Keizersnede in AZ Sint Maarten

  • Keizersnede in AZ Sint Maarten

    Ik ben ondertussen 34 weken zwanger en de baby ligt nog steeds in stuit. Draaien kan nog, maar de kans is heel klein. Ik ben me dus al mentaal aan't voorbereiden op een KS...

    Heeft er iemand (recent) ervaring met KS in AZ Sint Maarten? Volgens de gyn passen ze daar ook de gentle sectio toe tegenwoordig, klopt dit in jullie ervaring?
  • Ik heb ook een keizersnede gehad. Wel in een ander ziekenhuis.
    Bij mij was het ook omwille van stuitligging, ik snap dat je je mentaal wil kunnen voorbereiden. Ik heb dit ook gedaan en dat heeft me geholpen.
    Van mijn ziekenhuis vond ik de standaard werking terug op internet. Ik vond het verloop heel fijn.
    Eens ze geboren was, heb ik haar eventjes mogen zien, wel maar heel kort. Maar dit was meer omdat ze niet doorweende.
    Eens ze goed weende mocht mijn man met haar terug bij mij komen. Terwijl ze mij dichtnaaiden was mijn meisje dus naast mij op de armen van mijn man. Eens op recovery hebben ze haar direct bij mij gelegd, ditwerd zelfs direct aan mijn man gevraagdom haar bij mij te leggen.
    Ik heb haar toen eens moeten terug geven omdat ik mij slecht voelde worden. 1x overgegeven, nog geen 5 min later lag ze terug bij mij want ik voelde mij goed. Ze is toen een hele dag bij mij blijven liggen.
    Het slechtste vond ik de eerste 24u, bereid je mentaalvoor dat je niet uit je bed mag dan. En je dys snachts een vroedvrouw moet bellen om haar uit haar bedje te nemen om te troosten.
    Het herstel gaat vlot bij mij, heel vlot.
    Ze is een dinsdagochtebd geboren, zaterdag op de middag was ik thuis. Mocht tot zondag blijven, maar voelde mij goed genoegde zaterdag.
  • Op de site van't ziekenhuis vind ik niet veel info over een keizersnede...

    Dat je de eerste dag(en) in bed moet blijven, had ik ook al vernomen. Ik zou dan precies toch willen dat mijn man blijft slapen, zodat hij de baby kan aangeven als die 's nachts wakker wordt.

    Hoe lang duurt het eer je zelf gemakkelijk uit bed kan?
  • Ze is geboren om 8.32u, de volgende dag rond dat uur zijn ze mijn blaassonde komen verwijderen. Dan mocht ik uit bed met een buikband aan. Die dag ging ik enkel uit bed om naar toilet te gaan en zette ik mij recht om haar uit haar bedje te halen. Tussendoor zette ik mij ook op een stoel ipv in mijn bed. Dat ging eigenlijkal zeer goed.
    De dag nadien hebben ze mijn infuus verwijdert en mocht ik mij douchen. Dit heb ik gedaan. Ik moest toen ook mee met haar voor een echo voor haar heupjes. Omwille van stuitligging. (Als ze dit niet zelf voorstellen, vraag hierom. Afwijkingen aan de heupjes worden zo best zo snel mogelijk ontdekt. De kans bij stuitligging is hier groter. Mijn kinderarts doet dan standaard een echo, maar ze doen dit niet allemaal). Maar goed, ik moest toen toch een eindje stappen en dat ging best goed. Dat was donderdag. (Dinsdag keizersnede )
    Sinds donderdagmiddag deed ik alles. Haar verzorgen, mezelf wassen,.....
    Sinds het infuus weg was nam ik enkel nog paracetamol. Had niet de indruk dat ik de zwaardere pijnstiller nog nodig had.

    Als je het volledige verloop wilt weten, van binnenkomen tot geboorte of tot op de kamer. Ik wil het hier gerust schrijven.
    Ik heb me teveel zorgen gemaakt vooraf, teveel schrik gehad. Het is me allemaal zeer goed meegevallen.
  • Als je ooit eens tijd hebt om je verhaal neer te schrijven, lees ik dat graag!

    Ik ben vooral bang voor de epidurale die ze "nuchter" prikken. Ik bedoel: als je al een tijd pijnlijke weeën hebt, zie je die epi als verlossing, maar nu moet die naald erin terwijl je nergens last van hebt. En ik ben al niet gek van naalden shocked.gif

    Mijn man kwam dan gisteren ook nog af met het litteken, daar had ik zelfs nog helemaal niet aan gedacht. Da's ook het minste van mijn zorgen! Het feit dat ik mijn kleine man de eerste dagen niet zelf kan verzorgen, dat ik bij het minste hulp ga nodig hebben, dat ik misschien zijn eerste uren zelfs moet missen... dàt vind ik veel erger.
  • Als mijn kleine meid nog even slaapt straks, kom ik mijn verhaal schrijven.
    Anders zal het een volgende keer zijn.
  • Je grootste zorg: niet zelf voor je kindje kunnen zorgen. Ja dat was bij mij ook mijn grootste zorg, vond ik het ergst. Nu achteraf gezien, ok, die eerste 24u heb ik geen badje mogen geven, geen pamper mogen verversen en moest ik bellen om haar uit haar bedje te nemen. Maar ik heb wel elke voeding zelf gegeven en ze heeft zowat de hele dag (9u30 tot 22u ofzo) bij mij IN mijn armen gelegen. Ook snachts heel regelmatig.
    In 'mijn' ziekenhuis kon ik alles vanuit mijn bed volgen. Ik zag het badje, een pamper versersen. Ik kon alles zien. Dat scheelt ook wel veel vind ik.
    Het enigste wat ik echt gemist heb, zijn de eeste 10min. Omdat ze dan met de papa mee weggenomen werd voor door te wenen en te wegen. Maar zodra dat gebeurt was zag ik haar al kn de armen van mijn man. En zoals hierboven gezegd, vanaf de recovey lag ze bij mij..

    Dat litteken.. goh, dat is idd geen zorg. Dat zit zodanig laag, dat je dat in bikini niet ziet.
  • Ik die een poging voor heel het verhaal. Als je nog vragen hebt, stel ze gerust smile.gif


    10 november om 6u moest ik binnen, langs spoed.
    Ze brachten me direct naar recovery, eigenlijk is dat een kamertje naast de ok waar de keizersnede plaats vind. Je ligt daar als enigste patiënt trouwens. Mijn man mocht bij mij blijven.
    Al vlug kwamen ze voor de eerste voorbereiding. Operatiejasje aandoen, infuus steken en lavement.
    Een 30min na het lavement kwamen ze terug, in de tussentijd ben ik 3x naar toilet moeten gaan.
    Dan hebben ze de blaassonde gestoken, eerlijk is eerlijk, dat vond ik verschrikkelijk! Je bent nog niet verdoofd en dat vond ik echt pijnlijk.
    Eens ze zit is de pijn weg, maar je behoud een branderig gevoel en het gevoel van constant te moeten plassen tot je epidurale.. Eens die uitgewerkt is, komt dat gevoel gelukkig niet terug!
    Tegen 7.45u zijn ze met mij naar ok gereden, mijn man mocht niet mee. Ze maken alles steriel, laten je op de oktafel kruipen en steken tot slot je epidurale. Al bij al vond ik dat meevallen. Juist het inspuiten van de vloeistof (denk ik) deed enorm pijn. Allei, 1 iets van heel dat proces..
    tegen 8u mocht mijn man erbij komen, kwam ook de gynaecoloog en begon de eigenlijke keizersnede.
    Het is een apart gevoel, je voelt iets, maar het doet geen pijn. Ook het moment dat je kindje uit je buik word gehaald.. Goh, hoe moet ik dat omschrijven? Alsof er 10kg van je buik gehaald word, heel speciaal.
    Om 8u32 is ze dus geboren. Ik hoorde haar wenen, ze hebben haar heel even getoond en dan mijn man meegevraagd omdat ze niet doorweende en de kinderarts zo snel mogelijk wou kijken.
    Dat leek een eeuwigheid te duren! Je ligt daar, te wachten, ze beginnen te hechten en man en kind zijn weg. Uiteindelijk was dat miss 5 min. Ik hoorde haar plots goed wenen. Dan ben ik maar beginnen meewenen van opluchting. Kort erna zat mijn man met haar in zijn armen naast mijn bed.
    Eens ik gehecht was en in mijn eigen bed lag hebben ze haar bij mij gelegd.
    Op recovery is het allereerste flesje door een vroedvrouw gegeven omwille van slijmpjes.
    Rond de middag lag ik op mijn kamer. Je mag nog niet eten.
    Savonds mocht ik yoghurt en beschuit beginnen eten. Dat ging goed, bleef ook binnen dus vanaf woensdag at ik terug normaal.
    Woensdagochtend bij de verzorging hebben ze ee blaassonde verwijdert. Vanaf dan mag je uit bed. En kan je dus zelf pampers verversen ook. Dit ga je zelf wel aanvoelen of dat lukt of niet.
    Donderdagochtend is het infuus verwijdert.
    De eerste dagen thuis was ik nog enorm snel moe. Er wou een nonkel op bezoek komen, ik heb dat toegestaan, maar achteraf gezien had ik dat beter uitgesteld. Bezoek in ziekenhuis, ok, ze zijn snel weg. Maar thuis blijven ze langer en achter 1,30u was ik doodop..
    Nu, 5 weken later doe ik terug bijna alles. Eigenlijk vanaf de donderdagin het ziekenhuis doe ik alles voor haar en men eigen verzorging. Thuis ben ik stap voor stap meer huishouden beginnen doen.
    Nu ga ik op wandel, stofzuigen, dweilen,strijkeb,... maar alles in kleinere stukken. Mijn badkamer kuis ik nog niet, maar dat is zowathet enigste.

    Ik hoop dat ik niks vergeten ben en zoals eerder gezegd, vraag maar he als je nog iets wilt weten.
  • Je verhaal heeft me wel gerustgesteld! Nu nog eens nagaan of dat in "mijn" ziekenhuis ook zo gaat...
  • Hier een onverwachte keizersnede gehad na een bevalling van 27u. Omdat mijn ontsluiting maar niet wou opschieten.
    Om 12u45 kwam de gyn binnen met de mededeling dat er overgegaan zou worden naar een keizersnede, ik ben trouwens bevallen in AZ Alma Eeklo.
    De verpleegsters hebben me onmiddellijk 'klaargemaakt' : sonde gestoken (maar dat viel wel mee aangezien ik al een epidurale had van de gewone bevalling. Ze hebben me ook geschoren onderaan en dan waren we al weg naar de ok. Ik heb dus geen lavement gekregen.
    Om 13u15 werd ik het Ok al binnen gereden en om 13u47 was onze kleine man er al. Ik heb hem onmiddellijk horen wenen en na de routinecontrole hebben ze hem op mijn borstkas gelegd. Samen met een warmtekussen zodat hij niet teveel zou afkoelen.
    Eenmaal ik volledig dichtgenaaid was hebben ze mijn zoon aan mijn man gegeven en moest ik naar recovery. (Ik heb hem dus op recovery niet bij mij gehad). Na de keizersnede was ik echt totaal uitgeput en herinner ik me niet veel meer van de dag zelf en de dag erna (maar dat is meer te wijten aan de lange bevalling waarvan ik toch nog 12u weeën gehad heb, ondanks een epidurale.
    Wanneer ik weer op de kamer kwam, was mijn man en zoontje er al en werd mijn zoontje onmiddellijk aan de borst gelegd. Eenmaal mijn zoontje gedaan had met drinken werd ikzelf gewassen, en onderaan grondig gespoeld met lauw water (wat wel deugd deed).
    De dag na de keizersnede werd mijn sonde al weggenomen en kon ik zelf al naar het toilet gaan.
    Op dag twee werd mijn pijnpomp weggenomen en kon ik het op dafelgans wel aan. Ik kon me (ondanks de hulp van mijn man) zelf douchen, die namiddag liep ik ook al eens de gang op en af.
    Op zondag kwam ik veel uit mijn bed en verzorgde ik onze kleine man zelf al.
    Op maandag mochten we al naar huis.
    Mijn man is wel bij mij in het ziekenhuis blijven slapen om een matras op de grond (dat was toegestaan bij ons), je hebt ook wel luxekamers waarbij er bedden voorzien zijn voor de papa's maar die waren peperduur en dat zagen wij niet zitten. Ik heb dus de verpleging niet veel moeten storen voor onze kleine man bij mij te leggen want dat deed mijn man.
    Voor de rest werd ik zeer goed begeleid aangezien het een ongeplande keizersnede was.

    Ik vertel mijn verhaal ook niet aan mama's die nog moeten bevallen want het is geen verhaal die je graag zou willen horen als je zwanger bent...
    Alvast super veel succes, en het draaien kan nog hoor.
    Ken enkele mensen, bij de een is het kindje gedraaid aan 37 weken (had enorm veel pijn, is daardoor naar de gyn gegaan en bleek dat de pijn kwam doordat de kleine uk zich gedraaid had) en bij de ander is de baby gedraaid aan 39 weken en zij zegt er niets van gevoeld te hebben.

    Super veel succes alvast!
Reageer

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld