woedende nieuwe opa

  • Vandaag eindelijk kans gehad om mijn vader het nieuws te vertellen..
    Moeilijkste ooit in mijn leven.

    Ik en mijn vader kunnen altijd al moeilijk praten met elkaar. Nooit echt goede communicatie gehad.. Bij het minste ontploft hij meteen en valt er niet meer met hem te praten..

    Vandaag was het eten bij mijn oma, mijn vader was er bij met zijn vriendin. Bij het dessert vertel ik hem dat ik hem iets moet zeggen, dat nogal moeilijk is voor me en waarvan ik weet dat hij ongerust gaat zijn. Ik heb het toen verteld, toen vroeg hij of het bewust was en heb eerlijk ja geantwoord.. Toen ontplofte hij. Hij is kwaad geworden beginnen roepen dat ik dat met hem had moeten overleggen dat ik kinderen wil surprised.gif
    En zo verder..

    Zijn vriendin zei proficiat en zei gewoon geniet ervan. (zij is zelf kinderloos met spijt). Mijn Oma was lachend aan het wenen en was gewoon wat ongerust maar gelukkig. Mijn vader is in volle woede vertrokken, zonder dag te zeggen, zijn vriendin mee getrokken.

    Mij (wenend) hand in hand met mijn vriend achterlatend...

    Het doet echt vreselijk veel pijn dat hij zo hevig reageert en vreemde dingen uitkraamde.. Ik hoop dat hij nog kalmeert en toch gelukkig kan zijn.

    Wou dat hier even kwijt, ben er echt diep ongelukkig mee. Zijn er nog die dit bij hun 1e kindje mee gemaakt hebben?
  • Amai dat is geen leuke reactie.
    Het is niet hetzelfde maar toen ik zwanger was van men zoontje heb ik ook niet echt een leuke reactie gehad van men vader. We waren toen een week of 5 of 6 ver en ik kei enthousiast en zei bij ons thuis dat ik eindelijk zwanger was (we hadden er bijna 3 jaar over gedaan zonder medische hulp ofzo). Het eerste wat hij zei: 'je moet da nie zo vroeg zegge want als er iets mis loopt...' Hij heeft me nooit proficiat gewenst die dag terwijl al de rest kei blij voor ons was... Ben er zeker van dat hij blij was voor ons maar iedereen die hem kent weet dat het geen persoon is dat zijn gevoelens laat zien... Deze keer hebben we bewust gekozen om het tegen niemand te zeggen tot dat we zeker zijn dat de echo van gistere in orde was. Er zijn een paar vriendinnen die onze ouders niet kennen waar ik het al wel tegen heb gezegd. Als we de kans hebben zeggen we het morge en anders zal het pas over 2 weken zijn...

    Grt
  • Amaai Sarinake, hevig seg. Dat met hem overleggen dat jij kinderen wil!? Dat is jou keuze en daar hoeft hij zich niet mee te moeien.

    Hopelijk gaat hij toch snel bij draaien en dat hij hopelijk het fatsoen heeft om zich te excuseren voor zijn gedrag.

    Hier heb ik ook zo een geweldige situatie. Mijn schoonmoeder was op vakantie en men vriend had ondertussen aan zijn broer gevraagd om peter te worden en schoonmoeder was terug van vakantie, ik heb ze ondertussen nog niet gezien maar nu heeft ze men vriend afgedreigd dat hij de hoogste boom in kan als ze geen meter mag worden.

    Bij de eerste is mijn moeder meter geworden en ik had zoiets van ja bij een volgende mag zij gerust meter worden maar er is best veel gebeurt in het afgelopen jaar waardoor ze het niet meer zou verdienen om meter te worden eigenlijk..
    Een vriendin wil ik niet vragen want dat ik geen familie..

    zouden jullie vinden dat het kan om meter en peter binnen 1 zelfde gezin te nemen?
  • @Petra: ook wel heftig zeg! Zou het haar dan niet gunnen als ze zo zit te dreigen. Is toch echt je eigen keuze he!

    Ik vind Meter en Peter kiezen heel moeilijk. Ik dacht altijd eerst mijn moeder Meter. Maar mijn ouders zijn gescheiden en als mijn vader bijdraait gaat hij stikjaloers zijn dat hij geen peter is..

    Dus eerlijk is het dan niet, dus bij ons 1e worden geen ouders aangeduid als Meter of Peter eerder mensen die ons van het begin steunden.
    Mijn beste vriendin heeft voor mij mijn digitale test gekocht, stond naast mij met het resultaat en van haar krijg ik zoveel spullen en steun. Zij moet wel Meter worden in mijn ogen. Ze staat al vanaf het begin vlak achter me bij elke stap.

    Peter zal waarschijnlijk de broer van mijn vriend worden, die heeft zelf net een tweeling gekregen en was heel enthousiast met het nieuws dat we ook zwanger zijn. Ook vind ik dat mijn ventje daar ook volledig in mee mag kiezen en hij kiest zijn broer voor Peter smile.gif dan wordt dat de Peter. Zo simpel is het smile.gif.
  • @ Sarina: Vreselijk om zo'n reactie te krijgen. Maar jij bent ook nog begin de 20 zeker? Ouders hebben het soms moeilijk om hun kinderen groot te zien worden en hun eigen beslissingen te zien nemen.

    Ik heb het mijn ouders nog niet verteld. Ik weet dat ze niet goed zullen reageren. Ik ben er ondertussen 25 maar ze hebben mij nooit echt goed kunnen loslaten. Bovendien hebben zijn man nooit een goede match gevonden (is maar ook één maar bij mijn thuis mogen binnenkomen)
    Dus ik hou ook al mijn hart vast.

    Veel moed en wacht maar tot hij dan kleine snoetje voor de eerste keer zal zien, dan waait dit allemaal wel over
  • Tjah ik wordt 23 in augustus, maar vind het zelf niet zo jong.
    Omdat ik altijd al zeg dat ik 3 kinderen wil vind ik dat best normale start. Zeker als ik erbij meld dat ik ze voor mijn 30 wil.

    Mijn vriend is nu ook niet 100% in smaak bij mijn vader natuurlijk wat er wel mee zal te maken hebben. Hij heeft nog niet echt ermee sociaal geweest en heeft helemaal andere indruk van hem. Vooral een verkeerde indruk helaas.

    Hoop wel dat hij eerder bijdraait dan pas bij de geboorte.
  • Amai Sarinake, wat een verhaal, ik geloof mijn eigen ogen niet als ik dat lees. Hoe kan een vader nu zo reageren op zo'n nieuws? Dat ze ongerust en bezorgd zijn, ok, maar daarom moet je toch nog niet beginnen roepen en tieren, en dan zou je het met hem moeten besproken hebben op voorhand? Wat is dat nu voor zever, allé, wie doet dat nu, eerst toestemming gaan vragen aan je ouders of je zelf ook aan kindjes mag beginnen ...
    Ik hoop echt dat hij bijdraait, maar moet echt verschrikkelijk zijn voor jou om zo een reactie te krijgen!

    @Petra: amai, das idd ook een moeilijke he seg, als ze zo zouden dreigen daarmee zou mijn goesting om die persoon als meter/peter te vragen ook al helemaal over zijn eerlijk gezegd. Wat mij betreft zouden peter en meter gerust uit hetzelfde gezin mogen komen, maar je moet zien dat jij je er nog goed bij voelt he, en ook je vriend, want anders zou ik het niet doen, enkel en alleen omdat zij dat verwacht ...

    Hier hebben we vorige keer wel onze ouders gevraagd, tis te zeggen, mijn vriend zijn mama en mijn stiefvader, was bewuste keuze om mijn stiefvader te vragen, dat wou ik altijd bij een eerste, hij heeft mij opgevoed en is veel meer een vaderfiguur voor mij dan mijn echte vader ooit geweest is of zal zijn. Ik heb geen contact meer met mijn vader, wel nog met deel van de familie aan die kant, maar ik heb geen idee of hij zelfs weet dat hij een kleindochter heeft ... mss via via. Enfin, mijn stiefvader is er dus heel mijn leven voor mij geweest, en omdat hij geen bloedband heeft met mij en dus ook niet met mijn kindjes heb ik hem altijd al als peter van mijn eerste kindje willen vragen, die mens begon gewoon te wenen toen we hem dat vroegen ...
    Nu weten we het nog niet zeker. Waarschijnlijk zal het wel mijn mama worden aan mijn kant, ik heb geen broers en zussen, dus dat is geen optie, heb wel nog een beste vriendin, maar die optie hou ik mss nog open voor moest er ooit nog een derde komen. Mijn vriend twijfelt voor zijn kant ... zijn ouders zijn ook gescheiden, heeft niet veel contact met vader, wel beetje, maar toch. We zien die pakweg 4 à 5 keer op een jaar, maximum. En daarbij komt nog dat hij met zijn vrouw een huis gekocht heeft in Frankrijk dat hij aan het verbouwen is en als hij in pensioen is wil hij naar daar verhuizen ... dus dan zou dat kindje totaal geen of bijna geen contact hebben met zijn/haar peter ... en dat zien we eigenlijk niet zitten, op dit moment heeft Asa echt heel veel aan zowel haar meter als haar peter en dat willen we voor ons tweede kindje ook heel graag. Maar mijn vriend weet dus niet goed of hij zijn vader durft passeren daarin ... zijn stiefvader wil hij niet vragen, niet zo'n goeie band mee, dan blijft zijn zus nog over ... dat is een optie, zouden dan twee meters zijn, maar tot daaraan toe he ... alleen twijfelt hij precies of hij het aan zijn zus zou vragen, wat mij betreft mag hij het haar gerust vragen, maar dat moet hij beslissen vind ik ...
  • Momenteel is het nog niet beter..

    Gisteren krijg ik telefoon van hem terwijl ik nog aan het werken ben op school, voor een keer dus wat langer gebleven.

    Mijn papa stond in het huis, hij verwachtte dat we thuis waren en vroeg waar we waren. Zei nog op school aan het werken onverwachts. Kreeg enkel een ongelovige "hmm" als antwoord. Als in: het zal wel.

    Dan vroeg hij of ik woensdagavond thuis zou zijn, zei daarop ja. Ok dan kom ik woensdag eens langs. Dus vraag nog even vriendelijk hoe het voor de rest is. Krijg ik heel koel en met lichtjes verhoogde stem het antwoord: "Niet goed wat denk je nu zelf he?"

    Waarop ik gewoon heb gezegd ok dan, zie je woensdag wel. En toen legde hij zonder meer af.

    Wel gezellig is iets anders..
    Ik heb eigenlijk echt schrik voor mijn kind. De stress is me heel veel aan het worden.
    Ik ben oververmoeid en heb last van harde buiken die pijn doen..
    Ik denk dat ik eens extra echo ga vragen, want voel me erdoor heel onzeker en heb gevoel dat de stress iets negatief gaat veroorzaken cry.gif Ik heb echt een slecht gevoel momenteel.

    Ik heb stress voor morgen om hem te zien en ik droom de hele tijd over ruzies en gevechten waarbij we elkaar in de haren vliegen. Vreselijk gewoon.
  • Sarinake, heel simpel.
    Ok het is uw vader maar als hij u stress bezorgd en je hebt er echt last van dan zou uw man/vriend hem is moeten opbellen en zeggen dat hij jullie gerust moet laten tot hij tot inkeer is gekomen. Dit is niet goed voor u en de baby he, dit kun je best missen.
    Als hij niet gelukkig kan zijn voor jullie dan is hij het niet waard.. ( sorry dat ik het zo cru zeg )
    Lijkt nergens op , een toekomstige grootvader dat zijn dochter zo met stress gaat opzadelen. Of contacteer zijn vriendin is en leg het aan haar uit en praat is met haar , misschien dat hij hem wat kan kalmeren.

    Ik snap er eigenlijk niks van, welke ouder is nu niet blij als zijn dochter zwanger is via een bewuste keuze? Ik vind het echt erg voor jou! sadhug.gif
  • Ik snap die reactie toch ook echt niet hoor, pff! Kan goed geloven dat je daar stress van krijgt, maar let er toch maar mee op hoor meid! Want nu al harde buiken is wel heel vroeg, en zeker als ze pijn doen ... als je twijfelt, ben idd gewoon naar je gyn om een extra controle hoor, want dit is niet goed voor je kindje ... dikke knuffel meid sadhug.gif
  • Mja morgen dat gesprek hebben met hem, loopt het dan nog slecht en is het een heel gedoe. Dan ga ik zware keuze maken en zeggen dat hij me tijd met rust moet laten...

    Ik weet niet hoe ik zou reageren als door de stress die ik van hem heb, het mis zou lopen.. Ik denk dat ik dat nooit zou kunnen vergeven..

    Ik heb gebeld ze hebben geen plek maar de secretaresse raadde mij aan als ik me echt zorgen maakte dat ik gewoon naar spoed kan gaan. Daar doen ze dan meteen echo en nemen ze bloed zodat alles gecheckt wordt. Dus waarschijnlijk ga ik morgen dan gewoon eens spoed binnen stappen in voormiddag. Als alles dan ok is op echo dan heb ik weer dat goede gevoel en kan ik geruster het gesprek met mijn vader aangaan.

    Bedankt meiden, doet toch wel iets om ergens steun te hebben bij zoiets. Heb wel goede vriendin waar ik bij terecht kan maar ze heeft momenteel zelf problemen dus wil haar al dit wat besparen..
  • En opeens stond hij er toch vandaag..

    Mijn hart sloeg denk ik dubbel hele tijd. We hebben met zen 3en 2 uur lang gepraat, nog wat tranen van mijn kant omdat ik hele tijd emotioneel werd.

    Hij is al iets rustiger nu we samen hebben uitgelegd wat onze plannen zijn en hoe we alles financieel gaan aanpakken. En nadat we echt gezegd hebben dat we het echt willen.
    Hij is nog kwaad over het feit dat ik het zo moeilijk vond te zeggen, volgens hem zijn er geen communicatie problemen..

    Ja wel dus.. vrijdag was genoeg bewijs. En zelfs mijn oma en opa zeggen het, dat hij altijd wat moeilijk was ivm communicatie. Achja

    Hij zal duidelijk nog wel tijdje vies gezind zijn om bepaalde redenen. Ook het feit dat ik niets had verteld over mijn eerste zwangerschap die in miskraam uitgedraaid is.. dat stoort hem ook zwaar. Ookal wist bijna niemand dat..

    Naast dat alles was zijn reden om kwaad te zijn: hij vind mij niet volwassen genoeg en mijn vriend ook niet. Vraag me af hoe hij daar mening op kan geven als hij mij op 1 maand max 2 uur ziet...

    Hij ziet niet hoe ik denk, hoe ik rekeningen in het oog hou, hoe ik zorg dat we zo goedkoop en toch goed mogelijk eten..
    Hoe ik alles draaiende hou in huis. Achja. Denk dat het toch genoeg is als je zelf er klaar voor bent samen met je vriend en je er helemaal voor in zet. Wat iemand anders denkt, moet die zelf weten.

    Op het allerlaatste vroeg em wel nieuwsgierig of ik het geslacht al wist. Dat is al iets. Dus hoop van harte dat hij snel bijdraait. En de stress minder wordt. Volgende keren dat ik hem zie zal het nog steeds wel ondervragingen enzo zijn helaas. Weet ik zo al.

    Pfoe hele tekst, maar moest weer even uit mijn systeem.

    Toch vreemd he, hoe de ouders van mijn vriend dolgelukkig reageren en zeggen: oh ik zie dat allemaal zo goed komen, en wist wel dat het niet lang meer zou duren.
    En hoe mijn ouders flippen bij het nieuws en denken dat we het financieel niet gaan halen.. En mij nog veel te jong vinden.
  • pff, ik blijf het een rare reactie vinden, alsof jullie je helemaal moeten verantwoorden en bijna een zakelijk plan moeten gaan voorleggen hoe jullie het allemaal gaan aanpakken ... ik neem aan dat ieder gezinnetje wel zijn eigen boontjes dopt zeker, en dat dat jullie ook wel zal lukken, waarom ook niet ... Is bij iedereen soms wel eens zoeken en tellen op het einde van de maand, maar dat wil daarom toch nog niet zeggen dat je geen kindjes mag hebben als dat je grote droom is ... wat is dat nu ...

    Enfin, ben al blij dat je het een klein beetje hebt kunnen bijleggen en ik hoop voor jou dat hij snel bijdraait. Een ouder dient toch blij te zijn als hun kinderen zelf aan een gezinnetje beginnen en kindjes krijgen, een nieuwe generatie ... wat is er nu mooier in een familie dan dat ... ik hoop echt dat jouw vader dat snel inziet hoor!
  • Ja het blijft vreemd en dat blijft ook steken bij mij natuurlijk. Het contrast bij andere..

    Als voorbeeld alleen mijn goede vriendin, zij was zwanger op haar 16.. bewust. En zelfs daar hebben de ouders super gereageerd toen ze doorhadden dat ze het echt wou.
    Snel zijn er 2 andere op gevolgd. Zij is nu jaar ouder dan mij en heeft 3 kinderen en doet het geweldig.

    Vraag me dan af waarom mijn ouders zo moeilijk doen terwijl wij al veel meer in orde hebben en een normale leeftijd hebben volgens de norm.

    Nuja ga proberen mij niet te veel zorgen meer erom te maken en gewoon eindelijk eens beginnen genieten...
  • toen mijn vriend thuis ging vertellen dat voor de eerste keer papa werd, was de reactie van mijn schoonvader dat hij medelijden had met vriend.
    we hebben mijn schoonouders gedurende de ganse zwangerschap niet gehoord of gezien maar op mijn aanraden heeft hij bij hen wel een geboortekaartej in de bus gestoken.
    er is ondertussen veel water naar de zee gevloeid en in het begin verliep alle contact zeer stroef maar ondertussen is zijn kleindochter zijn absolute oogappel en zijn we allemaal steeds welkom bij hen.
Reageer

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld