Help, oververmoeide mama!!!

  • Help, oververmoeide mama!!!

    Lieve mama's

    Zoals je uit de titel kan afleiden ben ik een doodvermoeide mama...
    Ik heb 2 kindjes, 1 van bijna 4 jaar en 1 van bijna 7 maanden.
    Onze oudste slaapt en sliep altijd goed. De jongste heeft nog geen nacht doorgeslapen. De laatste weken is hij max om de 2u daar. Soms even troosten maar soms ook gewoon klaarwakker. Hij zit nu op nog 1 nacht voeding maar ik kan toch ook niet terug naar 3 of 4 gaan? Ik ben een dikke maand terug aan het werk. Dit is niet vol te houden en soms zelfs compleet onverantwoord.
    Ik merk ook aan mezelf dat ik op mijn tandvlees zit. Ik heb 's nachts steeds minder geduld en word soms gewoon echt kwaad. Ik ben radeloos en voel me machteloos. Mijn man slaapt overal door. Hij helpt wel waar mogelijk maar moest hij opstaan zou ik hem steeds moeten wekken...
    Ergens voel ik me ook schuldig maar ik merk dat ik de dagelijkse zorg voor mijn zoontje steeds moeilijker begin te vinden... 😢. Ik vraag me soms echt af of ik het ooit ga aankunnen en soms waarom we hieraan begonnen zijn...

    Liefst geen veroordelingen ik heb het al moeilijk genoeg!

    Liefs
  • Wij hadden de 'pech' om een zogenaamde huilbaby te hebben, die pas na 1 jaar zijn eerste goeie nacht maakte.
    Ik kan me inbeelden dat je echt op bent.
    Bij ons hielp het om de nachten te verdelen. Want hoe je het ook draait of keert, je kan dat niet allemaal alleen dragen hoor. Je mag zal je moeten helpen door om de nacht de zorgen voor jullie kindje op zich te nemen. Wij wisselde elke nacht af. En als ik niet 'van dienst' was, sliep ik met goeie oordoppen zodat ik toch een goeie nacht kon maken.
    Het is overleven en hopen naar beter nachten. Maar het komt ooit goed, echt waar!

    Veel moed, want zo'n nachten zijn moordend.
  • Ik draai alle nachten ook alleen. Al bijna 6 jaar. Maar ik herken je vermoeidheid. Het is een complete uitputting. Onze middelste kreeg nachtvoeding tot 15 maanden. Heb her idee dat onze jongste daar overheen gaat. Die is nu 13 maanden en vanaf dag 1 moet ik er tig keer uit snachts. Ik ben het kotsbeu. Maarja je hebt weinig keuze he. Ik heb nog twee kids die ook moeten kunnen slapen. Laten huilen ben ik ook geem voorstander van. Kindjes huilen niet voor niks.

    Zou willen dat ik DE tip had voor je. Maar helaas denk ik niet dat die bestaat. Door bikkelen en blijven adem halen en vooral tot 10 tellen. Ik merk ook echr dat ik soms flink kan uitvallen tegen de kids na een nacht van meer dan 8 keer eruit te moeten. Maar dan tel ik tot 10 en ga weer door.

    Succes met alles..
  • Ik herken het ook. Mijn zoontje was 16 maanden toen hij pas begon door te slapen. Tien keer per nacht wakker worden was normaal voor hem. Tips heb ik ook niet, het gaat inderdaad wel voorbij maar het is heel zwaar.
    Wat ik wel niet ok vind, is dat je man overal doorslaapt. Dat is een makkelijk excuus van hem. Je bent allebei ouders, je gaat allebei werken dus dan vind ik het maar normaal dat je allebei ook opstaat ‘s nachts.

    Succes! Het komt goed!
  • Hier twee 'slechte' slapers gehad (tussen aanhalingstekens, omdat het puur biologisch gezien voor kleintjes niet zo heel gek is om op die leeftijd nog niet door te slapen, maar in onze maatschappij - waar de meeste mama's al snel terug mee gaan werken - is dat natuurlijke slaappatroon helaas niet zo evident voor de ouders).

    Eén van onze twee kinderen heeft er ongeveer anderhalf jaar over gedaan om goed te slapen. Nachten van 1 keer opstaan, maar ook zeer geregeld nachten van wel 3, 4 of 5 keer opstaan. Heel vermoeiend inderdaad, zeker als je allebei een drukke job hebt.

    Echt heel veel tips kan ik niet geven (het is helaas een periode waar je door moet: het enige dat ik mezelf als 'mantra' altijd voorhield was 'uiteindelijk beginnen alle kindjes door te slapen, dus ook die van mij'. Ik ken weinig 16-jarigen die 's nachts hun ouders nog nodig hebben smile.gif ). Wat hier wel een beetje hielp - omdat ik meestal ook de nachten deed (o.a. owv borstvoeding) - was dat ik 's ochtends iets langer in bed bleef liggen dan mijn man (ook tijdens de werkweek). Hij zette de 'ochtendtrein' dan al in gang (kindjes uit bed halen, eten maken, ...) terwijl ik nog een half uurtje ofzo - (eindelijk) ongestoord - doorsliep. Klinkt stom, maar dat hielp voor mij echt wel. Een soort van korte powernap vooraleer ik echt finaal moest opstaan. Niet dat het mijn slaaptekort volledig compenseerde (belange niet), maar het zorgde er wel voor dat ik die periode doorkwam en toch ook professioneel min of meer fatsoenlijk kon blijven functioneren smile.gif Mijn man neemt ook overdag (meer dan) zijn verantwoordelijkheid op in het huishouden, zorg van de kinderen, ... dus dat hielp ook wel.

    Geen gouden tips dus, maar wel een gevoel van herkenning (je bent niet alleen smile.gif ) en een moment om te zeggen: veel succes! Je doet dat goed, nog even volhouden, genieten van je kleintje en uitkijken naar tijden van meer slaap smile.gif Komt (uiteindelijk) goed!
  • Bedankt voor de erkenning dames. Ik hou me voorlopig recht met het gaat voorbij maar dit is niet meer voldoende. Ik word echt gek.
    Ik moet altijd vroeg op voor mijn werk, ben een uur onderweg, kindjes eten beide in de opvang s morgens en mijn man is om kwart voor 7 de deur uit. Ik kan me s morgens geen powernap veroorloven, mijn wekker gaat om 6u10.
    Mijn man gaat moeten bijspringen dat is een feit. Mss idd eens oordopjes gebruiken want ik hoor anders alles en ben alsnog niet aan het slapen anders...
    Ik schrik soms van mezelf de laatste tijd. Hoe ik reageer enz...
    Ik moet meer ontspanning nemen maar nu doe ik al maanden niets anders dan kinderen, huishouden en nu terug werk. Ik kom nergens buiten ouders en schoonouders. Heb gelijk niets meer voor mezelf en dat is voor mij in combinatie met het slaaptekort moordend!
    ik kan nergens meer van genieten, ik leef niet meer ik overleef...
  • Hier ook een slechte slaper van ondertussen bijna 2 jaar smile.gif Het kan inderdaad zeer moordend zijn! Wij zijn er op een bepaald moment gaan naast liggen... zeker geen ideale oplossing, maar hij werd er rustig van en wij kregen ten minste een beetje slaap nervous.gif Wat wij na een echt slechte week ook deden, was hem een nachtje bij mijn mama laten slapen in het weekend. Dan hadden we nog eens een ongestoorde nachtrust, die ook verder ging dan 7u 's morgens.
    Het is echt doorbijten en doorzetten en je moet je niet schuldig voelen als je lontje eens wat korter is. Leuk is het niet, maar wel volkomen begrijpelijk!

    Ik zou ook afspraken maken met je man. Ik heb ook moeten leren om aan hem te vragen of hij deze nacht wilde opstaan. Er is niemand mee geholpen als je eronder doorgaat, dus op tijd hulp vragen smile.gif

    Veel moed! hug.gif
  • Wij hebben ook beslist om ofwel het kind bij ons in bed ofwel een van beide bij het kind in bed. Zo krijg je zelf meer rust. 'Ieder in zijn eigen bed', is een mooie regel. Maar wanneer je en je partner eraan ten onder gaan, weegt jullie gezondheid meer door dan een regel. Hier hebben alle drie onze kinderen bij ons in bed gelegen, wanneer nodig. Wanneer ze groter werden, werden die periodes zeldzamer tot het nu enkel nog af en toe 's morgens in het weekend is.
    Ivm het niet wakker worden van jouw man. Je hebt het recht hem ook zijn deel van de nacht te laten doen, maar besef dat sommigen niet zo gemakkelijk wakker worden door het gehuil. Ik ben zelf een vaste slaper en mijn man niet. Er zijn hier vele nachten geweest dat ik dacht dat de kinderen doorgeslapen hadden en mijn man toch enkele keren uit bed was geweest zonder dat ik er enig idee van had. Wanneer jouw man een vaste slaper is, lijken oordopjes mij niet zo'n goed idee. Het huilen van het kind kan dan een hele tijd duren en je andere kind mogelijk wekken. Hem wakker maken, lijkt mij een efficiëntere oplossing. Wij deden het in elk geval zo.
  • Ik heb 5 jaar niet doorgeslapen door de kinderen. De eerste is beginnen doorslapen op 20 maanden ongeveer, maar dan was de 2e er al en die sliep pas door op ruim 3 jaar. Ik moest vaak een 10-tal keer per nacht mijn bed uit.
    Mijn man stond nooit op. Net zoals jouw man hoorde hij er niets van, ook al stond de babyfoon naast ons bed. Hij is een ochtendmens dus hij gaf wel de ochtendfles van 6 uur zodat ik tot 6.30 uur kon blijven liggen op weekdagen en in het weekend bleef ik tot een uur of 9 liggen, terwijl mijn man bij de kinderen was. Uit logeren hebben we nooit gedaan op die leeftijd, daar vonden we ze nog te klein voor, en samen slapen vonden/vinden we geen optie.
    Ik heb maanden aan een stuk gehad waarin ik 3 uur per nacht sliep, opgedeeld in 6 korte stukjes of zo, en dan overdag werken. Dat was zwaar ja, ik leefde toen echt op automatische piloot. Maar: het gaat dus over smile.gif
    Ondertussen zijn ze al wat ouder (bijna tieners) en waar ze vroeger ten laatste om 6 uur uit hun bed waren, moet ik hen nu wakker maken om 7 uur om op te staan voor school. In de vakantie kan het zelfs al eens 9 à 10 uur zijn voordat ze uit hun bed komen, maar dan gaan ze ook later slapen natuurlijk, vaak pas na 22 of zelfs 23 uur.
    Even doorbijten dus, proberen om wat bij te slapen in het weekend en blijven herinneren dat je niet alleen bent!
  • Ik heb geen slechte slaper hoewel er bij ons natuurlijk ook periodes zijn waar we 3-4 keer per nacht uit ons bed moeten maar dat wordt afgewisseld met een week doorslapen om dan weer ontregeld te zijn.
    Toen ze nog veel kleiner was (nu 1jaar en 3 maanden) heb ik ook vanalles geprobeerd. Bedje wel 1000 keer veranderd van plaats. Beetje hoger gezet, muziekje op ? Lichtje aan ?
    Ik had de eerste zes maanden of iets langer ook een logeerbed in haar kamer staan. Als ze onrustig werd, nam ik ze bij mij in het logeerbed en uiteindelijk vielen we zo samen in slaap zodat we toch alletwee nog rust hadden.
    Ik werk 4/5de en als ik echt moe ben door haar slechte nachten slaap ik mee als zij een dutje doet. huishouden kan dan even de boom in !

    Volg een infosessie over baby's en slapen ?
    Er bestaan ook goeie boeken over (heeft bij ons wel een maand geholpen maar je moet KEI consequent zijn en dat is niet mijn sterkste punt wink.gif)
  • We zijn redelijk strikt in het hanteren van een ritme alleen doordat hij zowel overdag als 's nachts onregelmatig slaapt is dat niet evident...
    Het zal ook wel wat aan mij liggen, toen ik thuis was alles alleen naar me getrokken en dan loopt dat zowat door als je gaat werken. Maar ik loop tegen een grens en ga er bijna onderdoor. Ik ben doodop, huil overal om en ben niet meer de persoon die ik wil zijn.
    Ik moet terug wat van het leven gaan genieten maar dat is voor de moment echt onmogelijk.
    De boeken van Stephanie Lampe heb ik en gelezen, wat haalbaar is pas ik toe. Ook niet meer dutten na half 5 wat voor zoonlief niet evident is omdat zijn namiddag dut soms eindigt om 3u...
    Ik ben soms bang voor momenten alleen thuis te zitten met mijn kinderen.
    Ik ben ten einde raad. Ik kan deze week ook niet bij de ha terecht...
  • Ik zou sowieso mijn bloed eens laten controleren (wat bedoel je met niet bij de ha terecht kunnen?).
    Moe zijn en oververmoeid zijn is 1 ding.
    Ik ben er van overtuigd dat een hele hoop ouders dit herkennen.
    Schrik hebben voor alleen te zitten met de kinderen, niet meer de persoon zijn die je wil zijn,....
    Mss is het toch niet zomaar vermoeid zijn?

    Boeken met slaaptips zou ik sowieso al weg laten.
    Dat kan nooit van toepassing zijn voor ieder kind, zo tips.

    Ohja uw man gewoon wakker maken hoor.
    Je hebt samen kinderen.


  • Kan je niet eens een oppas vragen of doe je kindjes ergens te slapen voor een nachtje zodat je kan doorslapen?
    OF doe ze een zaterdag weg zodat je een hele dag kan bijslapen en laat het huishouden aan de kant ?
    mij lijkt het ook dat je meer dan alleen maar vermoeid bent.

    neem een paar weken aan een stuk een dag verlof zodat je tot rust kan komen die ene dag ? een dag helemaal voor jou! Geen huishouden, geen kinderen, alleen maar wat jij wil doen... Jezelf een beetje terug vinden.
  • Slaapt je jongste in een slaapzakje ?
    Bij onze dochter zijn we ook overgeschakeld naar een slaapzak ipv zonder slaapzak (ze sliep eerst gewoon onder lakentje en dekentje) (ook even ingebakerd maar na 6 maanden raden ze dat ook niet meer aan) en met slaapzak slaapt ze beter.
    ben maar wat luidop aan het denken...
  • @asil ik denk ook dat het meer is dan alleen vermoeidheid.

    Mss moet je al gewoon eens een goed gesprek hebben met uw partner?
    Hem echt wel duidelijk maken hoe jij u voelt.
    En ook wel eisen dat hij helpt.

    Ivm een dag verlof nemen.
    Wss is dat iets dat niet zo simpel is als je al een schoolgaand kindje hebt.
    Dan moet je al 15 weken overbruggen en is het al puzzelen natuurlijk.
    Maar effe de focus op uzelf is duidelijk wel nodig.
  • @Jesske je klinkt al heel stuk verder dan alleen maar oververmoeid zijn. Ipv hier raad te zoeken adviseer ik je om echt eens na de huisarts te gaan. Met een weekendje weg of een dag de boel de boel laten ga jij het absoluut niet bij trekken. Klinkt eerder dat je overspannen bent.
  • Niet meer dutten na half 5 als hij het wel nodig heeft, lijkt mij niet direct een goed idee.
    Een oververmoeid kind slaapt nog slechter, dus gewoon zijn ritme volgen, zou ik zeggen, en hem wel laten slapen als hij dat wil na half 5. Misschien zal hij later op de avond dan nog wel wakker worden voor een uurtje of twee, maar over het algemeen slapen niet-oververmoeide kinderen rustiger en beter.

    Ik begrijp ook niet zo goed waarom je niet bij de huisarts terecht kan? Als je eigen huisarts op vakantie is, ga je toch gewoon naar een andere?
  • @Jesske Ik denk ook dat je eerder op een burn-out afstevent dan 'gewoon oververmoeid' bent. Zou richting HA gaan. (bel dat het om dringende reden is) Verder: duidelijke afspraken met je man. Kunnen je (schoon)ouders niet even inspringen?
  • De jongste slaapt in een slaapzak. Hij had gisteren ook een redelijke nacht.
    We laten hem nu wat meer doen zolang hij niet huilt. Vannacht heeft hij een paar keer een half uur tot uur liggen brabbelen maar viel daarna terug in slaap. En zelf terug in slaap zonder tussenkomst van mij. 1 goede nacht wil niets zeggen maar ik hoop stilaan terug naar betere tijden te gaan.
    Verder heb ik gisteren avond een serieus gesprek met mijn man gehad. Hij zegt dat ik het allemaal wat meer moet loslaten en terug wat ontspanning moet inbouwen. Gisteren keken we samen even tv en hij staat er op dat ik op donderdag terug ga sporten zoals vroeger of iets gaan drinken ken ofzo. Ik ben nog niet helemaal overtuigd maar snap wel wat hij wil zeggen...
    Het gaat verder als alleen vermoeidheid, ik moet wat stoppen met me volledig weg te cijferen en tijd voor mezelf gaan nemen. Dat gaat uiteindelijk mezelf en mijn gezin ten goede komen, alle dat hoop ik toch...
    Mijn huisarts zit de hele week al vol geboekt, heb gisteren gebeld. Op vrijdag ben ik thuis maar dan zorg ik voor de kindjes, mijn man doet dit op woensdag. We willen niet dat ze alle dagen lange dagen naar de opvang moeten.
    Het doet al eens goed om te ventileren maar besef wel dat ik op een grens zit. Ik ga wat beter voor mezelf moeten zorgen!
    Bedankt dames!
  • Dam ga je de week daarna na de ha? Hoe langer je uitsteld word het niet beter hoor.
Reageer

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld