Voor J*

  • Dubbel gevoel

    Beste Ongerust,

    Heel veel succes gewenst bij jullie volgende poging tot zwangerschap! Ik hoop oprecht dat het snel lukt en alles goed blijft lopen.

    Wij zijn 3 jaar geleden ook een zoontje verloren tijdens de 32e week zwangerschap.
    Eerst in blijde verwachting van 1 spruit, dan bij een 2e echo te horen krijgen dat je 2 kereltjes mag verwachten (sloeg in als een bom smile.gif) en dan een helse zwangerschap doorstaan met zware problemen vanaf maand 4... Het was echt een donderslag bij heldere hemel wanneer bleek dat daags voor mijn echo één van onze zoontjes overleden was!

    Omdat het ons mentaal zwaar viel, hebben we pas sinds kort de stap gezet om opnieuw zwanger te worden en te zorgen voor een speelkameraadje voor ons patatje.
    Ik heb het goede nieuws gekregen dat de hcg-waarden positief zijn en we normaal in april 2015 een nieuw wondertje mogen verwelkomen.
    Pff, enerzijds wil ik met mijn hoofd in de wolken lopen, maar langs de andere kant denk ik: "Gaat deze zwangerschap wel tot een goed einde komen? Wat als het terug een tweeling is?". Het rare is ook wel dat ik een klein beetje hoop op een tweelingzwangerschap. Vreemd hè?!
    De vraag blijft rondspoken: "Hoe zou het geweest zijn om onze eeneiige tweeling te zien opgroeien?".

    De verjaardag van ons patatje is ook altijd een beetje dubbel. We zijn zo blij en vieren die dag volop, maar in bed komt het verdriet. We hadden nu de verjaardag van beiden moeten vieren.

    Veel liefs,
    Sweetie
  • @ ongerust: hoe was jullie verblijf in de Efteling?
  • Dag Sweetie,

    Proficiat met je zwangerschap. Hopelijk gaat nu alles goed. Niemand wil zoiets nog eens meemaken, 1x is al te veel. Ik kan goed begrijpen dat de verjaardag van jullie zoontje ook een trieste dag is, aangezien jullie een tweeling verwachtten.

    Het was leuk in de Efteling, ons zoontje heeft er van genoten en wij daardoor des te meer. Alleen jammer dat de eerste dag begon in de gietende regen, mijn schoenen waren drijfnat. Gelukkig is het voor de middag opgehouden. We hadden niet echt veel zin om te vertrekken maar ja het hotel was al geboekt he. Voordeel is wel dat je amper moet aanschuiven. Toch was die 2de dag meer dan welkom. Zo,konden we op ons gemakje alles doen. Ook spijtig dat de riddershow afgelast was door waterschade, daar keek hij naar uit. Maar er was meer dan genoeg te zien en te doen. Zalige bedden ook, we hebben geslapen als rozen.

    Gelukkig hebben we dat nog gedaan, want de rest van ons verlof zijn we thuis gebleven. En dat betekent klussen voor manlief. Hij had nochtans beloofd om het geklus te beperken tot zijn 1ste week verlof, toen was ik nog aan het werk, maar helaas. Ik heb er mij ook eens boos om gemaakt en dat leidde enkel tot een loze belofte. Nu goed, maandag is het terug te werken, het is dan maar zo.

    Ik ben nu gestopt met de pil. Normaal moest ik vanmorgen terug beginnen. Ik loop al heel de tijd te twijfelen of ik ze toch niet verder zou nemen. Ik denk al heel de dag aan ons engeltje en hoe dat was, die zwangerschap en het verlies. Ik betwijfel wel of die twijfel en angst ooit weg zouden gaan, en ik wil zo graag een kindje... Ik wou alleen dat ik even kon stoppen met mij zorgen te maken, ik heb elke dag hoofdpijn van mij zo druk te maken. Thuiszitten doet daar weinig goed aan. Onze zoon is evenmin veel afleiding, die wil heel de tijd met de buurjongen spelen. En dus zit mama hier alleen.

    Ik denk dat ik mijn boek eens zal boven halen. Liefs x
  • Dag kleine jongen,

    Ik heb weer veel aan jou gedacht de laatste dagen. Grote broer zat gisteren zijn knuffeldraak te wiegen, in zijn dekentje gewikkeld, terwijl hij "Slaap baby'tje slaap" zong. Ik wenste zo dat hij dat met jou had kunnen doen. Hij is jou zeker nog niet vergeten. Toen ik enkele kaarsjes liet branden, vroeg hij mij meteen om er eentje voor de baby aan te steken.

    Papa en ik gaan proberen om nog een kindje te krijgen. Het lijkt heel vroeg, en ik ben heel bang, maar ik verlang zo erg naar een kleintje om te knuffelen. Kan je dat begrijpen? Ik hoop dat je over ons zal waken...

    Tot later, mijn lieve schat. Mijn gedachten zijn bij jou.

    Dikke zoenen, je mama

  • Dag schatje,

    Het doet pijn, ik mis je zo... Dit is niet hoe het hoorde te zijn...

    Dikke zoenen, mama
  • Nee zo hoorde dit inderdaad niet te zijn, niemand zou zijn kindjes moeten missen op eender welke manier!
    Maar wij hebben elkaar, en hierboven zijn ze ook niet alleen, DIKKE KNUFFEL sadhug.gif
  • Dat weet ik wel. Gelukkig (maar evenzeer helaas) zijn onze engeltjes niet alleen. Ik had het gewoon heel erg moeilijk donderdagavond, weer hartverscheurend zitten huilen.

    Dank je wel, we hebben elkaar tenminste nog.

    Een hele dikke knuffel terug!
  • Even ventileren... Het gaat nog steeds niet zo goed met mij. Dit weekend hebben jouw papa en ik ruzie gehad. Papa wil graag meer oefenen voor een nieuwe baby. Pas op, er gebeurt ook niet te bijzonder veel in de slaapkamer, en de laatste tijd stelt hij zich wel begripvol op. Maar hij wijt het aan jou en dat klopt niet. Voor we ooit aan kindjes begonnen, had hij al veel meer zin dan mij. Met 1 kindje komt er nog eens vermoeidheid bij, en nu... Na elk intiem moment begin ik vaak te huilen. Ik denk omdat je dan alles eventjes los laat, dus ook dat verdriet dat er nog zit. Ik weet het niet, ik denk ook nergens over na op dat moment, het overkomt mij gewoon. Dat dat niet leuk is voor hem, snap ik heel goed, ik vind het zelf niet zo fijn. Daardoor ga ik het wel nog meer vermijden dan anders. En dus ook kussen en knuffels omdat hij dan sneller meer wil. En hij zei dan er zijn zoveel mensen die dat tegenkomen en die doen toch ook verder en ik weet dat wel maar op dat moment maakt mij dat bitter weinig uit. Voor hem maakt het toch ook niet uit dat er nog zoveel mannen zijn die te weinig aan hun trekken komen. En dat ik precies nog twijfel of ik wel een kindje wil, dat ik het precies niet nog eens wil meemaken. En dat klopt. Ik wil wel 100% zeker graag nog een kindje, maar zou liever het zwanger worden en heel die zwangerschap overslaan. Zoals zovelen die dit hebben moeten meemaken, denk ik. Die twijfel ga ik ook altijd hebben. ik twijfelde al van zodra we beslist hadden om aan ons eerste kindje te beginnen, ik ben nu eenmaal een eeuwige twijfelaar, en nu is dat nog wat erger.
  • Dag kleine jongen,

    Er groeit opnieuw een kindje in mijn buik. Net als jij wordt dit kindje in juli verwacht. Net als bij jou was ik in de 4de ronde zwanger, na een cyclus van 28 dagen, dan eentje van 38 dagen, net als bij jou dus exact 10 dagen over tijd, terug een cyclus van 28 dagen en dan in verwachting. Hoe groot is die kans, zeg? Dat maakt me wel nog ongeruster.

    Gisteren ben ik bij de dokter geweest. Ik zal haar heel veel zien de komende tijd. Om de 10 dagen zal ik bij haar moeten. En ik zal elke dag aspirine moeten nemen. Met cortisone wou ze toch wachten, omdat de bijwerkingen niet niks zijn, en als ik dat dan 9 maanden moet doen... Ik hoop alleen dat ze gelijk heeft en dat controles om de 2 weken voldoende zijn om op tijd in te grijpen moest dit kindje, net als jij, niet goed meer groeien. De dokter vroeg ook of ik nog veel aan jou denk. Heel veel, zoals je wel zal weten. Nu nog meer dan anders. Ik maak me uiteraard zorgen, maar ik heb ook al die spannende kriebels gevoeld omdat we terug een kindje verwachten.

    We hebben nog een hele lang weg te gaan. Hopelijk komt alles goed.

    Dikke zoenen, lieve schat, ik hou van jou!

    Je mama x

  • Lieve schat,

    Gisteren hebben we slecht nieuws gekregen bij de dokter. Begint de nachtmerrie opnieuw? Jouw brusje heeft een groeiachterstand van een week. Een aanvaardbare marge, ware het niet dat we jou al verloren zijn. Nu moeten we weer wachten bij de telefoon om te horen hoe het nu verder moet. Ik maak mij enorm veel zorgen.

    Waak je mee over ons kleine bolletje?

    Dikke kus xxx
  • Gelukkige verjaardag, mijn kleine jongen. Vandaag had jouw eerste verjaardag moeten zijn. In plaats daarvan bracht ik bloemetjes naar de plaats waar jij uitgestrooid bent... Ik mis je nog steeds heel erg. Vanavond brandt er toch een verjaardagskaarsje om jouw dag te vieren, ook al zal deze dag voor altijd gepaard gaan met verdriet. Ik hou heel veel van jou.

    Dikke zoenen,

    Je mama
  • Dag mijn klein engeltje,

    Gisteren is jouw lieve broertje geboren. We zijn zo blij en opgelucht dat hij het gehaald heeft. Ik ben er zeker van dat jij mee over hem gewaakt hebt. Je mag terecht trots zijn, net als grote broer, op jullie kleinste broertje. Hij is zo flink! Hij is na 35 weekjes al geboren maar doet het prima. Ons hart is nu nog een stukje groter geworden. Toch blijf ik jou missen, lieve schat. Jouw plaatsje kan door geen enkel kindje ingenomen worden, wees daar maar zeker van. Jij zal altijd mijn 2de kindje blijven, een van onze 3 musketiertjes. Grote broer zal hier beneden schermen voor onze jongste, waak jij van hierboven verder over hen allebei?

    Heel veel dikke zoenen, ik hou van jou,

    Mama
  • Proficiat met de geboorte van kleine broer! Geniet ervan smile.gif

    Grts
    G
  • Vandaag stuur ik een briefje naar de hemel
    Om je te zeggen hoeveel ik van je hou
    Vandaag stuur ik een briefje naar de hemel
    Om je te laten weten hoe zeer ik jou mis
    Vandaag stuur ik een briefje naar de hemel
    Met daarin zo erg veel dat ik nog zeggen wou...
    Maar het is nooit genoeg.

    Gelukkige verjaardag, mijn kleine ventje.

    Duizend zoenen,

    Je mama
  • Soms...

    Soms hoor je mensen hun ideeën spuien, en moet je echt op je tong bijten. Zoals dit weekend, toen een dame die zich de rationaliteit zelve noemde, doodleuk stond te vertellen dat een kindje verliezen tijdens de zwangerschap eigenlijk niets is... Als je een kind van 7 verliest, bijvoorbeeld, ja, dan mag je verdriet hebben (maar ook niet al te veel, want ze begreep evenmin dat grootouders die zelf hun kind van 7 verloren in november, heel veel aan dat kind denken nu ze een kleinkind in diezelfde maand verwachten).

    En altijd denk ik dan aan jou, aan hoeveel pijn het deed en nog steeds doet om jou te verliezen. Misschien ben ik niet de rationaliteit zelve, misschien zou de rationaliteit zelve ook anders spreken mocht zij dit ervaren hebben. Gelukkig voor haar weet ze niet beter.

    En dan twijfel ik ook of ik iets zou zeggen over jou, want zij is een wildvreemde dus wat kan het haar schelen. Dit keer heb ik het wel gedaan. Niet dat het veel verschil maakte. Ook oma vertelde aan die dame over het kindje dat zij verloren had op 3 maanden. Dat maakte al even weinig verschil. De rationaliteit valt niet te vermurwen met verdriet van anderen.

    Verdriet valt niet te vergelijken. Hoe ouder het kindje, hoe meer herinneringen je er aan hebt. Die schenken zowel meer troost als meer verdriet, denk ik. Dat betekent evenwel absoluut niet dat je niet verdrietig kan (of mag) zijn om een kind dat er nooit geweest is. Want het was er wel, in mama's buik. En het werd al heel graag gezien.

    Om diezelfde reden voelt de vraag "hoeveel kindjes hebben jullie" ook altijd raar aan. Zeg ik dan 2, omdat er slechts 2 rondlopen? Dan vergeet ik jou... Of zeg ik toch 3, dan zie je die rare blik, en de al dan niet uitgesproken vraag waar nummer 3 is, en wil ik dat verhaal dan nog eens doen?

    In elk geval: jou vergeten zal ik echt nooit. Of het nu jouw verjaardag is of niet, of ik me nu blij of down voel, jij bent er altijd bij in mijn hoofd en hart.

    Zoenen xxx
  • @Lindske, wat een nare opmerking van die vrouw zeg!
    Ik voelde mij als mama van het begin van elke zwangerschap (of toch zeker vanaf de echo met een kloppend hartje) verbonden met mijn kindjes. Nee ze zijn niet allemaal mogen blijven, maar ze blijven evenzeer een kindje van ons. Officieel hebben wij 2 kindjes, maar in ons hart zullen we er altijd 4 hebben. Ze blijven een deel van ons leven hoe dan ook. We keken enorm naar hun komst uit net zoals bij hun grote broers, we maakten alles klaar, kochten kleertjes, echo's keken we telkens naar uit, alles bleek goed tot die fatale momenten, maar dat maakt hen niets minder... voor altijd bij ons, maar veel te mooi voor deze wereld...Seppe* & Simon*

    Groetjes Mopje
  • Ik ben van de overtuiging dat mensen die het zelf niet meegemaakt hebben geen recht hebben om een mening te hebben daarover.
    Hier hebben wij in januari ons zoontje Sam* moeten afgeven nadat er een heel ernstige afwijking gevonden was, die zijn levenskwaliteit op een minimum zette, als die er al zou zijn.

    Hoe vaak ik de reactie gehad heb van mensen die nog nooit zwanger geweest zijn van: ik kan me voorstellen het het voelt... NEEN DAT KAN JIJ NIET!!

    In april is mijn schoonzus bevallen, enkele reacties zou ik nooit vergeten:
    - Schoonmoeder tegen mijn schoonzus : dat heb jij goed gedaan! (EN IK NIET DAN, OMDAT SAM EEN AFWIJKING HAD?)
    - Mijn man zijn stiefzus (die maar al te goed wist wat er gebeurd was), alé, tot wanneer jij hier nog eens ligt hé. aldus tegen mij.

    Onlangs nog kwaad geweest om mijn eigen doopmeter omdat ze telkens wanneer ik niet mee (alchohol) drink vraagt: is't weer van da? HATELIJK!!

    Dus die vrouw heeft geen enkel oordeel te vellen. Het is niet omdat je een kindje moest afgeven dat je er niet naar verlangde en het graag zag!

    Ondertussen ben ik (zoals je kan zien aan mijn banner) opnieuw zwanger en hebben we gisteren een fantastische echo gehad maar ik durf me niet zwanger voelen en durf me er ook niet aan hechten. De echo is onmiddellijk in de schuif beland en zal er niet meer uitkomen tot wanneer ik mijn volgende echo heb en zeker ben dat alles ok is.

    Zelf heb ik ook altijd een dubbel gevoel als er me gevraagd wordt hoeveel kinderen ik heb. Als ik zeg 2 dan krijg je altijd reacties waar je 2de dan is en wat er gebeurd is en ev goede raad die je absoluut niet van doen hebt.
    Als ik zeg 1 dan is het precies alsof Sam* niet bestaat en voel ik me zo schuldig!!
  • @Lindske ik snap je gevoel heel goed. Mensen die zelf zoiets niet hebben meegemaakt weten niet waar ze overpraten. Ergens kan je dat ook niet kwalijk nemen. Behalve dan als ze heel grof en vol onbegrip zitten.

    Als mensen aan mij vragen hoeveel Kinderen ik heb zeg ik twee. Want dat is immers de waarheid. Als je iets hebt is het tastbaar, voor mij althans. En mijn dochter die met 24 weken zwangerschap overleden is, die heb ik niet. En ik voel me dan ook zeker niet dat ik doe alsof ze niet bestaat. Maar ik ga geen mensen iets geven op door te vragen en olie op et vuur kunnen gooien door te zeggen "eigenlijk drie".
  • Wie het zelf niet meegemaakt heeft, kan het inderdaad nooit volledig begrijpen. Zelfs niet als ze zelf kinderen hebben. Wij hebben inderdaad 2 tastbare kinderen. Toch ervaar ook ik schuldgevoelens als ik zeg dat we 2 kinderen hebben, daar kan ik weinig aan doen. Begin dit schooljaar moesten we ook op een papiertje voor de juf schrijven of onze oudste broertjes/zusjes heeft, hoeveel, hoe heten ze... Telkens vervelend voor mij, zelfs bij het tekenen van een wenskaartje heb ik het lastig. Dit omzeil ik vaak door er "en de jongens" bij te zetten. Of een sterretje te tekenen zonder initiaal. Want mijn man heeft het er dan weer moeilijker mee om Jonas* te vermelden. Iedereen gaat anders om met het gemis. Zelfs ik: we waren nog niet getrouwd toen Jonas* geboren werd. Er was ons toen al verteld dat hij niet in ons trouwboekje zou komen te staan. Ik heb toen nog lopen verkondigen dat mij dat weinig deed, wat maakte dat papiertje nu uit, wij wisten dat hij er geweest was. Dit jaar zijn we eindelijk in het huwelijksbootje gestapt. En ik heb het er eerlijk gezegd wel lastig mee dat onze Jonas* niet vermeld staat.

    @Kriekje: Ik kan heel goed begrijpen dat je je niet meer durft hechten bij je huidige zwangerschap. Ik had dat al toen ik nog zwanger was van Jonas* en we te horen kregen dat hij een groeiachterstand had. We waren toen al over de helft en hadden dit echt niet zien aankomen. De gyn had helemaal geen idee wat er aan de hand was, er kwamen allerlei onderzoeken... En ik had als eerste reactie dat ik mij niet al te veel meer wou hechten aan ons hummeltje. Uiteindelijk ben ik bijgedraaid. Ik wou hem zoveel mogelijk voelen, legde terug heel vaak mijn handen op mijn buik, ik wou dat hij zich geliefd voelde. Ook al wisten we tegen dan al dat het er absoluut niet goed uit zag. Ik ga je niet zeggen wat jij moet doen, of dat je er toch moet van proberen te genieten. Toen ik, na Jonas*, terug zwanger werd (en dan nog opnieuw van een jongen, zelfde periode zwanger geworden, alles leek zich te herhalen, ook de groeiproblemen), ben ik ongerust en bang gebleven tot ik hem gezond en wel in mijn armen had. Ik wou er wel van genieten, ons derde kindje kon er ten slotte ook niet aan doen dat we zijn broertje hadden verloren, maar ik durfde echt niet. Ik heb enorm vaak babyspulletjes in mijn handen gehad, om ze bij nader inzien toch niet te kopen, want stel dat... En de echo's in de schuif, dat herken ik ook. Die angst had niemand kunnen wegnemen, met wat voor woorden of goedbedoelde raad ook. Ik hoop wel voor jou dat jullie dit kindje blakend van gezondheid op de wereld mogen zetten.
Reageer

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld