Hoe doen jullie dit financieel (Deel 2)

  • De TS krijgt wel nog geld binnen, want ze moet elke maand evenveel aan het huishouden bijdragen als de vader. Dat klopt al niet, zij verdient een pak minder, dus zij moet niet evenveel binnenbrengen.
    Ze heeft bovendien ook nog een auto, die ze zelf moet betalen.
    Afspraken maken in dit geval, Als ze echt huisvrouw is, en geen loon heeft en huisvrouw gaat blijven, dan zeker afspraken maken en dingen op papier zetten, en dan kan een van de afspraken inderdaad zijn dat die daar gratis mag inwonen, maar dan is de consequentie dat je ook volledig financieel afhankelijk bent van de partner en dan zou ik toch een huwelijk overwegen.
  • zoals nog iemand schreef: ofwel geĆ«mancipeerde vrouw (zonder mogelijkheid op tijdskrediet want rekeningen moeten worden betaald) ofwel (deeltijds)huisvrouw (en dat beslis je nooit alleen, want dan moet de ander het goedvinden dat je 'op zijn of haar kosten leeft')
  • Mijn partner en ik wonen wettelijk samen sinds we samen een huis gekocht hebben.

    Toen we bij aanvang gingen samenwonen, had hij net een auto gekocht en een deel daarvan geleend bij zijn ouders. Daardoor hebben wij telkens een vast bedrag gestort op een gemeenschappelijke rekening en daar dan ook alle gemeenschappelijke dingen van betaald. Zo kon hij ook netjes zonder 'schuldgevoel' zijn ouders mooi verder afbetalen.

    Eens die lening erop zat hebben we gewoon alles in 1 pot gegooid. En we spreken enkel bij de auto's nog over de jouwe en de mijne. Puur en alleen uit gewoonte hij rijd in die auto en ik in deze. + aankoopbedrag hebben we beide apart gegeven.
    Maar alle andere (on)kosten betalen wij samen. Er is ook niets van hem of van mij.
    Hij verdiend redelijk wat meer dan ik. Maar bv, ik heb een andere baan gezocht + opleiding gedaan toen we beslist hebben om voor kinderen te gaan. Anders had ik met mijn shiftwerk ook al veel meer kunnen verdienen.
    De lening is 50/50. Ik verdien dan wel minder, maar mijn bijdrage aan het huishouden is dan weer van veel grotere waarde dan wat hij doet.

    Als hij onderhoort bij zijn collega's zijn daar de rekeningen ook vaak nog gedeeld. Puur en alleen omdat de mannen daar veel meer verdienen door hun soort job dan hun partners. Maar sorry daarvoor ben ik niet in een relatie gestapt, om continu op mijn kosten te letten. ( eten, kleding, woning, electriciteit, extra's, ... )
    Wanneer ik binnenkort beval van ons 2 de kindje ga ik dan ook nog aansluitend aan mijn bevallingsrust ouderschapsverlof opnemen. Dit in onderlinge overeenkomst, wat logisch is. Het moet haalbaar zijn. Maar waarom zou ik me anders financieel benadelen als ik iets doe ten voordele van het gezin? Nu weet ik zeker dat door zijn inbrengst ik dit met een gerust hart kan doen.
    En voel ik me schuldig? Ik zou niet weten waarom! Ik werk ook voltijds en geef me nog eens voor 100% voor mijn gezin.

    Maar dat is maar onze situatie en mening.
    Linske
  • Het is al jammer op zich als men in een relatie telkens redeneringen en berekeningen moet maken tov elkaar uit het standpunt 'wat als'.
    Bij ons is dat dus zo. In onze relatie ben ik vooral diegene die erover spreekt. Helaas, ik ben al eens van 0 moeten herbeginnen dus ik zet niet nog eens alles in de weegschaal waarbij de inkomsten meer naar de andere kant hevelen.
    Voor diegene die gevolgd hebben. Ik betaal geen huur meer, dat zijn we overeengekomen. Het hele huishouden draait op mij (koken was plas kuisen winkelen kind) dus ik ben hier blij mee.
  • witje dat is het belangrijkste, dat jullie tevreden zijn met de regeling! smile.gif

    Ik vind het geen tijden meer om te geloven in "eeuwige trouw" of "tot de dood ons scheidt". Mijn broer heeft een relatie van 9 jaar achter de rug, een dochter van 1,5 jaar en ze gaan nu uit elkaar. Alles op 1 pot, 1 huis samen, wel meeste inbreng van hem, gelukkig werd alles beschreven bij de notaris... Als je zoiets niet kunt bespreken op voorhand of tijdens je relatie, van "wat als", dan zit de relatie al van in't begin niet goed denk ik zo. Ik zie mijn vriend doodgraag en zie me echt ook oud worden met hem, maar je weet nooit. En nee dit is geen romantische gedachte, maar wel de meest realistische van vandaag. Ik ben blij met mijn eigendom en blij dat hij zijn eigendom heeft, we hebben elk ons inkomen en niemand van ons hoeft ooit te klagen over "meer of minder" inbreng. En uiteindelijk is de tweede eigendom dan een spaarpot voor later of klein pensioen. Mijn broer heeft nu ook beslist om ALS hij nog een woning koopt, om dit alleen te doen. Zekerheid en veiligheid boven alles. Daar hoef je echt geen feminist of geƫmancipeerd voor te zijn, alleen maar realist.

    Wat we samen hebben (binnenkort) is onze zoon en dat is veel belangrijker dan al het geld van de wereld.
Reageer

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld