Piekeren - angsten

  • Hallo allemaal,

    Ik wil graag dit item starten omdat zwanger zijn toch een beetje een dubbel gevoel is.
    Langs de ene kant ben ik supergelukkig. Ik heb alles wat mijn hartje wenst: een mooi, groot huis, een liefhebbende man, nu zwanger van ons eerste kindje,... Het is allemaal fantastisch.
    En toch zijn er een paar dingen waarover ik pieker:
    - Eerst en vooral heb ik het ook moeilijk met afscheid nemen van mijn huidige leventje. Onze leventje met 2, zorgeloos, is voorgoed gedaan. We gaan nu een enorme verantwoordelijkheid hebben en ons leven gaat helemaal veranderen. We gaan nooit meer zorgeloos zijn...
    - Soms denk ik: verdienen we dat geluk wel. Kan iemand echt zo gelukkig zijn, zoveel geluk hebben? De angst dat er snel iets kan gebeuren is er dan...
    - Misschien is er iets mis met de baby: stel dat die een open ruggetje heeft (test was op het randje), stel dat die autistisch is, of een andere ziekte heeft, ...
    - Misschien loopt het mis met de bevalling: voor het kindje of voor mij?...
    - Stel dat ons kind misloopt: anorexia, drugs, verkeerde vrienden, ... Stel dat ons kind een crimineel wordt!

    Allez en zo zijn er vele dingen waarmee ik soms in mijn hoofd zit. Zijn er nog onder jullie die toch ook af en toe hun geluk sabotteren door zulke gedachten?

    Doei
  • @sharon , ik ken u gevoel helemaal .

    hier vooral bang om er alleen voor te komen staan met 3 kindjes .
    Papa van mijn 2 andere kindjes heeft 2,5jaar geleden zelfmoord gepleegd .

    Hoe gaat hij mijn 2 behandelen als ons kindje geboren is .

    Hoe gaat het financieel gaan , ik zorg al 2 jaar alleen voor mijn bengeltjes en heb een heel zwaar lening waardoor ik financieel er echt door zit .

    kindje was niet gepland , maar zo gewenst en ik ben van het gedacht dat het er komt voor een reden .

    Ook door het overlijden van mijn vorige friend weet ik dat het leven te kort is om stil te staan over wat kan er allemaal kan fout gaan

    Ik heb geleerd te zien wat er goed kan gaan
    Geniet van elk moment en je zal zien dat alles goed zal gaan en dat jullie fantastische ouders zullen zijn .

    zeg ook niet dat kinderen hebben altijd gemakkelijk is , maar ze maken je leven zoveel mooier en maken je sterker .
  • @ Sharon: ook ik herken jouw gevoelens hoor. Mijn man en ik zijn 7 jaar getrouwd en al vele jaren samen. We zijn altijd gewoon geweest om met z'n tweetjes onze zin te doen. Nu komt er een kindje bij en het zal wennen worden, maar we voelen er ons nu beter klaar voor dan een aantal jaar geleden.
    Die twijfels waren er bij ons ook. Ik ben 36, de eerste keer zwanger geworden zonder problemen en beleef (voorlopig toch) een zo goed als zorgeloze zwangerschap terwijl er zoveel jongeren mensen zijn die moeilijkheden hebben om zwanger te worden of te blijven. Soms voel ik mij hier ontzettend schuldig over. Zoals je zelf zei: hoeveel geluk kan een mens hebben? Ik heb een vriendin die een aantal jaren jonger is, 3 miskramen gehad heeft en intussen uiteindelijk zwanger geworden is via IVF. Op z'n moment voel je je ongemakkelijk als je moet aankondigen dat je zwanger bent sad.gif
    Ik weet absoluut zeker dat jullie het heel goed gaan doen en weet dat er altijd obstakels zullen zijn. Maar zolang jullie als papa en mama op mekaar kunnen rekenen komt het wel goed.
    hug.gif
  • Haha, ik merk nu pas dat jullie op 20 augustus 2011 getrouwd zijn... wij op 20 augustus 2005 tongue.gif
  • Natje en Sofie,

    Heel erg bedankt voor jullie lieve reacties. Het stelt gerust dat ik niet alleen mijn geluk soms sabotteren door toch wat sombere gedachten smile.gif!

    Natje, jouw verhaal is verschrikkelijk! Je verdient het nu echt om gelukkig te zijn met je huidige relatie en huidige vriend. Is hij nu al goed voor jouw 2 kindjes uit je vorige relatie?

    Sofie, haha, 20 augustus is een mooie dag hé smile.gif! Ja, wij zijn ondertussen ook al 6 jaar en half samen, maar nog maar een jaartje getrouwd smile.gif! Jullie al veel langer zie ik. En ja, ik begrijp wat je bedoelt met vrienden die problemen hebben gehad met zwanger geraken enzo. Wij toch ook 9 maanden geprobeerd, maar alles is uiteindelijk gewoon goed gegaan. Jij bent er ook op latere leeftijd aan begonnen. Mijn vriendinnen vinden mij al oud wink.gif! Ik ben 29... Maar ik vond ons er ook nooit echt klaar voor. Zelfs nu, denk ik: ben ik wel volwassen genoeg, ben ik er wel klaar voor smile.gif!

    En ja, hoeveel geluk kan een mens hebben... Er moet dan toch eens een tegenslag komen en ik hoop zo dat het niet met ons kleintje is... Ik heb eigenlijk in mijn leven nog niet veel tegenslag gehad en juist daarom zit die vrees er dan wel in.

    Groetekes dames en ook jullie zullen fantastische ouders worden smile.gif!

    Doei
  • Ook hier redelijk wat piekermomenten...

    Bij mij dan vooral: hoe zal het voor mijn man zijn als het kleintje er is. Hij heeft visuele handicap en ik vrees altijd dat hij té vroeg helemaal blind zal worden. En ik vraag mij vooral ook af hoe hij alles zal doen, hij ziet nu al de helft van het schoon weer niet...

    Nu als ik dan het verhaal van jou las Natje, dan verdween mijn gepieker helemaal in het niets...Waar zit ik nu over te zagen? Jouw 2 engeltjes hebben jammer genoeg al te maken gekregen met het verlies van iemand dierbaar in hun leven...Hopelijk verandert er niet veel voor je huidige vriend...Hij zal ze hopelijk toch blijven zien als zijn kindjes ook...

    Je kan ook maar zoveel doen aan de toekomst van je kinderen he...We kunnen ze alleen maar zo goed mogelijk opvoeden en hopen dat alles goed blijft gaan. We hebben ze ook maar voor een fractie echt onder controle he, vrienden kunnen we niet kiezen voor hun, studiekeuzes ook niet, hobby's niet, slechte gewoontes al zeker niet...*zucht*

    Maar inderdaad Sharon, goede ouders gaan we worden! We gaan doen wat we kunnen
  • Hey Marea,

    Als ik jouw verhaal en dat van Natje lees, dan denk ik vooral: waar zit ik me druk over te maken... Waarover pieker ik nu?!

    Ik hoop echt dat je man/vriend van alle momenten kan genieten smile.gif! Zelfs als hij minder goed ziet, of binnenkort miss helemaal niet meer ziet, zal hij nog steeds van jullie kindje genieten.

    Als ik dan je andere paragraaf lees: dan denk ik ook *zucht*! Controlefreak als ik ben, ik ga echt moeten leren loslaten hé smile.gif! En het begint al bij de geboorte dat loslaten hé!

    Vele groetjes en merci voor jullie verhalen!
  • Hoi Sharon,

    dat controlefreak-gedoe heb ik eigenlijk ook wel hoor...Ik zeg nu wel gemakkelijk "oh we moeten gewoon ons best doen en hopen, blah blah" komt heel losjes over, maar diep van binnen vraag ik mij ook wel af wanneer dat zal zijn. Mijn man heeft het nog erger content.gif Als het van hem afhangt zit ons kind tot zijn 18 thuis, niet weggaan of niets...Ik ben daarover nu al compromissen aan het bedenken, want ik vrees dat geheelonthouding bij een "rebel" wel kan leiden tot uitbreken hehe. Ik had zo'n vriendin, heel kort gehouden door ouders, maar die moesten eens weten wat ze allemaal deed eens mama en papa sliepen...

    Gulden middenwegen vinden lijkt zo de rode draad tegenwoordig content.gif

    Ben eens gaan teruglezen en die angst voor iets dat mis kan gaan bij bevalling enz die zit er bij mij ook beetje in, maar wat mij dan helpt is eigenlijk gewoon het hele "er zijn al 100000000den dames bevallen en zonder problemen, waarom zou het bij mij net die ene keer anders zijn?" En ook "wij hebben SUPERGOEDE dokters tegenwoordig en prachtige geneeskundige doorbraken, alles komt zeker goed" content.gif
  • Hey Marea,

    Je hebt wel gelijk hé, zoveel miljoenen, miljarden vrouwen hebben het ons al voorgedaan. We zijn ervoor gemaakt hé om zoiets wonderbaarlijks te doen. Maar dan komt die vrees weer: hoeveel geluk kan iemand hebben?! Er is in ons/mijn leven echt nog niets verkeerds gegaan (ja, kleine dingen, maar niets ergs). Ik heb nog niemand dierbaar verloren, mijn beide grootouders leven nog. De grootouders langs ene kant van mijn man leven nog. En we hebben echt alles wat ons hartje zou willen. Goeie job, leuke en lieve vrienden, een huis, ... Noem maar op en dan denk ik: hoe kan dat nu? Verdienen we dat wel? Er moet toch ooit iets mis gaan en ik hoop dan zo dat het niet dat is smile.gif! Dus ja, ondanks het feit dat ik supergelukkig zou moeten/kunnen zijn, zit ik mijn geluk heel dikwijls te saboteren met angsten en vrezen, met dingen die er niet zijn, maar 'zouden kunnen gebeuren'.
    Verschrikkelijk! Ik moet er mee ophouden hé en gewoon genieten eigenlijk!

    Vele groetekes
  • Sharon, je moet idd stoppen met piekeren.

    Toen ik vorig jaar mijn klop kreeg was dat ook op het moment dat ik zei " ik heb alles, ik voel me zo rijk... Wat als het nu misgaat? Ga ik nu mijn tegenslag krijgen en alles verliezen". Kort daarna ging het goed mis. Zie het fybro/spasmofilie verhaal.

    De meeste van je pieker gedachten zijn irrationeel. Ze zorgen voor angst en paniek. Als je dat niet onder controle krijgt gaan ze je onbewust sturen en je leven domineren.

    Om je te helpen is er het boek Ik kan denken en voelen wat ik wil. Werkelijk een basis werk om rustig aan jezelf te werken tegen depressie en angst. Het was mijn eerste huiswerk van mijn therapeut.

    Je kan het online kopen, onder meer via:

    [url=www.bol.com/nl/s/boeken/zoekre…]www.bol.com/nl/s...sc/books_al…[/url]

    [url=www.burnin.nl/?id=vol_lit_boe⊂=9026502389]www.burnin.nl/?i..._lit_boe⊂=9026502389[/url]

    Succes!
  • Hey Fie,

    Dank je voor je reactie! Het ergste is dat ik het weet, ik weet dat ik het zelf saboteer en dat het irrationeel is en dat ik niet gewoon in het NU leef en ervan geniet.
    Die cursus mindfulness was dan ook echt iets voor mij! Maar ik kom er dus niet toe om aan mezelf te blijven werken, om die oefeningen te blijven doen. Ik neem de tijd er niet voor... En dan voel ik me nog slechter, want ik kan alleen mezelf verwijten dat ik er niets meer doe, ik ben en blijf er zelf verantwoordelijk voor (zware last op de schouders)! Maar het is wel zo!

    Dus ik ga mezelf toch opnieuw verplichten om eraan te werken. Ga nu ook zwangerschapsyoga doen en eerst nog een 5-daagse cursus tegen stress. Ik heb dat echt nodig hé... Zo een beetje groepsdruk, groepsmotivatie. Dat gaat mij veel beter dan mij er thuis alleen achter te zetten.

    Ik zal dat boek toch eens bestellen! Heel erg bedankt voor de informatie!

    Veel succes nog!
Reageer

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld