familie

  • familie

    Met mijn schoonfamilie is de relatie al verzuurd van voor ik mijn man leerde kennen. Toen we dan ook nog eens aan kinderen begonnen zonder te trouwen en ik ook nog eens bleef werken toen de kinderen en waren, ging het van kwaad naar erger.
    Met mijn ouders kon ik het altijd wel vinden, tot we aan kinderen begonnen. Ze trekken overduidelijk twee kleinkinderen voor. Die hebben altijd gelijk, mogen zich alles permitteren. Daar wordt altijd op gepast; daar wordt voor rondgereden om ze naar buitenschoolse activiteiten te brengen. Mijn ouders gaan naar hun school-dans-turn-zwem en andere optredens en feesten. Er wordt voor hen gekookt omdat de ouders het toch zo zwaar hebben)Voor mijn kinderen en die van mijn broer ligt dat altijd veel moeilijker. Ze hebben nooit tijd (of zin) of het komt niet uit of… Tot nu toe had ik daar eigenlijk weinig problemen mee in die zin dat onze kinderen dat niet merkten en ik zelf wel een babysit kan inschakelen als het nodig is. Ziekenoppassen en zo hebben we ook gehad. Dus ik tel niet op hen voor de opvang. . Maar nu één van de kinderen van mijn zus ons oudste kind constant pest en daar dus niet wordt op gereageerd, begin ik me wel af te vragen of het eigenlijk nog zin heeft om te gaan…
    Ik vraag me gewoon af of het niet beter is het contact te verbreken… Familie events zijn nooit nog aangenaam. Het eindigt altijd in megaruzies tussen de kinderen, die eigenlijk enkel opgelost kunnen worden door een keertje op te treden. Met het argument 'je kan hen niet verplichten met mekaar om te gaan' moet alles maar geaccepteerd worden. Minimale beleefdheid (zoals goeiedag zeggen biijvoorbeeld) hoeft niet want daar kan je een kind niet toe dwingen. Je moet hen laten doen. (ter verduidelijking als mijn kinderen eens niet zo heel vriendelijk zijn wordt er wel gereageerd he).
    In plaats van me op te jagen spendeer ik dan liever een weekend met mijn gezin… Dus contact verbreken of niet?
  • En hoe is de relatie met je zus? Zou je met haar hier misschien wel over kunnen praten? Aangezien het om haar kinderen gaat, kan dit mogelijk meer effect dan via de grootouders. Enkel de kunst om dit dan op zo'n manier te brengen dat het niet aanvallend overkomt. Als je vertrekt vanuit de emotie van je oudste kind, staat ze er misschien wel voor open...

    Je hoeft het contact misschien ook niet volledig te verbreken. Is contact minderen geen mogelijkheid? Zo blijft de deur nog een beetje open voor als het misschien ooit toch beter begint te gaan, en heb je wel meer quality time met je eigen gezin en vriendenkring. Door elkaar minder frequent te zien, gaan bepaalde ergernissen mogelijk vanzelf minder zwaar doorwegen (of gewoon minder tot uiting komen tout court).

    Contact volledig verbreken zou voor mij echt de aller-, aller-, allerlaatste optie zijn (maar ik geef toe dat ik me de situatie moeilijk kan voorstellen. Hier loopt het met beide kanten van de familie vrij goed. En er is eerder sprake van té veel goede bedoelingen & aandacht (in de zin van te veel verwennen op allerlei manieren) dan te weinig).


  • Via mijn zus ook al geprobeerd, maar tussenkomen willen ze niet want zo voeden zij hun kinderen niet op. Ik mag er dus zelf ook niets op zeggen (en ik weet dat ik, moest ik haar kind een opmerking geven, niet de steun krijg van mijn ouders en dus zelf riskeer buitengezet te worden). Dan hou ik de eer liever aan mezelf. Wij kwamen eigenlijk nooit overeen. Ik had het voor de kinderen graag anders gezien, want je hebt maar 1 familie uiteindelijk.
    Ik denk dat ik er gewoon wat moedeloos van word dat het langs geen enkele kant lijkt te vlotten en dat onze kinderen hier de dupe van zijn. Die snappen er namelijk helemaal niks van en beseffen dat nu natuurlijk ook dat ze niet op dezelfde manier worden behandeld.


  • Wat zegt je broer van de situatie?
  • Mijn broer heeft al vaak aangekaart dat er geen gelijke behandeling is maar hij krijgt dan steevast het deksel op de neus. Mijn ouders zijn zelfs helemaal niet vriendelijk met hem, terwijl hij een beetje de ideale zoon is. Altijd alles gedaan voor pa en ma. Als er wat moet gebeuren in huis staat hij steeds klaar om te helpen.
    Volgens mijn ouders helpen ze de zus meer omdat zij een zwaardere job heeft. Ik wist overigens niet wat ik hoorde toen mijn broer zei dat het hem zo was verteld… Nooit afweging gemaakt wie nu de zwaardere job heeft maar als je de vergelijking dan absoluut wil maken, zie ik echt niet hoe je tot die conclusie kan komen, Zowel zij als haar man hebben betere uren dan wij, minder woon-werkverkeer en veer meer hulp van de kant van mijn schoonbroer. Ze klagen wel meer smile.gif
    Mijn broer keert echter steeds terug. Geen idee waarom. Te goed van karakter zeker…





  • Bij mijn schoonouders net hetzelfde.
    Meerdere kleinkinderen.

    3 kleinkinderen op 1 school, enkel de 2 van hun lieveling werden afgehaald, de andere kreeg een kus en bleef in de opvang.
    Reden ? Mama en papa van die 2 hadden het zwaarder ( totaal niet waar maar kom).

    Schoonmoeder wou geen kleinkinderen bijhouden.
    Kleinkind 1 ( van hun favoriete zoon) mocht dan toch komen 1dag in de week.
    Kleinkind 2 worden geboren ( ander koppel) en ze gingen het toch niet meer doen, want het was te druk.
    Kleinkind 3 word geboren ( van de favoriete zoon) en ze gingen toch nog eens proberen.

    Voor hun favoriete koppel koken ze mee, als wij daar toekwamen ( wonen 65km van hen), was alles op of belden ze vooraf al met de melding dat we mss best een broodje gingen halen).

    Met de kinderen van hun favoriete zoon rijden ze naar de hobby's en gaan ze naar wedstrijden kijken.

    Met Sinterklaas mochten de 2 kinderen van de favoriete zoon een lijstje maken en de rest gewoon niets.
    Toevallig achter gekomen .

    Met Pasen werd aan ons gevraagd om zelf de eieren mee te brengen, voor die 2 ging ze achter chocolade naar de bakker.

    Overnachten of opvang was maar voor 1 koppel mogelijk.

    Eigenlijk als je dat zo oplijst , is er geen kat die zoiets wil geloven.
    En toch is het allemaar waar.

    Mijn man was ook de braafste van de hoop.
    Wij wonen het verste af en toch deed hij veel voor hen.
    Als mijn schoonvader in behandeling was, zag je de favoriete zoon nooit.


    De bom is gebarsten, toen het duidelijk werd, dat ze ook op geld vlak enorm werden voorgetrokken.
    Toen heb ik aan mijn man gevraagd, waarom hij dat allemaal liet gebeuren.
    Hij wou of durfde precies niet veel zeggen en ik heb toen eens mijn mening gegeven.
    Die mening was heel duidelijk en is goed aangekomen.

    Je mag 2 keer raden, waar de schoonouders niet meer terecht kunnen, sinds de hulp en geldkraan is dichtgedraaid.
    Tja jammer voor hen, ik ga hen nu ook niet met open armen ontvangen.
    Het zijn de oma en opa van onze kinderen en mogen hier gerust komen of wij gaan eens tot daar gaan.
    Maar dta is enorm beperkt en ik doe dit enkel voor de kinderen.
    Mijn man is ook beginnen beseffen dat dit allemaal abnormaal is en voelt ook dat de band gewoon weg is.


  • Ik blijf het heel knap vinden neuzeke dat jij zegt, "het blijven de opa en oma van de kinderen." Nee serieus vind het heel groot van je dat je dat kan.

    Hier is de haat voor mijn schoonouders zo groot, dat ik ze geen opa en oma noem. Ja wel voor de kinderen van hun dochter, die zijn de hele wereld voor hun. Maar onze meiden krijgen een lullig kaartje als ze jarig zijn, kinderen van dochterlief nemen ze mee na indoor speeltuinen en worden overladen met cadeaus op de verjaardag. Toen Emily 1 werd en ze niet de moeite namen (ze wonen nog geen 15 min rijden van ons) om daqr bij te zijn is er iets gebroken in mij. Een ECHTE opa en oma maken geen verschil in de kleinkinderen. Nu ja Tessa hebben ze zelfs nog nooit gezien. Ik was bevallen en heb niet eens telefoontje gehad om me te felicitern met onze derde dochter. Dus kraambezoek van schoonouders was er al helemaal niet. Ik heb dan ook besloten dat het voorbij is. Hier dan ook verboden dat ze de meisjes nog mogen zien. Na al de jaren van verdriet en smeken aub houd van mijn kinderen en besteed er tijd aan, ben ik klaar. Graag of niet. En blijkbaar willen ze niet, dan ook nooit meer. Nienke weet ook niet beter dat ze maar 1 opa en 1 oma heeft (mijn ouders). En tja Tessa weet niet eens dat die mensen bestaan.

    Voor mij zijn ze geen opa en oma van de kinderen. Gaan ze nooit worden ook, dat is nu te laat. Ze zijn niet meer welkom in ons leven en vind het prima zo. Ik wil niks meer met die mensen te maken hebben. De meisjes missen niks, mijn ouders zijn opa en oma voor tien. En de dag dat onze dochters schoonouders weer eens zullen "zien", zal op de begravenis zijn van ze. Mits ze dat willen want van mij hoeft dat al niet eens meer..
  • @lynne we hebben een 2tal jaar totaal geen contact gehad en toen stonden ze eens voor onze deur.
    Toen heb ik gezien dat vooral mijn man en ik last hadden van hun gedoe.
    De kinderen vonden het best wel leuk, om oma en opa nog eens te zien en dan heb ik toch een klik gemaakt.
    De kinderen hebben geen idee van wat er allemaal gebeurd is en hebben ook geen idee, dat hun mama en papa liefst hebben dat oma en opa niet te lang blijven zitten.
    Ik zeg ook nooit iets slecht over hen en ben ook niet van plan, dit ooit te doen, met de kinderen bij.

    Een paar jaar terug had ik nog die haat en kwaadheid, die overheerste.
    Nu is dat anders.
  • Ik heb begin van de vakantie even een stop gezet op mijn mama.

    Verhaal is wat gelijklopend, alleen maakt zij een groot verschil onder mijn eigen kinderen.

    2 oudste kunnen, mogen alles.
    2 jongste heeft ze geen tijd voor.
    Hier leden de jongste er wel onder.
    Na een zoveelste teleurstelling voor 1 van mijn jongste kinderen, had ik er genoeg van.
    Ikzelf ben volwassen genoeg om om te gaan met mijn mama haar kuren, maar ik stond op een punt dat ik de kinderen moest beschermen.

    Hier gaat het niet over opvangen of hulp met ons druk werkschema.
    Het gaat erom dat ze ze nooit wilt zien. Dat ze wel graag de oudste 2 laat langskomen, blijven slapen, gaan winkelen enzo..
    de jongste 2 staan altijd in de kou.
    De druppel was de pup van mijn broer.. als je via sociale media ziet hoe ze dat haar nieuw kleinkind noemt en hoe ze daar wekelijks tijd voor kan maken, maar 2 kleinkinderen letterlijk afwijst.. neen, dat is een brug te ver.
    Ik heb ze nu al sinds begin augustus niet meer gehoord.
    Hoe verder de weken verlopen, hoe meer ik merk dat ik enorm kwaad ben.
    Om het ooit weer goed te maken, zal ze dus dringend moeten veranderen.
    Mijn 2 jongste zijn dan ook nog es 2 doodbrave kinderen, héél makkelijk, héél rustig!!
    Nog maar gewoon om de 2 maanden, es 1 uurtje vrijmaken, dat is letterlijk 6 uur op een héél jaar.. als zelfs dat niet kan. Dan is ze de naam oma totaal niet waard en is ze niet langer welkom.

    De kinderen missen haar niet, omdat ze er ook nooit was.
    En de bonnetjes die ze bij speciale gelegenheden gewoon in de bus dropt om er achteraf sms bij te sturen, de gaan netjes terug in haar brievenbus.
    Materieel hebben mijn jongste haar niet nodig, wel qua liefde es heel af en toe.

    Ik kan dus goed begrijpen dat je op een punt bent dat je wilt breken.
    Je kan lang zwijgen en slikken, maar soms kom je aan het einde van de lijn en dan stop je ermee of gaat het effect hebben op je humeur.
    Ik moet me nu geen zorgen meer maken om het feit dat er kinderen teleurgesteld worden, want ze krijgt de kans gewoon niet meer.
    Gelukkig hebben ze liefdevolle grootouders aan man zijn kant. Mijn schoonouders zouden er alles voor doen! Dat maakt dus veel goed.

  • Bedankt voor de reacties. Het is dus geen alleenstaand geval. Het komt nog wel voor… Moet toegeven dat het erg kwetsend is en dat ik het er zelf erg moeilik mee blijf hebben.. Als je op je eigen ouders niet meer kan tellen..;ik verwachtte wat meer steun, ook dat ze onvoorwaardelijk van me zouden houden en ook van mijn kinderen… Het lijken wel andere mensen dan degenen bij wie ik opgroeide…
Reageer

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld