Op zoek naar verhalen keizersnede

  • Op zoek naar verhalen keizersnede

    Hallo iedereen

    Even bij het begin beginnen. Ik heb al een dochtertje van vier jaar. De bevalling was een absolute ramp. Ik wou in bad bevallen, of thuis, maar mocht geen van beide van mijn gynaecoloog. Mijn weeën zijn begonnen om 21 u donderdagavond, vrijdagmorgen binnengegaan bij de kliniek, daar aan de monitor beginnen liggen, 2 cm opening, weeën werden gelijdelijk aan heviger, en toen, om 17 u... Kreeg ik te horen dat mijn opening nog steeds maar 2 cm was en dat het hoogstwaarschijnlijk wel oefenweeën waren, dus werden we terug naar huis gestuurd. Daar wij geen auto hebben, zijn we dus terug met de bus naar huis gegaan. We hebben toen iets gegeten, en om 19 u belde mijn vriend terug naar de kliniek. Ik kon niet meer van de pijn, en of ik niet terug mocht komen. Ja, is goed, kom maar terug, we zien dan wel. Vriend taxi gebeld, en dus terug op weg naar ziekenhuis. Daar aangekomen onderzochten ze mij, ik blijk ondertussen 3 cm opening te hebben en tijdens het onderzoeken breekt mijn water. Dus nu "was het voor echt". Mijn gyneacoloog zijn "shift" zat er uiteindelijk wel al op, dus assistent gyn bijgekomen. Ik mocht niet rondlopen, ik mocht niet op een bal gaan zitten, niets. Ik mocht zelfs niet kiezen hoe ik lag. Ik moest aan die verdomde monitor blijven hangen en aangezien dat ze alleen zo de hartslag van mijn dochtertje hoorden, moest ik op mijn linkerzij blijven liggen, als ik anders lag "konden ze het niet meer horen". Ondertussen, ook al wou ik eerst niet maar na alle stress e.d., vraag ik een epidurale. Steken ze die dan nog wel verkeerd... Uiteindelijk, rond 1 u zaterdagmorgen, had ik eindelijk 10 cm opening (opening is nog een paar keer blijven steken). Assistent gyn kon het niet alleen aan, dus hebben ze de gyn van wacht ook nog es opgebeld, en er stonden ook nog es maar liefst 3 vroedvrouwen naast mij. Eindelijk persen. Iets waarin ik zelf mocht beslissen wat en hoe. Dacht ik. Ze vonden het nodig om de zuignap op mijn dochtertje haar hoofd te zetten. Tot vier keer toe. En vier keer is hij van haar hoofdje gesprongen (met een schaafwonde op haar hoofd tot gevolg). Ze zetten een knip. En 1 van de vroedvrouwen moest op mijn buik meeduwen van de gyn. Alleen jammer dat ze op mijn ribben duwden in de plaats (tot een week na de bevalling hebben mijn ribben pijn gedaan) waardoor ik geen lucht kon vasthouden en dus ook niet kon persen. Er schiet ook iets in mijn rug waardoor ik zelfs even in hyperventilatie ging. Ik heb geschreeuwd, gesmeekt en gehuild of dat ik het alleen mocht doen. na een uur volharding van de gyn, hebben ze dan eindelijk besloten dat ik alleen mocht persen. Na 1 x alleen persen is mijn dochtertje geboren, om 2:30 's nachts. Haar hoofdje is er goed uitgekomen, haar ene schoudertje ook, en haar tweede heeft alles opengetrokken. Tot aan de darm toe was ik uitgescheurd. Ik heb mijn dochtertje misschien 2 seconden gezien, en daarna was het rushen naar de operatiezaal. Waar de gyn mij eerst wou opereren onder de verdoving van de epidurale. Darmspecialist komt erbij en zegt "heeft ze al niet genoeg afgezien? Verdoof haar maar snel helemaal, en ik zal de operatie doen, zijn jullie zot?" (heb hem dit letterlijk horen zeggen). Resultaat: veertien dagen ziekenhuis waarvan tien dagen niets mogen eten. Mijn eigen gyn komt de maandag rustig binnengewandeld met een grijns van oor tot oor met de vraag "was het dan toch nog voor die nacht?". Dat was dan ook de laatste keer dat ik zijn lelijke smoel heb gezien. Heb ondertussen een andere en een veel betere gyn gevonden.

    Nu, sorry voor het lange verhaal, maar ik wou mijn vraag een beetje helder maken zo. Mijn vriend en ik willen dolgraag een tweede kindje, zeker nu dat mijn dochtertje al wat ouder begint te worden. Maar nu, omdat ik zo'n helse bevalling achter de rug heb gehad, ben ik doodsbang voor de bevalling. Nu, wel is het zo dat ik, juist omdat ik helemaal ben ingescheurd, niet meer natuurlijk mag bevallen. Het moet bij mij nu met een keizersnede. Mijn vraag is nu om jullie verhalen te delen over keizersnedes. De goede, maar ook de slechte. Kwestie dat ik weet wat ik een beetje kan verwachten. De grootste schrik heb ik voor de snee zelf (dat deze bv. weer open gaat gaan), de lange herstelperiode, maar ook voor het feit dat ook al ben je verdoofd, je wel nog alles kan voelen. Dat moet toch een heel raar gevoel zijn, niet? Dank jullie alvast voor de antwoorden.
  • 2 jaar geleden een geplande keizersnede gehad omwille van stuitligging.
    Ik was daar zeer nerveus voor, had schrik onze dochter niet direct bij mij te mogen hebben enzo..
    Nu, mij is het allemaal zeer goed meegevallen! Zo goed zelfs dat een 2de ook met keizersnede mag komen. Ik zou er niks mee inzitten nu. Misschien omdat ik weet wat het is. En een gewone bevalling daar heb ik geen idee van.
    Ik ben blij met mijn ervaring, zeker omdat ik verhoogde kans heb op nog een stuitligging. Gezien de vorm van mijn baarmoeder.

    We zijn binnen gegaan rond 6u. Ik kreeg eerst een lavement.
    Eens dat uitgewerkt was een baxter en blaassonde gestoken.
    Tegen 7u45 werd ik naar ok gebracht. Zonder man. Ze wilden eerst mijn epidurale steken en de steriele doeken leggen. Eens dat gebeurt was werd mijn man erbij gehaald.
    Rond 8u zijn ze begonnen aan de keizersnede, het enige wat je echt voelt is het getrek aan jou. Echt letterlijk de baby eruit trekken. Het voelt raar maar je hebt niks van pijn. Rond 8u30 is onze dochter geboren.
    Ik heb haar heel even mogen zien, maar gezien ze niet direct doorweende werd ze vrij snel meegenomen. Mijn man mocht wel mee. Goed en wel weggenomen hoorde ik haar gelukkig luidkeels wenen.
    Nog voor ik volledig toegenaaid was, lag ze al naast mij, in de armen van mijn man.
    Eens ik terug op mijn eigen bed lag, nog in ok, lag ze al in mijn armen.

    Ik had geen pijnpomp. Had dit ook niet nodig. Het moeilijkste vond ik, dat je de eerste 24u niks mag doen. Behalve eten geven en haar troosten in je armen... Elke keer in en uit bedje moest ik iemand roepen. Zeker nachts als mijn man niet bij me was... Maar eens die 24u gepasseerd en de blaassonde weg. Trek je wel je plan. Het bedje stond zo dat ik mij gewoon op de zijkant van mijn bed moest zetten om aan haar te kunnen.
    Ze lag wel heel veel bij mij, bijna continu.

    Ik ben ook nadien heel snel herstelt. Je mag 6 weken niet heffen. Maar om eerlijk te zijn. De maxi cosi nam ik wel op. Je moet gewoon voelen wat jouw lichaam aankan.

    Ik besef dat ik bij de gelukkige hoor. Met een zeer positieve ervaring.

    Hopelijk heb je iets aan mijn verhaal. Als je nog vragen hebt, stel ze gerust.
  • Hier een spoedkeizersnede waar ze de epidurale mis hebben gezet. Uiteindelijk is het volledige narcose geworden dus de eerste uren van mijn dochtertje heb ik gemist. Heb afgezien van het miszetten van de epidurale, omdat ze telkens een bloodpatch wilden zetten om het gat te dichten, maar dit leek niet te werken. Gevolg dagen niet recht kunnen wegens enorme hoofdpijn. De keizersnede op zich heb ik eigenlijk geen last van gehad. Iedereen die het siert zegt ook altijd hoe mooi die genezen is. Dus heb me ook niet aan die 6 weken gehouden. Voor mij persoonlijk wil ik nooit meer een epidurale en ben een beetje bang dat het nu minder mooi en goed gaat genezen, maar we zullen zien.
  • Hier een geplande keizersnede wegens stuitligging. Ik moest rond 9u in de materniteit zijn, en om 13u werden we opgehaald voor de OK (zo lang nuchter blijven was moeilijk bigsmile.gif ). Epidurale steken vond ik niet aangenaam, maar eens die zat, voelde ik niks meer. Heel raar gevoel: weten dat je benen hebt, maar ze niet meer voelen en niet kunnen bewegen. Zoontje werd geboren, verzorgd in de OK, mocht eventjes bij me liggen maar ik werd misselijk dus hij is met mijn man naar de kamer gegaan. Ik moest dan nog een dik half uur op recovery voor ze mij kwamen halen, en ik een lege kamer toe kwam: zoontje lag in de couveuse. Ze hadden hem daar ook al een flesje van 20ml (!!!) gegeven - terwijl ze wisten dat ik borstvoeding wilde geven en amper een verdieping was! Ik heb dan nog tot zondagochtend met die epidurale gelegen dus kon me niet bewegen tot dan. Daarna geen pijn meer gevoeld, had zelfs de Dafalgan die ze me gaven niet nodig.

    Deze keer heb ik een ziekenhuis gekozen met een andere aanpak, een meer natuurlijke aanpak: skinnen met papa is er standaard, direct aanleggen ook vb.
  • Dank je voor de reacties al smile.gif Ja epidurale is heel raar, ik ken het gevoel, ze hebben de mijne ook verkeerd gestoken maar eigenlijk nadien geen last gehad ervan (gelukkig). En ze hebben mijn dochtertje in het ziekenhuis ook een flesje gegeven de eerste keer, omdat ik 24 u moest wachten met bv tot de verdoving uit mijn lijf was, en ik mocht het dan nog niet geven, omdat het "de eerste keer heel moeilijk is om een flesje te geven". De verpleegster heeft haar flesje vlak voor mijn neus gegeven, waardoor ik ook 2 x ga nadenken over in welk ziekenhuis ik nu ga bevallen (voor deze en andere redenen natuurlijk).

    Ben echt blij JAR met jou verhaal, want jouw verhaal klinkt inderdaad heel positief smile.gif Ik denk gewoon dat ik geruster ga zijn moest ik eventueel naar een ander ziekenhuis gaan, maar daar heb ik nog tijd voor om over na te denken smile.gif Mijn huidige gynaecoloog zit nu wel in hetzelfde ziekenhuis, maar hij is ook helemaal anders dan de klojo die ik gehad heb, misschien dat dit ook helpt smile.gif We zien wel, ik heb nog even tijd om erover na te denken (als alles goed gaat, beginnen we pas in mei met proberen voor een tweede) tongue.gif De angst zit er wel, maar is kleiner dan dat ik heb over terug natuurlijk bevallen (wat ik sowieso niet meer mag doen).
  • Ik denk dat het idd sterk van ziekenhuis tot ziekenhuis verschilt. Je op tijd informeren kan nooit kwaad wink.gif
  • Bevallen in maart 2016 met geplande keizersnede wegens een stuitligging.

    Binnengegaan om 7u (waren eerste op de planning) en naar een eigen kamer gebracht waar ik me mocht omkleden en ze de blaassonde kwamen steken. Je wordt plaatselijk heel licht verdoofd, dus je voelt er niks van. Bij mij deed een stagiaire alles onder begeleiding van de verpleegster.

    Om 8h kwamen ze me halen: mijn man mocht mee in de OK - eerst steken van de epidurale (had ik veel schrik voor) en eens die goed werkte begonnen ze eraan. Mijn eigen gynae, nog een andere stond erbij, de anesthesist en verpleegster. Je voelt er inderdaad niks van, alleen dat trekken en sleuren was echt een vreemd gevoel.

    Eens zoontje eruit was hielden ze hem even bij mij en dan mocht m'n man mee naar de pediater voor alle testjes. Hij is nog even teruggelopen om te komen zeggen hoe groot en hoe zwaar hij was.
    Terwijl de pediater en verpleegsters alle testjes deden en kleertjes aantrokken, werd ik toegenaaid en geniet, dat ging allemaal supersnel. Ik werd ff nog heel slecht en draaierig van de epi, maar je moet dat meteen zeggen. De anesthesist spuit dan iets bij en binnen de 3 seconden voel je je weer tiptop.

    De verpleegster kwam dan m'n zoon bij mij aanleggen en zo rolden ze m'n bed naar de recovery kamer (dus geen zaal). Ik denk dat ik hem nog geen 20min niet bij mij had. De rest van de voormiddag lagen we gezellig met ons 3 op de kamer en liet iedereen ons met rust, behalve om me even te komen wassen en natuurlijk telkens om te helpen met de bv.

    Kort na de middag werden we naar de definitieve kamer gebracht en tegen de avond kreeg ik een toastje om te eten.

    Dag 1 (maandag) kom je niet uit je bed op dag 2 moest ik rechtstaan om naar de zetel te wandelen en kort even te douchen als dat ging. Het doet pijn ja, maar probeer zo recht mogelijk te stappen.
    Tegen dag 4 (donderdag) had ik het echt wel gezien in de kliniek en op dag 5 (vrijdag) zijn we tegen de middag naar huis vertrokken.
  • Bedankt voor je verhaal LienD, ben blij dat jouw bevalling ook positief is uitgedraaid smile.gif
  • Ik ben al twee keer bevallen met een geplande keizersnede en de derde is gepland voor januari. Ik houd aan beide KS over het algemeen een positief gevoel over ookal dacht ik daar op het moment zelf niet zo over happy.gif De eerste ks was ik echt enorm nerveus, ik was zo bang dat ik toen ze me de operatiekamer inreden in een soort 'shock' was gegaan en niet kon stoppen met bibberen. Dat heeft heel de operatie door geduurd en nog een uur daarna. Los daarvan vond ik de epidurale heel goed meevallen en de rest ook vrij pijnloos. Ik heb ook nooit extra pijnstillers nodig gehad achteraf. Alleen de eerste keer uit bed komen na een paar dagen dat is pittig!
    Bij de tweede ks was ik al wat meer op mijn gemak en verliep alles eigenlijk heel routineus, er waren een handvol stagiaires aanwezig die precies voor de eerste keer een ks deden. De stagiair die mijn epidurale stak heeft 3x moeten proberen voor de anesthesist het overnam en terwijl ik daar opengesneden lag was de gynaecoloog al mijn voortplantingsorganen aan het benoemen voor de stagiaires bigsmile.gif Maar al bij al is alles heel vlot verlopen en de recuperatie vond ik ook te doen. Echt niet bang zijn voor een ks (ookal is dat makkelijker gezegd dan gedaan).
  • Ik ben bevallen met een spoedkeizersnede omwille van zwangerschapsvergiftiging (HELLP) en denk daar vooral positief aan terug. Ik was er zelf heel erg aan toe, maar toch hebben ze er alles aan gedaan om mijn dochtertje bij mij te houden. Eerst mocht ze bij de papa maar zodra ik was toegenaaid kreeg ik haar op mij en zodra ze de borst begon te zoeken kwamen ze ook helpen om haar te laten drinken.

    De keizersnede zelf is natuurlijk een beetje raar want je voelt wel dat ze aan je lijf aan het trekken zijn om dat kind eruit te halen maar pijn deed dat niet.

    Ik kan je alleen maar aanraden om voor een babyvriendelijk ziekenhuis te kiezen waar mama en baby niet gescheiden worden na een keizersnede. Dat maakt echt zooooo veel verschil! In sommige ziekenhuizen moet je als mama naar de recovery terwijl papa en baby naar de kamer gaan. Ons dochtertje moest natuurlijk wel even bij de pediater (5 minuutjes) maar dan mocht papa mee en toen ze nog met mij bezig waren in de operatiezaal was de papa daar al terug met ons baby'tje in zijn armen bigsmile.gif Daarna zijn we met ons 3-tjes terug naar een arbeidskamer gebracht waar ik nog werd opgevolgd en zodra mijn toestand het toeliet zijn we dan samen naar de kamer gegaan. Ik ben uiteindelijk wel nog op intensieve beland door complicaties van de HELLP, maar dat is weer een heel ander verhaal en heeft niets met de keizersnede te maken...

    Het herstel achteraf duurt natuurlijk wat langer dan bij een normale bevalling maar ik heb daar eigenlijk niet veel last van gehad. Je moet natuurlijk wel de discipline hebben om je 6 weken rustig te houden en geen zware dingen te tillen, maar al bij al viel dat goed mee. Ik ben nu terug pril zwanger en weet dat de kans op een geplande keizersnede groot gaat zijn aangezien ze geen risico's gaan willen nemen en ik omwille van de eerdere keizersnede niet mag ingeleid worden. Ik vind dat een beetje jammer omdat ik een natuurlijke bevalling helemaal idealiseer en dat graag zou willen meemaken, maar als het terug een keizersnede wordt, dan leg ik me daar zonder problemen bij neer.
  • Ik heb twee keer een geplande keizersnede gehad vanwege stuitligging. Mijn ervaring hiermee is zowat hetzelfde als de dames hierboven. Epidurale had ik wat schrik voor maar ging vlot en redelijk pijnloos. De ks zelf is idd wat trekken en duwen, maar doet zeker geen pijn. Dan werden de kindjes even getoond en gingen ze naar de ruimte ernaast voor de eerste onderzoeken bij de kinderarts en ging de papa mee. Nadien kwam de papa ze nog even tonen en dan ging hij ermee naar de kamer en moest ik een half uur tot een uur naar de recovery zaal. Mijn dochtertje lag in het bedje toen ik op de kamer kwam, bij mijn zoontje was het beleid al wat veranderd en lag hij te skinnen bij de papa.

    Maar let dus wel op met de babyvriendelijkheid van het ziekenhuis. Beide kindjes hebben pas op mij gelegen en kunnen drinken toen ik op de kamer kwam, een uur na de ks (HHLier). Ik vond dit geen ramp, maar het kan zeker beter.

    De recuperatie achteraf vond ik toch zwaar genoeg. Epidurale werd niet meer bijgespoten na de ks, dus in de loop van de dag was dat uitgewerkt en dan was ik toch telkens heel blij met de ibuprofen of dafalgan. Vanaf dag 2 moest ik uit bed en zo veel mogelijk zelf proberen doen. Bij mijn dochter is de papa heel de kraamweek blijven slapen in het ziekenhuis en kon hij haar aangeven en terug in bed leggen. Bij mijn zoontje ging dat niet meer, die heeft heel veel bij mij op bed geslapen en het bedje stond ook vlakbij zodat ik niemand moest bellen om hem te kunnen pakken.
    Een week in het ziekenhuis zoals bij mijn dochter was eigenlijk te lang, de 2e keer mochten we dan ook op dag 5 al naar huis. En na een week was de pijn zo goed als weg. Aangepast door Tweety op 20/10/2017 07:26
  • Mijn eerste dochter kwam ter wereld via spoedkeizersnede en dat was enorm.beangstigend. Ik werd ook nog eens zo hevig verdoofd dat ik er amper nog iets van herinner... Gelukkig ging het herstel erg goed, maar ik had wel een schrik opgedaan. Ik hoopte dan ook een volgende keer vaginaal te kunnen bevallen.
    3 weken geleden vertelde mijn gynaecoloog me dat ik levercholestase had en dat onze 2de dochter best die week nog ter wereld kwam. Er was geen absolute haast bij, maar ik koos er toch voor om het diezelfde dag te laten gebeuren. Ik was echt doodnerveus en viel opeens zelfs flauw! Gelukkig was deze ks een hele andere ervaring. Er was geen haast, ik heb het heel bewust meegemaakt, het was een ontspannen sfeer, er werd vollop gebabbeld... zo zou ik het meteen opnieuw doen!
    Wat anesthesie betreft gaven ze me trouwens beide keren een rachi. Bij een epidurale kun je nog bewegen en zo, maar ik was echt lam tot aan mijn armen. Wat het gevoel betreft, ik voelde enkel tijdens het hechten een soort getrek. Kriebelde eigelijk meer dan dat het een ongemak was...
    De snee zelf kan achteraf ook heel wat hebben hoor, dat geneest echt heel snel!
    Het voordeel van een ks is ook wel dat je baarmoeder gereinigd word, dus veel minder bloedverlies achteraf.
  • Hallo,
    2 jaar geleden ook een geplande keizersnede gekregen omwille van stuitligging bij ons dochter. Ik had al een vermoeden vanaf week 28.

    Eigenlijk is dit zeer vlot verlopen.
    's morgens om 6u30 binnen gegaan. Ze leggen je even aan de monitor, schrijven wat gegevens op zoals gewicht etc en vragen hoe de zwangerschap is verlopen..
    Dan ga je naar een ruimte waar ze u kousen enzo aanmeten, daarna steken ze u een infuus. En dan tegen 8u dacht ik mocht ik naar de operatiezaal waar ze de epidurale steken en daarna mag de partner erbij. Om 8u37 was ons dochter er al! Ik heb er helemaal niks van gevoeld, ze vertelden ook wat ze allemaal deden.
    Juist heel lang op recovery gelegen zonder dochter of partner ik vermoed meer of 1uur.. Das was het jammere eraan. Maar bon.
    De volgende dag liep ik al rond verwijderen ze ook de drain, de dag erna kon ik zelfstandig in de douche en zelf mijn dochter in bad steken. Ben uiteindelijk de dinsdag bevallen en de zaterdag naar huis. Normaal pas de zondag. Maar omdat ik het zo goed deed mocht ik vroeger, zelf de vrijdag al als ik wou maar vond ik persoonlijk zelf nog iets te vroeg.
    Eigenlijk ben ik zeer vlot hersteld. Ik kon na 2 weken alles terug natuurlijk wel opletten met heffen enz maar ik heb daar amper in geweten.
    Mijn litteken is ook nog amper zichtbaar. Zelf mijn gyn stond versteld hoe snel ik hersteld was. Na enkele weken zag je zelf niets meer aan mijn baarmoeder van de keizersnede.

    Je kan er u op voorbereiden hé, Je weet dat het achteraf pijn gaat doen. Je beperkt gaat zijn. Maar geniet vooral van je kleintje!
    Lukt het de eerste weken niet goed, oplossingen genoeg, kraamhulp, poetshulp etc. Laat je vooral goed verzorgen en goed begeleiden. Een goeie gyn en achteraf goede vroedvrouwen aan huis! Ik vindt persoonlijk dat je echt een super goed gevoel moet hebben bij je gyn, ik vertrouwde haar echt voor 200% Wij hebben, de week voor de bevalling alles besproken wat er ging gebeuren en hoe het achteraf ging zijn. Gyneacologen in de buurt genoeg hier maar de mijne is toch 30 min van ons verwijderd gewoon omdat ik mij er zo goed bij voel. Doe ook je verhaal bij je nieuwe gyn en vertel ook wat je van hem/haar verwacht.

    Vooral veel succes en genieten!
  • Dank je wel voor de vele positieve reacties dames! Ja niet bang zijn voor een ks is inderdaad makkelijker gezegd dan gedaan, maar dankzij jullie verhalen voelt het toch al wat beter aan smile.gif Ik ben iemand die heel erg gehecht is aan alles zo natuurlijk mogelijk te laten verlopen (bv. voor een keelontsteking grijp ik ook veel gemakkelijker naar kruiden dan naar medicijnen bv.), maar daar mijn natuurlijke bevalling zo'n hel geweest is, denk ik niet dat ik het zelfs emotioneel nog zou aankunnen moest ik mogen.

    Angel: nu mijn nieuwe gyn is inderdaad iemand die mij beter ligt en iemand dat ik meer vertrouw. Ik ga tegen januari sowieso nog es voor een gewone check up en zal daar dan ook nog es mijn angsten e.d. bespreken. Hij zal mij zeker beter te woord staan dan mijn vorige gyn. Hij werkt wel in het zelfde ziekenhuis, maar het is toch dag en nacht verschil tussen die twee (mijn nieuwe is van een jongere generatie, misschien daarmee).
  • (On)geplande keizersnede

    Kort samengevat: de operatie zelf stelt niets voor, het herstel achteraf viel goed mee.
    Uitgebreider:
    Vanwege stuitligging werd bij mij ook een keizersnede ingepland in week 39. Uiteindelijk is mijn water al gebroken op 38 weken om 5u 's morgens en zijn toen de weeën ook onmiddellijk begonnen. Ik heb nog een douche genomen en dan zijn mijn vriend en ik vertrokken naar het zh. Ze hebben in het zh nog een echo gemaakt om de ligging te controleren en even gevoeld hoeveel ontsluiting ik had om te kijken of er haast bij was of dat ze rustig konden wachten op de start van de shift van alle artsen om 8u. Met 1 cm was er geen haast bij en heb ik dus nog 3 uur weeën gehad, meteen ook heel kort op elkaar (eerst 5 min tussen, tegen 8 u nog maar 1 min). Weeën opvangen ging op zich goed en pijn was hevig maar te verdragen, het vervelende is vooral dat ze voortdurend aan je moeten prutsen om je voor te bereiden op de operatie: infuus prikken, blaassonde steken,... Die blaassonde vond ik trouwens echt verschrikkelijk, ze kregen die er ook niet goed in omdat ik niet voldoende kon ontspannen tussen de weeën.
    Achteraf gezien ben ik wel heel dankbaar dat ik nog weeën heb gevoeld, zo leek de geboorte toch wat 'echter' smile.gif Ik heb ook gehoord dat weeën goed zijn voor de baby omdat dat de longetjes voorbereid op het ademen, maar ik weet natuurlijk niet of dat echt zo is.
    Mijn vriend mocht meteen mee naar de operatiezaal, die gelegen is bij de verloskamers (HH Leuven). Daar werd de epidurale geprikt (niets van gevoeld) en wordt je gevoelloosheid gecontroleerd. Ik heb helemaal geen pijn gevoeld, enkel het getrek en gesleur. Nadat de baby eruit is, wordt ze gecontroleerd door de kinderarts, mijn vriend mocht daarbij zijn en mocht haar ook meteen aankleden (ik wou dat niet, maar het moest owv temperatuur op operatiezaal). Hij is haar dan even komen laten kijken en daarna mochten zij al terug naar de verloskamer terwijl ik werd gehecht, duurde ongeveer 20 minuutjes. Zeer vreemde ervaring, je ligt daar dan echt maar wat te liggen, een beetje van de wereld... iemand vroeg me of we al een naam hadden en mijn eerste gedachte was: Naam? Voor wie?
    Terug op de verloskamer werd dochter dan terug uitgekleed en bij mij gelegd, waar ze ook eerste keer bv heeft gekregen. Na een eerste controle door verpleegsters dan naar de kraamafdeling gebracht. Verdoving is heel licht (ik heb altijd mijn tenen kunnen bewegen) en was zéér snel uitgewerkt.
    Ik raad je vooral aan om je op voorhand goed te informeren, zoals hierboven al een aantal keer gezegd is. Ik had op voorhand aan mijn gynaecoloog gevraagd hoe de procedure zou verlopen en dit was voor mij aanvaardbaar. Als ik eerst naar recovery zou hebben gemoeten, was ik naar een ander ziekenhuis gegaan.
    Dag van de keizersnede mag je niet uit bed, dag erna wordt blaassonde verwijderd (niet pijnlijk) en mocht ik opstaan, infuus ging dan ook uit. Pijnstilling enkel nog via pijnstillers. Tweede dag zelfstandig onder de douche. In en uit bed komen is heel moeilijk, rondstappen op zich viel goed mee. Ik heb mijn dochtertje bijna mijn heel ziekenhuisverblijf bij mij gehouden, ze heeft amper in haar bedje gelegen, Enerzijds omdat dat gemakkelijker was, anderzijds omdat dat beter was voor de borstvoeding (en ik het vrij onzinnig vind om een kindje dat je 9m gedragen hebt urenlang alleen in een bedje te leggen).
    De weken daarna fysiek redelijk vlot hersteld, in en uit bed komen was ook thuis geen pretje maar voor de rest kon ik al vrij snel vrij veel. Op zich een vrij positieve ervaring dus.
    Toch was ik heel graag natuurlijk bevallen en ervaar ik dit echt als een gemis. Ook al viel de keizersnede en het herstel mee, voor mezelf was dit een vreselijke ervaring en absoluut niet de manier waarop ik mijn dochtertje op de wereld had willen zetten. Het voelt alsof je met een achterstand begint of zo, omdat je niet alles zelf kan doen (verzorging van je kindje en zo). Ook al is mijn dochtertje gezond en had ik geen keuze en was de keizersnede objectief gezien echt wel de juiste beslissing, ik blijf er moeite mee hebben, ook omdat de risico's voor een volgende zwangerschap nu veel groter zijn. Ik wil je hier uiteraard geen schrik mee aanjagen maar geef het je maar even mee zodat je er op voorbereid bent dat zelfs als alles heel vlot verloopt je er niet noodzakelijk een positief gevoel aan overhoudt.
Reageer

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld