Niet meer lachen

  • Hallo,

    Mijn dochtertje van 3 maanden lacht de laatste 2 weken een stuk minder tegen mij. Voorheen hoefde ik maar tegen haar te gaan praten of ze lachte al. Nu lacht ze tegen iedereen makkelijk behalve tegen mij. Heeft iemand anders dit ook meegemaakt?

    Groeten,
    een bezorgde moeder
  • Ja hoor, het gaat over! Ze zal jou intussen al gewoon zijn zeker? Nee echt, hier idem hoor. Ymke lachte op een bepaald moment (geloof dat ze ook net 3 maanden was) zelfs naar de nieuwslezers op tv, kortom elk gezicht dat er wat vriendelijk uitzag was goed. En dan vooral gezichten die ze minder vaak zag. Daarna lachte ze weer op iedereen totdat een heel eenkennige fase aanbrak en ze eigenlijk naar vreemde gezichten totaal niet meer lachte en naar mij, haar papa, mensen uit de creche die ze kende enzo wel. Dus toen waren de rollen omgedraaid.
  • Dat vind ik fijn om te lezen. Stelt me weer een beetje gerust. Hopelijk gaat ze snel weer meer tegen mij lachen!

    Nog meer mensen die dit herkennen?
  • Oh gelukkig, ik dacht dat ik de enige was met dit probleem!
    Ik begon al te denken dat ik geen goede mama was, vreselijk...
    Ik doe ook wel te hard mijn best denk ik, dat voelen die kleintjes toch ook, niet?

    Maar de fase gaat dus over? En heeft die fase lang geduurd bij jullie kids?Aangepast door Kathleen op 09/05/2009 18:32
  • Ik heb ook een beetje dat probleem maar dan niet met lachen maar met brabbelen. Mijn dochtertje van 3 maanden brabbelt NOOIT tegen mij. Maar als haar grote (stief)zus langskomt brabbelt ze wel. Ze kijkt dan ook heel aandachtig omdat ze die niet zoveel ziet. Bij mijn vriend heeft ze ook al eens gebrabbeld.
    Is ze mij nu zo beu gezien, dat ze dat niet doet? Het is nu niet dat ik me echt zorgen maak, maar fijn is het niet...
    Dus ik begrijp dat dat van dat lachen ook niet leuk voor je moet zijn wink.gif
  • Je probeert het je niet aan te trekken, maar je doet het toch he?

    Ik blijf alleszins hopen dat de fase snel voorbij gaat want mijn hart breekt toch telkens een beetje als ze niet naar mij lacht maar door het dolle heen is van zodra haar papa binnenkomt!
    (hoewel ik het ook geweldig vind om te zien hoe dol papa en dochter op elkaar zijn!! smile.gif )
  • Bij ons is het ook zo. Ze lacht veel meer en makkelijker tegen haar vader. Vind het heel erg! cry.gif Zou graag meer van zulke ervaringen horen als geruststelling!
  • Mijn zoontje lachte een tijdje vooral tegen de gordijnen. En daarna vooral tegen opa. Hij schaterlachte zelfs tegen de tupperware-demonstratrice, maar ik denk dat hij die gewoon uitlachte.
  • Ik begrijp maar al te goed hoe jullie je voelen, vind het zelf ook heel erg...

    Ik zou vooral willen weten of het een fase is die overgaat en wanneer!
  • Denk dat het een fase is. Hier heeft het wel een maand of 2 geduurd. Ze lacht nog steeds makkelijker tegen papa maar ondertussen ook wel weer tegen mij. Komt vanzelf wel goed! thumbup.gif
  • Fijn dat te horen, is toch al een geruststelling...
    Soms voel ik me echt paranoia worden! nervous.gif
    En 't is ook niet dat ze helemaal nooit naar me lacht want overdag als papa werken is, doet ze 't wel, maar niet zo overtuigend als naar papa...

    Ach, misschien als ik terug ga werken dat het ook weer anders is, dan moet ze me meer missen (en zal ze pas beseffen dat ik er niet altijd ben...)
  • Het is bij mij ook weer beter gegaan toen ik ging werken. Zal toch wel te maken hebben met dat ze mama dan vaker zien. Maak je er maar niet teveel ongerust over!
  • Mijn zoontje

    Hallo, ik ben niet zo lang geleden ook moeder geworden van een zoontje van bijna 3 maanden en ik moet zeggen, zo'n 2 weekjes gelegden begon hij te lachen ( niet hard op) en te proberen brabbelen en dat was echt zo plezant om te zien. En vooral bij mij dus dat was geweldig maar nu is het ook zo dat hij nu meer naar vreemden gaat lachen en brabbelen en ook en vooral naar de papa. Wat ik natuurlijk ook goed vindt maar toch zit ik daar wel mee en doet het mij toch een beetje zeer dat hij bij mij dit allemaal niet meer doet. Tenslotte ben ik hele dagen thuis door mijn bv - verlof en doe ik de hele verzorging uiteraard en het huishouden. Maar het meeste tijd van de dag spendeer ik aan hem. Dus hij heeft zeker geen aan aandacht te kort. Het is ook even geweest dat ik hem moeilijk kon kalmeren en als de papa of een vreemde hem oppakte was hij direct rustig en tevreden. Maar gelukkig is dat wel al verbeterd. Maar ik had het er toch ook moeilijk mee en begon echt aan mezelf te twijfelen of ik het wel goed doe terwijl ik goed weet dat ik echt alles voor hem doe. In elk geval kheb het er soms moeilijk mee. Een beetje stom maarte ik kan daar ook niets aan doen..
  • Wat spijtig! Natuurlijk doe je het wel goed! Ik heb hier een meid van 2 haar en het ene moment moet ik alles voor haar doen en het andere moment de papa... in een papa fase raakt het me soms ook wel hoor maar wet dat het snel terug kan keren!

    Ik weet wat je wil zeggen maar probeer het je niet te veel aan te trekken! Komt allemaal terug!
Reageer

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld