jongensmama

  • Om op dat 'nog eens proberen' te reageren: ik heb 3 jongens, kort op elkaar met ks. Toen ik na de jongste op controle moest zei de gyn dat mijn litteken in orde was voor nog een vierde ks, maar 'dat dat wel weer een jongen zou zijn'. Hij kan dat uiteraard niet voorspellen, maar zijn ervaring leerde hem dat er koppels zijn die gewoon ontvankelijker zijn voor het ene of het andere geslacht. Als ik heel erg zeker was dat een vierde een GEZOND MEISJE zou zijn, zou ik ervoor gaan. Maar dat kan niet, dus ik blijf blij met mijn 3 mannen.
  • ik had het mijn gyn gevraagd en zij zei dat het 50/50 kans is. dus in mijn ogen komt dat over als 0 haha.

  • Ik heb nieuwe laptop en ben mijn inlog kwijt, dus zit op nieuwe naam bigsmile.gif

    IK ben heel blij met onze 3e kapoen. En soms voel ik mij nu zo schuldig dat ik het jammer vond/vind dat het een jongen is. Wat uiteindelijk is het een kindje van ons beiden en dat is zo mooi!

    Alleen blijf ik het jammer vinden dat ik het andere geslacht nooit ga meemaken. Ik had het zo leuk gevonden om een dochtertje te hebben. Eindelijk es dat roze kunnen kopen, kleedjes, rokjes... Staartjes maken etc.... Ik hoop gewoon dat ik niet teleurgesteld ga zijn bij de geboorte. Ik dacht dat het gevoel snel over ging zijn, maar sinds vaak nog altijd met dit gevoel. Heb nog altijd steeds het gevoel dat het ons niet gegund is. En ik blijf nog altijd steeds jaloers op die vriendin die wel haar meisje kreeg na haar 2 jongens. Maar ergnes op voorhand wist ik het al, dat wij nooit een meisje zullen krijgen. Heb altijd gezegd, als wij voor een derde gaan, dan zal dat terug een jongen zijn... .En idd, we zijn voor een derde gegaan, en niet voor een geslacht. Maar na 2 jongens te hebben, zou het zo leuk geweest zijn om es een meisje te hebben....
    Het is zelfs zo erg dat ik nu meer en meer over nr 4 na denk. Terwijl ik altijd gezegd heb 3 is genoeg! Ik hoop zo dat ik mij compleet ga voelen als meneertje geboren wordt.
  • Hier een mama van 3 meisjes (waarvan 2 sterretjes).. en een baby op komst.
    Voordat ik kinderen had, wilde ik steeds jongens. Vanuit de cliché's: ze zijn stoerder, duidelijker, directer, niet zo flauw, andere "zorgen" tijdens de puberteit,... Ook als kind was ik zelf meer een kwajongen die meer aansluiting vond bij jongens dan bij meisjes.
    Kortom ik zag mezelf altijd als een echte jongensmama !
    Toen werden we zwanger.. 2 meisjes. Eens over de eerste schok heen en het gevoel "jammer, geen ene jongen" en nadien zouden er normaal ook geen kinderen meer volgen, toch geluk. De zwangerschap liep echter niet zoals gehoopt. Niet veel later, hadden we opnieuw geluk.. zwanger !
    Na 2 meisjes, er helemaal van overtuigd dat "statistisch" gezien de kans op een jongen toch wel groter zou zijn nu. Noppes...
    Nu is het voor het eerst dat ik stiekem zelfs hoop dat deze zwangerschap opnieuw een meisje is... Ik begrijp het nog steeds niet van mezelf en als het zo is, ga ik het mij ongetwijfeld nog wel een aantal keer beklagen (als het drama wat hoog oploopt, of als ik door de tuin loop te huppelen als een prinses (hoe cliché) of in de puberteit met al dat complexe vrouwen-gedoe).
    Weet dat er ongetwijfeld mensen zijn die op net dezelfde manier naar jullie gezinnetje kijken en denken "oh, hebben zij geluk... met al hun jongens". En zoals hierboven reeds gezegd, als ze maar gezond zijn... en eens ze er zijn, ben je toch verkocht wink.gif
  • Dag allemaal,
    Vandaag te weten gekomen dat ons tweede wonder terug een jongen is en hoewel ik het heel hard aanvoelde, kreeg ik toch signalen en hoop op een meisje en ben ik in plaats van euforisch met het langverwachte goede nieuws, toch teleurgesteld. Ik ben mentaal helemaal voorbereid op een jongen en die is zo welkom, maar de hoop om ooit een dochter te kunnen hebben, wordt opeens wel heel klein. Ik liet nog open of er twee of drie kindjes zouden komen en nu had ik meteen het gevoel nog niet compleet te zijn en nog een derde te willen, terwijl de tweede er nog niet is! Ik herken heel veel gevoelens van iedereen hier, want blijf wel met een knagend gevoel zitten bij het idee dat ik die typische meisjesdingen nooit zal kunnen herbeleven of leuke meisjesspulle,'n zal kunnen kopen....tegelijk voel ik me ook vaak beter bij mannen en hou ik zo van al die knuffelmomentjes met ons zoontje, dat ik keihard uitkijk om weer zo'n klein mannetje te mogen verwennen en zien opgroeien! Ze zijn idd minder complex en ik hou best van wat wildere of avontuurlijke dingen, dus kijk ernaar uit om die samen te doen. Het enige waar ik dan mee inzit is dat ik me soms 'alleen' of minder begrepen zal voelen bij vrouwendingen tussen al die mannen en dat een meisje later wat meer omkijkt naar de ouders en bijspringt waar nodig. Toch besef ik dat dit ook veel met opvoeding te maken heeft en ik neem mij nu al voor om ze te betrekken in het huishouden en hen te blijven knuffelen, In de hoop dat ze later spontaan naar mama komen om te knuffelen, ook diepzinnige gesprekken te kunnen hebben over meisjes waar ze even geen raad mee weten of mij te helpen als ik het vraag....alles heeft zijn voor en nadelen en ik besef dat we allen al blij mogen zijn dat we zwanger kunnen geraken van gezonde baby's, al de rest is bijzaak en kun je obv geslacht niet voorspellen hoe je band later zal zijn....
  • Ik begrijp je gevoel. Ikzelf heb 3 jongens en vroeger ook altijd gedacht dat er wel 1 dochter bij zou zijn. Het is iets dat je een plaats moet geven in uw leven. Ik heb het er soms nog wel moeilijk mee zeker als mensen in de buurt ineens in verwachting zijn van een dochter... Ook is het leuk om ermee te gaan shoppen en dan hoor je ze zeggen: "Je kan toch shoppen met vriendinnen?" En wat als je geen vriendinnen hebt? Of geen moeder meer? Dan zal ik moeten winkelen met mijn jongens smile.gif
  • Hallo,

    Hier ook in verwachting van een 2de zoontje, wij willen er wel sowieso 3.
    Maar ik moest de dag van het nieuws ook even slikken hoor, maar de volgende dag zat ik al volop te fantaseren over die 2 schattige broertjes.
    Het maakt mij nu ook oprecht niet meer uit moest het 3de terug een jongen zijn.
    Onze oudsten is echt zo n goedlachs zot mannetje en grote knuffelaar. Dus wat maakt het mij eigenlijk uit... Ik kleed hem ook heel graag mooi en speel ook graag mee met zijn autotjes.
    Wij zijn ook echte buitenmensen en hebben boerderijdieren, dus ik zie onze zoontjes al helemaal ravotten samen met de papa.
    Ik vind mijn man en ons zoontje enorm vertederend.

    Ik merk wel dat velen in de familie nu hopen op een meisje, en ook gewoon in de maatschappij moeders en dochters als de ultieme vriendinnen worden bestempeld. De band tussen moeder en zoon wordt niet zo heel erg positief gesteld, eerder als de bepamperende bemoeizuchtige schoonmoeder later.
    Het hangt idd veel af van de persoonlijkheid van het kind en de opvoeding.
    In mijn familie is het echt ieder voor zich, en ik heb ook geen geweldige band met mijn moeder, niet slecht maar ze is allesbehalve met beste vriendin.
    We hebben weinig gemeenschappelijk, staan helemaal anders in het leven.
    En mijn man is een hele lieve zoon voor zijn moeder, die helpt zijn ouders ook als ze het kunnen gebruiken, belt regelmatig na zijn werk, zal nooit verjaardag/moederdag vergeten.
    Die toont evenveel affectie als zijn zussen, zijn ook heel behulpzaam en warm opgevoed.
    Ik betrek mijn schoonouders ook heel erg in onze kindjes hun leven.

    Probeer je niet te veel vast te pinnen aan een bepaald beeld van een zoon of dochter.
    Als je 2de ventje er is, ga je zeker zielsgelukkig zijn met dat mannetje smile.gif
    En wat betreft in een huishouden met mannen leven, het lijkt mij ook speciaal.
    Ik ken iemand met 3 zonen, en mama is daar echt de prinses in huis hoor. Die krijgt ook een overvloed aan liefde.
    Plus jongens lijkt mij minder drama in de tienertijd 😂
Reageer

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld