Ik ben op, ik wil veranderen maar weet niet hoe...

  • Ik ben op, ik wil veranderen maar weet niet hoe...

    Zoals mijn naam al aangeeft ben ik mama van drie kindjes. Mama en dan houdt het ook op... De laatste maanden, sinds ik besef dat het bij drie gaat blijven en er dus geen nieuw 'project' komt, loop ik verloren. Ik ben mezelf een beetje kwijt. Zowel op werkgebied als thuis gaat het de laatste maanden niet zo goed. Ik ben veel boos op de kindjes, kan heel weinig verdragen van hen én van manlief. Vind mezelf soms heel erg egoïstisch. Zo heb ik al een hele tijd geen zin in seks. Man moet maar volgen daarin, heeft geen keuze. Ikzelf ben op zoek naar nieuwe dingen, wil heel graag een richting uitgaan. Iets nieuws, maar wat? Ben veel te veel aan het eten, moet eigenlijk afvallen. Ik zou vroeger moeten gaan slapen om uitgeruster te zijn. Ik vind het mama zijn zwaar, ik vind het partner zijn zwaar.... Er blijft geen of zeer weinig tijd over om uit te vinden wat ik nu echt wil. Ik wil vanalles maar heb er de fut gewoon niet voor. We zijn nu op vakantie, het zou een leuke tijd moeten zijn. Maar het is het niet. Ik erger me aan kleine zaken, vaak aan het vitten, ik heb gewoon de fut niet... Manlief had zich veel voorgesteld van deze vakantie op seksueel gebied. Maar hij valt zelf om 21u30 in slaap. En aangezien ik dan een film aan het kijken ben (iedere avond is het hier filmavond met kaskrakers) op bed, is hij boos dat dat voorrang krijgt. Ik besef dat ik absoluut niet goed bezig ben maar ik kan het momenteel niet. En ik heb geen enkel idee hoe het om te draaien. Ik schaam me voor mijn egoïsme, voor het feit dat ik mezelf voorop stel, voor het feit dat ik de kindjes alles wil geven wat ze nodig hebben en er volgens mij gewoon niet in slaag. De jongste is ziek en wilde zijn medicatie niet nemen vanavond. Manlief en ik hebben geschreeuwd op elkaar, ik heb heel bot gedaan gedaan tegen onze bijna drie jarige. Op een manier die ik echt niet wil. De andere twee waren bang van mij, vroegen om rustig te doen... Ik voel me zo leeg, zo op, zo futloos. Zou zo graag vanalles willen ondernemen, als ik andere mama's hoor en zie ben ik stikjaloers. Samen koken, samen naar de yoga, altijd de perfectie lijkt het. En ja, ik zeg lijkt het want weet ook wel dat het verre van perfect is bij anderen. Maar ik zou zo graag willen veranderen. Mijn huishouden niet voorop stellen, tijd maken voor de kindjes. Samen dingen doen. Ik heb er gewoon de fut niet voor. Ben kwaad op mezelf en wil zo echt niet verder. Maar hoe verander je jezelf? Hoe zeg je tegen jezelf 'genoeg!' en draai je de knop om?

    Ik herken mezelf niet meer, wil terug naar hoe het vroeger was, al was dat waarschijnlijk ook niet perfect. Ik vind het gewoon zo ontzettend moeilijk...
  • Hallo

    Ik vind het heel jammer om te lezen, omdat ik mezelf hier in herken. Ik heb ongeveer hetzelfde meegemaakt. Ik had ook geen fut, was voor het minste op mijn tenen getrapt, geen interesse in niets gewoon. Alles en iedereen was mij teveel, en had gewoon geen energie meer, laat staan om energie in mijn relatie te steken. Heel fout en egoistisch, dat weet ik, maar dit overkwam me gewoon. Ik heb dit veel te lang laten aanslepen en ik ben hier echt verder mee gegaan omdat ik het niet meer aankon om te zien hoe ik mijn man en gezin hier mee in trok en ongelukkig maakte. Mijn man was altijd zo goed voor mij, hij moest alles maar incasseren terwijl hij eigenlijk niets verkeerd deed. Sex was voor mij ook echt het laatste waar ik aan dacht, dus ik ging hem ook altijd afwijzen en hierdoor werd hij ook heel onzeker over zichzelf terwijl het ook niets met hem te maken had. Ik ben uiteindelijk met mijn man naar een psychologe gegaan en zij heeft mij heel goed kunnen helpen, ik ben mezelf echt terug tegen gekomen en heb ook echt een klik kunnen maken. Ik kan je maar 1 raad geven, blijf hier aub niet mee lopen... maak niet dezelfde fout als mij. Je kan veranderen, en soms moet je ook gewoon hulp willen aanvaarden. Ik hoop dat je er uit gaat geraken! Probeer nog wat te maken van je vakantie, het zijn momenten die zo kostbaar zijn sadhug.gif
    Liefs x
  • Ik heb begin vorig jaar zo een paar maand gehad.
    Geen idee van waar het kwam.
    Bloed laten trekken omdat ik altijd maar bijkwam, heel moe was en hele lange tenen had, ik had iok het gevoel van op te zijn en was totaal mijzelf niet meer.
    Uit de bloeduitslagen bleek dat mijn schildklier echt wel een probleem was. Ik had dus een "medisch" probleem en eigenlijk heel gek maar bijna alles van problemen waren gewoon perfect te verklaren.
    Ik zeg niet dat het bij u ook zoiets is natuurlijk maar je weet nooit natuurlijk.
  • Stap 1, je ziet dat dit zo niet meer verder kan. Heel goed van je! Stap 2. Praat er open en eerlijk over met je man. Je zult zien dat het oplucht en hij begrip toont. Stap 3, zoek hulp. Vraag aan de Huisarts om een doorverwijzing naar een psyholoog. Die gaat je zeker kunnen helpen.

    Ik herken mezelf in jou verhaal. Niet zoals ik nu ben, maar van 3,5 jaar geleden. Toen onze oudste eindelijk weer na een vreselijke ziekte periode uit het ziekenhuis kwam. Ik wat ook futloos. Alles was precies net teveel. Ik erkende op den duur zelf het probleem. Ik gaf het aan bij mijn man. En ben toen terecht gekomen bij een psycholoog. Die heeft me zo fijn geholpen, dat ik nu dingen beter kan relativeren en veel meer zin heb in "het leven" en dingen doen.
  • En wat als je bij je man niet terecht kan, zoals ik? Ik zit eigenlijk met hetzelfde gevoel als ts, maar bij mij is de oorzaak dat mijn man al jaren in en uit depressies sukkelt. Ik kan dus echt nergens terecht, ook niet bij familie want die hebben duidelijk aangegeven er niets mee te maken willen te hebben. Ik zou inderdaad naar een psycholoog moeten stappen, maar zelfs daar heb ik de moed niet voor. Ik vind het ook zo erg om mijn verhaal aan een psycholoog te gaan doen omdat ik dan echt wel dingen over mijn man moet gaan vertellen en dan heb ik het gevoel dat ik hem in een slecht daglicht ga stellen. Want ja, door zijn depressies schiet hij echt wel tekort als partner. Er wordt met mijn gevoelens of verlangens binnen onze relatie amper rekening gehouden omdat alles in het teken van zijn depressies staat. Ik kan hem dat niet kwalijk nemen, natuurlijk, maar ik kan er gewoon niet meer tegen. Ik denk dat ik zelf aan het randje van een depressie sta, of toch veel te veel stress ondervind door heel die situatie. Wat zich dan weer uit in lichamelijk klachten (hoofdpijn, buikpijn, pijnlijke schouders, ...). De kids bij familie zetten voor een namiddagje en iets voor mezelf doen, is geen optie. Ik voel me zo eenzaam en heb echt behoefte om eens goed te praten met iemand over mijn gevoelens. Misschien toch maar eens een afspraak maken met een psycholoog, al kan die aan heel de situatie natuurlijk niets veranderen.
  • @Anotje : gaat je man naar een psycholoog ? Ik zou voorstellen dat je via zijn psycholoog ook eens kan meegaan en samen met je man kan spreken over hoe jij je ook voelt in deze situatie.

    @mamavan3 : Mag ik vragen hoe oud je bent ?
    Ik ben zelf zwanger van 1ste dus ik kan niet vergelijken met zijnde moeder van 3 maar het verloren lopen in het leven heb ik ook ... al heel lang... en dat gaat met ups en downs. Het gevoel van "uitbreken" heb ik CONSTANT ! En weten hoe is inderdaad heel moeilijk!
    Ik ben ondertussen er wel uit wat me gelukkig maakt van job maar ik moet het nog in praktijk omzetten. Hierin sta ik alleen omdat ik altijd al het gevoel heb gehad dat mensen mij niet serieus nemen of me naïef vinden.
    Ik heb ook constant het gevoel over het leven "is het dit maar ? Dan hoeft het niet voor mij" (niet dat ik mezelf iets ga aandoen he ! ) Misschien verwachten we te veel ? Misschien moeten we daar ons in bijstellen ? Hoewel ik weiger om dat te geloven want zonder hoop en dromen is er ook niet veel aan.
    quartermidlifecrisis is iets waar veel mensen last van hebben tussen 25-35 jaar... Ik denk dat ik er al 10 jaar last van heb smile.gif
  • Ik herken me in jouw bericht, ts. Ik heb zelf 'maar' 2 kinderen en het is me momenteel ook te veel. Huishouden, werk, zorg voor de kinderen draait vierkant en ik wil wel maar heb de puf niet. Het enige wat ik doe is opruimen wat de kinderen gerommeld hebben maar ik blijf bezig en kom geen stap verder dan het punt waar ik zat en niet wil zitten. Enkel het hoogstnodige raakt af. En na elk half uurtje werken moet ik pauze, kan ik het niet meer aan om nog verder te doen. Ik haat ons rommelige huis, ik wou het zo anders allemaal. En ik zal het toch zelf moeten aanpakken.
  • "is het dit maar ? Dan hoeft het niet voor mij"

    dat denk ik meermaals per week...

    ik ben altijd iemand geweest met dieptepunten en hoogtepunten. Lange tijd heb ik dat aanvaard omdat hoe diep ik ook zat, ik altijd wist: het wordt beter.
    De laatste twee drie jaar zijn de hoogtepunten zeeeeeer schaars. En het idee van: het hoeft niet meer voor mij als dit het maar is... is zo hard aanwezig.
    Ik heb ook het gevoel dat er nergens rust te vinden is... het is altijd wel iets. Iets met man, iets met kinderen, geldzorgen, gezondheidsproblemen, werk en huishoudenstress... Er is geen 'genieten' meer bij want het moment dat je je even laat denken: nu is het goed, hangt er nieuw onheil boven je hoofd sad.gif
    Ik lees heel graag, maar extreeeeem graag, maar nu is het al zo erg geworden dat ik boeken zelfs niet kan uitlezen omdat ze te confronterend zijn. Gelukkige boeken, daar word ik chagrijnig van. Dramatische boeken, daar ben ik echt bang van, omdat het mij weer een nieuwe manier leert om bang te zijn van het leven (bv een boek over de dood van een kind zal ik niet meer lezen, dan zal ik vanaf dat moment mij constant lopen zorgen maken)
    Dat is zo uitputtend allemaal, mentaal, emotioneel

    ik denk soms: ik moet leren loslaten en vertrouwen op het leven... zelfs als er tegenslagen komen, dan komen we die wel te boven (hoe erg het ook is). Maar vaak ontbreekt dat perspectief bij mij sad.gif
Reageer

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld