Falen als mama

  • Falen als mama

    Dag iedereen
    Persoonlijk vind ik het erg moeilijk om hierover te praten, maar ik wil het niet doen met bekende uit schrik om veroordeeld te worden.
    Soms heb ik het gevoel dat ik het mama-zijn niet aankan. Ik heb een schat van een zoontje van 6 maand en zou mijn leven voor hem geven.
    Nu heb ik het soms erg moeilijk met het moederschap. Hiermee bedoel ik dat ik het soms precies niet aankan. Ik ben zelf een controlefreak en ik merk dat dit nu niet meer kan. Hier heb ik het ontzettend moeilijk mee.
    Wanneer we weggaan, nemen we ons zoontje ook altijd mee. Hij is een onderdeel van mijn geluk, en moet er dus ook bij zijn.
    Nu jaag ik me enorm op wanneer hij een huilbui krijgt wanneer we ergens vreemd zijn: op restaurant, in een winkel,... Ik krijg dan een enorme warmte-aanval en schaam me ontzettend hard. Ik probeer er dan alles aan te doen om hem stil te krijgen, maar wanneer dit niet lukt, zou ik zelf kunnen meehuilen.

    Hetzelfde scenario deed zich vandaag voor. We moesten naar een familiefeest (van mijn man zijn familie), maar omdat mijn man moest werken, kon hij er niet bij zijn. Ik had liever thuisgebleven, maar de familie wou mij en mijn zoon er graag bij. Ik ben dan maar gegaan. Van zodra ik mijn bord voor me kreeg, begon mijn zoontje te huilen. Ik heb hem dan op mijn schoot genomen, wat hem rustig maakte. Bijgevolg kon ik dus niet eten. Nadien is mijn schoonvader hem dan even komen halen, zodat ik wel kon eten. Terwijl ik aan het eten was, zag ik mijn zoontje van arm naar arm gaan, wat me erg ongemakkelijk maakte. Al snel heb ik dus mijn bord aan de kant gezet, zodat ik mijn kleine man terug bij mij had.
    Uiteindelijk ben ik dan vertrokken, omdat mijn ventje duidelijk aangaf dat hij moe was.
    Eenmaal in de auto, viel hij als een blok in slaap.
    Dit hele gebeuren heeft zoveel energie van mij gevraagd, dat ik mezelf plechtig beloofde om nooit nog zonder mijn man mee op restaurant te gaan.
    Tijdens de terugrit naar huis, kon ik wel huilen van de stress die ik tijdens het etentje ervaren had.

    Thuisgekomen stak ik mijn zoontje in bed. Ik dacht namelijk dat dit hem erg veel deugd ging doen. En eerlijk gezegd kon ik ook wel een moment van rust gebruiken. Helaas...
    Mijn zoontje begon te huilen. Ik ging hem zijn tutje teruggeven en hoopte op het beste. Na even gewacht te hebben in zijn kamertje, besloot ik terug naar beneden te gaan. Eenmaal beneden, begon hij weer te huilen. Dit spelletje heeft zo'n kwartiertje geduurd. Na dit kwartier besloot ik om hem even te laten huilen (mijn ouders zeggen namelijk dat ik dat wat meer moet doen). Hierdoor brak mijn hart, maar ikzelf was ook gewoon op. Ik had even geen behoefte aan een huilende baby en was ondertussen ook al in alle staten en aan het huilen.

    Weer een kwartiertje later ben ik hem gaan halen. Hij was zo aan het huilen, waardoor hij snikte. Hierdoor voelde ik me verschrikkelijk en meer nog een verschrikkelijke mama.

    Na hem wat te kalmeren en even met hem te spelen, besloot ik hem fruitpap te maken (zijn aan de beginfase en hij is er helemaal geen fan van). Na het toedienen van twee happen, die goed gingen, besloot ons ventje om zijn lippen op elkaar te houden. Ondanks nog verschillende pogingen, bleef hij alles uitspuwen. Ook hier zakte de moed me weer in mijn schoenen. Moet vandaag nu echt alles fout gaan???

    Ik heb hem dan maar een flesje gemaakt. Dit dronk hij goed op en onmiddellijk daarna legde ik hem in zijn bedje. Ondertussen ligt hij 45 minuutjes te slapen.

    Nu voel ik me zo ontzettend schuldig en slecht naar ons ventje toe dat ik zo hysterisch rondgelopen heb (er hebben letterlijk dingen door de woonkamer gevlogen). Kan ik het moederschap wel aan? Ben ik wel een goede mama? Verdien ik het wel om zo'n schat van een zoontje te hebben.

    Wel ben ik ook moe. Mijn zoontje slaapt nog steeds niet door, waardoor ik al 6 maand lang onderbroken nachten heb. Mijn man staat 's ochtends dan wel op (wanneer hij kan), zodat ik kan uitslapen... Maar het effect van en onderbroken nacht blijft toch aan me hangen.

    Alvast bedankt voor de reacties!
  • Je bent helemaal geen slechte mama, al wat je zegt klinkt heel herkenbaar.
    Zeker als je perfectionistisch bent van karakter, de onzekerheid en vermoeidheid doen elke mama twijfelen!
    Dus: het is heeeeeel normaal om je soms gestressed te voelen.
    Dat is omdat je het te goed wil doen, perfect. En dat gaat nu eenmaal niet met een baby.

    Ik herken mezelf in je verhaal.
    Ondertussen zijn mijn kinderen al groter en heb ik gaandeweg geleerd om een beetje milder te zijn voor mezelf.
    Ik wil je zeggen wat ik mijn jongere ik had toegewenst: twijfel maar niet aan jezelf.
    Je hoeft echt niet de beste moeder te zijn want die bestaat niet.
    Gewoon goed genoeg is voldoende.
    Voor je kindje ben JIJ de beste mama. Ondanks de fouten die je ongetwijfeld maakt.
    Dat doet iederéén.

    Zorg ook goed voor jezelf en wees mild voor jezelf!!!
  • Wat een superlieve reactie. Ben er zelfs door ontroerd.
    Ik probeer gewoon alles zo voor mijn kleine ventje te doen, maar voel soms gewoon pure onmacht. Toch wel fijn om te horen dat ik niet de enige ben waarbij dit voorkomt.
    Erg bedankt! ❤️
  • Oooh ik herken mezelf ook erg in je verhaal! Ik vraag het mij ook nog soms af en dochterlief zal dit jaar al 3 worden! Nr 2 onderweg. Ik ben ook een ongelofelijke controle freak, heb al veel leren loslaten maar ik ben wie ik ben. Ik kan soms ook boos worden om dingen waar anderen hun ogen van optrekken en kan me daar best schuldig om voelen. Maar anderzijds is de liefde zo groot en zou je echt alles voor je kindje over hebben. Zo voel ik het zelf en kan ik heel erg in je post aflezen.

    Gaan er nog zo een dagen komen, ja, meer dan je lief zijn. Maar het is het allemaal meer dan waard. Ik kreeg pas meer zelfvertrouwen bij het ouder worden, die 2 armen om je nek zijn het mooiste sieraad dat je zal dragen en bij ieder lief woord smelt ik helemaal.

    Zoals al gezegd ben je voor je kinderen de beste mama, je best doen is gewoon genoeg. Je bent een super mama!
  • Zoooo herkenbaar!

    Dit bewijst enkel maar dat mama én papa zijn, het moeilijkste is dat er bestaat.
    Je wil zo wanhopig het beste voor je kind, net zoals alle goeie ouders.

    Je bent super goed bezig, al voelt het misschien niet altijd zo aan...
  • ik zal wel heel veel tegenwind krijgen, maar als je in huilen uitbarst omdat je kind zijn fruitpap niet eet... dan ga je nog veel bleiten in je leven.
  • @anoomie, misschiengewoon je commentaar dan voor jezelf houden, hier heeft niemand iets aan, geeft alleen maar blijk van een beperkte empathisch vermogen.

    TS, ik denk dat je gaandeweg wel meer zal leren loslaten. Een eerste kind heeft altijd een grote impact op je leven en zeker als het er eentje is dat niet snel doorslaapt. Vergeet niet dat zes maanden onderbroken nachten serieus kunnen doorwegen! Ik weet dat dit waarschijnlijk naar jouw gevoel geen optie is, maaaaaar misschien je eens overwegen om je zoontje een nachtje naar de grootouders te doen? Zodat zoweljij als je man kunnen uitslapen?
  • @ano alsof de topicstarter echt huilt voor die fruitpap.
    Dat gaat over meer dan dit e.
    Als je zelf denkt dat je niet goed bezig bent, dan lijkt alles wss te veel en weet je met uw emoties geen blijf.

    Ikzelf zou 7 jaar terug een topic kunnen gestart hebben over "falen als vrouw sinds er kinderen zijn"
    Kinderen meenemen op restaurant ? Geen denken aan, voor niets nodig, we bleven wel thuis.
    Kinderen ergens gaan brengen om zelf weg te gaan ? Geen denken aan, voor niets nodig, 1 van de 2 kon gaan of we gingen niet.
    Vlug naar de winkel als school uit was ? Geen denken aan, de bel is gegaan , ik werk niet minder om hen dan toch in de opvang te laten.
    Kinderen ergens gaan slapen ? Dat is niet gebeurd de 1ste jaren en twas nu niet dat we het gemakkelijk hadden (2de kind extreem veel ziek en vaak heel ernstig en lang in het ziekenhuis.

    In mijn hoofd had ik maar 1 taak meer .
    Ik was moeder en al de rest zou wel terug komen.
    Nu hebben we een 3de kindje en buiten mama van een baby ben ik ook mama van 2 grotere kerels en vrouw van een prachtige man.
    Gaan we vaak weg alleen ? Neen maar ik sluit het niet uit. Mijn man weet wel dat ik alles ge bekijken om iets samen te doen en we zo weinig mogelijk opvang nodig hebben en het zal geen hele dag zijn .
    Gaat de baby snel ergens gaan slapen ? Neen dat zal niet snel gebeuren. Mijn man weet dat ik mij daar niet goed bij voel dus hij verwacht dat niet maar destijds beet ik zijn neus af als hij er zelf nog maar over begon.
    Nu hou ik rekening met wat mijn man voelt . Destijds had ik 2 kinderen op 11 maand en al de rest duuwde ik weg.

    Inzien dat er een probleem is, is al heel wat.
    Vanzf dan kan je er aan werken.


    Aangepast door Neuzeke op 03/01/2018 15:42
  • Ik herken dit toch niet als mama. Ik zou onmiddellijk naar de huisarts stappen als ik merk dat ik met dingen door de woonkamer begin te gooien of begin te huilen omdat mijn baby niet eet of slaapt wanneer ik dat wil.
  • Eens met bovenstaande reactie.
    Ik heb 5 jaar aan één stuk onderbroken nachten gehad (door meerdere kinderen na elkaar en allemaal sliepen ze pas na meer dan een jaar door), maar de dingen die jij omschrijft, herken ik helemaal niet.
    Mij lijkt het eerder dat je in een depressie gesukkeld bent?

    Nog een tip: nooit iets nieuws proberen of iets proberen waarvan je weet dat je kind er geen fan van is (zoals de fruitpap) op een moment dat het kind moe en/of overprikkeld is, want dan weet je al op voorhand dat het niets zal worden. Zeker in combinatie met het feit dat je zelf ook gestrest was. Op die manier aan fruitpap beginnen, dat werkt natuurlijk niet, dan geraakt iedereen enkel nog meer gestrest. En een overprikkeld en/of oververmoeid kind slaapt niet. Dat flesje was rustgevend, zowel voor je zoontje als voor jou, zodat hij daarna wel gewoon rustig kon gaan slapen.
  • Idd, de mensen die hier zeggen ' ooh herkenbaar, en zo normaal", die sporen niet want wat de TS zegt is NIET normaal en voor de meeste normale vrouwen niet herkenbaar. De meeste mensen staan jaren aan een stuk 's nachts op voor meerdere kinderen. Dat is niet tof en dat is zwaar, maar idd, als je dingen door je woonkamer gooit en ZO overstressed bent om je naar een feest gaat met je kind, dan is het tijd voor pillen en / of therapie
  • Feit dat je onzeker bent bij een (eerste) kind en dat je er af en toe eens onder door kan zitten wil helemaal niet zeggen dat je niet spoort of geen normale vrouw zou zijn...

    Wat een spijtig reacties weer van ogenschijnlijk allemaal super vrouwen en mama's die alles beter weten, nooit onzeker zijn en perfect door het leven gaan...

    Ik kan alleen maar zeggen dat je niet spoort als je zo weinig empathie kan opbrengen om iemand die het moeilijk heeft een hart onder de riem te steken. Als je niets op een normale manier kan zeggen zeg je beter niets.

  • Ik zeg toch helemaal niet dat ze 'niet spoort'?! Je moet me geen woorden in de mond leggen die ik niet gezegd heb!
    Ik zeg dat er mogelijk meer aan de hand is, zoals een postnatale depressie bijvoorbeeld. Dat is namelijk iets dat echt bestaat. En als dat zo is, is dat iets dat verzorgd moet worden, want als dat niet gebeurt, wordt het alleen maar erger!
    Ik zie niet in wat er onrespectvol is aan mijn reactie? En ik weet ook niet waar je het haalt dat ik mezelf een supervrouw zou vinden omdat ik geen postnatale depressie gehad heb.
    Mij lijkt het zelfs erger om te zeggen dat dit allemaal maar normaal is en dat iedereen met vanalles door de kamer gooit en begint te wenen bij de minste tegenslag, want als er dan meer aan de hand is, gaat topicstarter misschien niet de hulp zoeken die ze broodnodig heeft...
  • Ik heb gezegd dat de mensen die dit als Normaal bestempelen en zeggen dat ts een super moeder is niet sporen. Ts haar manier van omgaan met haar baby en mama worden is niet normaal. En idd daar heeft ze hulp bij nodig .
  • Enige tip die ik kan geven: LOSLATEN. Als andere mensen bereid zijn je kind even over te nemen, sta dat dan toe. Als jij voelt dat het je teveel wordt en dat je boos wordt en er is iemand in de buurt, geef je kind dan door. Profiteer ervan als mensen je willen helpen. En neem af en toe tijd voor jezelf, zonder baby. Dat maakt je ECHT geen slechtere mama, hoor, ook al menen sommigen van wel. Integendeel zelfs, leer ontspannen zonder kind, leer loslaten, dan kan je er als herboren weer tegenaan even later.
  • @Anoomie
    Waarom spendeer jij jouw tijd op fora als jij toch zo’n perfecte moeder/vrouw bent? Ga toch genieten van jouw perfecte leven zonder onzekerheden! Jij verdient verdorie een standbeeld!dgf
  • het is een grote stap in de goede richting dat je het gevoel kunt benoemen. Het is ook een grote stap in de goede richting dat je beseft dat het niet normaal is om dingen te gooien of hysterisch rond te lopen. Ja, dat kan eens gebeuren en ieder heeft recht op een zwak moment, zeker als je slaap tekort hebt. Maar als dat vaker voorvalt, is het tijd om aan de alarmbel te trekken en hulp te aanvaarden.
    Er is helemaal niets mis mee dat je kind van arm naar arm gaat terwijl jij rustig kunt eten. Dat is zelfs behoorlijk opmerkzaam en attent van de man in kwestie om de baby over te nemen. Zoek hulp, al is het maar even, zodat je de batterijen terug kunt opladen.
  • Bij momenten is het herkenbaar... in die zin dat de moed mij ook wel eens in de schoenen zinkt, ik gefrustreerd kan zijn door de kuren van mijn kind en de tranen in mijn ogen kunnen staan voor de "banaalste" dingen eerst. Ik merk dat dit vooral op de momenten gebeurd dat ik zelf erg moe ben en tijdens de periodes dat ik vaak het gevoel heb er grotendeels alleen voor te staan. Gelukkig gaan deze "buien" ook wel relatief snel voorbij. Moest dit niet het geval zijn bij mezelf, dan zou ik er waarschijnlijk ook wel eens mee verder gaan.
    Ik denk dat je jezelf vooral moet proberen af te vragen of dit puur vermoeidheid en onmacht is, of je ze iets later ook kan relativeren en opnieuw vrolijk verder kan of dat er mogelijks toch meer aan de hand is.
    Indien het laatste, zou ik eens naar de huisarts stappen & het erover hebben. Dit is alles behalve een schande en/of abnormaal.. het is zelfs erg bewonderenswaardig en een teken van een goede mama te willen zijn als je je zorgen durft kenbaar maken en bespreken (zoals je ook hier doet). Je huisarts kan dan samen met jou proberen uit te zoeken of er iets aan de hand is en wat dan wel en wat jou hier mogelijks het beste bij kan ondersteunen.
Reageer

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld