Moeilijk met KS

  • Moeilijk met KS

    Begin volgende week wordt mijn baby geboren, met een keizersnede, en ik heb het daar heel moeilijk mee. Het hele weekend had ik huilbuien: waarom moet ik een operatie ondergaan in plaats van te bevallen??? Waarom kan ik niet waar mijn lichaam voor gemaakt is, nl bevallen???

    Het Googlen helpt absoluut niet: op de site van de materniteit, staat een hoop uitleg over de vaginale bevalling maar amper iets over de keizersnede. Waarom? Waarom kan ik wel lezen hoe epidurale gezet wordt, maar niet hoe de standaard procedure verloopt bij een keizersnede? En dan bedoel ik niet dat ik wil weten hoe de gynaecoloog gaat snijden, maar vb wanneer de blaassonde gezet wordt, wanneer die weer verwijderd wordt, … Dat is toch net hetzelfde als het verloop van de arbeid beschrijven?

    Verder kan je er ook opzoeken hoeveel je bevalling gaat kosten. Je kan kiezen tussen “gewone bevalling” en “bevalling met keizersnede”. Ja, want een keizersnede is blijkbaar niet gewoon. Oké ja, maar epidurale anesthesie is OOK niet gewoon, en dat staat wel op de rekening van de “gewone” bevalling.

    De laatste bezoeken bij de gyn waren ook volledig op de keizersnede gericht: geen vaginale wisser, geen voelen naar opening. Ik weet dat ik hier niet mag over klagen en net blij moet zijn dat ik die ongemakkelijke onderzoeken niet hoef, maar het is weeral met de neus op de feiten geduwd worden: je bent niet normaal, dus jij krijgt een andere procedure.

    Ik zeg absoluut niet dat we een keizersnede als “normaal” moeten gaan beschouwen, het is en blijft een operatie, maar constant die stempel “niet gewoon” krijgen… Het doet pijn. Enorm veel pijn.

    Als ik er met anderen over spreek, krijg ik vaak als commentaar: “Oh, gemakkelijk, zo’n keizersnede: je weet op voorhand wanneer je binnen moet, wordt volledig verdoofd, …” Echt, supergemakkelijk, véél gemakkelijker alleszins dan een vaginale bevalling met epidurale, lijkt me ook ja (want sorry, dàt lijkt me pas gemakkelijk!). Ik ben nog niet eens mama, en ik voel me nu al gefaald…

    Keizersnede-mama’s, gaat dit gevoel nog weg? Hoe ging jullie ermee om?
  • Ik kan je , denk ik, geruststellen.
    Ik heb 2 maand geleden een keizersnede gehad omwille van stuitligging.
    Ik had het er ook zeer moeilijk mee. Maar ik wist al van mijn 31 weken dat de kans groot was.
    Het ziekenhuis waar ik bevallen ben, daar staat het wel wat uitgelegd op de site.
    Elk ziekenhuis werkt wel wat anders, maar door te weten hoe net er ong aan toe ging en erovr te praten met mijn gyn, echt alle vragen stellen, is bij mij dat gevoel vermindert.
    Uiteindelijk was er maar 1 ding meer dat telde, ik wilde mijn dochter leren kennen.
    En effectief, eens ze er was, de keizersnede erop zat, is bij mij dat geveol weg gegaan.
    Vind ik het nog jammer? Soms wel ja, ik heb er vrede mee maar opmerkingen zoals "nu weet je nog altijd niet hoe het echt voelt om een kind op de wereld te zetten" kunnen kwetsen. Nee, ik heb geen bevallung gehad. Maar ik ben net zoals de rest 9 maanden zwanger geweest.
    Dat is nog het grootste wonder, uit het niks eigenlijk bestaat er een kindje met alles erop en eraan.
    Er zijn altijd vrouwen geweest die geen bevalling konden doen. Maar vroeger stierven die of kwamen er veel complicaties.
    Ergens mogen we dus blij zijn dat ze ons een keizersnede KUNNEN geven.
    Nu kijk ik daar zo tegen aan, voor mijn keizersnede zat ik met hetzelfde gevoel als jou.

    Her verloop bij ons ziekenhuis :

    6u binnen via spoed. Je word direct naar de 'recovery' gebracht, aparte kamer voor jou alleen waar je dus de voorbereiding krijgt en de eerste uren ligt na de keizersnede.
    Daar hebben ze mij snel gevraagd om het operatie kleedje aan te doen, uw man is daar trouwens bij, mag daar dus bij zijn.
    Dan hebben ze een infuus gestoken en een fleet gegeven (lavement)
    Ze geven je dan ong 30min om het goed te latdn werken, ik ben 2 of 3x naar toilet gelopen.
    Rond 7u15 zijn ze de blaassonde komen steken, nog steeds op recovery.
    Om 7u45 hebben ze mij weggebracht naar de zaal ernaast, het ok. Man mocht niet mee, maar gingen ze wel gaan halen voor de keizersnede.
    De man mag dan niet mee omwille v1n steriliteit. Ze leggen alle steriele doeken klaar, als hij er dan per ongeluk tegen stampt moeten ze opnieuw heginnen.
    Voor die doeken moest ik eerst zelf op de operatietafel kruipen. Dan hebben ze de epidurale gestoken en alle doeken gelegd en buik beginnen ontsmetten.
    Om 8u kwam de gyn binnen en dan zijn ze mijn man gaan halen.
    Ze snijden zeer laag, snee zit onder mijn onderbroek.
    Ons kindje werd geboren om 8u32. Ik heb haar 5sec mogen zien, de grootste reden hiervoor was dat ze niet doorweende. Dus direct mee met kinderarts, mijn man mocht mee met haar.
    Voor mij leek het eeuwen te duren maar al vrij vlug weende ze heel goed.
    Ondertussen naaien ze jou dicht. Terwijl ze nog bezig waren is mijn man met onze dochter naast mij komen zitten.
    Eens mijn buik dicht word je geholpen naar je eigen bed. Daar direct, in de ok is ze bij mij gelegd. En ze is van heel de dag bij mij gebleven wink.gif
    Rond 12u lag ik effectief op mijn kamer, dus een kleine 2uurtjes hebben ze mij op recovery gehouden. Nu eigenlijk stelt dat niet veel voor. Je ligt daar grotendeels als gezin, net zoals op je kamer.
    Rond 16u mocht ik beginnen eten.
    De volgende ochtend hebben ze zijn blaassonde verwijdert, dat was woensdag.
    De donderdagochtend hebben ze mijn infuus verwijdert.
    De eerste 24u mag je niet uut bed, dus moet je iemand bellen voor je kindje bij jou te brengen.
    Eens de blaassonde eruit lag je uit bed, dat voel je zelf wel aan hoever he kan gaan. Wat je kan doen en wat nog niet,
    De donderdag als mijn infuus weg was ben ik alles beginnen doen.

    Als er nog vragenzijn, stel ze gerust!
    Elk verloop is anders, elk ziekenhuis werkt iets anders. Dus praat er zeker over met je gyn.
  • Ik ben ook bevallen dmv een keizersnede, wegens zwangerschapsvergiftiging.
    Bij mij is het dan uiteindelijk zelfs gebeurd on volledige narcose, bloedwaarden waren niet veilig voor een epidurale.
    Ik ben nu van ingesteldheid wel een hele kalme, niet-emotionele, nuchtere en pragmatische persoon.
    Mij maakte het persoonlijk niet zoveel uit hoe die baby eruit kwam, als hij maar eruit kwam. Ik was gewoon blij toen hij er was.
    Ik had de keuze tussen een inleiding en een keizersnede en heb voor een keizersnede gekozen omdat de inleiding waarschijnlijk een lang en pijnlijk proces ging worden. Een KS leek me dan pragmatischer.
    Als iemand uit mijn omgeving zo'n lompe opmerking had gemaakt over "echt bevallen" dan had ik die wel eens netjes op z'n plaats gezet.
    Wat maakt het uit hoe je baby komt, als ie maar komt ! Uiteindelijk worden we toch allemaal mama hoor ... het eindresultaat is hetzelfde happy.gif
    Veel succes !
  • Ik begrijp je volledig!
    Hier 2 maanden geleden een spoed keizersnede gehad. Heel anders dan een geplande keizersnede. De eerste 6 cm zelf gedaan en was ook in de veronderstelling normaal te kunnen bevallen. Helaas ging dat anders. Het was nodig voor mijn zoontje maar dat neemt de gevoelens niet weg. Heb mijn zoontje ook niet gelijk kunnen zien, pas toen hij controleerd was kreeg ik hem snel te zien en toen moest hij weg.. het heeft 45 minuten geduurd voordat ik hem voor het eerst kon vasthouden..

    Ik heb gehuild toen ik naar de ok werd geracet, gehuild tijdens de keizersnede en erna. Ik heb me weken down gevoeld en de eerste week alleen maar gehuild. Waarom kon mijn lichaam niet doen wat een vrouw hoort te doen. Waarom mocht ik mijn bevalling niet afmaken.. er ging zoveel door me heen. Heb ook nooit het gevoel gehad dat ik was bevallen omdat iemand mijn zoontje uit mij heeft gehaald. Vond ook niet dat ik felicitaties mocht krijgen want ik had het niet zelf gedaan. Tot op de dag van vandaag heb ik het nog altijd geen plek kunnen geven, en mijn karakter kennende zal ik dat ook ooit kunnen doen. Het herstel is me wel goed mee gevallen. Na 2 weken deed ik veel in het huishouden en met 4 weken kon ik alles weer. Ik kan alles weer pijnloos doen behalve buikspieroefeningen die zijn not done..Daar moet ik wat meer geduld mee hebben.

    Ik wil je heel veel succes wensen! Hoop dat je er vrede mee kan sluiten want het is geen pretje..
  • Hey,

    Ik begrijp het ook volkomen! Ook spoedkeizersnede gehad (omdat de placenta loskwam) op 36 weken en mijn zoontje amper gezien (van ver getoond). Na een dik uur eventjes naar neonatale geweest en hem bij mij gekregen. Maar toen kreeg ik een hevige bloeding. Ben zelfs moeten geopereerd worden.

    Voelde mij de eerste week zo zwak dat ik amper naar mijn zoontje kon. Die woog bij zijn geboorte 3 kg en was 52 cm dus al een flinke baby voor 36 weken maar toch heeft hij twee weken op neonatale verbleven.

    Dus dit verliep helemaal anders dan dat ik verwacht had. En tot op de dag van vandaag heb ik het daar ook nog moeilijk mee.

    En aangezien er geen tweede komt zal ik dus nooit weten hoe het is om op een natuurlijke wijze te bevallen. Hetgeen ik zeer jammer vindt.
  • Onze eerste dochter is ook met ks op de wereld gekomen wegens niet vorderende arbeid. Ik had al epidurale en blaasontsteking (na 10u weeën enig niet halverwege toch epi gevraagd). Ik was op het moment zelf "blij" dat gyne uiteindelijk ks wou uitvoeren omdat ik doodop was en verschrikkelijk ongerust was over de gezondheid van ons kindje. Toch heb ik gedurende de operatie voortdurend liggen rillen en huilen. Armen waren vastgebonden (precies zoals aan een kruis) en ze hebben enkel mijn infuusvrije arm even losgemaakt toen ze geboren was zodat ik haar heel kort kon strelen. Daarna hebben ze haar meegenomen, mijn man is meegegaan. Ze was wel kerngezond maar ik lag daar moederziel alleen toen ze me dichtmaakten. Ook op recovery lag ik alleen. Man is uiteindelijk teruggekomen met camerabeelden waarop je duidelijk kon zien hoe ze zocht naar de borst. Dochter is om 21u geboren, ik was iets na middernacht terug op mijn kamer. Toen oas heb ik haar voor het eerst bij mij gehad. De eerste 24 u was ik aan mijn bed gekluisterd. Ze hadden mijn dochtertje ook terug met haar bedje in de box aan het andere eind van de kamer gelegd. Ik moest voortdurend bellen en wachten.... Vaak erg lang wachten. Uiteindelijk heb ik gezegd dat ze het bedje naast mijn bed moesten laten staan.
    Toen ik voor het eerst terug mocht opstaan en douchen ben ik bijna van mezelf gegaan. Ze hadden me alleen gelaten. Gelukkig stond mijn man (weliswaar met bezoek) op de gang en heb ik hem kunnen roepen. In bed kruipen deed ontzettend veel pijn, nog dag-en-nacht-evening de operatie.
    Ik heb me lang erg slecht gevoeld. Voelde me ook gefaald als mama. Borstvoeding is toen ook mislukt. Nu zeg ik heel eerlijk: ben bevallen in een slecht ziekenhuis. Geen goede begeleiding gehad.

    Onze tweede dochter en ons zoontje zijn natuurlijk op de wereld gekomen. Ik ken mensen die opteren voor een ks, ook mensen die het nooit hebben meegemaakt en ik verklaar die voor gek. De fysieke pijn van een vaginale bevalling weegt bij mij niet op tegen de emotionele pijn van mijn ks.
    Maar.... en dat is wel belangrijk: tijd heelt alle wonden! Uiteindelijk heb ik het wel kunnen plaatsen. Het voornaamste is dat onze dochter gezond op de wereld is gekomen.

    Heel veel succes met de bevalling. Neem ook voldoende rust achteraf voor jezelf en je gezin. Stel bezoek gewoon uit als je er geen zin in hebt. Bij mijn ks heb ik de eerste dag ook bezoek geweigerd. Onze 2 jongste kindjes hebben 12u na de bevalling longproblemen ontwikkeld en ik heb toen zelfs de geboortekaartjes bij beide tegengehouden tot ze goed en wel thuis waren (beide +3 weken op neo gelegen). Ik wou rust voor mijn gezin. Bij onze 2de dochter zijn mijn vriendinnen op bezoek gekomen toen onze meid aan de beademing lag en het heeft me echt geen deugd gedaan.
Reageer

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld