huilen citaten uit artiekel .........

  • omdat huilen en doorslapen hier op het forum voor zulke heftige discussies zorgt heb ik hier een (lang)artiekel van de website van natuurlijk ouderschap neergezet,voor hen die zich willen verdiepen in het hoe en waarom van het huilen en de effecten van het negeren ervan!

    ~Bianca~

    Recent hersenonderzoek laat zien dat de hersenen van het jonge kind zich primair ontwikkelen in relaties, en niet in isolatie. In zijn boek ’The Developing Mind’ zegt Daniel Siegel dat door in te gaan op de angst van een kind, de hersenen van de ouder letterlijk een mal vormen voor het zich ontwikkelende brein van het kind. " Vanuit een fundamenteel biologisch perspectief, wordt het neurologisch systeem - de structuur en functie van de zich ontwikkelende hersenen - gevormd door de meer volgroeide hersenen van de ouders. Dit treedt op binnen emotionele communicatie. De afstemming van de emotionele staat op elkaar zorgt voor de samenvoeging die essentieel is voor de hersenen in ontwikkeling, om het vermogen te krijgen zichzelf op een meer autonome wijze te organiseren als het kind opgroeit". Als zulke ervaringen niet voorkomen, worden verbindingen niet gemaakt en worden de neuronen ?afgesnoeid? omdat ze niet worden gebruikt. Het kind zal dan minder goed om kunnen gaan met haar gevoelens als ze ouder wordt.

    Aanname: "Een kind dat heeft leren doorslapen heeft belangrijke vaardigheden bereikt op gebied van onafhankelijkheid en zelfredzaamheid".

    Voorstanders van het ’s nachts laten huilen zeggen dat als een baby uiteindelijk in slaap valt, dat ze dan iets belangrijks geleerd hebben. In zijn bestseller "The Self-Calmed Baby", meent William Sammons: " in plaats van zich een hulpeloze baby voelen, kan je kind eindelijk iets voor zichzelf doen. Ze heeft een gevoel dat ze iets bereikt heeft en is veel minder kwetsbaar, omdat ze minder afhankelijk is van andere mensen". Als een baby in slaap valt na intensief huilen, is het dan een belangrijk leermoment dat plaatsvindt of eerder dat van een natuurlijke respons op intense en onopgeloste stress?

    De veelbelovende psycholoog D.W. Winnicot zou zeggen dat het geen leren is wat we zien, maar inschikken, waarbij het kind zijn eigen behoeften ondergeschikt maakt aan die van de ouders. Het herhaaldelijk negeren van haar eigen behoeften kan leiden tot een gevoel van er niets toe te doen en tot een beeld van de wereld als onbetrouwbaar en niet welwillend. Het laten huilen leert kinderen zich positieve eigenschappen eigen te maken door hele negatieve ervaringen. Ouders leren ze niet geleidelijk de benodigde vaardigheden, maar onthouden hun kinderen radicaal hulp in de hoop dat het kind uit noodzaak zijn behoefte zal opgeven. Het kind heeft geen keuze, maar zal zich uiteindelijk schikken. Dus, is dat echt leren wat hier plaats vindt? En als dat zo is, wat heeft het kind dan geleerd?

    De methode van het laten huilen minimaliseert ook natuurlijk gedrag van jonge kinderen door te spreken van ’gewoonten’ of erger. Een gewoonte is per definitie optioneel gedrag dat gemakkelijk veranderd kan worden. Maar van de behoefte van een jong kind aan zijn ouders als hij stress of angst voelt is zijn hele biologie doordrongen. Het is zo dat haar angst om alleen gelaten te worden een aanpassing in de evolutie is om te zorgen voor haar overleving. John Bowlby zegt: "Voor het krijgen van bescherming hebben mensenkinderen mechanismen nodig die ze dichtbij hun ouders houden. Dat betekent dat ze hechtingsgedrag moeten hebben ontwikkeld, dat nabijheid ten opzichte van hun verzorger bevordert en behoudt. Een duidelijk signaal is het huilen van de baby. Het huilen is een angstige roep om hulp; als het kind pijn heeft of ergens bang voor is gaat het huilen, en de ouder wordt aangezet erheen te snellen om te kijken wat er aan de hand is." Dit zijn geen gewoonten, maar passende behoeften bij de onvolwassenheid en aangeboren kwetsbaarheid van het kind.
  • huilen citaten uit artikel .........

    Bianca... ik kan me hier alleen maar volledig bij aansluiten.

    Groetjes Anja

    mama van baby.gif Marick, ruim 5,5 maand oud
  • amai,das een hele boterham.Ik heb altijd mijn gevoel gevolgd,en heb mijn kinderen(6)nooit laten huilen.Nochtans waren er bij die je met momenten achter het behang zou geplakt hebben.Ik stel mij het angstgevoel voor dat een kind ervaart als het om hulp huilt en er komt geen.Of dit nu overdag of s’nachts is,het moet vreselijk zijn.
    IK wil hier nu niet zeggen dat je bij de minste kik moet recht springen.Ze moeten de kans krijgen om zelf in te slapen.Doch langer dan 5min zou ik nooit wachten,ik zou dit niet kunnen denk ik.
  • Kinderen jonger als 5 ? 6 maand kun je (nog) niet verwennen dwz: als ze huilen is dat echt met een reden en dus niet omdat ze dan weten dat mama of papa hen op hun wenken komen bedienen, dat is iets wat ze pas later ’leren’. Het is dus aan te raden om bij echt kleine kinderen direct te reageren en ze dus niet eventjes te laten huilen. Ik denk dat ouders zelf wel ondervinden vanaf wanneer een baby enkel huilt om ’aandacht’ en niet omdat hij honger heeft of een vuile pamper. En pas vanaf dan kun je een baby al eens eventjes laten huilen. Zoals in het artikel staat: als zo’n kindje al niet meer kan vertrouwen op de beschermende aanwezigheid van mama en papa, waar kan het dan wel nog op vertrouwen? Neem jullie prutskes dus maar fijn in jullie armen als ze huilen!
  • hoi,

    je kunt ze inderdaad niet verwennen, maar wel gewennen. Wennen aan bepaalde handelingen. Zoals in slaap gewiegd worden en niet meer zelf in slaap kunnen komen. Ik ben voor het eerst moeder (romy van nu 4 wkn en 5 dgn) en ik was vreselijk onzeker en kon haar nog geen min horen huilen. Ik heb haar altijd direct opgepakt en getroost. Verder slipe ze ook bij ons in bed. Na 4 wkn werden haar wakkere uren steeds meer en begon ze steeds meer te huilen. Ze kon absoluut niet meer zelf in slaap vallen. Nu zijn we al 5 dgn aan het inbakeren en regelmaat aan het aanbrengen via de methode van ria blom. helaas moeten ze dan soms wel even huilen om te leren zelf in slaap te vallen. Hoe erg ik dat ook vindt. En wat blijkt, ze heeft in al die dagen maar 1x 20 min gehuild en verder valt ze na 5 min huilen en 5 min prutellen zelf in slaap. Ze wordt daarna (na 4 uur) enorm vrolijk wakker. Ze huilt totaal niet meer op schoot, bij het in bad doen of tijdens het boertje laten.
    Dus tuurlijk als ze erg overstuur zijn moet je ze zeker niet laten huilen maar een huiltje om in slaap te komen is echt niet erg.

    groetjes andrea
  • Ik heb zelf een huilbaby gehad. Tot zes weken acht tot twaalf uur per dag, daarna tot 11 weken vier uur per dag. Uiteindelijk bood een osteopaat de oplossing. Ik heb haar nooit laten huilen, mijn man wel, maar hoogstens een kwartier. Dit ondanks alle adviezen van mensen dat we haar moesten laten huilen en dat ze verwend zou worden.
    Babies huilen nooit zonder reden. Nu huilt ze alleen nog als ze pijn heeft, honger of heel eventjes als ze moe is en wil gaan slapen. Ze valt ook altijd bij mij in slaap. Ik baker haar daarna in en dan gaat ze verder slapen in haar eigen bed. Ook als ze wakker wordt en ze is ingebakerd pak ik haar op en wieg ik haar totdat ze weer slaapt. Geen haar op mijn hoofd die er aan denkt haar te laten huilen.
    Een keer was ik erg druk (we moesten weg) en ze lag in de box te huilen. De paniek in de ogen toen ik haar oppakte vergeet ik nooit meer. Ik zal haar nooit laten huilen, hoe erg het ook weer wordt.
  • Hoi Jetje,

    Je hebt helemaal gelijk, als ze tussendoor wakker wordt laat ik mijn romy ook niet huilen. Maar om in slaap te komen wel. Ze heeft dat soms echt nodig. Het huiltje om in slaap te komen is ook heel anders dan als ze tussendoor waker wordt. Dat hoor je gewoon en als ze in paniek ik dan moet je ze natuurlijk troosten. Ben ik helmaal met je eens. Maar wat ik de 3e en 4e week van haar leven gedaan heb om haar constant in slaap te wiegen zodat ze zelf niet meer in slaap kon vallen zal ik niet meer doen. Ze heeft nu wer geleerd om zelf in slaap te vallen en dat vindt ze heerlijk. Stiekem kijk ik door de deur hoe ze dat doet. Ze ligt dan stil voor zich uit te kijken en af en toe vallen haar oogkjes dan dicht. Soms duurt dit soezen wel een half uur. Ook tussendoor wordt ze wel eeens wakker en soest dan zo een half uurtje en slaapt dan gewoon weer door.
    Dus huilen om te slapne geen probleem maar huilen in paniek moet je natuurlijk troosten.

    Groetjes andrea
Reageer

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld