15 maanden leeftijdsverschil

  • Hier zit er 20 maanden tussen de eerste twee, omdat het zwanger worden helaas steeds langer duurde dan ik zou willen. Achteraf ben ik wel blij dat het niet meteen van de eerste maand prijs was, want na een keizersnede is het wel makkelijk als je oudste kindje zelf kan stappen, in de eetstoel kan klimmen, enz. En op 20m was dat echt wel het geval, meer dan het geweest zou zijn als ik meteen zwanger was geworden toen de oudste nog maar 6m was.

    Ik vind een klein leeftijdsverschil 100% fantastisch. Van 1 naar 2 ging vanzelf, die tweede zorgde echt niet voor dubbel zo veel werk. De slechte nachten liepen gewoon door en ook de periode met reflux was nog niet lang genoeg voorbij dat ik niet meer wist wat me te wachten zou staan smile.gif. Zeker nu ze wat groter worden, ben ik blij dat ze zo veel aan elkaar hebben. Makkelijk voor uitstapjes, ze gaan samen naar turnles, spelen meestal mooi samen (ja, ik moet ook regelmatig eens roepen dat ze niet met speelgoed op elkaars hoofd mogen slaan), enz. Ik vond het zelfs heel makkelijk dat ik ze ‘s ochtends lang op 1 locatie af kon zetten (ook al betekende dat dubbele crèchekosten). Wij hebben overigens echt ontzettend makkelijke kindjes, die zo goed als nooit ziek zijn (buiten die reflux). Onderbroken nachten vond ik dankzij de cosleeper en borstvoeding geen probleem (dat heeft hier 2x heel lang geduurd).

    Zes maanden na de geboorte van mijn kleinste, kriebelde het bij mij terug voor een 3de, maar er is wat twijfel geweest of die er ging komen. Het leeftijdsverschil nu zal dus iets groter zijn. De oudste 4,5 en de jongste bijna 3 wanneer hun broer/zus geboren wordt. Voor mij voelt dat als een heel groot verschil aan en ergens vind ik het echt wel jammer dat we er niet eerder voor gegaan zijn. Maar wie weet voelt dat verschil in januari al stukken kleiner aan smile.gif.
  • Zoals gezegd zit er bij ons 19 maanden tussen beide kinderen. Ondertussen zijn ze al een pak ouder, middelbare school, dus ik sta al iets verder in mijn ervaringen wink.gif
    Ik heb die eerste jaren niet als vreselijk moeilijk ervaren, ondanks het feit dat ik 5 jaar lang geen enkele nacht heb doorgeslapen. Kind 1 was dysmatuur en heeft dus heel lang 2, tot nadat kind 2 geboren werd, nachtvoedingen gehad en kind 2 had zware reflux, KMA en nog wat andere dingen waardoor doorslapen daar ook pas op ruim 3 jaar een feit was.
    Ik denk dus wel voor een stuk te maken heeft met ingesteldheid en weerbaarheid, maar sommige dingen zoals gezondheid en aangeboren gedragsproblemen heb je niet in de hand natuurlijk. Dan kan ik mij inbeelden dat het veel moeilijker wordt.
    Gewone peuter- en kleuterpuberstreken kan je dan weer wel op de juiste manier aanpakken zodat deze niet uit de hand lopen. Al kunnen deze de zaken natuurlijk ook wel bemoeilijken en zwaarder maken, zeker voor ouders die sowieso minder stressbestendig zijn.
  • Tuurlijk speelt je eigen ingesteldheid, weerbaarheid/relaxtheid,... ook een rol. De éne zal ook gewoon meer in de wieg gelegd zijn om kindjes kort op elkaar te hebben dan de andere.
    Maar hoe weerbaar je bent/hoe stressbestendig je je kan opstellen, hangt natuurlijk niet alleen af van je ‘aangeboren niveau van weerbaarheid’ (om het even zo te stellen), maar ook van de omstandigheden: hoe ‘gemakkelijk’ of ‘moeilijk’ je kindjes zijn (& of ze eventuele bijzondere noden hebben) is er zo één van (een belangrijke uiteraard). Maar ook andere zaken kunnen veel verschil maken: hoe zwaar is je job? Moet je vaak overuren doen of niet? Komt daar veel stress bij kijken? ... Hoe is je sociale/familiale netwerk? Kan je soms op opvang rekenen of moet je eerder zelf extra zorg bieden (bv. zorg voor hulpbehoevende/zieke ouders). ... Heb je zelf last van ziektes? ...

    Allemaal zaken die je beslissing kunnen beïnvloeden. Alleen jij kent je precieze omstandigheden, weet ook wat je normaal gemakkelijk aan kan en wat niet, dus kans groot dat je intuïtie (om er wel of niet al voor te gaan) wel juist zal zitten. Al kan je sommige omstandigheden natuurlijk nooit op voorhand voorspellen. Maar met alles rekening houden, kan je toch nooit...
  • onze tweede dochter zal geboren worden als de oudste 22 maanden is.
    iedereen zegt me ook dat ik mijn hart moet vasthouden en ik weet nu al dat het een paar goeie zware maanden gaan zijn.
    Ik ga er op de moment van uit dat baby 2 gezond gaat zijn en dat ik het wel zal overleven (doet iedereen smile.gif)
    en ik denk idd ook dat heel veel afhangt van hoe je kinderen zijn qua karakter, gezondheid, ... Hoe goed je zelf zaken kan "loslaten" (zoals huishouden), hoe goed je hulp durft te vragen als je het effe niet ziet zitten...

    Ik denk dat je als je een ziek kind hebt , een van de twee (of drie) dat je sowieso soms voor een gehele tijd op automatische piloot moet overleven omdat je het anders niet haalt. (zo beeld ik het me in en ik kan het me amper voorstellen)

    Er is geen zwart wit of gemakkelijk of moeilijk uitsluitend antwoord hier. Een grote samenhang van veel gegevens en ervaringen die je op de moment zelf gaat moeten ondervinden. Elk huisje (kind) heeft zijn kruisje.
  • Hier 2 kindjes met een leeftijdsverschil van 18mnd & eerlijk... ik vind het best pittig.
    Onze oudste (2,5) heeft een behoorlijk sterk karakter en onze jongste (1) slaapt ontzettend slecht (gem. 5 a 10x/nacht opstaan). De vermoeidheid, voltijds werken en toch genoeg aandacht willen geven aan iedereen (en dan spreken we nog niet over een huishouden runnen) vind ik persoonlijk niet te onderschatten. Ik hoop dat we binnen een aantal jaar kunnen zeggen dat 2 kindjes op 'korte' tijd een goed idee was, want nu twijfelen we daar soms wel aan smile.gif
  • Hier 2 kindjes die 18 maanden schelen.... het was in het begin - de eerste jaren serieus pittig - ook financieel (met 2 naar de onthaalmoeder).

    Momenteel zitten ze beiden op de lagere school. En ik ben heel erg blij dat ze maar 18 maand schelen. Ze hebben zoveel aan elkaar.
    Zijn altijd samen, spelen altijd samen, zijn elkaars beste vrienden (en zeggen dit ook), slapen samen (terwijl ze elk hun eigen kamer hebben), hebben soms dezelfde vriendjes waardoor gaan spelen en vriendjes uitnodigingen om te komen spelen ook altijd fijn verloopt.

    Ik zou het echt iedereen aanraden om de kids kort op elkaar te nemen. In het begin is het zwaar... maar, het is ook maar 1 periode. Anders blijf je gewoon in die baby / peuter - fase zitten.
Reageer

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld