alleen blijf ik het jammer vinden dat ik het andere geslacht nooit ga meemaken. Ik had het zo leuk gevonden om een dochtertje te hebben. Eindelijk es dat roze kunnen kopen, kleedjes, rokjes... Staartjes maken etc.... Ik hoop gewoon dat ik niet teleurgesteld ga zijn bij de geboorte. Ik dacht dat het gevoel snel over ging zijn, maar sinds vaak nog altijd met dit gevoel. Heb nog altijd steeds het gevoel dat het ons niet gegund is. En ik blijf nog altijd steeds jaloers op die vriendin die wel haar meisje kreeg na haar 2 jongens. Maar ergnes op voorhand wist ik het al, dat wij nooit een meisje zullen krijgen. Heb altijd gezegd, als wij voor een derde gaan, dan zal dat terug een jongen zijn... .En idd, we zijn voor een derde gegaan, en niet voor een geslacht. Maar na 2 jongens te hebben, zou het zo leuk geweest zijn om es een meisje te hebben....
    Het is zelfs zo erg dat ik nu meer en meer over nr 4 na denk. Terwijl ik altijd gezegd heb 3 is genoeg! Ik hoop zo dat ik mij compleet ga voelen als meneertje geboren wordt.
  • Hier een mama van 3 meisjes (waarvan 2 sterretjes).. en een baby op komst.
    Voordat ik kinderen had, wilde ik steeds jongens. Vanuit de cliché's: ze zijn stoerder, duidelijker, directer, niet zo flauw, andere "zorgen" tijdens de puberteit,... Ook als kind was ik zelf meer een kwajongen die meer aansluiting vond bij jongens dan bij meisjes.
    Kortom ik zag mezelf altijd als een echte jongensmama !
    Toen werden we zwanger.. 2 meisjes. Eens over de eerste schok heen en het gevoel "jammer, geen ene jongen" en nadien zouden er normaal ook geen kinderen meer volgen, toch geluk. De zwangerschap liep echter niet zoals gehoopt. Niet veel later, hadden we opnieuw geluk.. zwanger !
    Na 2 meisjes, er helemaal van overtuigd dat "statistisch" gezien de kans op een jongen toch wel groter zou zijn nu. Noppes...
    Nu is het voor het eerst dat ik stiekem zelfs hoop dat deze zwangerschap opnieuw een meisje is... Ik begrijp het nog steeds niet van mezelf en als het zo is, ga ik het mij ongetwijfeld nog wel een aantal keer beklagen (als het drama wat hoog oploopt, of als ik door de tuin loop te huppelen als een prinses (hoe cliché) of in de puberteit met al dat complexe vrouwen-gedoe).
    Weet dat er ongetwijfeld mensen zijn die op net dezelfde manier naar jullie gezinnetje kijken en denken "oh, hebben zij geluk... met al hun jongens". En zoals hierboven reeds gezegd, als ze maar gezond zijn... en eens ze er zijn, ben je toch verkocht wink.gif
  • Dag allemaal,
    Vandaag te weten gekomen dat ons tweede wonder terug een jongen is en hoewel ik het heel hard aanvoelde, kreeg ik toch signalen en hoop op een meisje en ben ik in plaats van euforisch met het langverwachte goede nieuws, toch teleurgesteld. Ik ben mentaal helemaal voorbereid op een jongen en die is zo welkom, maar de hoop om ooit een dochter te kunnen hebben, wordt opeens wel heel klein. Ik liet nog open of er twee of drie kindjes zouden komen en nu had ik meteen het gevoel nog niet compleet te zijn en nog een derde te willen, terwijl de tweede er nog niet is! Ik herken heel veel gevoelens van iedereen hier, want blijf wel met een knagend gevoel zitten bij het idee dat ik die typische meisjesdingen nooit zal kunnen herbeleven of leuke meisjesspulle,'n zal kunnen kopen....tegelijk voel ik me ook vaak beter bij mannen en hou ik zo van al die knuffelmomentjes met ons zoontje, dat ik keihard uitkijk om weer zo'n klein mannetje te mogen verwennen en zien opgroeien! Ze zijn idd minder complex en ik hou best van wat wildere of avontuurlijke dingen, dus kijk ernaar uit om die samen te doen. Het enige waar ik dan mee inzit is dat ik me soms 'alleen' of minder begrepen zal voelen bij vrouwendingen tussen al die mannen en dat een meisje later wat meer omkijkt naar de ouders en bijspringt waar nodig. Toch besef ik dat dit ook veel met opvoeding te maken heeft en ik neem mij nu al voor om ze te betrekken in het huishouden en hen te blijven knuffelen, In de hoop dat ze later spontaan naar mama komen om te knuffelen, ook diepzinnige gesprekken te kunnen hebben over meisjes waar ze even geen raad mee weten of mij te helpen als ik het vraag....alles heeft zijn voor en nadelen en ik besef dat we allen al blij mogen zijn dat we zwanger kunnen geraken van gezonde baby's, al de rest is bijzaak en kun je obv geslacht niet voorspellen hoe je band later zal zijn....
  • Ik begrijp je gevoel. Ikzelf heb 3 jongens en vroeger ook altijd gedacht dat er wel 1 dochter bij zou zijn. Het is iets dat je een plaats moet geven in uw leven. Ik heb het er soms nog wel moeilijk mee zeker als mensen in de buurt ineens in verwachting zijn van een dochter... Ook is het leuk om ermee te gaan shoppen en dan hoor je ze zeggen: "Je kan toch shoppen met vriendinnen?" En wat als je geen vriendinnen hebt? Of geen moeder meer? Dan zal ik moeten winkelen met mijn jongens smile.gif
  • Hallo,

    Hier ook in verwachting van een 2de zoontje, wij willen er wel sowieso 3.
    Maar ik moest de dag van het nieuws ook even slikken hoor, maar de volgende dag zat ik al volop te fantaseren over die 2 schattige broertjes.
    Het maakt mij nu ook oprecht niet meer uit moest het 3de terug een jongen zijn.
    Onze oudsten is echt zo n goedlachs zot mannetje en grote knuffelaar. Dus wat maakt het mij eigenlijk uit... Ik kleed hem ook heel graag mooi en speel ook graag mee met zijn autotjes.
    Wij zijn ook echte buitenmensen en hebben boerderijdieren, dus ik zie onze zoontjes al helemaal ravotten samen met de papa.
    Ik vind mijn man en ons zoontje enorm vertederend.

    Ik merk wel dat velen in de familie nu hopen op een meisje, en ook gewoon in de maatschappij moeders en dochters als de ultieme vriendinnen worden bestempeld. De band tussen moeder en zoon wordt niet zo heel erg positief gesteld, eerder als de bepamperende bemoeizuchtige schoonmoeder later.
    Het hangt idd veel af van de persoonlijkheid van het kind en de opvoeding.
    In mijn familie is het echt ieder voor zich, en ik heb ook geen geweldige band met mijn moeder, niet slecht maar ze is allesbehalve met beste vriendin.
    We hebben weinig gemeenschappelijk, staan helemaal anders in het leven.
    En mijn man is een hele lieve zoon voor zijn moeder, die helpt zijn ouders ook als ze het kunnen gebruiken, belt regelmatig na zijn werk, zal nooit verjaardag/moederdag vergeten.
    Die toont evenveel affectie als zijn zussen, zijn ook heel behulpzaam en warm opgevoed.
    Ik betrek mijn schoonouders ook heel erg in onze kindjes hun leven.

    Probeer je niet te veel vast te pinnen aan een bepaald beeld van een zoon of dochter.
    Als je 2de ventje er is, ga je zeker zielsgelukkig zijn met dat mannetje smile.gif
    En wat betreft in een huishouden met mannen leven, het lijkt mij ook speciaal.
    Ik ken iemand met 3 zonen, en mama is daar echt de prinses in huis hoor. Die krijgt ook een overvloed aan liefde.
    Plus jongens lijkt mij minder drama in de tienertijd 😂
  • Hey!
    Hier ook een tweede zoontje op komst en hoewel ik bij het eerste toch graag een dochter had gehad, hoopte ik nu toch stiekem op een 2e jongen.
    Want echt... hoe zalig zijn die kleine mannekes! (oké, meisjes zijn dat vast ook wel bigsmile.gif )
    En idd, mijn man heeft een betere band met zijn moeder dan ik met die van mij (we komen wel overeen hoor, maar het botst ook vaak. Als ik met iets zit, ga ik daar niet snel mee naar haar gaan).
    Of je een goeie band hebt met je kind, hangt volgens mij niet af van het geslacht, maar eerder van hun karakter (vs dat van jouw) en welke waarden ze van thuis uit mee krijgen.

    En geef toe... welke jonkvrouw wil er nu niet in een kasteel met wel 3 ridders wonen?!
    (oké... een kasteel met 3 ridders en een toverwasmand waar alle kleren miraculeus gewassen en gestreken uit komen bigsmile.gif )

    Geniet alvast van je zoontjes en wie weet komt daar later nog een klein meisje bij (of jongetje... wink.gif )
  • Ik woon in een kasteel met 4 ridders maar voor de moment is de jonkvrouw nog de was en keuken meid 😜🤣.
    Ik blijf het geweldig vinden zo 3 zonen.
    Al mocht de strijdlust en het geweld soms een tikkeltje minder 😉🤭
  • Hier is het andersom. Ik heb drie meiden, maar vanaf dag 1 altijd al een jongen willen krijgen. Ik voel je verdriet. Het is toch een soort rouwproces dat je door moet. Je koesterd een droom, een wens, je had hoop. En dat word dan in een keer van de baan geveegd (hier althans wel dan, geen vierde kindje voor ons)

    Natuurlijk hou je net zo veel van een jongen als van een meisje. Maar dar staat er compleet los van.
  • Rouwproces??

    geen kinderen kunnen krijgen, een miskraam, je baby verliezen.. dan kan je spreken over een rouwproces.

    Dat je hoopt op een bepaald geslacht en dan even 'teleurgesteld' bent, daar kan ik inkomen.. maar rouwen omdat je enkel jongens of meisjes hebt??
  • Mama hou aub je smoel dicht. Ik rouw niet omdat ik meisjes heb gek. Je moet afscheid nemen van een jongen waar je altijd al van droomt en ja dat kan een rouw proces zijn. Wie ben jij om daar over te oordelen wat iemand wel of niet mag voelen. annoyed.gif
  • 'Hou je smoel dicht' ...
    Tot zover het niveau van sommige 😂😂
  • Goh verassend weer een ano.

    En dat krijg je er van als mensen achterlijke dingen gaan zeggen over je kinderen. Dan ga je net zo reageren.
  • VerRassend...

    En ik zie nergens iemand je kinderen aanvallen.
    Dus nogmaals : tot zover het niveau
    😉
  • Bepaalde personen hebben toch wel een marginaal kantje...
    Mss omdat Nederlanders een ander taalgebruik hebben,? of dat het toch aan bepaalde personen hun opvoeding/ leefwijze zal liggen.?
    Al denk ik eerder dat het bij Lynne aan het laatste zal liggen!


  • Oh ja celine, heb jij een glazenbol waar jij in het verleden mee kan kijken hoe ik opgevoed ben? Knap hoor goofy.gif

    Ik ben zoals ik ben, en ben grof en direct in mijn schrijven en zeggen. Maar als mensen gaan zeggen dat ik rouw omdat ik alleen meiden heb, want ja dat staat er, dan kan ik witheet worden van woede. Mijn kinderen zijn het beste wat me ooit overkomen is en staan compleet buiten wat ik zei en bedoel in mijn eerste post. 2 keer aangepast. Laatste keer door Lynne op 23/12/2018 04:22
  • is dat dan nu zo raar, dat je door een soort rouwproces gaat als je uiteindelijk geen meisje krijgt, waar je dat ook altijd had willen hebben?
    Dat doet niets af aan het verdriet van anderen of minimaliseert dat zelfs niet eens. Er zijn wel meer momenten dat mensen door een soort rouwproces gaan in het leven en die niets met het sterven van geliefden te maken hebben.
    Ja, ik heb verdriet gehad toen ik drie jongens had en geen meisje. heeft dat lang geduurd? nee. Besef ik dat anderen het nog erger hebben? Ja. Ben ik niet blij met mijn kinderen? Natuurlijk wel.
    Maar ik had toch ook graag een meisje gehad. Meer niet.
  • Als je, je 'zinnen' hebt gezet op een meisje of jongen versta ik volledig dat je een bepaald proces door moet.
    Zeker als je al 2 meisje of 2 jongens had en zwanger bent van een 3de kindje en je droomt van een ander geslacht.
    Een rouwproces zou ikzelf eerder niet zeggen, maar versta wel waar dit vandaag komt ( 'teleurstelling', verdriet, mentaal terug de knop omdraaien, afscheid nemen van de gedachte om een jongen/meisje).
    Zie je daardoor je kind minder graag? Ik hoop van niet, al weet ik dat dit bij bepaalde gezinnen toch een grote rol speelt.

  • 'rouwen omdat je enkel jongens of meisjes hebt'

    algemener kan ik het dus niet schrijven (er staan beide geslachten op, dus bedoel ik niet enkel jouw gezin)
    Dat je je persoonlijk aangevallen voelt, tja dat doe je dan zelf hoor.
    Je preekt overal dat je direct bent én grof in je denken en schrijven..
    maar als iemand algemeen een opmerking maakt over iets wat jij schrijft, moet die zijn/haar smoel houden.

    Zoals ano al schreef: tot zover het niveau van sommige.

    Als je een beeld/droom hebt over je leven en de werkelijkheid is dan anders.. dan kan dat idd teleurstellend zijn, zoals ik al zei. Mss zelfs een vorm van afscheid nemen van dat beeld, ondanks al het goede dat je wel hebt.
    Wij hebben 2 kinderen. Er was een heel grote wens voor een 3de, maar natuur heeft anders beslist.
    Dus ja, wij hebben 'afscheid' genomen van dat ideaalbeeld. En als ik soms gezinnen met 3 kinderen zie, dan doet je dat weer even denken dat dit voor jou niet is weggelegd.
    Maar om het rouwen te noemen??
    Neen, dan vind ik persoonlijk dat die betekenis anders is.
    Wij hebben geen derde kind verloren. Want rouwen gaat over 'verlies'.
    Het ideaalbeeld dat we hadden, zit er gewoon niet in.
Reageer

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld