Oudere kinderen bij bevalling, ervaringen?

  • Oudere kinderen bij bevalling, ervaringen?

    Dag allemaal,

    Ik ben momenteel 33 weken zwanger van onze derde spruit. Bij de laatste controle bij de gyn kwam het ter sprake hoe ik wil bevallen.
    Ik wil graag onderwaterbevallen, de gyn stelde tevens voor om er een familiebevalling van te maken.
    Onze zonen zullen op het moment van de bevalling 3 en bijna 7 zijn. Kort samengevat de jongens zouden bij de bevalling aanwezig kunnen zijn.
    De gyn zei dat hij dat al verschillende keren gedaan heeft en dat de ervaringen voor moeder en kind(eren) telkens heel positief waren.

    Wij hadden hier nog niet aan gedacht, maar zien het wel zitten. We proberen al van in het prille begin de jongens er bij te betrekken. Zo gaan ze mee naar de controles en zo en wordt er vaak over de baby gesproken. Hoe groot is ie? Waar komt ie juist uit? Hoe komt ie er in?
    Dus voor ons is de stap klein om hen bij de bevalling te laten.

    Nu vraag ik mij af of er hier mensen zijn die hier ERVARING mee hebben? Hoe hebben jullie de kinderen voorbereid op de bevalling? Hoe hebben jullie kinderen het gebeuren ervaren? ...
    Ter info, oma zou in het ziekenhuis zijn als backup als ze er dan toch niet bij willen zijn of voor het geval er iets mis mocht lopen.



  • Ik heb vroedkunde gestudeerd en ik kan vertellen dat zelfs op mij als vroedvrouw als studente een bevalling een enorme impact had...

    Volgende vragen

    Kunnen je kinderen tegen bloed
    een mama die in pijn is
    de immense drukte in de verloskamer
    kunnen jullie zelf de jongens bezig zien te houden in de wachttijd
  • Ik heb er geen ervaring mee maar na mijn laatste bevalling en de paniek die er was, zou ik het ook nooit doen.
    En oma mag dan nog in de buurt zijn, het is in een vingerknip dat het kan omslaan.
    En je weet ook niet wanneer en hoe hevig alles start, dus het lijkt mij niet zo simpel te plannen ook.
    Aangepast door Neuzeke op 04/11/2018 11:49
  • Ik weet na grondige internetresearch wel al dat 90% van de mama’s het heel raar vindt en het dan ook nooit zou doen.
    Ik weet ook dat ik in bepaalde opzichten anders ben...

    Ik ben twee keer bevallen zonder pijnbestrijding en heb die twee keer ook geen kik gegeven. De bevalling van de oudste was nochtans ook zwaar en is op het laatst uitgedraaid op een bevalling met de zuignap. En ja, helemaal akkoord dat ze dat niet moeten zien.
    De bevalling van de tweede verliep heel vlot. En ik weet ook dat er geen garantie is dat het nu al dan niet vlot verloopt, maar dat houdt me zeker niet tegen. Dat een bevalling onvoorspelbaar is, is hier al uitvoerig besproken.
    Ik heb een hele hoge pijngrens en ik toon mijn pijn zo niet en dus op dat vlak maak ik me geen zorgen. Ook dat is besproken (inclusief bloed en dat het echt wel lang kan duren en ...).
    I.v.m. Dat een bevalling heftig is...vroeger was het toch heel normaal dat kinderen erbij waren? En ik veronderstel zelfs in dat het in andere culturen vrij normaal is. In Nederland is een thuisbevalling ook heel normaal, terwijl we hier denken ‘hoe onverantwoord om thuis te bevallen’.

    Na alle info willen ze er nog steeds graag bij zijn...
  • Wij hebben bij de bevalling van ons tweede kind de oudste meegenomen uit praktische overwegingen. Onze oudste was wel nog een pak jonger. Zij was toen anderhalf jaar oud. Zij heeft hier geen trauma's of weet ik wat aan overgehouden.
    Bij de geboorte van ons derde kindje (oudste twee waren 4 en 3) hebben ze het begin van de bevalling meegemaakt. Maar omdat we geen idee hadden hoelang het zou duren, is een vriendin hen komen ophalen. Achteraf gezien hadden ze kunnen blijven, want een kwartiertje na hun vertrek is nummer 3 geboren.
    Bij ons gingen ze ook steeds mee naar de gynaecoloog.
    Als jij en vooral ook je partner het zien zitten, zou ik het doen.
  • @perle

    Ik ben niet degene om kritiek te geven om je keuze
    Als jullie ervoor openstaan en jullie kinderen weten wat of hoe

    Gewoon doen...
    Jullie leven jullie visie

    Ik ben trouwens ook voorstander van natuurlijk bevallen...
    Ik mag door mijn medische voorgeschiedenis niet thuis bevallen...
  • Vroeger was het helemaal niet normaal dat kinderen bij een bevalling waren. Toen was zelfs de vader niet bij de bevalling, enkel de vroedvrouw en de moeder/tante/... van de vrouw die moest bevallen.
    Ik vind dit heel erg onverantwoord. Jullie romantiseren het, maar dat is het helemaal niet.
  • Bij mij waren er 3 kinderen aanwezig, toen jongste geboren werd.
    Dit was wel helemaal NIET gepland!
    Ik ben niet tot in ziekenhuis geraakt en bevallen bij een vriendin waar we zoontje van 2 gingen afzetten.
    Zoontje van 2 , haar zoon van 8 jaar en dochter van 11 jaar waren bij de bevalling.

    Het was gewoon enorm chaotisch, 2 ambulances, 1 mug.
    Denk dat er in totaal 10 man op stond te zien.
    Vriendin heeft nog geprobeerd om met de 3 kinderen naar boven te gaan, maar doordat er van alles gaande was, was mijn zoontje wat in paniek, haar kinderen waren vooral onder de indruk.

    Mijn zoon weet er niets meer van, 2 is te jong.
    Haar kinderen weten er wel nog alles van.
    Hoewel ze ongelooflijk onder de indruk waren, was het wel niet zo dat ze getraumatiseerd zijn voor het leven wink.gif
    Ze praten er soms nog wel over, maar dan vooral het spectaculaire kantje van het verhaal hoor. Ze vinden het de max dat mijn jongste bij hun geboren is en ze het mogen meemaken hebben.

    Achteraf waren mijn andere 2 kinderen zelfs wat 'jaloers' omdat ze er niet bij waren.
    Maar nogmaals, vooral omdat er een heel gedoe rond was,van sirenes en volk op straat enzo..
    Ik ben er dus niet zo zeker van dat het zo een getraumatiseerde ervaring is voor kinderen.
    Ik kan me perfect inbeelden dat een bevalling die wél mooi ingepland is en verloopt zoals het hoort, er oudere kinderen aanwezig zijn.



  • Mss dat het voor uw eigen kinderen toch anders zou zijn Maaike?
    Voor de kinderen van uw vriendin zal het ook heftig zijn om in die chaos te staan maar als dat bij de eigen mama gebeurd en als het draait rond een eigen broertje of zusje, komt dat mss toch nog anders binnen?

    Ik mag er echt niet aan denken dan onze kinderen zouden gezien hebben, dat hun broertje blauw (niet een beetje) met knalrode uitpuilende oogjes en zo slap als wat uit de mama kwam.
    Om dan nog maar te zwijgen over de gespannen sfeer en de angst.

    Zou dat eigenlijk vaak gedaan worden, in een ziekenhuis?
    Thuis dat hoor je wel vaker.
    Familiale sfeer, kinderen in eigen omgeving, spelen als ze willen, rondlopen als ze willen, slapen als het nodig is.
    In een ziekenhuis is dat toch niet zo gezellig e.
  • Het zou eigenlijk niet in me opkomen om eigen oudere kinderen dat te vragen op voorhand.

    Ik ben zelfs héél zeker, als ik mijn 2 kinderen dit gevraagd had, dat ze duidelijke neen hadden gezegd.

    Maar als ik bedenkt, hoe de bevalling verliep, hoe het op dat moment vooral paniek was bij de mensen rondom mij, je zou denken dat het dan net voor kinderen traumatiserend kan zijn.
    Denk dat mijn man en vriendin nadien er meer over nagedacht hebben en mee gezeten hebben dan die kinderen.
    Vandaar dat ik ook zeg dat als het mooi ingepland is, dat er mss wel kinderen zijn die dit willen ervaren.
    Ik sta er alvast niet afwijzend tegenover, laat staan dat ik het ga veroordelen.
    Als het binnen het gezin besproken is, als de kinderen voldoende begeleiding hebben, ervoor, tijdens en erna.. dan kan dat best nog wel meevallen.

  • Ik zie er niets mis mee, maar zou het zelf niet meteen doen. Je oudste is al 7, heb je het hem al eens over gehad en bevraagd?

    Opmerkingen van hierboven:
    - Thuis en ziekenhuis is toch idd anders, thuis kunnen je kinderen gaan en staan waar ze willen, als ze het heftig vinden kunnen ze zelf een veilig plekje opzoeken dat je misschien op voorhand afspreekt. In het ziekenhuis is dit toch anders, ik heb pas laatste 2 uur in de verloskamer gezeten waar er whirlpool was, hiervoor steeds in een relatief klein kamertje en daar zie ik niet meteen hoe 2 kinderen zich bezig kunnen houden moest het lang duren... Als ik er voor zou kiezen dan zou ik het enkel bij thuisbevalling doen.
    - Complicaties: Besef inderdaad dat er wel heftige dingen kunnen gebeuren zoals neuzeke beschrijft. Zelf heb ik een heel ernstige bloeding gehad na mijn bevalling en heeft mn man me letterlijk zien leegbloeden om dan in een lege kamer met mn dochter achter te blijven en uren niets te horen, om dan een halve lijk te kussen met de boodschap dat ik naar een andere ziekenhuis werd gebracht maar ze niet wisten of ik dat ging halen... Ik denk dat dit allemaal wel dingen zijn die een diepe indruk kunnen nalaten, maar waar wij in een westerse wereld idd anders tegen voer kijken en in andere culturen dit bij het leven hoort. Daar kan enkel jij ook over oordelen hoe gevoelig je zonen zijn en of je het wil wagen.
  • Als je echt op zoek bent naar ervaringen, is het misschien handig in een facebookgroep voor natuurlijk oudzrschap te gaan kijken. Daar lees je dit soort dingen vaker (vooral van Nl mama’s die thuis bevallen)
  • Hoi allemaal,

    Bedankt voor de reacties. Zoals reeds gezegd besef ik wel dat de meeste mensen er niet voor te vinden zijn.
    Dank je anoniem voor de tip, ik ga eens kijken/luisteren in die groep.
    Mijn ideale bevalling zou ook thuis zijn, maar dat ziet mijn man niet zitten.
    Ons ziekenhuis heeft ook een heuse lounge om te bevallen, met daarin ook een grote Whirlpool, waar tijdens de arbeid de partner bij mag. De gyn zei dat de kinderen dan ook in het water mogen.
    Wij hebben ook al gesproken met de oudste wat hij dan wil doen en dat het allemaal heel lang kan blijven duren. Maar ik weet wel dat hij de tijd wel aankan. Op dat vlak maak ik me het meest zorgen over de kleinste. Maar ik ben wat bang dat hij zich buitengesloten voelt als broer er wél mag bij zijn ... Ik ben ter info niet bang over wat hij eventueel zou zien. Gewoon dat het voor hem te lang duurt...
  • Hoi Perle,

    Ik heb er zelf ook geen ervaring mee en hier mag het helaas niet. Jij kent je kinderen het best en weet wat ze ongeveer aankunnen dus als ze dit graag willen en je bent hier zelf mee akkoord gewoon doen!
    Ik zou inderdaad wel even bedenken wat er moet gebeuren met de kids indien er echt complicaties optreden of indien ze het zelf toch ineens niet meer zien zitten maar oma is daar dus lijkt me prima. Misschien een extra backup voorzien als één van beide echt naar huis wil gaan om in eigen bed te gaan slapen bv?
    Ik vind het eerlijk gezegd schrikwekkender dat vrouwen thuis willen bevallen of in de "natuur"... daar frons ik meer bij dan dat men oudere kinderen wilt laten meeleven in het gebeuren. Ze kunnen heus wel zelf aangeven als het hen teveel word.

    Succès!
  • Een bevalling kan wel lang duren. Ik denk niet dat die jongens het geduld zullen hebben om daar toch een aantal uren te blijven zitten. Als je thuis bent, kunnen ze nog verder met hun bezigheden, maar in het ziekenhuis kunnen ze ook alleen wachten
  • En een bevalling is ook niet een 9 to 5 aangelegenheid, dus dat zit je daar misschien in het midden van de nacht met die kinderen.
  • Ik zag als zevenjarige de verzorging van mijn moeder in het ziekenhuis ... na de bevalling. Al dat bloed, nee, ik vond dat geen leuk zicht. Mijn dochter is hier al heel ongerust als ik migraine heb. Ik zou ze dat niet aandoen: mama in zoveel pijn. En je weer NOOIT wat er foutgaat. Dat zijn trauma's voor het leven ...
  • Ik ben het toch met Lene eens. Je kan een kind hier een flink trauma mee opzadelen. En dan kan die van 6 (bijna 7) wel zeggen, "ik wil erbij zijn" maar wat weet een kind van 6 nou waar die bij wil zijn?! Alsof die weet wat bevallen is, al dat bloed wat je uit je eigen moeder kan zien komen. Dan nog de erge dingen die kunnen gebeuren, want nee niet iedere bevalling gaat volgens het boekje. Waarom zou je dat een kind bewust willen aan doen? Vind het eigenlijk best een luguber idee
  • niet elke bevalling gebeurd bloederig , volle paniek, complicaties, enzo..

    Al vaker het gevoel gehad, als je hier komt lezen dat soms lijkt alsof de meeste hier horrorbevallingen gehad hebben, of toch diegene die het vaakste antwoorden.
    Hier telkens vrij serene bevallingen. Geen gehuil, geroep of getier.. geen bakken bloed, geen baby's die in stress waren.
    En ik ga er eigenlijk toch nog steeds vanuit dat dit voor de meeste bevallingen zo is.
    Anders: ocharme al die vroedvrouwen die dagelijks bevallingen doen hoor!

    Waar ik als tegenargument me dan wel in kan vinden:
    hoezeer kan een kind instemmen met iets wat het zelfs na een hele uitleg nog steeds niet volledig kan vatten??
    Ik weet nog bij mijn eerste bevalling, dat mijn man als volwassen persoon al schrok hoe die persweeën verliep (en heel plastisch uitgedrukt), hoe de vagina zich ineens extreem openrekt als het hoofdje erdoor komt.
    Beseft een kind van die leeftijd dat dit te wachten staat??

    Tweede is de tijd.
    Ga je echt je kinderen midden in de nacht meezeulen als het start?
    of ga je ze er echt laten zitten als het uuuuren duurt?

    En als laatste eigen argument dat ik het nooit zou doen:
    mijn aandacht zou zijn op die oudere kinderen, niet op mezelf en al niet op die baby die geboren wordt.
    In mijn ogen heb jij, je man én die baby op dat moment recht op die enige aandacht.
    Als ik kijk naar het moment ze geboren zijn, ze in mijn armen lagen en ik en man er eerste keer alleen mee waren, dat zijn écht momenten om te koesteren. Dat kan je volgens mij nooit hebben als er oudere kinderen in de kamer staan, want dan gaat je aandacht daar naar toe (hoe reageren ze, hebben ze toch niet last van wat ze gezien hebben, je gaat ze willen geruststellen enzo)
    Maar die kersverse baby verdient na een bevalling in mijn ogen héél even die onverdeelde aandacht van de mama en papa.
    DAT zou voor mij de hoofdreden zijn om het dus niet te doen. Tijdens de bevalling wou ik mijn aandacht enkel en alleen op die ene baby .

  • Sommige reacties doen me echt wel lachen hoor.

    Ik ben geen zo'n onmens hoor, ik ga echt mijn kinderen niet uit hun bed halen als het 's avonds laat of midden in de nacht begint.
    Ze zullen ten allen tijde ook kunnen veranderen van gedacht en er niet bij zijn.
    De oudste heeft wel al vaker de foto's van de bevalling van de jongste gezien. En oh ja,' traumatiserende' foto's van het hoofdje dat staat, het hoofdje er uit en o wee bloed. Hij is er oprecht in geïnteresseerd. Natuurlijk kan hij niet alles vatten. Zo'n dingen kan je maar vatten door ze te beleven. Wat voor de ene een trauma is, is het voor de andere niet. Veel hangt af van hoe je er mee omgaat.
    Er zal hier voor en erna veel over gesproken worden. Zodat ze zich kunnen uitdrukken en eventuele twijfels en angsten aangeven.

    Ondertussen heb ik wat verder gezocht en op vele Engelstalige sites vind je er meer informatie over. Blijkbaar wordt het in Groot-Brittannië en Amerika wel vaker gedaan.

    Ps: ik vroeg om ervaringen van mensen die dit deden of misschien iemand kennen die dit deed. Ik vroeg niet naar redenen waarom ik het niet of wel zou doen...
Reageer

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld